ادگار الن پو، با آن پیشانی بلند و نگاه نافذی که از نبوغ نامتعارفش خبر میداد، طی دهههای ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰ شهرت و جایگاهی همسنگ ستارههای راک قرن بیستم پیدا کرده بود. داستانهای گوتیک او شاهکارهایی از این گونۀ نوشتارند و شهرتش را بیش از همه وامدار خلق و تحریر آنهاست. اما قصههای معماییاش، با آن محاسبات و استدلالهای دقیق و هوشمندانۀ بازرس جنایی که مو لای درز منطقش نمیرود، اساساً اولین نمونههای داستان کارآگاهی مدرناند. درعینحال پو از شور و جنون شاعرانگی دورۀ رمانتیسم هم بیبهره نبود. او را بیش از همه به داستانهای ترسناکش میشناسند، قصههایی رازآلود، غریب و درعینحال عمیقاً گیرا با راویهایی عموماً بینام بهسان اشباحی که اینجا دیگر نه با منطق بلکه از خلال کلنجار با یأس و سرخوردگی و جنون و خوفِ مرگ مرزهای واقعیت و رؤیا، شعر و نثر، و عقل و احساس را مخدوش میکنند. در زمانهای که تازه از بند توهمات عصر روشنگری رها شده بود، توجه پو به همۀ وجوه دانش بشری، از علم گرفته تا شبهعلم، و البته فهم عمیقش از تاریکترین نهانگاههای عواطف انسانی در قالب فرمهایی داستانی تجلی پیدا کرد که پیش از ظهور نویسندگان و متفکرانی مثل داستایفسکی، نیچه و فروید موجب ظهور انقلابی در عرصۀ هنر و ادبیات شد. پو در هیئت یکی از پایهگذاران داستان کوتاه و خالق داستان کارآگاهی، تأثیری ماندگار و انکارناپذیر بر ادبیات فانتزی، علمیتخیلی و حکایات افسانهای بر جا گذاشته است. بههرترتیب او ما انسانهای مدرن را با پنهانترین و تاریکترین وجوه خودمان و جامعهمان مواجه میکند، آنجا که اولین و کانونیترین احساس ما چیزی نیست جز ترس.
The name Poe brings to mind images of murderers and madmen, premature burials, and mysterious women who return from the dead. His works have been in print since 1827 and include such literary classics as The Tell-Tale Heart, The Raven, and The Fall of the House of Usher. This versatile writer’s oeuvre includes short stories, poetry, a novel, a textbook, a book of scientific theory, and hundreds of essays and book reviews. He is widely acknowledged as the inventor of the modern detective story and an innovator in the science fiction genre, but he made his living as America’s first great literary critic and theoretician. Poe’s reputation today rests primarily on his tales of terror as well as on his haunting lyric poetry.
Just as the bizarre characters in Poe’s stories have captured the public imagination so too has Poe himself. He is seen as a morbid, mysterious figure lurking in the shadows of moonlit cemeteries or crumbling castles. This is the Poe of legend. But much of what we know about Poe is wrong, the product of a biography written by one of his enemies in an attempt to defame the author’s name.
The real Poe was born to traveling actors in Boston on January 19, 1809. Edgar was the second of three children. His other brother William Henry Leonard Poe would also become a poet before his early death, and Poe’s sister Rosalie Poe would grow up to teach penmanship at a Richmond girls’ school. Within three years of Poe’s birth both of his parents had died, and he was taken in by the wealthy tobacco merchant John Allan and his wife Frances Valentine Allan in Richmond, Virginia while Poe’s siblings went to live with other families. Mr. Allan would rear Poe to be a businessman and a Virginia gentleman, but Poe had dreams of being a writer in emulation of his childhood hero the British poet Lord Byron. Early poetic verses found written in a young Poe’s handwriting on the backs of Allan’s ledger sheets reveal how little interest Poe had in the tobacco business.
