Diabeł i tabliczka czekolady

by Paweł Piotr Reszka

Co to znaczy szczęście? W tej książce znajdziecie 12 odpowiedzi na to pytanie. Żadnych oczywistości, żadnych banałów. Samo życie. Reporter "Dużego Formatu" Paweł P. Reszka pisze też o Polsce niewidzialnej. O dziewicy, która dała się uwieść Jezusowi. O totalnej blokadzie seksu w Lublinie. O zawstydzonych Sprawiedliwych. O ukrytych dawcach organów. O diable na popołudniowej lekcji. O naprawianiu homo na hetero... Oto Polska magiczna, choć bez fikcji.

Genres: Nonfiction, Polish Literature, Poland, Reportage, Ebooks

220 pages, Paperback

First published March 1, 2015

About the author

Polski dziennikarz i reportażysta.

Absolwent historii na Uniwersytecie im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz podyplomowych studiów dziennikarskich na Uniwersytecie Warszawskim. Dziennikarz lubelskiego oddziału Gazety Wyborczej. Dwukrotnie nominowany do Nagrody Grand Press.

W 2016 roku został laureatem 7. edycji Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki za książkę Diabeł i tabliczka czekolady. Według tego zbioru reportaży w lubelskim teatrze im. Juliusza Osterwy wystawiono spektakl (prapremiera 31 marca 2017, reżyser Kuba Kowalski).

Jego druga książka, Płuczki. Poszukiwacze żydowskiego złota, weszła do finału Nagrody Literackiej „Nike” 2020 i do finału 15. edycji Literackiej Nagrody Europy Środkowej „Angelus”, a także została nominowana do 11. edycji Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego oraz do Nagrody Literackiej Gdynia 2020 w kategorii eseju.

Reviews

[Olga Kowalska (WielkiBuk) · Rating 4 out of 5]

Recenzja niebawem!

[Bartosz · Rating 4 out of 5]

Emocjonalny, przygnębiający, przytłaczający, miejscami wstrząsający zbiór reportaży z Polski wschodniej, które przez lata ukazywały się w Dużym Formacie, a teraz zostały zebrane w formie jednego opracowania. Smutna opowieść w odcinkach, która uświadamia jak wypaczony jest obraz naszego kraju z perspektywy wielkich miast. Znajdziemy tu pomieszanie naiwności i ignorancji z zawiścią i złośliwością. Pomimo szlachetnych postaw niektórych bohaterów, przedstawiony tu świat jest mroczny i ponury, niezwykle plastyczny, ponieważ reportersko-literacki język autora jest wspaniały. Słowa nie przeszkadzają, lecz szkicują w umyśle czytelnika obraz, który głęboko porusza. Przy niektórych rozdziałach po plecach przechodzą ciarki. Nagroda im. Ryszarda Kapuścińskiego w pełni zasłużona.

[reading_mango · Rating 3 out of 5]

3.5

[Aleksandra Groszek · Rating 4 out of 5]

Bardzo dobry, poruszający reportaż o szczęściu z różnych perspektyw.

[Adam Gołąbiewski · Rating 5 out of 5]

Cykl reportaży pokazujących, że nie wszystko jest czarno-białe i każda sytuacja ma drugie dno. Pokazują też, że mimo XXI, część ludzi żyje jeszcze w poprzedniej epoce, zarówno z sferze fizycznej jak i mentalnej. Świetnie napisane i dające do myślenia.

[L.L. · Rating 4 out of 5]

Zbiór reportaży i są one różne, krótsze i dłuższe, niektóre bardzo surowe, nie zawsze mi to pasuje... czasami pozostaje niedosyt danej historii, ogólnie książka ciekawa i nic nie nudzi, bo nie zdąży ;)
A co do treści... przeczytałem niedawno książkę o albinosach w Afryce ("Nie róbcie mu krzywdy" - F. Skrońc), której nawet nie opisywałem, bo co tu pisać poza tym, że to smutne iż w XXI wieku, niektórzy ludzie tam wierzą, że jak wypiją krew albinosa to posiądą jakąś moc... A potem czytam taką książkę jak ta i uświadamiam sobie, że nie trzeba mieszkać w Tanzanii... i że różnicą jest tylko religia, ale nie podatność ludzka na wiarę. Że niektórzy wierzą iż różaniec i obrazek chroni przed opętaniem i że z tego powodu nie należy praktykować OOBE. XXI wiek, Polska.

