What do you think?
Rate this book
Τ' αηδονιού το δάκρυ
Ένα βρέφος που αργοσβήνει, μια κατάρα που πρέπει να λυθεί τρεις φορές, άνθρωποι που δοκιμάζεται το κουράγιο τους και ψυχές κυνηγημένες επί σαράντα χρόνια.
Ο Γιώργης και η Κωστούλα είχαν ρισκάρει τα πάντα για να σωθεί η μικρή τους κόρη, η Κλειώ, κι παρόλα όσα τους βρήκαν δεν λύγισαν στιγμή την αγάπη τους. Τριάντα χρόνια μετά η Κλειώ ζει παγιδευμένη σ’ έναν γάμο που βυθίζει τη ζωή της σε κινούμενη άμμο, ώσπου κάποτε αφυπνίζεται και θεριεύει.
Σε δεύτερους ρόλους, η κυρά Δήμητρα με το αλλήθωρο μάτι της, ο γέροντας Τυροθόδωρας με τις συμβουλές του, ο Σήφης με το άσβεστο μίσος του και η καλόγρια Σταυροκατίνα πλέκουν όλοι μαζί το κρητικό υφαντό της οικογένειας Αηδονάκη. Μυστικά, χρησμοί, επαναστάσεις, λυτρωμοί, θαύματα, μαντινάδες, μπαλωθιές, χοροί και γύρω όλα να μοσχομυρίζουν άρωμα από ζεστό ψωμί, λάδι και ρίγανη.
Η απίστευτη ιστορία της οικογένειας Αηδονάκη - ένας ζωντανός θρύλος στα Χανιά.
Ο Γιώργης και η Κωστούλα είχαν ρισκάρει τα πάντα για να σωθεί η μικρή τους κόρη, η Κλειώ, κι παρόλα όσα τους βρήκαν δεν λύγισαν στιγμή την αγάπη τους. Τριάντα χρόνια μετά η Κλειώ ζει παγιδευμένη σ’ έναν γάμο που βυθίζει τη ζωή της σε κινούμενη άμμο, ώσπου κάποτε αφυπνίζεται και θεριεύει.
Σε δεύτερους ρόλους, η κυρά Δήμητρα με το αλλήθωρο μάτι της, ο γέροντας Τυροθόδωρας με τις συμβουλές του, ο Σήφης με το άσβεστο μίσος του και η καλόγρια Σταυροκατίνα πλέκουν όλοι μαζί το κρητικό υφαντό της οικογένειας Αηδονάκη. Μυστικά, χρησμοί, επαναστάσεις, λυτρωμοί, θαύματα, μαντινάδες, μπαλωθιές, χοροί και γύρω όλα να μοσχομυρίζουν άρωμα από ζεστό ψωμί, λάδι και ρίγανη.
Η απίστευτη ιστορία της οικογένειας Αηδονάκη - ένας ζωντανός θρύλος στα Χανιά.
608 pages, Paperback
First published January 1, 2015
1 person is currently reading
63 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
December 17, 2016
2,5-2,75 αστεράκια
Λοιπόν έχουμε και λέμε
Στα συν:
1. Τα αρώματα και οι μυρωδιές της Κρήτης. Αχ πατρίδα με το μεγαλείο σου
2. Ένας συγγραφέας που σε σχέση με άλλους συναδέλφους του φαίνεται να έχει αρκετές δυνατότητες και μπορεί σίγουρα να γράψει δυνατές ιστορίες άλλωστε έχω ξαναπεί ότι εκτιμώ ιδιαίτερα όταν άντρας συγγραφέας μπορεί να προσεγγίσει με λεπτότητα γυναικείους χαρακτήρες
Στα πλην:
1. Πολλές σελίδες. Αν η ιστορία είχε αποδοθεί λιγάκι πιο συμμαζεμένα και είχαν αποφευχθεί κάποιες μελιστάλακτες και δακρύβρεχτες περιγραφές για να δώσουν ένα πιο μελοδραματικό τόνο στην εξέλιξη της ιστορίας το αποτέλεσμα θα ήταν σίγουρο πιο μεστό
2. Οι συνεχείς εναλλαγές του χωροχρόνου από παρόν σε παρελθόν και τούμπαλιν σε προσωπικό επίπεδο με κούρασαν σε αρκετές περιπτώσεις. Να σημειώσω βέβαια ότι γενικά δεν τα πάω πάντα καλά με βιβλία που εξελίσσονται σε δύο χρονικά επίπεδα αλλά εν προκειμένω ένα παραπάνω. Καταλαβαίνω τους σκοπούς που ήθελε να εξυπηρετήσει μέσα στο κείμενο αλλά κατά τη γνώμη μου αρκετές φορές αυτό αποδυνάμωνε το σύνολο
3. Όσο και αν υπάρχουν οι προοπτικές, όσο και αν θεωρώ αναλογικά με άλλες αξιολογότατη την προσπάθεια του συγγραφέα του αηδονιού το δάκρυ ήταν ένα ακόμα βιβλίο από αυτά που σήμερα χαρακτηρίζουν δυστυχώς την ελληνική λογοτεχνία. Επανάληψη καταστάσεων, καμία καινοτομία, ντέρτια και καημοί, προβληματικοί έρωτες κτλ. Πραγματικά πολύ ανθρώπινος ο λόγος του συγγραφέα αλλά πολύ λίγος για τα δικά μου πλέον γούστα
Λοιπόν έχουμε και λέμε
Στα συν:
1. Τα αρώματα και οι μυρωδιές της Κρήτης. Αχ πατρίδα με το μεγαλείο σου
2. Ένας συγγραφέας που σε σχέση με άλλους συναδέλφους του φαίνεται να έχει αρκετές δυνατότητες και μπορεί σίγουρα να γράψει δυνατές ιστορίες άλλωστε έχω ξαναπεί ότι εκτιμώ ιδιαίτερα όταν άντρας συγγραφέας μπορεί να προσεγγίσει με λεπτότητα γυναικείους χαρακτήρες
Στα πλην:
1. Πολλές σελίδες. Αν η ιστορία είχε αποδοθεί λιγάκι πιο συμμαζεμένα και είχαν αποφευχθεί κάποιες μελιστάλακτες και δακρύβρεχτες περιγραφές για να δώσουν ένα πιο μελοδραματικό τόνο στην εξέλιξη της ιστορίας το αποτέλεσμα θα ήταν σίγουρο πιο μεστό
2. Οι συνεχείς εναλλαγές του χωροχρόνου από παρόν σε παρελθόν και τούμπαλιν σε προσωπικό επίπεδο με κούρασαν σε αρκετές περιπτώσεις. Να σημειώσω βέβαια ότι γενικά δεν τα πάω πάντα καλά με βιβλία που εξελίσσονται σε δύο χρονικά επίπεδα αλλά εν προκειμένω ένα παραπάνω. Καταλαβαίνω τους σκοπούς που ήθελε να εξυπηρετήσει μέσα στο κείμενο αλλά κατά τη γνώμη μου αρκετές φορές αυτό αποδυνάμωνε το σύνολο
3. Όσο και αν υπάρχουν οι προοπτικές, όσο και αν θεωρώ αναλογικά με άλλες αξιολογότατη την προσπάθεια του συγγραφέα του αηδονιού το δάκρυ ήταν ένα ακόμα βιβλίο από αυτά που σήμερα χαρακτηρίζουν δυστυχώς την ελληνική λογοτεχνία. Επανάληψη καταστάσεων, καμία καινοτομία, ντέρτια και καημοί, προβληματικοί έρωτες κτλ. Πραγματικά πολύ ανθρώπινος ο λόγος του συγγραφέα αλλά πολύ λίγος για τα δικά μου πλέον γούστα
June 17, 2015
Γραφή που σε ταξιδεύει...πλοκή που σε μαγεύει...ήρωες υπέροχοι και τόσο αληθινοί που νομίζεις ότι τους έχεις δίπλα σου !Μια υπέροχη ιστορία γραμμένη σε δύο εποχές με τόση δεξιοτεχνία που προορισμός της είναι να ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.
August 27, 2017
Μπορει μια Κρητη να γεμισει ενα βιβλιο 600 σελιδων;;; Ανεφικτο.
Κι ομως! Ενα αηδονι με κρητικη καταγωγη μεσα απο αυτες τις υπεροχες σελιδες μπορει να γεμισει την καρδια και την ψυχη σου.
Κλεινοντας το βιβλιο να σας πω οτι απλα υποκλιθηκα στην καταπληκτικη γραφη του κυριου Τζιτζικακη.
