We zijn hier niet om vrienden te maken

by Emma van den Berg

De dertigjarige Felicitas wordt om een ongelukkige reden herinnerd aan haar jeugdvriendschap met de vreemde Sacha en de onverschrokken, leugenachtige Cat. Nadat ze elkaar tien jaar amper gesproken hebben, is het aan Felicitas om Cat in te lichten over wat er met Sacha is gebeurd. Daar heeft ze eigenlijk geen zin in, maar wie doet het anders? Ondertussen blikt ze terug op de absurde vriendschap, van het onschuldige begin op de basisschool tot het breekpunt, en ziet ze dat haar aandeel in de breuk en het lot van Sacha misschien groter was dan ze eerder had durven toegeven.

Genres: Fiction

176 pages, Paperback

Published June 2, 2026

Reviews

[Lute Wilhelm]

Geestig en vlot geschreven. Tevens heel herkenbaar, ik voelde weer helemaal hoe het was om 10, 12, 15 of 19 te zijn. Enige minipuntje van kritiek: het einde voelt een beetje afgeraffeld. De schrijfster had hier van mij wel wat meer de tijd mogen nemen, ik zat er namelijk heel lekker in.

[Arina]

'Wij zijn nog te jong voor zoenen, zei ik, wijzend op mezelf en Sacha, wij doen soms nog alsof we dieren zijn.'

[Bente Gjaltema]

gezien & betrapt

[Laur (laat mij gerust)]

vlot geschreven maar ging tegen het einde veel te snel, had meer potentieel en liet me nogal op mijn honger zitten helaas

[Maria]

Verdrietig, grappig, soms zorgwekkend, maar vooral rauw en oprecht

[Rosa Van]

Ik heb gelachen, wilde huilen, maar kon niet.

“Ik had het beloofd, maar ik deed het niet, het ging niet, want zolang ik het niet deed, had ik nog de tijd om alles recht te zetten wat ik misschien krom had gebogen.”

En daarbij:

“Als ik een zwerver moest worden óf onze vriendschap op moest geven, dan werd ik een zwerver.
We knikten driftig. Ja, wij ook.
Ik zou me nog eerder laten verkrachten dan dat ik onze vriendschap opgeef.
Oké, zei ik.”

[Kirsten Gorter]

Fijne schrijfstijl! Ik las gretig door. Wel een sneu verhaal. Tienertijd, vriendschappen. Je weet hoe ‘t einde gaat lopen, en toch kwam het te snel.

[GIRL NEEDS TO READ 🪞]

Geestig en makkelijk weglezend verhaal dat als millennial ook nostalgie oproept. Egocentrische hoofdpersoon neem je op de koop toe!

[Eline Jansen]

Snapte niet helemaal welk punt de auteur precies wilde maken, ze raakte me onderweg een beetje kwijt

[Astrid Faelens]

Zeker van genoten! Akward teenagers in het kwadraat.

[Christiaan Velzeboer]

4,5

[Chantal]

Eerste boek wat ik op e-reader las en doorheen gevlogen. Grappig, vlot geschreven en een feest van herkenning. Voelde wel wat gehaast en afgeraffeld op het einde.

[Pinkpopprincess]

3.5

[Ewoud]

Ik was niet op het strand om vrienden te maken

[Lisanne Nooter]

Hahaha. Er zitten goede, rake en slimme observaties in dit boek. Intelligent geschreven. Ik heb gelachen, bedankt

[Mieke Schepens]

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

Een vlijmscherpe duik in het verleden van drie vriendinnen, schurend... maar ook met humor gebracht

Het debuut van Emma van den Berg, We zijn hier niet om vrienden te maken, is een coming-of-ageroman die je niet zomaar weglegt. Het is een roman die zich onderscheidt door een frisse, eigenzinnige stem en een rauwe eerlijkheid over de dynamiek van vriendschap, schuldgevoel en volwassen worden.

