De vergeten dystopische roman die via Booktok een wereldwijde sensatie werd.
Diep onder de grond leven negenendertig vrouwen gevangen in een kooi. De vrouwen worden in de gaten gehouden door ongenaakbare bewakers en kunnen zich niet herinneren hoe ze daar terecht zijn gekomen, ze hebben geen besef van tijd en herinneren zich slechts vaag hoe hun leven ooit is geweest.
Terwijl het continu brandende licht de dag in de nacht doet overgaan en er ontelbare jaren verstrijken, zit een jong meisje – de veertigste gevangene – alleen en verstoten in de hoek. Al snel zal blijken dat zij de sleutel is tot de ontsnapping van de anderen en hun kans op overleving in de vreemde wereld die boven de grond op hen wacht.
'Ik die nooit een man heb gekend' is een beklemmende, hartverscheurende post-apocalyptische roman over vrouwelijke vriendschap en intimiteit, en over de moeite die mensen doen om hun menselijkheid te behouden in het aangezicht van verwoesting.
Jacqueline Harpman (1929-2012) werd geboren in Etterbeek, België, en vluchtte tijdens de Tweede Wereldoorlog met haar familie naar Casablanca. Ze debuteerde in 1959 met de roman 'Brève Arcadie', werkte als psychoanalyticus en schreef meerdere romans, waaronder 'Het strand van Oostende' en 'Orlanda'.
Jacqueline Harpman was born in Etterbeek, Belgium, in 1929. Being half Jewish, the family moved to Casablanca when the Nazis invaded, and returned home after the war. After studying French literature she started training to be a doctor, but could not complete her medical studies when she contracted tuberculosis. She turned to writing in 1954 and her first work was published in 1958. In 1980 she qualified as a psychoanalyst. She had given up writing after her fourth book was published, and resumed her career as a novelist only some twenty years later. She wrote twelve novels and won several literary prizes, most recently the Médicis for the present novel. She was married to an architect and had two children.
Dit boek heeft me echt geraakt. Voor mij is het een beetje een kopie van het leven: opstaan, voortdoen en proberen er iets van te maken. Tegelijk voelde ik tijdens het lezen dat alles wat we doen zowel nuttig als nutteloos kan zijn. Dat vond ik een bijzondere gedachte.
Wat me het meest is bijgebleven, is de hoofdpersoon. Omdat ze zo weinig geconditioneerd is door de maatschappij, kijkt ze heel puur naar de wereld. Ze is gewoon wie ze is, zonder alle overtuigingen die wij meekrijgen. Dat zette mij aan het denken over hoeveel van ons gedrag eigenlijk aangeleerd is.
De scène op het einde, waarin ze haar vriendinnen uit hun lijden verlost, vond ik heel aangrijpend. Ik vond het mooi hoe ze die moeilijke taak op zich nam uit liefde en zorg voor hen.
Het is geen boek dat je leest voor de spanning, maar wel een boek dat nog lang in je hoofd blijft zitten.