Κι ομως! Ενα αηδονι με κρητικη καταγωγη μεσα απο αυτες τις υπεροχες σελιδες μπορει να γεμισει την καρδια και την ψυχη σου.
Κλεινοντας το βιβλιο να σας πω οτι απλα υποκλιθηκα στην καταπληκτικη γραφη του κυριου Τζιτζικακη.
November 11, 2024
Αναμφίβολα, ένα από τα βιβλία του φετινού καλοκαιριού ήταν "Τ' αηδονιού το δάκρυ", το τρίτο -αν δεν κάνω λάθος- βιβλίο του κύριου Τζιτζικάκη, το οποίο βρήκε στέγη στον εκδοτικό οίκο Ωκεανίδα, που δύο χρόνια μετά το "Πέτρα και μέλι" της κυρίας Ζέμπη, αποφάσισε να προχωρήσει στην έκδοση ενός παρόμοιου βιβλίου. Και όταν λέω παρόμοιο, δεν υπονοώ πως υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα στις δύο αυτές ιστορίες, αλλά πως λειτουργώντας με κοινούς άξονες, τοποθετώντας τις ιστορίες τους σε διαφορετικούς αλλά συνάμα συγγενείς τόπους, τη Μάνη και την Κρήτη, αποτελούν τοπογραφικά και αφηγηματικά συνάμα ορόσημα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, η οποία προσπαθεί να διατηρήσει κάποια ιστορικά αφηγηματικά στοιχεία, χωρίς ωστόσο το ίδιο το βιβλίο να θεωρείται ιστορικό, αλλά μυθιστορηματικό με μια νότα ιστορίας, με λίγο χρώμα τόπων και εποχών που μπορεί να μην ζήσαμε οι ίδιοι αλλά που -ίσως- με κάποιον τρόπο μεταφέρθηκαν τα ίχνη τους σε εμάς.
Δεκαετία του '80 σ' ένα ορεινό χωριό της Κρήτης, ο Γιώργης και η Κωστούλα παλεύουν να σώσουν τη ζωή της νεογέννητης κόρης της που μοιάζει να φεύγει ολοένα και πιο γρήγορα από μέσα της, με τους πάντες να στέκονται ανίκανοι να ανακαλύψουν τι της συμβαίνει. Μέχρι που η αλήθεια θα αποκαλυφθεί και η λύση θα αποδειχτεί πολύ πιο δύσκολη κι επίπονη απ' όσο κανείς θα περίμενε. Το κορίτσι είναι δεμένο με μια τριπλή κατάρα που βαραίνει όχι μόνο τη μοίρα της αλλά και την ίδια τη ζωή της, με τον Γιώργη να μην έχει άλλη επιλογή παρά να σηκώσει αυτός το βάρος στις δικές του πλάτες πληρώνοντας τις συνέπειες. Συνέπειες που δεν έχουν αντίκτυπο μοναχά στον ίδιο, αλλά σε ολόκληρη την οικογένειά του που θα παλέψει, θα αγωνιστεί και θα βιώσει καταστάσεις που δεν χωράει ο ανθρώπινος νους και που δεν φαντάζεσαι πως η καρδιά μπορεί ν' αντέξει. Ο Γιώργης καλείται να ξεπληρώσει το χρέος του σε μια αέναη μάχη ανάμεσα στο Καλό και το Κακό, που από τότε που γεννήθηκε ο κόσμος ζει και μαίνεται και ας παίρνει μυριάδες μορφές, διαφορετικές κάθε φορά.
Στο σήμερα, η Κλειώ, κόρη του Γιώργη και της Κωστούλας, ζει μια ζωή συγκαταβατική, εγκλωβισμένη μέσα σε έναν γάμο παρωδία που δεν μπορεί να της προσφέρει όσα η καρδιά της λαχταρά, κάτι που ισχύει και για τον σύζυγό της, τον Αντώνη. Μέχρι που φτάνει η στιγμή εκείνη που η Κλειώ ξεπερνά τα όριά της, που δεν μπορεί να αντέξει άλλο την συγκαταβατικότητα στην οποία έχει βυθιστεί η ίδια και τα όνειρά της, χάνοντας τον εαυτό της κάθε μέρα όλο και περισσότερο, αποφασίζοντας να κάνει κάτι για να την αλλάξει. Τόσο συνηθισμένη η ιστορία της Κλειούς, μα και τόσο σύγχρονη, τόσο αληθινή. Μέσα από τα δικά της μάτια αντικρίζουμε την πραγματικότητα μιας πλειάδας σύγχρονων γυναικών που έχουν θυσιάσει ένα μέρος της ίδιας του της ύπαρξης παραμένοντας σε γάμους καταδικασμένους, τελειωμένους, που δεν έχουν να τους προσφέρουν τίποτα. Και όμως, πάντα έρχεται εκείνη η στιγμή που το πλέγμα της ανασφάλειάς μας ραγίζει και τότε οι πιο κρυφές μας αλήθειες έρχονται στο φως και μας αλλάζουν. Ή, ίσως, να μας μετατρέπουν σε αυτό που θα έπρεπε εξ' αρχής να είμαστε.
Η αφήγηση των δύο αυτών ιστοριών, παρά τις δεκαετίες που τις χωρίζουν, γίνεται εναλλάξ, με ένα κεφάλαιο να είναι αφιερωμένο στο παρελθόν και ένα στο παρόν, μια τεχνική που βλέπουμε να χρησιμοποιείται πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια, αν και όχι πάντα πετυχημένα. Στην προκειμένη περίπτωση, ο κύριος Τζιτζικάκης, φαίνεται πως έχει βάλει όλο του το μεράκι και έχει αξιοποιήσει όλη του την τέχνη, έτσι ώστε να παντρέψει τις δύο αυτές εποχές με τρόπο που να προσφέρει στον αναγνώστη ένα αρμονικά δεμένο σύνολο, αλλά και ένα κείμενο στο οποίο είναι εμφανής η διαφορά του τόπου, του χρόνου, των συνθηκών, των αξιών, των συνηθειών και της πραγματικότητας που χαρακτηρίζει την κάθε ιστορία και τους πρωταγωνιστές της. Με ένα αέρα λυρικότητας που θυμίζει κάτι από ποιητική διάθεση, ο συγγραφέας δεν διστάζει να γίνει γλαφυρός στα σημεία -χωρίς ωστόσο να γίνεται κουραστικός ή φλύαρος-, με την περιγραφικότητα και την παρασταστικότητά του να μας μεταφέρει γνήσια συναισθήματα, αλλά και να γεννά στα μάτια μας εικόνες αλησμόνητες που μας ταξιδεύουν.
Μία ιστορία πολύπλοκη και πολυδιάστατη. Μοίρες μπλεγμένες στον αργαλειό των συμπτώσεων που οδηγούν σε καταστάσεις τραγικές από τις οποίες κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει, γιατί ότι έγραψε για σένα το πεπρωμένο σου δεν αλλάζει. Ίσως να αλλάζει σχήμα, η ουσία του όμως παραμένει ίδια. Τόποι γεμάτοι εικόνες μοναδικές και αλησμόνητες, τόποι που έχουν σημαδευτεί από τις συνήθειες και τις δικές τους αλήθειες. Συναισθήματα βαθιά, πηγαία, αληθινά, συναισθήματα αγάπης και μίσους που κονταροχτυπιούνται με τα θέλω, τις εμμονές, αλλά και την ανάγκη του να προστατέψει κανείς αυτό που είναι σημαντικό για εκείνον. Ντοπιολαλιές που ακούγονται στ' αφτιά μας σαν τραγούδια ξεχασμένα, χοροί, μπαλωθιές, μελωδίες, μυρωδιές και γεύσεις, όλα μαζί αναμειγμένα στο πυθάρι της ζωής, άλλες φορές αφήνοντας γεύση γλυκιά στα χείλη σαν μέλι, και άλλες πάλι πικρή σαν τριμμένη ρίγανη. Ένα μυθιστόρημα μοναδικό, βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό, που κρατά καλά κρυμμένα μυστικά και αλήθειες που έρχονται στο φως όχι νωρίτερα απ' όσο πρέπει, και όχι αργότερα απ' όσο χρειάζεται.