Het verhaal draait om de dertigjarige Felicitas (Fees). Wanneer ze geconfronteerd wordt met een ingrijpende gebeurtenis uit het verleden, wordt ze gedwongen om de balans op te maken van de vriendschap met haar vroegere vriendinnen Sacha en Cat. De drie vormden ooit een onafscheidelijk trio: Fees is de observant en denker, Sacha het creatieve buitenbeentje, en Cat de onverschrokken, leugenachtige katalysator.

“Mijn ouders noemden me Fee en Sacha noemde me Fees, omdat ze vond dat ik onvoldoende op een fee leek, en er viel weinig tegen die logica in te brengen, aangezien ik meer op een vuilblonde veldmuis leek dan op een sprookjesfiguur.”

Van den Berg neemt de lezer mee in een tijdlijn die slingert tussen het heden – waarin Fees de brokstukken van hun gedeelde geschiedenis moet opruimen – en een verleden dat begint op de basisschool. We zien hoe de vriendschap transformeert van een onschuldige kindertijd naar een complexe puberteit vol jaloezie, manipulatie en vervreemding.

Wat dit debuut zo sterk maakt, is de trefzekere vertelstem. Fees is een verteller die zichzelf niet spaart. Ze blikt terug op hun vriendschap met een mix van humor, zelfspot en soms pijnlijke helderheid. Van den Berg weet de 'onzaligheid' van het ouder worden en de schurende thema's als rouw en seksualiteit te vangen in zinnen die zowel grappig als pijnlijk herkenbaar zijn.

Het boek is meer dan een nostalgische terugblik. Het is een kritische blik op de rol die wijzelf spelen in de levens van anderen. Fees realiseert zich gaandeweg dat haar aandeel in de breuk met Sacha en Cat misschien wel groter was dan ze destijds wilde toegeven. Deze introspectie geeft de roman een diepere laag die het overstijgt van een standaard coming-of-ageroman.

“Zodra ik de kamer toegewezen had gekregen, deed ik beloftes die ik niet kon nakomen. Ik beloofde Sacha en Cat dat ze altijd een plek hadden om naartoe te komen en sprak daarmee per ongeluk weer in termen van onvoorwaardelijkheid. Ook beloofde ik vele avonden in de tuin met z’n drieën en reservesleutels die ze konden gebruiken wanneer ik niet thuis was en de nood om te ontsnappen hoog was.
Maar zodra ik verhuisd was, bleek dat ik daar helemaal geen zin in had. In plaats daarvan sloot ik me op op de nieuwe zes vierkante meter die alleen van mij was.”

We zijn hier niet om vrienden te maken is een aanrader voor iedereen die houdt van scherpe psychologische observaties en boeken die de minder mooie kanten van vriendschap durven te belichten. Hoewel de thematiek perfect aansluit bij de leefwereld van jongvolwassenen, is de gelaagdheid in het verhaal ook zeer boeiend voor de oudere lezer die zelf terugblikt op de vriendschappen uit hun vormende jaren.

Emma van den Berg heeft een krachtig debuut afgeleverd. Het boek voelt als een gesprek met een vriendin die eindelijk eens de waarheid durft te vertellen, zonder eromheen te draaien. Het is grappig, vlot geschreven en tegelijkertijd verrassend schurend. Een welkome aanvulling op de hedendaagse Nederlandse literatuur.

[Maud Stamsnijder]

De hoofdpersoon was heel unlikeable, maar stelde wel de juiste vragen. Kan je onvoorwaardelijkheid wel beloven? Wanneer ben je en slachtoffer? De storyline met de moeder van Cat vond ik geweldig. Ik had graag iets meer over Cat en Sacha als personages gelezen, maar heb me uitstekend vermaakt.

"Ik legde de stiften na gebruik altijd terug op andere plekken, zodat ze nieuwe stiften konden leren kennen."

"Misschien was het me nooit opgevallen als ik niet uiteindelijk van anderen leerde wat als afwijkend werd beschouwd."

"Los van de gescheiden vaders verhuisde er bijna nooit iemand uit het dorp."

"Ik vroeg me weleens af op welke leeftijd je voor het eerst een eigen mening zou ontwikkelen."