Albo jeszcze lepiej (cyt.):

"Opinie wsi:
– Organy były przepisane już za życia. Paweł i jego rodzice wzięli za to grubą kasę.
– Bieda u nich, widocznie wyjścia nie miał. No, ale jak tak można?
– Może nie on sprzedał, tylko rodzice, już po wypadku? Na pewno na tym zarobili. Wstyd.
– Pożałują, gdy przyjdzie mu zmartwychwstać. Jak syn do nieba trafi bez serca, wątroby czy oka?"


"– Przyjeżdżał tu kiedyś do mnie taki jeden chłopak – dodaje. – Pytam go: co robisz, gdy wracasz ze szkoły? On odpowiada: „Jak nikogo nie ma, rzucam plecak i masturbuję się”. Poradziłem mu: kiedy rzucisz plecak, zajrzyj do lodówki, zjedz coś. I co? Odwiedza mnie za dwa tygodnie, pytam go, co robi, gdy wraca ze szkoły. Mówi: „Rzucam plecak i zaglądam do lodówki. I nic więcej!”. Widzisz?"

- też mi sukces... już zdrowiej by było jakby się masturbował, a nie przejadał... co ci ludzie mają w głowie w ogóle?

A najlepszy jest chyba przedostatni reportaż, ten o kobiecie, która chowała dzieci w beczce. Może niektórym zrobi się głupio po jego przeczytaniu...

(czytana/słuchana: 24-25.01.2024)
4/5 [7/10]

[Andrakuf · Rating 3 out of 5]

Zbiór reportaży, które w większości ukazały się w Gazecie Wyborczej, jednak jak dla mnie nie do końca trafione. Raz, że autor pisze głównie o Lublinie i okolicach i są tam zarówno rzeczy mocno wstrząsające albo minimalnie ciekawe, ale większość jest niestety miałka i po przeczytaniu zaraz się zapomina o czym był dany reportaż. Na uwagę na pewno zasługuje "Łazienka" i "Rodzina", bo były z tego wszystkiego najciekawsze a reszta zwyczajnie nijaka i wiejąca nudą.

[Dominika · Rating 4 out of 5]

Polski reportaż jak zwykle nie napawa optymizmem, ale jest świetnie napisany. Polecam.

[Marcin · Rating 4 out of 5]

3,75/5

[Katika · Rating 4 out of 5]

Bardzo solidne reportaże, większość jednak czytałam już w Dużym Formacie i to wpływa na odbiór książki jako całości. To zbiór dobrych tekstów, ale wydaje mi się, że wspólny temat, odpowiedź na pytanie, czym jest szczęście, został "dorobiony" na potrzeby promocyjne i wydawnicze. Duży plus za tematykę, historię ludzi prawdziwe do bólu, język, konstrukcję tekstów. Zapadają w pamięć, rodzą pytania, czyli działają. Cieszę się też, że autor daje głos "prowincji", tej Polsce niewarszawskiej, niekorporacyjnej, często pomijanej w głównym nurcie mediów i literatury, a przecież najprawdziwszej.

[Aleksandra Szranko · Rating 2 out of 5]

Może teraz zapamiętam, że to Reszka jest autorem repo o dziewicy konsekrowanej ("Dziewica"/"Pozwoliłam się uwieść", 2007 r.) (jak dziś pamiętam żywą dyskusję nt. tekstu na fajce na Żytniej w Sosnowcu) i o dzieciach w beczce ("Rodzina"/"I przestałam być człowiekiem", 2008 r.). Reszta tekstów lepiej się sprawdza, ma większą siłę rażenia, w "Dużym Formacie". Ten zbiór dla kogoś, kto regularnie czyta "DF", będzie tylko przypomnieniem, odświeżeniem. I tym był dla mnie.