Δεκαετία του '80 σ' ένα ορεινό χωριό της Κρήτης, ο Γιώργης και η Κωστούλα παλεύουν να σώσουν τη ζωή της νεογέννητης κόρης της που μοιάζει να φεύγει ολοένα και πιο γρήγορα από μέσα της, με τους πάντες να στέκονται ανίκανοι να ανακαλύψουν τι της συμβαίνει. Μέχρι που η αλήθεια θα αποκαλυφθεί και η λύση θα αποδειχτεί πολύ πιο δύσκολη κι επίπονη απ' όσο κανείς θα περίμενε. Το κορίτσι είναι δεμένο με μια τριπλή κατάρα που βαραίνει όχι μόνο τη μοίρα της αλλά και την ίδια τη ζωή της, με τον Γιώργη να μην έχει άλλη επιλογή παρά να σηκώσει αυτός το βάρος στις δικές του πλάτες πληρώνοντας τις συνέπειες. Συνέπειες που δεν έχουν αντίκτυπο μοναχά στον ίδιο, αλλά σε ολόκληρη την οικογένειά του που θα παλέψει, θα αγωνιστεί και θα βιώσει καταστάσεις που δεν χωράει ο ανθρώπινος νους και που δεν φαντάζεσαι πως η καρδιά μπορεί ν' αντέξει. Ο Γιώργης καλείται να ξεπληρώσει το χρέος του σε μια αέναη μάχη ανάμεσα στο Καλό και το Κακό, που από τότε που γεννήθηκε ο κόσμος ζει και μαίνεται και ας παίρνει μυριάδες μορφές, διαφορετικές κάθε φορά.
Στο σήμερα, η Κλειώ, κόρη του Γιώργη και της Κωστούλας, ζει μια ζωή συγκαταβατική, εγκλωβισμένη μέσα σε έναν γάμο παρωδία που δεν μπορεί να της προσφέρει όσα η καρδιά της λαχταρά, κάτι που ισχύει και για τον σύζυγό της, τον Αντώνη. Μέχρι που φτάνει η στιγμή εκείνη που η Κλειώ ξεπερνά τα όριά της, που δεν μπορεί να αντέξει άλλο την συγκαταβατικότητα στην οποία έχει βυθιστεί η ίδια και τα όνειρά της, χάνοντας τον εαυτό της κάθε μέρα όλο και περισσότερο, αποφασίζοντας να κάνει κάτι για να την αλλάξει. Τόσο συνηθισμένη η ιστορία της Κλειούς, μα και τόσο σύγχρονη, τόσο αληθινή. Μέσα από τα δικά της μάτια αντικρίζουμε την πραγματικότητα μιας πλειάδας σύγχρονων γυναικών που έχουν θυσιάσει ένα μέρος της ίδιας του της ύπαρξης παραμένοντας σε γάμους καταδικασμένους, τελειωμένους, που δεν έχουν να τους προσφέρουν τίποτα. Και όμως, πάντα έρχεται εκείνη η στιγμή που το πλέγμα της ανασφάλειάς μας ραγίζει και τότε οι πιο κρυφές μας αλήθειες έρχονται στο φως και μας αλλάζουν. Ή, ίσως, να μας μετατρέπουν σε αυτό που θα έπρεπε εξ' αρχής να είμαστε.
Η αφήγηση των δύο αυτών ιστοριών, παρά τις δεκαετίες που τις χωρίζουν, γίνεται εναλλάξ, με ένα κεφάλαιο να είναι αφιερωμένο στο παρελθόν και ένα στο παρόν, μια τεχνική που βλέπουμε να χρησιμοποιείται πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια, αν και όχι πάντα πετυχημένα. Στην προκειμένη περίπτωση, ο κύριος Τζιτζικάκης, φαίνεται πως έχει βάλει όλο του το μεράκι και έχει αξιοποιήσει όλη του την τέχνη, έτσι ώστε να παντρέψει τις δύο αυτές εποχές με τρόπο που να προσφέρει στον αναγνώστη ένα αρμονικά δεμένο σύνολο, αλλά και ένα κείμενο στο οποίο είναι εμφανής η διαφορά του τόπου, του χρόνου, των συνθηκών, των αξιών, των συνηθειών και της πραγματικότητας που χαρακτηρίζει την κάθε ιστορία και τους πρωταγωνιστές της. Με ένα αέρα λυρικότητας που θυμίζει κάτι από ποιητική διάθεση, ο συγγραφέας δεν διστάζει να γίνει γλαφυρός στα σημεία -χωρίς ωστόσο να γίνεται κουραστικός ή φλύαρος-, με την περιγραφικότητα και την παρασταστικότητά του να μας μεταφέρει γνήσια συναισθήματα, αλλά και να γεννά στα μάτια μας εικόνες αλησμόνητες που μας ταξιδεύουν.
Μία ιστορία πολύπλοκη και πολυδιάστατη. Μοίρες μπλεγμένες στον αργαλειό των συμπτώσεων που οδηγούν σε καταστάσεις τραγικές από τις οποίες κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει, γιατί ότι έγραψε για σένα το πεπρωμένο σου δεν αλλάζει. Ίσως να αλλάζει σχήμα, η ουσία του όμως παραμένει ίδια. Τόποι γεμάτοι εικόνες μοναδικές και αλησμόνητες, τόποι που έχουν σημαδευτεί από τις συνήθειες και τις δικές τους αλήθειες. Συναισθήματα βαθιά, πηγαία, αληθινά, συναισθήματα αγάπης και μίσους που κονταροχτυπιούνται με τα θέλω, τις εμμονές, αλλά και την ανάγκη του να προστατέψει κανείς αυτό που είναι σημαντικό για εκείνον. Ντοπιολαλιές που ακούγονται στ' αφτιά μας σαν τραγούδια ξεχασμένα, χοροί, μπαλωθιές, μελωδίες, μυρωδιές και γεύσεις, όλα μαζί αναμειγμένα στο πυθάρι της ζωής, άλλες φορές αφήνοντας γεύση γλυκιά στα χείλη σαν μέλι, και άλλες πάλι πικρή σαν τριμμένη ρίγανη. Ένα μυθιστόρημα μοναδικό, βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό, που κρατά καλά κρυμμένα μυστικά και αλήθειες που έρχονται στο φως όχι νωρίτερα απ' όσο πρέπει, και όχι αργότερα απ' όσο χρειάζεται.
May 9, 2015
Δεν ξέρω αν ο εκδοτικός οίκος της Ωκεανίδας έχει κάνει ένα είδος ανεπίσημης "βιβλιοθήκης ελληνικών ορόσημων" ή πώς αλλιώς να το ονομάσω, αλλά το δεύτερο του είδους από άλλον συγγραφέα έκανε μόλις την εμφάνισή του. Μετά την Χριστίνα Ζέμπη και τη Μάνη της, ο Γεώργιος Τζιτζικάκης κι η Κρήτη του (προς Χανιά ειδικότερα). Οφείλω καταρχήν να πω ότι είμαι προκατειλημμένη επειδή η Κρήτη είναι από τα αγαπημένα μου μέρη. Εδώ δεν είχα την περιέργεια για τις βεντέτες όπως με τη Μάνη (υπάρχουν, αλλά σε ένα παράλληλο σύμπαν), όσο για τους χώρους και τους ανθρώπους τα ξέρω από πρώτο χέρι (πανέμορφα τοπία με πολλούς τρόπους και υπέροχοι ζεστοί άνθρωποι). Το βιβλίο τα είχε όλα: υπέροχο εξώφυλλο (συν ότι τηρούσε σειρά με την μπλέ πόρτα του "αδελφού" βιβλίου Πέτρα και Μέλι) το οποίο αναφερόταν κιόλας μέσα στο βιβλίο, ποιητικότατος τίτλος που σου μένει στο μυαλό σαν στιχάκι. Η ιστορία είχε, ναι, όχι μια συνηθισμένη βεντέτα με αμίλητους και ασήκωτους τσιγκελωμούστακους Κρητικούς, αλλά πιο μυστηριώδες: μια κατάρα που βασανίζει μια ολόκληρη οικογένεια. Μια γυναίκα που ξεπηδά από το προσωπικό της δράμα και μπλέκεται στο συρφετό της μοίρας και των ανθρώπινων παθών. Το ύφος καλογραμμένο, ποιητικό και κυρίως γλαφυρό, από κείνο το ωραίο όμως που δένει την παράδοση με ένα μοναδικό τρόπο χωρίς να φτάνει στο σημείο που λες "εντάξει, γελοίο, ο κυρ-Τέτοιος και η κυρά-Δείνα". Από τις λίγες φορές που ευχαριστήθηκα τοπική διάλεκτο δεμένη τόσο καλά στο κείμενο (κι όχι όπως αλλού, που διαπιστώνω ότι ακούγεται σαν απολίθωμα της Πλειστόκαινης Περιόδου). Η ποίηση του κειμένου είναι τέτοια που σουρώνεις στο κλάμα, αλλά σου μένουν και στο μυαλό, όπως το "αντράκι" που λέει χαϊδευτικά η μάνα της ηρωίδας, η Κωστούλα και μόνο αντράκι δεν είναι ο Γιώργης, αλλά η τρυφερότητα είναι πασιφανής. Και πολλά τέτοια. Υπάρχει φυσικά μια δόση γκροτέτσκου σε μερικούς χαρακτήρες, αλλά η ψυχολογία τους δίνεται τόσο καλά που δεν σ' ενοχλεί. Πολύ καλό βιβλίο και από τους υπαινιγμούς του συγγραφέα, ελπίζω και σε μια ωραία συνέχεια.
