Moet misschien wat langer nadenken over mijn rating en het kan zijn dat ik hem nog bijstel. Ik vond het in elk geval een mooi geschreven boek, maar na een tijdje werd het wel repetitief. Halverwege het verhaal begon ik Ettie wat meer te waarderen en genoot ik van de ‘good for her’ stukjes. Maar was ik écht dol op dit boek? Nee dat ook weer niet. Ik mijmer er nog even over.
Verliefd op deze uitgave en verliefd op dit boek. Ja @koenderegt, ik heb hem eindelijk gelezen (deze connoisseur vond dat ik te lang op de Nederlandse vertaling aan het wachten was) en snap helemaal wat je bedoelde. Ideaal boek voor deze zomer: met een broeierige, landerige sfeer. Het speelt zich af in Frankrijk, in het huis van een beroemde schilder. Zijn nichtje Ettie vindt (ook letterlijk, knap gedaan!) steeds meer haar eigen stem, als een knappe gast in het huis komt logeren. Over kunst, oorlog, liefde en leven. Dikke vette tip, één van de beste boeken van dit jaar #boek44
‘Het atelier’ van Lucy Steeds begint meteen mysterieus in Londen, 1957. Een vrouw staat in de National Gallery voor een schilderij en herinnert zich hoe ze ooit het atelier van de kunstenaar in brand stak. Vervolgens beland je in de zinderende hitte van de Provence in 1920, waar journalist Joseph gedurende één zomer de mysterieuze schilder Tartuffe bezoekt om een artikel over hem te schrijven.
Door de afwisseling tussen Joseph en Tartuffes nichtje Ettie, in korte hoofdstukken, leest het verhaal bijzonder vlot. Langzaam ontvouwt zich een verleden vol geheimen, terwijl de nieuwsgierigheid steeds verder wordt aangewakkerd. De sfeer is daarbij een van de grote troeven van deze roman. De verzengende hitte, het afgelegen atelier, de natuur en de roddels van het dorp worden zo tastbaar beschreven dat je als lezer voortdurend voelt dat er iets staat te gebeuren.
“Ik ben alles wat Tata heeft in de wereld en hij is alles wat ik heb.”
’Het atelier’ gaat over kunst, verlangen, thuiskomen en opoffering, maar ook over kijken en gezien worden. Joseph, voor wie kunst na de dood van zijn moeder een reddingsboei werd, leert dankzij Ettie om écht te kijken. Ettie zelf is een fascinerend personage. Jarenlang was ze tevreden met een bestaan in de schaduw, maar langzaam groeit in haar het verlangen écht gezien te worden. Ook de machtsverhoudingen spelen een belangrijke rol, zeker in de relatie met de tirannieke Tartuffe, een man die volgens velen het licht kon schilderen omdat hij de duisternis kende.
Lucy Steeds verweeft fictieve personages met historische feiten en creëert zo een geloofwaardig tijdsbeeld van het kunstenaarsmilieu én wat het betekent om kunstenaar te zijn. De verwijzingen naar ‘De Odysee’ geven het verhaal bovendien extra betekenis. Ik heb genoten van deze sfeervolle en gelaagde roman die zeker nog lang blijft nazinderen. Een absolute aanrader dus!
(Vanaf 2 juli bij je favoriete boekhandel, ik las een ongecorrigeerd vooruitexemplaar.)
Aanrader voor iedereen die een 'Tata' heeft die je doet geloven dat je hem of haar iets verschuldigd bent, die niet kan leven zonder jou, die je beperkt in je ontwikkeling: doe zoals Ettie, steek de fik erin, een betere uitkomst is er niet.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Met prachtige sfeerbeelden word je meegenomen naar de Provence en de kunstwereld van 1920. Het plot is wat voorspelbaar en de hedendaagse kijk op de vrouw is wat overvloedig, maar desalniettemin een heerlijke leeservaring.
Heel graag gelezen....zomer in de Provence van 1920...taal die beelden weergeeft van een boerderij tussen de velden, penselen, tubes verf...beschrijvingen van het creëren en hierin het leven van de personages...