چقدر عنوان کتاب شایستهشه: داستانهای جنون و ترس! 'گربه سیاه' هر وقت که یادم میوفته باعث میشه چهارستون بدنم بلرزه!! واقعاً چطور ممکنه یکی همچین داستانی بنویسه؟ دلم میخواست این آدم زنده بود، واقعاً دلم میخواست! رد تأثیر داستانهای پو روی آثاری مثل همزاد و جنایت و مکافات داستایفسکی از نظرم انکارناپذیره. این وسواس برای کندوکاو توی ذهن انسان، جنون، عذاب وجدان و اون تاریکیای که گاهی پشت عادیترین آدمها پنهان میشه، چیزی نیست که بشه بهراحتی از کنارش گذشت. هر شب یک یا دو داستان میخوندم و گاهی حتی با صدای بلند برای دوستم میخوندمشون. یه جایی از خوندن این مجموعه به بعد، مدام از خودم میپرسیدم واقعاً چی باید توی ذهن یک انسان بگذره که بتونه اینقدر دقیق ترس، جنایت و تنهایی رو توصیف کنه؟ چطور میشه وارد تاریکترین قسمتهای ذهن آدمها شد و چیزهایی رو بیرون کشید که خوندنشون هم گاهی اینقدر ترسناکه؟ واقعاً خوشحالم که با ادگار آلن پو و قلم شاهکارش آشنا شدم. حالا میفهمم ادگاوا رانپو چرا اسمش رو از این مرد الهام گرفته و چقدر تأثیر یک نویسنده میتونه از زمان و مکان خودش فراتر بره. فکر میکنم هرچقدر هم بگذره، پیدا کردن کسی که بتونه توی داستانهای گوتیک، روانشناختی و ژانر وحشت اینقدر عمیق و موشکافانه به ذهن انسان نفوذ کنه، کار سختیه. پو فقط داستان ترسناک نمینویسه؛ کاری میکنه که بعد از تموم شدن داستان هم نتونی به این راحتی ازش بیرون بیای.
یک. داستانک «خمره آمونتیادو» پروژه آخر ترم من برای درس درآمدی بر ادبیات در دوران تحصیلم در مقطع کارشناسی بود. آن زمان نه هوش مصنوعیای بود، نه گوشی هوشمندی، نه اینترنتی، نه ارتباطاتی. وقتی پیش درآمد داستان را در کتاب ادبیات انگلیسی پرین خواندم، مقهور نویسنده آن شدم. اولین مواجهه من با ادگار آلنپو آنجا، سر کلاس ادبیات آمریکا بود. تصمیم گرفتم هرطور شده پروژه آخر ترم و آزمون نهایی شفاهیام را روی این نویسنده متمرکز شوم و استادم را با هر لطایف الحیلی که بود راضی کردم. در انتهای ترم وقتی با همکلاسیها در حال مرور و آماده شدن برای امتحان بودیم، تصمیم گرفتم مطالبم را اول برای آنها ارائه دهم. وقتی چشمها و چهرههایشان را بعد از تمام شدن مطالبم دیدم، ترسیدم. دلم هری ریخت و مطمئن شدم یک جای کارم در ارائه یا آماده کردن مطالبم میلنگد.
دو. سنگینی و وزن مطالبی که آماده کرده بودم بررسی میان سطور داستان بود و نگاهی به محفلهای سری فراماسونی و نقش برادری و مفهوم «خیانت» در داستان «خمره آمونتیادو». بررسی تاریخی این محفلها و تاثیر پذیری نویسنده از این مبحث در آثارش و نقش آن در جامعه آمریکایی با مصداق دو شخصیت مونترسور و فورتوناتو. ارائه پایان ترمم که تمام شد برق چشمان استادم را دیدم. انگار چیزی که حتی فکرش را نمیکرد به او هبه شده بود. تنها کسی بودم که در آن کلاس نمره کامل گرفتم. همان شد که ادگار آلنپو برای من جاودانه شد. تبدیل شد به یکی از مهمترین و تاثیرگذارترین نویسندههایی در طول تحصیلم ازش خواندهام.
سه. از سال ۱۳۸۷ تا به امروز نزدیک به دو دهه گذشته. تقریباُ اکثر آثار مهم پو را خواندهام. از نولاهایش گرفته تا متون منثور و اشعارش. ولی هربار که دوباره به داستان «خمره آمونتیادو» میرسم (در این کتاب به اسم «بشکه آمونتیادو» ترجمه شده) نیرویی شگرف من را برمیگرداند به همان روز. به اتاق استادم. به روز آزمون نهایی درس ادبیات. به آن موفقیت بزرگی که حتی چند دقیقه قبلش میترسیدم نکند کل مطالبی که خوانده و آماده کرده بودم، پرت و پلایی بیش نباشند. به آن روز تثبیت اسم نویسنده در ذهن و قلبم. اینگونه شد که پایههای علاقه من به ادبیات وحشت و پو ریخته شد. ارتباط من با این جهان داستانی عمیقتر این کلمات است و نوشتن هنوز هم برایم دشوار.