"De rest van de vakantie at ik veel ijs en las ik verschillende boeken uit, terwijl mijn ouders gesprekken voerde met ouders die op hen leken, maar dan in een andere maat, vorm of kleur."

"Ik vertelde haar dat ik niet bang was, maar het wel zonde zou vinden als er een bom zou vallen."

"Het leek totaal niet op het geweld dat ik kende van de basisschool, dat duidelijk en doeltreffend was geweest. dit was emotionele onkunde, frustratie en onbeholpenheid."

"Door het dagboek van Anne Frank kon ik me die alledaagsheid van al het nare voorstellen."

[Fabiënne]

Ik vond dit een sterk en psychologisch gelaagd boek waarin de dynamiek van een destructieve jeugdvriendschap heel realistisch wordt neergezet. Vooral de manier waarop Felicitas haar leven en gedachten beschrijft vond ik erg goed gedaan. Haar stem voelt rauw, eerlijk en zit vol cynische humor, waardoor je echt in haar hoofd kruipt. Haar gevoelens van eenzaamheid en de behoefte om zich terug te trekken werden op een manier beschreven die voor mij heel herkenbaar voelde.

Ook de thema’s schuldgevoel, herinneringen en de minder mooie kanten van vriendschap zijn op een natuurlijke manier verweven in het verhaal. Je ziet hoe gebeurtenissen uit de jeugd van het drietal doorwerken in hun volwassen leven, waardoor de personages veel diepgang krijgen. Ik vond het mooi hoe je als lezer met hen meegroeit en steeds beter begrijpt waarom ze zijn geworden wie ze zijn.

De spanning rondom het lot van Sacha bleef voor mij goed aanwezig en zorgde ervoor dat ik wilde blijven lezen. Wel vond ik dat het einde iets minder sterk was dan de rest van het boek. De ontknoping voelde wat gehaast en gaf mij niet helemaal hetzelfde gevoel van voldoening als de rest van het verhaal. Desondanks heb ik erg genoten van de scherpe observaties, de psychologische diepgang en de sterke schrijfstijl.

[Laura]

'We zijn hier niet om vrienden te maken' is het soort boek dat je echt meteen pakt. Omdat je simpelweg wil weten hoe het verder gaat met Felicitas, Sacha en Cat, en eigenlijk ook een beetje met jezelf.

Want dat is wat Emma zo goed doet: ze weet precíés woorden te geven aan gevoelens en gedachten waarvan je dacht dat je ze nooit zo scherp omschreven zou zien! Het is een feest van herkenning, van begin tot eind. Je hoeft de ervaringen van de personages niet één op één te hebben meegemaakt om toch het gevoel te hebben: "ja, dit ken ik. Dit ben ik ook een keer geweest." Levenssituaties worden zo eerlijk, zo scherp en zo grappig omschreven. Het is echt een plezier om het te lezen.

Het boek beweegt door verschillende levensfasen heen en in elk deel slaagt Emma erin om je terug te brengen naar die periode. Ik werd er weer totaal aan herinnerd hoe het is om kind te zijn. Hoe het is om tiener te zijn. De sfeer klopt gewoon totaal!

Daarbij is het ook nog eens ongelofelijk grappig geschreven. Ik heb veel keren hardop gelachen. En toch is er ook ruimte voor ontroering.

We zijn hier niet om vrienden te maken is een super debuut, een aanrader zonder voorbehoud! ⭐⭐⭐⭐⭐!

[Inge]

Dit boek leest goed weg, vanaf de eerste bladzijde zit je er helemaal in. De schrijfstijl kan ik ook wel waarderen. Ik vond het alleen wat vreemd dat de toon van de personages niet veranderde zodra ze volwassen zijn; als kind is de onverschilligheid over het leven en de egoïstische blik nog wel te verklaren, maar als volwassene ‘klopt’ dit niet meer. Dit maakt ook dat de toon op het einde zo vreemd aanvoelt. Je bent jarenlang hecht bevriend met iemand geweest, diegene beroofd zichzelf van het leven, en het enige wat je je bedenkt is dat je je 30e verjaardag nog wilt vieren en het een gedoe is om erachter te komen of je moet condoleren of niet? Het einde kwam dan ook heel abrupt en voelde vreemd aan, gezien het tempo van de hoofdstukken ervoor een stuk rustiger was. De eerste driekwart van het boek vond ik dan ook geslaagder dan het einde.