December 8, 2017
Από τους καλύτερους Έλληνες συγγραφείς.
Πάντα μου άρεσε η εναλλαγή των εποχών σε ένα βιβλίο. Ο συγγραφέας έδεσε τις δύο περιόδους με αρμονία και αυτό κράτησε το ενδιαφέρον μου αμείωτο σε όλο το βιβλίο.
Οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη συστατικό που κρατά τον αναγνώστη.
Η λυρική γλώσσα προσθέτει λογοτεχνικά στο βιβλίο.
Ότι έχει να κάνει με μύθους κατάρες πάντα εξάπτει το ενδιαφέρον και ο συγγραφέας όλα τα παραπάνω τα συνθέτει σωστά.
Διαβάστε το!
Πάντα μου άρεσε η εναλλαγή των εποχών σε ένα βιβλίο. Ο συγγραφέας έδεσε τις δύο περιόδους με αρμονία και αυτό κράτησε το ενδιαφέρον μου αμείωτο σε όλο το βιβλίο.
Οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη συστατικό που κρατά τον αναγνώστη.
Η λυρική γλώσσα προσθέτει λογοτεχνικά στο βιβλίο.
Ότι έχει να κάνει με μύθους κατάρες πάντα εξάπτει το ενδιαφέρον και ο συγγραφέας όλα τα παραπάνω τα συνθέτει σωστά.
Διαβάστε το!
August 19, 2015
«Αν τα μάτια της δεν ήταν το καλοκαίρι του, τότε ο Θεός μπέρδεψε τις εποχές.»
Σελίδα 65
Τις περισσότερες φορές διαλέγουμε το βιβλίο που θα διαβάσουμε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το βιβλίο διάλεξε εμένα. Το είδα στο ράφι, το πήρα, τέλειωσε.
Λένε να μην κρίνουμε το βιβλίο από το εξώφυλλο, αλλά κανένας κανόνας δεν είναι απαραβίαστος. Εγώ αγάπησα το εξώφυλλο. Μου άρεσε. Είχε το κόκκινο της ιστορίας που θα διάβαζα. Το κόκκινο της χαράς, του πάθους, του πόνου και το κόκκινο του αίματος που θα κυλούσε κυριολεκτικά και μεταφορικά. Είχε και το ρόπτρο στην πόρτα, έτσι για να το ακούμε όταν χτυπάει η μοίρα, ο πόνος, ο έρωτας την πόρτα.
Δεν είναι η ιστορία ντόπιων ανθρώπων που ζουν με δεισιδαιμονίες και τον τρόμο του αγνώστου. Είναι η ιστορία των ανθρώπων που έχουν αντιληφθεί ότι υπάρχουν πολλά στην πεζή ύπαρξη του ανθρώπου που, αν δεν ανοίξει κανείς τα μάτια, τα αυτιά, την καρδιά και το μυαλό, δεν μπορεί να τα δει και να τα κατανοήσει.
Κι εγώ πιστεύω στα θαύματα, πιστεύω και στις κατάρες, αλλά όχι φολκλορικά. Πιστεύω και στο πεπρωμένο που παίρνει μια άλλη διάσταση όταν μάθει κανείς να το ελέγχει ή, τολμώ να πω, να μάθει τι «παίζεται».
Στο βιβλίο οι χαρακτήρες ζουν, αγαπούν και πεθαίνουν σ’ έναν κόσμο μεταξύ ορατού κι αοράτου, κι αφήνουν τους εαυτούς τους να κάνουν ένα ταξίδι όπου ο κάθε παίκτης ορίζει την πορεία των υπολοίπων. Κι έτσι, η κάθε ζωή αποκτά δικό της νόημα και τη δική της πορεία.
Ακόμα και η κατσικούλα, η Μαριγώ βάζει το χ… το πόδι της για να φέρει δυο ανθρώπους κοντά.
Διάβασα το βιβλίο σαν να έβλεπα την ταινία. Μια ταινία που μόνη της επέλεξε να γίνει βιβλίο. Πέρασε στον γραπτό λόγο τις εικόνες, τη δράση, τη μουσική της, το μοντάζ και τη φωτογραφία. Έτσι το έζησα εγώ. Και μου άρεσε. Τη μουσική την άκουγα. Τις σφαίρες τις άκουγα. Άκουγα την ντοπιολαλιά της Κρήσσας Γης. Ακόμα και το χτύπημα της καρδιάς της Κωστούλας άκουγα όταν κρατούσε τον Γιώργη σφιχτά.
Πολλοί σκηνοθέτες θα ήθελαν να κινηματογραφήσουν το showdown στην πλατεία του χωριού.
Ο συγγραφέας αρπάζει τον αναγνώστη και τον πηγαίνει σε ένα ταξίδι ποιητικό, χιουμοριστικό, τραγικό, υπερφυσικό, φορές ειρωνικό, αλλά πάντα φορτισμένο με όσα θα μπορούσε να ζήσει ο αναγνώστης διαβάζοντάς το.
Τελικά σε κάνει να σκέφτεσαι. Για τον εαυτό σου, για τη ζωή σου, για τα φαντάσματα που σε κυνηγούν και τα πνεύματα που σε σώζουν.
Για τους έρωτές σου και για την οικογένεια σου. Και μην ξεχνάτε, όλες οι οικογένειες είναι ευλογημένες. Και η κάθε μια φέρει τη δική της κατάρα. Από κει και πέρα, οφείλει ο αναγνώστης να βρει τη δική του και να τη λύσει.
Σελίδα 65
Τις περισσότερες φορές διαλέγουμε το βιβλίο που θα διαβάσουμε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το βιβλίο διάλεξε εμένα. Το είδα στο ράφι, το πήρα, τέλειωσε.
Λένε να μην κρίνουμε το βιβλίο από το εξώφυλλο, αλλά κανένας κανόνας δεν είναι απαραβίαστος. Εγώ αγάπησα το εξώφυλλο. Μου άρεσε. Είχε το κόκκινο της ιστορίας που θα διάβαζα. Το κόκκινο της χαράς, του πάθους, του πόνου και το κόκκινο του αίματος που θα κυλούσε κυριολεκτικά και μεταφορικά. Είχε και το ρόπτρο στην πόρτα, έτσι για να το ακούμε όταν χτυπάει η μοίρα, ο πόνος, ο έρωτας την πόρτα.
Δεν είναι η ιστορία ντόπιων ανθρώπων που ζουν με δεισιδαιμονίες και τον τρόμο του αγνώστου. Είναι η ιστορία των ανθρώπων που έχουν αντιληφθεί ότι υπάρχουν πολλά στην πεζή ύπαρξη του ανθρώπου που, αν δεν ανοίξει κανείς τα μάτια, τα αυτιά, την καρδιά και το μυαλό, δεν μπορεί να τα δει και να τα κατανοήσει.
Κι εγώ πιστεύω στα θαύματα, πιστεύω και στις κατάρες, αλλά όχι φολκλορικά. Πιστεύω και στο πεπρωμένο που παίρνει μια άλλη διάσταση όταν μάθει κανείς να το ελέγχει ή, τολμώ να πω, να μάθει τι «παίζεται».
Στο βιβλίο οι χαρακτήρες ζουν, αγαπούν και πεθαίνουν σ’ έναν κόσμο μεταξύ ορατού κι αοράτου, κι αφήνουν τους εαυτούς τους να κάνουν ένα ταξίδι όπου ο κάθε παίκτης ορίζει την πορεία των υπολοίπων. Κι έτσι, η κάθε ζωή αποκτά δικό της νόημα και τη δική της πορεία.
Ακόμα και η κατσικούλα, η Μαριγώ βάζει το χ… το πόδι της για να φέρει δυο ανθρώπους κοντά.