چهار. در آخرین صفحات کتاب، لیوان چای برگشت روی نوشتهها. این هم آخرین یادگاری من از لحظات دلنشین خواندن نویسنده محبوبم. حتماً حکمتی در این رنگ سرخ وجود دارد.
#داستان_های_جنون_و_ترس_و_خیال نوشته #ادگار_آلن_پو ترجمه #نصرالله_مرادیانی | #نشر_بیدگل
داستانهای جنون، ترس و خیال مجموعهای شامل ۱۵ داستان از ادگار آلن پو است،داستانهایی با فضایی تاریک، وهمآلود و گاه هراسانگیز که سرشار از مرگ، جنون، ترس و اتفاقات عجیباند. پو در این مجموعه با خلق فضاهایی سنگین و مرموز، روایتهایی متفاوت و ماندگار را پیش روی خواننده میگذارد. این مجموعه، تصویری خوب از فضای خاص آثار پو و علاقه او به تاریکی، وهم و عناصر گوتیک ارائه میدهد و برای علاقهمندان به داستانهای کوتاه و آثار ادگار آلن پو، انتخاب مناسبی است.
فضای کلی این مجموعه بهشدت تاریک، وهمآلود و سنگینه. مرگ تقریبا در بیشتر داستانها به شکلی حضور داره،گاهی مستقیم و گاهی در قالب اتفاقات عجیب مثل: بیماری، قتل یا موقعیتهایی که از همون ابتدا حس ناخوشایندی به خواننده میدن. با این حال، چیزی که فضای داستانها رو خاصتر میکنه اینه که پو صرفا به ترسوندن اکتفا نمیکنه و بیشتر سعی میکنه یک حس مداوم از اضطراب، ناامنی و وهم ایجاد کنه. حتی وقتی اتفاق خاصی در حال رخ دادن نیست،فضای داستان آرامشبخش دنبال نمیشه.
یکی از جذابترین ویژگی های نویسنده، نوع توصیفهاشه. جنس توصیفاتش معمولا تاریک، وهمآلود و گاهی حتی چندشآور و هراسانگیزه و جزئیاتی که برای توصیف صحنهها و محیط به کار میبره هم معمولا از همین جنس هستن. حتی وقتی سراغ طبیعت یا محیط اطراف میره، کمتر پیش میاد با یک توصیف زیبا و شاداب روبهرو بشیم. جنگل، خانه، دریا، اتاق یا هر محیط دیگهای که وارد داستان میشه، معمولا وجه تاریک یا وهمانگیزش داره.پو حتی از یک منظره زیبا هم میتونه چیزی ناآرام و مرموز بیرون بکشه.
نویسنده از نظر پلات خودش رو به یک مدل خاص محدود نمیکنه و همین باعث میشه داستانهای مجموعه با وجود اشتراکات زیاد شبیه هم نشن. بعضی داستانها بیشتر بر یک موقعیت عجیب بنا شدن و بعضیها مسیر پیچیدهتری پیدا میکنن. این گستردگی فقط در پلات نیست،جهان داستانی پو هم محدود به آمریکا نیست، در برخی از داستان ها با مکانها، فرهنگها و مختلف برخورد میکنیم. همینطور ارجاعهای زیادی به شخصیتهای تاریخی، ادبی و اسطورهای مختلف داره و همین باعث میشه جهان داستانیاش محدود به زمان و مکان خودش نباشه. در میان این ارجاعات حتی میشه نمونههایی از تاریخ و اسطورههای ایران رو هم دید، مثل افراسیاب و خشایارشاه.
پایان خیلی از داستانها معمولا غیرمنتظرهست و پو اغلب داستان رو به جایی میرسونه که اتفاقات پایانی با چیزی که تا اون لحظه انتظارش رو داشتی فاصله داره. بعد از خوندن چند داستان، کمکم متوجه میشی که نباید منتظر یک پایان معمولی باشی و احتمال وقوع یک اتفاق عجیب در آخر داستان زیاده. با این حال، دونستن این موضوع باعث نمیشه پایانها تثیر خودشون رو از دست بدن و هنوز هم میتونن خواننده رو غافلگیر کنن.البته این موضوع درباره همه داستانها صدق نمیکنه و بعضی از داستانها پایان سادهتر معمولیتری دارن.
