سیدموسی صدر (زادهٔ ۱۴ خرداد ۱۳۰۷ در قم)، مرجع دینی و سیاسی شیعیان بود که پس از هجرت از ایران به لبنان، مجلس اعلای شیعیان لبنان را تأسیس کرد و رهبری فکری و سیاسی شیعیان این کشور را عهدهدار شد. او در میان شیعیان به «امام موسی صدر» مشهور است. او در ۹ شهریور ۱۳۵۷، طی سفری رسمی به لیبی به دعوت معمر قذافی، ناپدید شد. موسی صدر در کنار تحصیلات حوزوی، دروس دبیرستان خود را به اتمام رساند، و در سال ۱۳۲۹ به عنوان اولین دانشجوی روحانی در رشتهٔ «حقوق در اقتصاد» (معادل رشتهٔ اقتصاد کنونی) به دانشگاه تهران وارد و در سال ۱۳۳۲ فارغالتحصیل شد.
تفسیر چند آیهی ابتدایی سورهی اِسرا در سخنرانیِ نواریونشدهی امام موسی صدر. این سوره همان سورهی بنیاسرائیل است و امام موسی صدر سخنش این است که طبق قرآن، مسلمانان باید با اسرائیل مبارزه کنند. در این سوره میخوانیم که خداوند پیامبر را «أَسْرَی» (یعنی سیر داد)، از مسجدالحرام به مسجدالاقصی - که از نظر نویسنده برای پیامبر یک سفر جسمی هم هست علاوه بر روحی؛ چون در آیه کلمهی «لیلاً» (در شبی) آمده و برای روح و خواب که زمان تعریف نمیشود. طبق این آیه اطراف مسجدالاقصی مبارک شده است؛ که از نظر امام موسی صدر یعنی این منطقه هم از نظر جغرافیایی آباد شده و هم مردمش باهوش شدهاند. اکنون این منطقه به دست دشمنان اسلام افتاده است و از خداوند متعال میخواهیم که «به دست ما این مسجد را به امت بازگرداند». خارج شدن مسجدالاقصی از دست مسلمانان به معنی عقبنشینی اسلام است و باید آن را از یهودی شدن دور داشت. آیه میفرماید پیامبر را به مسجدالاقصی سیر دادیم تا «لنریه من آیاتنا»، یعنی تا آیات خود را به او بنمایانیم. اما از نظر نویسنده علت اصلی این سفر این بود که سرزمینهای اطراف مسجدالاقصی خاستگاه ادیان و تمدنهای جهانی بودهاند، پس اسلام به این طریق با جهان مرتبط میشد. لذا مسجدالاقصی به معنی جهانی بودن اسلام است.