Διάβασα το βιβλίο σαν να έβλεπα την ταινία. Μια ταινία που μόνη της επέλεξε να γίνει βιβλίο. Πέρασε στον γραπτό λόγο τις εικόνες, τη δράση, τη μουσική της, το μοντάζ και τη φωτογραφία. Έτσι το έζησα εγώ. Και μου άρεσε. Τη μουσική την άκουγα. Τις σφαίρες τις άκουγα. Άκουγα την ντοπιολαλιά της Κρήσσας Γης. Ακόμα και το χτύπημα της καρδιάς της Κωστούλας άκουγα όταν κρατούσε τον Γιώργη σφιχτά.
Πολλοί σκηνοθέτες θα ήθελαν να κινηματογραφήσουν το showdown στην πλατεία του χωριού.
Ο συγγραφέας αρπάζει τον αναγνώστη και τον πηγαίνει σε ένα ταξίδι ποιητικό, χιουμοριστικό, τραγικό, υπερφυσικό, φορές ειρωνικό, αλλά πάντα φορτισμένο με όσα θα μπορούσε να ζήσει ο αναγνώστης διαβάζοντάς το.
Τελικά σε κάνει να σκέφτεσαι. Για τον εαυτό σου, για τη ζωή σου, για τα φαντάσματα που σε κυνηγούν και τα πνεύματα που σε σώζουν.
Για τους έρωτές σου και για την οικογένεια σου. Και μην ξεχνάτε, όλες οι οικογένειες είναι ευλογημένες. Και η κάθε μια φέρει τη δική της κατάρα. Από κει και πέρα, οφείλει ο αναγνώστης να βρει τη δική του και να τη λύσει.
August 3, 2016
"Το μαύρο το πουκάμισο τη λεβεντιά σημαίνει,θυμίζει δε στον Κρητικό τα πάντα να υπομένει"
Μαντινάδα της Κρήτης που έχει άμεση σχέση με την ροή της ιστορίας του συγκεκριμένου βιβλίου.
Ένα βιβλίο που βασίζεσαι σε μία παλιά κατάρα,σ'ένα ζωντανό θρύλο,σ'ένα αστικό μύθο στα Χανιά ξεκινώντας μέσα από ένα τραγικό οδοιπορικό της οικογένειας Αηδονάκη με τις εναλλαγές παρελθόντος - παρόντος.
Προσεγμένη πλοκή ,κατανοητή με την έντονη μυρωδιά της Κρήτης.Ωραία και ζωντανή γραφή,χωρίς να κουράζει,με ωραίο στήσιμο και τρόπο της ιστορίας(έχοντας όμως και υπερβολικά μεταφυσικά στοιχεία)περιγραφές άψογων εικόνων με καθημερινούς,αλλά και δυνατούς ήρωες και με ορόσημο σημείο το γλωσσικό ιδίωμα της Κρητικής διαλέκτου.Επισημαίνονται πολλά ηθογραφικά και λαογραφικά στοιχεία εποχής σκιαγραφώντας τα και τονίζοντας τον επαναπατρισμό στην Ελληνική περιφέρεια.
Κεντρικός ήρωας ο πατέρας Κρητικός με ψηλό αίσθημα περηφάνειας,τιμής,πίστης,οικογενειακής αγάπης προσφέρει φως και ποιότητα παρ'όλες τις προκαταλήψεις,δεισιδαιμονίες που επηρεάζουν ζωές εκείνης της εποχής,αρχές δεκαετίας τους 80,σ'ένα χωριό της Κρήτης,καθώς επίσης και την χρέωση μίας κατάρας.
Μυστήριο,θαύμα,ενοχές,φορτία φόβου,σκληρότητα γεγονότων,υπομονή,αισιοδοξία για την ζωή,πράξεις ηρώων με συνέπειες,αναδεικνύονται μέσα από την ανάγνωση της ιστορίας.
Η προσπάθεια αλλαγής ζωής μετά από το ξύπνημα,σπάνοντας οι αντοχές,ενός μακροχρόνιου ύπνου-απάθειας για την ζωή της κόρης Κρητικιάς,είναι αυτό που θέλει να περάσει ο συγγραφέας στον αναγνώστη.Φθάνοντας στα προσωπικά της όρια ξεκίνησε την επανάστασή της μέσα από ένα γάμο παραίτησης,περιφρόνησης και ανώφελης ζωής.
Τελικά νομίζω ότι πρέπει να αλλάζουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας.Δεν υπάρχει θύμα,γιατί εμείς είμαστε που συντονίζουμε τον κόσμο μας.Άς δουλέψουμε ο καθένας με τον εαυτό του στο ν'αλλάξει τον δικό του κόσμο .
Και όπως ξεκίνησα με μία μαντινάδα θα τελειώσω με άλλη μία.
"Γιάντα μεγάλε κυνηγέ το σκότωσες το αηδόνι?Δεν σκέφθηκες το ταίρι του πως θα το φάνε οι πόνοι?"
Μαντινάδα της Κρήτης που έχει άμεση σχέση με την ροή της ιστορίας του συγκεκριμένου βιβλίου.
Ένα βιβλίο που βασίζεσαι σε μία παλιά κατάρα,σ'ένα ζωντανό θρύλο,σ'ένα αστικό μύθο στα Χανιά ξεκινώντας μέσα από ένα τραγικό οδοιπορικό της οικογένειας Αηδονάκη με τις εναλλαγές παρελθόντος - παρόντος.
Προσεγμένη πλοκή ,κατανοητή με την έντονη μυρωδιά της Κρήτης.Ωραία και ζωντανή γραφή,χωρίς να κουράζει,με ωραίο στήσιμο και τρόπο της ιστορίας(έχοντας όμως και υπερβολικά μεταφυσικά στοιχεία)περιγραφές άψογων εικόνων με καθημερινούς,αλλά και δυνατούς ήρωες και με ορόσημο σημείο το γλωσσικό ιδίωμα της Κρητικής διαλέκτου.Επισημαίνονται πολλά ηθογραφικά και λαογραφικά στοιχεία εποχής σκιαγραφώντας τα και τονίζοντας τον επαναπατρισμό στην Ελληνική περιφέρεια.
Κεντρικός ήρωας ο πατέρας Κρητικός με ψηλό αίσθημα περηφάνειας,τιμής,πίστης,οικογενειακής αγάπης προσφέρει φως και ποιότητα παρ'όλες τις προκαταλήψεις,δεισιδαιμονίες που επηρεάζουν ζωές εκείνης της εποχής,αρχές δεκαετίας τους 80,σ'ένα χωριό της Κρήτης,καθώς επίσης και την χρέωση μίας κατάρας.
Μυστήριο,θαύμα,ενοχές,φορτία φόβου,σκληρότητα γεγονότων,υπομονή,αισιοδοξία για την ζωή,πράξεις ηρώων με συνέπειες,αναδεικνύονται μέσα από την ανάγνωση της ιστορίας.
Η προσπάθεια αλλαγής ζωής μετά από το ξύπνημα,σπάνοντας οι αντοχές,ενός μακροχρόνιου ύπνου-απάθειας για την ζωή της κόρης Κρητικιάς,είναι αυτό που θέλει να περάσει ο συγγραφέας στον αναγνώστη.Φθάνοντας στα προσωπικά της όρια ξεκίνησε την επανάστασή της μέσα από ένα γάμο παραίτησης,περιφρόνησης και ανώφελης ζωής.
Τελικά νομίζω ότι πρέπει να αλλάζουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας.Δεν υπάρχει θύμα,γιατί εμείς είμαστε που συντονίζουμε τον κόσμο μας.Άς δουλέψουμε ο καθένας με τον εαυτό του στο ν'αλλάξει τον δικό του κόσμο .
Και όπως ξεκίνησα με μία μαντινάδα θα τελειώσω με άλλη μία.
"Γιάντα μεγάλε κυνηγέ το σκότωσες το αηδόνι?Δεν σκέφθηκες το ταίρι του πως θα το φάνε οι πόνοι?"
December 11, 2016
Ένα ωραίο βιβλίο, συγκινητικό, διδακτικό και ιδιαίτερα "μεταφυσικό" θα έλεγα.
Η υπόθεση πρωτότυπη, οι χαρακτήρες δομημένοι σωστά, η ιστορία κυλά αρμονικά και οι περιπτώσεις εμφάνισης της κρητικής ντοπιολαλιάς δε μειώνουν καθόλου το ενδιαφέρον και την αγωνία του αναγνώστη.