Oh, en jammer dat de tekst op de achterflap het einde eigenlijk al verraad…

[Käthe]

Diepe buiging voor dit verhaal. Ik ben bijzonder onder de indruk van de volledigheid en diepte die de schrijfster heeft weten te verwerken in minder dan 200 pagina’s. Eén verhaal over kwetsbare kinderen die elkaar langzaam verliezen aan het opgroeien. Hoe laat je elkaar los en mag dat zomaar? Klassenverschillen, psychische stoornissen en afhankelijkheidsrelaties die elkaar aanvullen en uitdiepen met minimale context. Bizar hoe ze met minimale woorden zoveel menselijkheid weet te creëren.

“… want ik wil helemaal niet verantwoordelijk zijn en ik verlang nog steeds naar slachtoffer­schap. Het lukt me alleen niet meer om het uit de pijn van een ander te halen.

Dat betekent dat ik ben aangewezen op mijn eigen schamele en vooral doodnormale leven. Een leven dat alleen nog maar lijkt te bestaan uit het verplaatsen van spullen van de ene naar de andere plek. Herken je dat?”

[Wulan]

Dit boek voelt als een ode aan alle meisjes die zich misplaatst voelen of hebben gevoeld in de wereld. Die doen alsof het ze niet kan schelen dat ze nooit ergens voor worden uitgenodigd, maar er toch heel graag bij willen horen. Die gezien willen worden, maar niet bekeken. Die een puberlichaam bewonen waarin alles net te snel of te langzaam groeit, maar nooit zoals bij de rest. Die het gevoel hebben dat iedereen de spelregels van het leven kent behalve zij. Het boek is oerkomisch en enorm meeslepend. Ik heb het op een avond uitgelezen en meermaals hardop gelachen. De auteur windt geen doekjes om doorgaans oncomfortabele thema's, en beschrijft ze juist heel scherp en direct.

Het verbaast me hoe compleet het verhaal aanvoelt, terwijl er eigenlijk maar drie personages zijn die het verhaal dragen. Ik heb mijzelf herkend in Sacha, Cat én Fee. Dit debuut smaakt absoluut naar nog veel meer.

[Marlou]

Leestip van Iwa.

Eerlijk verhaal over het verloop van een vriendschap en hoe er binnen een vriendschap verschillende verwachtingen kunnen zijn. Ik heb meerdere keren hardop gelachen om dit verhaal. De hoofdpersoon groeit op in de jaren '90/begin 2000. Voor mij veel herkenbaar vanuit die tijd, dus ik voelde me soms ook wat nostalgisch.

Leuk boek voor klas 4/5.

[Performatief Lezer]

Dit boek heeft me weer aan het lezen gekregen en ik vloog er doorheen. Slim en grappig geschreven, m’n ‘bezwaar’ is dan ook vooral dat het langer had mogen duren. Ik voelde aan het eind dat ik langer in dit verhaal had willen zitten. Alsnog genoten.

[Sophie Deen]

Korte hoofdstukken en vlotte schrijfstijl dit leest als een trein.
Er zit veel emotie in en herkenbare situaties.
Ik had graag meer willen weten over Cat en Sacha, voor mijn gevoel had hier nog veel meer in kunnen zitten.
Maar wie weet wat dat niet de bedoeling en is het zo gewoon goed?

[Emma]

Ik heb dit boek geschreven. Vijf sterren, I love mezelf

[Abe M]

Gegniffeld en gegnuifd

[Lotte Hetem]

Hield van het hoofdpersonage en haar gedachten, lekker eerlijk. Goed verhaal, vlot geschreven.

[Qodesja]

Grappig, ontroerend en een scherp en herkenbaar coming-of-age debuut.
Het heeft rake observaties over de complexiteit van vriendschap en volwassen worden.

[Rudolf]

Prachtig !