یکی از داستانهای مشترک با نسخهای که نشر چشمه منتشر کرده رو با متن اصلی تطبیق دادم. به نظرم ترجمه بیدگل بهتر بود،چه از نظر انتخاب معادلها، و چه از نظر نزدیک بودن به لحن و نثر پو. گرچه ترجمه بیدگل هم بدون ایراد نبود.
این مجموعه رو به کسانی پیشنهاد میکنم که به داستانهای کوتاه، فضاهای تاریک و وهمآلود و پایانهای غیرمنتظره علاقه دارن. اگر از داستانهایی با محوریت ترس، جنون، مرگ و اتفاقات عجیب لذت میبرید، احتمالا از این مجموعه هم خوشتون میاد
خب من هرروز یه داستان از این کتاب میخوندم و همین باعث شد که هر کدوم از داستانا خیلی بهتر توی ذهنم بمونن و بتونم به قولی مزه مزشون کنم. تمام این داستانا یه فضای gothic دارن و توی خیلیهاشون narrator یا به حالت جنون میرسه و کار اشتباهی رو انجام میده یا یک سری المان های خارجی باعث میشه. من اکثر داستان هارو خیلی دوست داشتم، چندتاییشون حوصله سر بر بودن و دلم میخواست تموم شن زودتر اما به طور کلی دوسشون داشتم. این جلد اول مجموعه داستان های ادگار آلن پو هست و هنوز جلدهای بعدی نیومده و داستان ها کامل نیست. فعلا حوصله ندارم اما هروقت حوصلم شد لیست داستانهای این جلد همراه با امتیاز من به هر کدوم از داستان هارو اینجا میذارم. 😂😭
کتاب رو تو جنگ خریدم و تو جنگ هم تموم کردم معمولا شاید آدما واسه آرامش ذهنی سراغ همچنین عنوانی نرن به هر حال من رفتم و اینجام که دیدگاهمو بگم کتاب حدود ۱۵ تا داستان کوتاه داره. آقای پو اکثر داستان هاش تو مجلات مختلف چاپ میکرد و فقط چند بار محدودی تونست به صورت کتاب چاپ کنه. ایشون یه نویسنده پیشرو زمان خودش بود که باعث به وجود اومدن سبک های مختلف نظیر ادبیات علمی تخیلی و جنایی شد هر داستان میشه گفت تقریبا فضاش مختلفه و متمایز از بقیه اس بعضی داستان ها طنز توش دیده میشه مثل داستان «روش دکتر تار و پرفسور فدر» بعضی داستان ها مثل «سوسک طلایی» و «قتل خیابون مورگ» روایات داستان مهم نیست بلکه اون توضیح حل معما توش مهمه که چند بار باید بخونید تا بفهمید معما چگونه حل شد. من کتاب فقط به این امید خوندم که حداقل داستانی باشه که باعث ترسم بشه و خب از اونجایی که این فقط یه کتابه و برخلاف فیلم نه به آهنگ نه بهjump scares دسترسی ندارد کارش بسیار سختره ولی پو در داستان «تدفین پیش از مرگ» جوری ترس رو با قلمش به شما منتقل میکند که خدارشکر میکنید علم پیشرفت کرده و دیگه این اتفاقات قرار نیست بیوفته به هر حال اینکه ادگار الن پو نویسنده تأثیر گذاریه و این کتاب ۱۵ تا از بهترین داستانهای او هست. ارزش خوانده شدن داره پیشنهاد میکنم اگه میخواید با ادبیات گوتیک آشنا بشید مطالعه کنیدش.
«رازهایی هستند که به فاش شدن راه نمی دهند. آدمها شبانه، درحالیکه دست روحانی شافی را می فشارند و با درماندگی به چشمانش زل می زنند، در بسترشان می میرند، با یأسی از سویدای جان، با بغضی که گلویشان را به خاطر قباحت اسرار نهانشان می فشارد، اسراری که به فاش شدن راه نمی دهند. ولی افسوس که گاه وحشت باری گران چنان بر وجدان سنگینی می کند که فقط می شود آن را با خود به گور برد.»
«انگار محکوم شده ایم تا ابد در آستانه ابدیت بمانیم، بی اینکه بالاخره به قعر این مغاک سقوط کنیم.»