Έντονο το μεταφυσικό στοιχείο, με γοήτευσε αρκετά, με μια κατάρα που λειτουργεί ενωτικά και διαλυτικά ταυτόχρονα για τη ζωή των ηρώων, καταδεικνύει το μέγεθος της επιμονής, της υπομονής και της ανθρωπιάς τους.
Πολλά σημεία παρ' όλα αυτά τραβούν αδίκως σε μάκρος, οι λεπτομέρειες εκεί πολλές και αχρείαστες για να πω την αλήθεια.
Το σίγουρο όμως είναι πως ακόμα με "στοιχειώνει" η μορφή του Γιώργη, ανθρώπου που συμπυκνώνει τη βασική φιλοσοφία της μικρής ζωής μας: να πορευόμαστε με αγάπη και αξιοπρέπεια, όσο κ αν μας κοστίσει.
http://vivliakaioneira.blogspot.gr
Η υπόθεση πρωτότυπη, οι χαρακτήρες δομημένοι σωστά, η ιστορία κυλά αρμονικά και οι περιπτώσεις εμφάνισης της κρητικής ντοπιολαλιάς δε μειώνουν καθόλου το ενδιαφέρον και την αγωνία του αναγνώστη.
Έντονο το μεταφυσικό στοιχείο, με γοήτευσε αρκετά, με μια κατάρα που λειτουργεί ενωτικά και διαλυτικά ταυτόχρονα για τη ζωή των ηρώων, καταδεικνύει το μέγεθος της επιμονής, της υπομονής και της ανθρωπιάς τους.
Πολλά σημεία παρ' όλα αυτά τραβούν αδίκως σε μάκρος, οι λεπτομέρειες εκεί πολλές και αχρείαστες για να πω την αλήθεια.
Το σίγουρο όμως είναι πως ακόμα με "στοιχειώνει" η μορφή του Γιώργη, ανθρώπου που συμπυκνώνει τη βασική φιλοσοφία της μικρής ζωής μας: να πορευόμαστε με αγάπη και αξιοπρέπεια, όσο κ αν μας κοστίσει.
http://vivliakaioneira.blogspot.gr
October 22, 2017
Τ'αηδονιού το δάκρυ !!!
Το τελείωσα μέσα σε μιάμιση μέρα ... Δεν είναι από τα βιβλία που μπορείς εύκολα να αφήσεις από τα χέρια σου, σε ρουφάει η ιστορία μέσα της και νιώθεις πως είσαι σε ένα χωριό των Χανίων στην αυλή ενός σπιτιού, να καμαρώνεις έναν σταυραετό που χορεύει και σείεται η γη !!! Η Κριτική διάλεκτος καθώς και οι εναλλαγές του παρόν με το παρελθόν δένονται με τρόπο που δεν κουράζει τον αναγνώστη.
Αγάπησα τους ήρωες ...
Την Κλειώ που είναι παγιδευμένη σε έναν γάμο που αιμορραγεί χρόνια αλλά δεν πεθαίνει. Που την κατάλληλη στιγμή γίνεται το αγρίμι που ήταν παλιά.
Τον Αντώνης που έχασε τον εαυτό του ψάχνοντας την επιβεβαίωση του ανδρισμού του σε λάθος γυναίκες. Που όταν καταλαβαίνει το λάθος του δεν φοβάται να τσαλακωθεί.
Την Κωστούλα και το αντράκι της ... τον Γιώργη της, τον αετός της. Ένας άντρας που σηκώνει τα βάρη μιας κατάρας για να προστατέψει τις γυναίκες τους, τα αηδονάκια του. Που δεν διστάζει να πέσει στην κόλαση για την σουρλουλου του !!!
Ήρωες που δεν έπαψαν να πιστεύουν και να ελπίζουν !!!
Μια ιστορία που δεν πρόκειται να την ξεχάσω. Καταπληκτικό βιβλίο, που αξίζει να διαβαστεί !!!
Το τελείωσα μέσα σε μιάμιση μέρα ... Δεν είναι από τα βιβλία που μπορείς εύκολα να αφήσεις από τα χέρια σου, σε ρουφάει η ιστορία μέσα της και νιώθεις πως είσαι σε ένα χωριό των Χανίων στην αυλή ενός σπιτιού, να καμαρώνεις έναν σταυραετό που χορεύει και σείεται η γη !!! Η Κριτική διάλεκτος καθώς και οι εναλλαγές του παρόν με το παρελθόν δένονται με τρόπο που δεν κουράζει τον αναγνώστη.
Αγάπησα τους ήρωες ...
Την Κλειώ που είναι παγιδευμένη σε έναν γάμο που αιμορραγεί χρόνια αλλά δεν πεθαίνει. Που την κατάλληλη στιγμή γίνεται το αγρίμι που ήταν παλιά.
Τον Αντώνης που έχασε τον εαυτό του ψάχνοντας την επιβεβαίωση του ανδρισμού του σε λάθος γυναίκες. Που όταν καταλαβαίνει το λάθος του δεν φοβάται να τσαλακωθεί.
Την Κωστούλα και το αντράκι της ... τον Γιώργη της, τον αετός της. Ένας άντρας που σηκώνει τα βάρη μιας κατάρας για να προστατέψει τις γυναίκες τους, τα αηδονάκια του. Που δεν διστάζει να πέσει στην κόλαση για την σουρλουλου του !!!
Ήρωες που δεν έπαψαν να πιστεύουν και να ελπίζουν !!!
Μια ιστορία που δεν πρόκειται να την ξεχάσω. Καταπληκτικό βιβλίο, που αξίζει να διαβαστεί !!!
January 21, 2016
Σύγχρονη Ελληνική Λογοτεχνία!!! Ένα σύγχρονο λογοτεχνικό αριστούργημα όπου δεν θα άλλαζα ούτε μια λέξη του. Αψεγάδιαστο, με μια παραφυσική ιστορία (που λατρεύω) που κυλάει αβίαστα. Υπέροχες, μαγικές, αληθινές εικόνες της πανέμορφης Κρήτης μας, με την γλύκα και την αψάδα της Ελληνικής υπαίθρου να αναδύονται συνεχώς και ολοζώντανοι ήρωες που σχηματίζονται μπροστά μας και είναι έτοιμοι να ξεπηδήσουν από τις πλούσιες σελίδες ανά πάσα στιγμή. Μπράβο και πάλι μπράβο στον Γιώργο!!!
July 18, 2016
Στο βιβλίο, Του αηδονιού το δάκρυ, ο Γεώργιος Τζιτζικάκης ,καταθέτει σε ένα βιβλίο την λατρεία του για την Κρήτη . Οι περιγραφές ,η βαθιά γνώση της γυναικείας ψυχολογίας ,η πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και τέλος η μυστηριακή ατμόσφαιρα ,συνθέτουν ένα καταπληκτικό βιβλίο που δεν πρέπει να χάσετε!!!
May 19, 2016
Καλογραμμένο βιβλίο και προσεγμένο, με δυνατούς χαρακτήρες ειδικά ο Γιώργης, αλλά μια ακόμα ιστορία με αρκετές κακουχίες, τουλάχιστον υποφερτές που είχε happy end ! Προσωπικά θα το ήθελα πιο λίγες σελίδες, θεωρώ ότι πλατείασε αρκετά. 3,5/5
October 29, 2016
Από τα βιβλία που σε επηρεάζουν βαθύτατα και σου μένουν αξέχαστα.
Η πένα του κυρίου Τζιτζικάκη ανεπανάληπτη!
Η πένα του κυρίου Τζιτζικάκη ανεπανάληπτη!
May 14, 2015
Του αναγνώστη το δάκρυ που πηγάζει όταν ανακαλύπτει ένα γνήσιο δείγμα νεοελληνικής λογοτεχνίας σαν αυτό. Του συγγραφέα το δάκρυ που έχτισε λέξη λέξη ένα τόσο έντονο και συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο. Ένα υπέροχο, καλοδουλεμένο, λυρικό, ανθρώπινο, αυθεντικό μυθιστόρημα που μου προκάλεσε γέλιο, κλάμα, αγωνία, αισιοδοξία, μίσος. Μέσα από τις σελίδες του αναπνέουν η Κρήτη και ο Θεός, αναδύονται η αψάδα της ρίγανης, η στιφάδα της ελιάς, η δροσιά που φέρνει ο άνεμος από τα μιτάτα του Ψηλορείτη. Άνθρωποι δεμένοι στο μαγγανοπήγαδο της μοίρας, παιχνίδια στα χέρια της κακομαθημένης Ειμαρμένης, σύντροφοι στο μυαλό του εκλεκτού λογοτέχνη Γιώργου Τζιτζικάκη!
