По успешно затворените случаи со украдениот тетробол од музејот на пари во Народната банка на Македонија и со мистериозното убиство во локалитетот Стоби, инспекторот за крвни деликти Јован Ингилизов-Џовани е исправен пред најсложениот случај во својата кариера – неразрешениот атентат врз претседателот на државата што се случил пред 13 години. „Луѓе-сенки“ е романот со кој се заокружува трилогијата за инспекторот Џовани, ревносен и правдољубив полицаец, кој бескомпромисно им пристапува на службените задачи, дури и на оние најзаплетканите и најтешките. Во најновиот случај, Џовани не е свесен дека духовите од минатото се враќаат да го наплатат долгот. Тринаесет години по обидот за убиство на претседателот и по низата мистериозни смртни случаи кај неслучајни луѓе, се случуваат чудни работи во високите ешалони на Министерството за внатрешни работи. Клопчето почнува да се одмотува бавно, до следниот голем јазол... Романот е историска фикција, заснована на вистински настани од нашето колективно минато, околу која авто рот Сашо Кузмановски ја гради сопствената приказна, постапка што е препознатлива за неговата творечка поетика.
Интересна приказна која црпи од нашето поднебје и од реална случка: обидот за атентат на претседателот Киро Глигоров. Посебно ми се допадна како сето тоа е вклопена во друга приказна во денешно време и играта што се случува меѓу полицијата и ДБК.
Третиот роман на Сашо е своевидно заокружување на трилогијата која почна со Афера во музејот со пари. Ми се допаѓа раскажувачкиот стил на авторот, во овој роман можеби и најмногу... потсетува на Кен Фолет, со не премногу долги поглавја и ликови кои се дел од тајните служби. Самиот главен град е прикажан како своевиден лик и ми се допаѓа тоа што нарацијата е пред дваесеттина години, не потсетува на едно подруго Скопје. Тоа што сметам дека можело да е подобро е некаков пресврт на крајот, бидејќи се гледаше на каде тера приказната од старт, и исто така брзиот крај во епилогот, што немаше да ми биде проблем доколку не е ова последен дел од серијалот. 4/5.