Σ’ ένα ορεινό χωριό των Χανίων της δεκαετίας του 1980, ο Γιώργης και η Κωστούλα έχουν τρελαθεί από την αγωνία τους για την τύχη του μονάκριβου μωρού τους που αργοσβήνει μέσα στα χέρια τους από ανεξήγητη αιτία. Μόνο ο Τυροθόδωρας κατάλαβε ότι το μωρό είναι δεμένο με κατάρα κι έτσι πέμπει τον Γιώργη στο μοναστήρι της Μαραθοκεφάλας, όπου η καλόγρια Σταυροκατίνα του αποκαλύπτει ότι το κορίτσι είναι δεμένο με τριπλή κατάρα κι αν σηκώσουν την πέτρα της, πρέπει να τη φορτωθεί ο Γιώργης. «Τρεις φορές δυνατή έπεσε πάνω στο κοπέλι η δική σου κατάρα και τρεις πρέπει και να λυθεί. Μία, όντε θα πάρεις το άδικο βάρος κάποιου δικού σου. Δεύτερη, όντε ζυγώνει η λευτεριά και πάλι την εχάσεις, όπως μια μάνα χάνει το παιδί τζη. Και μια τρίτη, πιο τρομερή, όντε σε θάψουνε, Γιώργη, το κοπέλι πρέπει να φύγει απ’ τα Χανιά κι αν κάποτες γαήρει στον τάφο σου, τότε θα λύσει το κακό κι απ’ το σπάσιμο ξανά ζωή θε να βγει» (σελ. 64).
Τριάντα χρόνια μετά, στην Αθήνα, η Κλειώ, η κόρη του Γιώργη και της Κωστούλας, είναι παγιδευμένη σ’ έναν γάμο-παρωδία. Ο Αντώνης είναι ιατρικώς αποδεδεγμένο ότι δε θα γίνει ποτέ πατέρας κι έτσι οι δυο άνθρωποι αρχίζουν να χτίζουν γύρω τους αδιαπέραστα τείχη εγωισμού και παράπονου. Ο Αντώνης ξενοκοιμάται και η Κλειώ αρχίζει να παίρνει κιλά και να μιλάει στις φωτογραφίες των γονιών της. Αλλιώς ξεκίνησε από το χωριό κι αλλιώς κατέληξε. Ένα βράδυ, η σταγόνα ξεχειλίζει κι η Κλειώ παίρνει τη ζωή της στα χέρια της. Διώχνει τον άντρα της, εκστομίζονται φοβερές αλήθειες εκατέρωθεν και το γυαλί σπάει οριστικά! Αυτό όμως είναι μόνο η αρχή!
Δυο παράλληλες ιστορίες που ξεδιπλώνονται εναλλάξ, πότε κοιτάμε το παρελθόν και πότε το μέλλον. Στο παρελθόν παρακολούθησα με αδιάλειπτη αγωνία τον τρόπο με τον οποίο εξύφανε ο συγγραφέας τις κατάρες και τα σημάδια που έδειξαν στον Γιώργη πώς να ξεχρεώσει με την αρά. Πραγματικά με τον πιο αληθοφανή τρόπο ο Γιώργης «τιμωρήθηκε» ακριβώς όπως είπε η κατάρα και όλο αυτό είχε τις αντίστοιχες συνέπειες στην οικογένειά του. Έχουμε τον διαρκή αγώνα του καλού με το κακό, ο κακός Παπαδομανωλάκης τα χειρίζεται όλα με τον πιο σατανικό τρόπο ώστε να εντοπίσει το ναυάγιο με τον θησαυρό που δεν κατάφερε να βρει ο πατέρας του. Ο Διγενής και ο Χάρος στην ιστορία του Γιώργου Τζιτζικάκη δίνουν μια μοναδική, αέναη πάλη με διαιτητή την κατάρα και δε σήκωσα κεφάλι από το διάβασμα! Ειδικά σε δυο σημεία, παραδέχομαι ότι κατέβηκα στο τέρμα του λεωφορείου γιατί δεν μπόρεσα να σταματήσω!
Μου άρεσε πάρα πολύ και ο χειρισμός της ιστορίας της Κλειώς, βαθιά ανθρώπινος και τραγικός. Καταπληκτική σκιαγράφηση χαρακτήρων, συνέπεια στις επιλογές, ολοκληρωμένες προσωπικότητες με τις οποίες σίγουρα θα βρει κάποιον ο αναγνώστης να συμπάσχει! Έζησα μέσα από την ψυχή της τις ιστορίες χιλιάδων γυναικών που μένουν παγιδευμένες σε έναν γάμο, ώσπου ένα κλικ οδηγεί σε ένα κρακ κι από κει και πέρα «γαία πυρί μιχθήτω»! Η σκηνή με τον κεσέ το γιαούρτι που πέταξε η Κλειώ στον Αντώνη ήταν τόσο ζωντανή που με έλουσαν τα μέλια και τα καρύδια! Ο συγγραφέας έχει βελτιωθεί πάρα πολύ συγκριτικά με τα πρώτα του κείμενα και πλύ χαίρομαι που στεγάστηκε κάτω από την Ωκεανίδα, έναν φάρο ποιότητας στη σημερινή λογοτεχνική πραγματικότητα!
Θα λυθεί η κατάρα; Τι συνέπειες θα έχει αυτό για τη ζωή του Γιώργη και της οικογένειάς του; Από ποιον ξεκίνησε και γιατί; Σε τι έφταιξε ο Γιώργης, ο γίγαντας της Κρήτης, και τραβά τα πάνδεινα; Η Κλειώ και ο Αντώνης θα τα ξαναβρούν ή θα τραβήξουν οριστικά χωριστούς δρόμους; Πόσο τυχαίο ήταν που γνωρίστηκαν οι δυο τους; Χρόνια μετά, θα καταφέρει η Κλειώ να γυρίσει στο χωριό της; Και τι συνέπειες θα έχει αυτό για τη ζωή της; Τι εκπλήξεις την περιμένουν; Με αριστοτεχνικό τρόπο, ο συγγραφέας πλέκει τον μύθο του και ούτε μια σαϊτιά δεν πάει χαμένη! Ένα παζλ για ικανούς λύτες, μια ιστορία με χιλιάδες παραμέτρους και πρόσωπα, συνεχείς ανατροπές, απρόσμενο τέλος και ανατροοπές, που είναι έτοιμη να σας μιλήσει μόλις ανοίξετε την κατακόκκινη πόρτα του εξωφύλλου και μπείτε στο σπίτι του Γιώργη και της Κατίνας! Ένα από τα ελάχιστα βιβλία που πρέπει οπωσδήποτε να έχετε στη βιβλιοθήκη σας!
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«-Αχ, ρε μάνα... άφησε να πέσει απ’ τα χείλη της το παράπονο. Δυνατό. Παφλασμός σε σκοτεινή θάλασσα όπου κάποιος πετά ένα σακί στην επιφάνειά της. Έτσι σκεφτόταν η Κλειώ τις χαμένες, πλέον, ελπίδες στη ζωή της. Σαν ένα βαρύ σακί η ύπαρξή της, βυθιζόταν μέρα με τη μέρα σ’ έναν απέραντο ωκεανό θλίψης» (σελ. 11).
«Κι η μισή πάστα τής έμοιαζε με τη δική της μισοφαγωμένη καρδούλα. Όλα αυτά τα χρόνια, ανενδοίαστα τσιμπολογούσαν οι γύρω παίρνοντας κομμάτια της για να γλυκαθούν. Κι η Κλειώ; Η Κλειώ τους χαμογελούσε γιατί ήταν μια καλοσυνάτη φύση και στο τέλος έμενε πάντα κενή με την ψυχούλα της να χάσκει, σαν τελευταία μπουκιά παρατημένη σ’ ένα τεράστιο πιάτο που ντρέπεσαι να το αδειάσεις τελείως» (σελ. 15)
«Στα πανηγύρια που χόρευε τους κρητικούς χορούς ήταν να την καμαρώνεις. Ελλάδα τα μάτια της, Κρήτη το κορμί της.» (σελ. 33).
«Η ζωή ποτέ δε ζήτησε πολλά. Μια αγάπη, δυο φίλους, ένα όνειρο της αρκεί» (σελ. 54).
«Εκείνα ακριβώς τα λόγια παρασημοφορήθηκαν σα θλιβερό αναμνηστικό στο πέτο ενός έρωτα που είχε πια πεθάνει. Ήταν τα ύστερα λόγια μιας θεατρικής πράξης που η κουρτίνα της είχε πέσει από καιρό, σα μαύρη πένθιμη πλερέζα μιας αγάπης που κηδεύτηκε κάτω από ένα μνήμα στειρότητας» (σελ. 59).
«Στη φυλακή κατάλαβα πως όσο χρυσαφένια και ατσάλινη είναι η ζωή για κάποιους τυχερούς, τόσο μπακίρι και αμμουδερή γίνεται για άλλους» (σελ. 135).
«Κόλλησαν κι οι δυο στα κάγκελα πλέκοντας τέλεια τα δάχτυλά τους, σα φρέσκο λάδι σε ζεστό ψωμί» (σελ. 149).
«Μια Κρητικοπούλα δυο πράγματα γνωρίζει καλά για τον άντρα της: πώς να κρατήσει έναν γάμο στα δύσκολα και πώς να μεγαλώσει παιδιά με το τίποτα» (σελ. 192).
«Τις μέρες που διένυσαν μετά την επανασύνδεσή τους, είχαν πέσει τόσα μυστικά στο πάτωμα που τα τσαλαπατούσαν πια με το τακούνι μιας αγάπης που τους έδενε» (σελ. 286-287).
«Εκείνο το βράδυ γεννήθηκε ο έρωτας που τους έδεσε σε κοινή πορεία. Τον είδε πανέμορφο, της χαμογέλασε και της συστήθηκε στα μάτια του Αντώνη. ��ου άνοιξε τις πόρτες και πέρασε μέσα της» (σελ. 336-337).
Σ’ ένα ορεινό χωριό των Χανίων της δεκαετίας του 1980, ο Γιώργης και η Κωστούλα έχουν τρελαθεί από την αγωνία τους για την τύχη του μονάκριβου μωρού τους που αργοσβήνει μέσα στα χέρια τους από ανεξήγητη αιτία. Μόνο ο Τυροθόδωρας κατάλαβε ότι το μωρό είναι δεμένο με κατάρα κι έτσι πέμπει τον Γιώργη στο μοναστήρι της Μαραθοκεφάλας, όπου η καλόγρια Σταυροκατίνα του αποκαλύπτει ότι το κορίτσι είναι δεμένο με τριπλή κατάρα κι αν σηκώσουν την πέτρα της, πρέπει να τη φορτωθεί ο Γιώργης. «Τρεις φορές δυνατή έπεσε πάνω στο κοπέλι η δική σου κατάρα και τρεις πρέπει και να λυθεί. Μία, όντε θα πάρεις το άδικο βάρος κάποιου δικού σου. Δεύτερη, όντε ζυγώνει η λευτεριά και πάλι την εχάσεις, όπως μια μάνα χάνει το παιδί τζη. Και μια τρίτη, πιο τρομερή, όντε σε θάψουνε, Γιώργη, το κοπέλι πρέπει να φύγει απ’ τα Χανιά κι αν κάποτες γαήρει στον τάφο σου, τότε θα λύσει το κακό κι απ’ το σπάσιμο ξανά ζωή θε να βγει» (σελ. 64).
Τριάντα χρόνια μετά, στην Αθήνα, η Κλειώ, η κόρη του Γιώργη και της Κωστούλας, είναι παγιδευμένη σ’ έναν γάμο-παρωδία. Ο Αντώνης είναι ιατρικώς αποδεδεγμένο ότι δε θα γίνει ποτέ πατέρας κι έτσι οι δυο άνθρωποι αρχίζουν να χτίζουν γύρω τους αδιαπέραστα τείχη εγωισμού και παράπονου. Ο Αντώνης ξενοκοιμάται και η Κλειώ αρχίζει να παίρνει κιλά και να μιλάει στις φωτογραφίες των γονιών της. Αλλιώς ξεκίνησε από το χωριό κι αλλιώς κατέληξε. Ένα βράδυ, η σταγόνα ξεχειλίζει κι η Κλειώ παίρνει τη ζωή της στα χέρια της. Διώχνει τον άντρα της, εκστομίζονται φοβερές αλήθειες εκατέρωθεν και το γυαλί σπάει οριστικά! Αυτό όμως είναι μόνο η αρχή!
Δυο παράλληλες ιστορίες που ξεδιπλώνονται εναλλάξ, πότε κοιτάμε το παρελθόν και πότε το μέλλον. Στο παρελθόν παρακολούθησα με αδιάλειπτη αγωνία τον τρόπο με τον οποίο εξύφανε ο συγγραφέας τις κατάρες και τα σημάδια που έδειξαν στον Γιώργη πώς να ξεχρεώσει με την αρά. Πραγματικά με τον πιο αληθοφανή τρόπο ο Γιώργης «τιμωρήθηκε» ακριβώς όπως είπε η κατάρα και όλο αυτό είχε τις αντίστοιχες συνέπειες στην οικογένειά του. Έχουμε τον διαρκή αγώνα του καλού με το κακό, ο κακός Παπαδομανωλάκης τα χειρίζεται όλα με τον πιο σατανικό τρόπο ώστε να εντοπίσει το ναυάγιο με τον θησαυρό που δεν κατάφερε να βρει ο πατέρας του. Ο Διγενής και ο Χάρος στην ιστορία του Γιώργου Τζιτζικάκη δίνουν μια μοναδική, αέναη πάλη με διαιτητή την κατάρα και δε σήκωσα κεφάλι από το διάβασμα! Ειδικά σε δυο σημεία, παραδέχομαι ότι κατέβηκα στο τέρμα του λεωφορείου γιατί δεν μπόρεσα να σταματήσω!
Μου άρεσε πάρα πολύ και ο χειρισμός της ιστορίας της Κλειώς, βαθιά ανθρώπινος και τραγικός. Καταπληκτική σκιαγράφηση χαρακτήρων, συνέπεια στις επιλογές, ολοκληρωμένες προσωπικότητες με τις οποίες σίγουρα θα βρει κάποιον ο αναγνώστης να συμπάσχει! Έζησα μέσα από την ψυχή της τις ιστορίες χιλιάδων γυναικών που μένουν παγιδευμένες σε έναν γάμο, ώσπου ένα κλικ οδηγεί σε ένα κρακ κι από κει και πέρα «γαία πυρί μιχθήτω»! Η σκηνή με τον κεσέ το γιαούρτι που πέταξε η Κλειώ στον Αντώνη ήταν τόσο ζωντανή που με έλουσαν τα μέλια και τα καρύδια! Ο συγγραφέας έχει βελτιωθεί πάρα πολύ συγκριτικά με τα πρώτα του κείμενα και πλύ χαίρομαι που στεγάστηκε κάτω από την Ωκεανίδα, έναν φάρο ποιότητας στη σημερινή λογοτεχνική πραγματικότητα!
Θα λυθεί η κατάρα; Τι συνέπειες θα έχει αυτό για τη ζωή του Γιώργη και της οικογένειάς του; Από ποιον ξεκίνησε και γιατί; Σε τι έφταιξε ο Γιώργης, ο γίγαντας της Κρήτης, και τραβά τα πάνδεινα; Η Κλειώ και ο Αντώνης θα τα ξαναβρούν ή θα τραβήξουν οριστικά χωριστούς δρόμους; Πόσο τυχαίο ήταν που γνωρίστηκαν οι δυο τους; Χρόνια μετά, θα καταφέρει η Κλειώ να γυρίσει στο χωριό της; Και τι συνέπειες θα έχει αυτό για τη ζωή της; Τι εκπλήξεις την περιμένουν; Με αριστοτεχνικό τρόπο, ο συγγραφέας πλέκει τον μύθο του και ούτε μια σαϊτιά δεν πάει χαμένη! Ένα παζλ για ικανούς λύτες, μια ιστορία με χιλιάδες παραμέτρους και πρόσωπα, συνεχείς ανατροπές, απρόσμενο τέλος και ανατροοπές, που είναι έτοιμη να σας μιλήσει μόλις ανοίξετε την κατακόκκινη πόρτα του εξωφύλλου και μπείτε στο σπίτι του Γιώργη και της Κατίνας! Ένα από τα ελάχιστα βιβλία που πρέπει οπωσδήποτε να έχετε στη βιβλιοθήκη σας!
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«-Αχ, ρε μάνα... άφησε να πέσει απ’ τα χείλη της το παράπονο. Δυνατό. Παφλασμός σε σκοτεινή θάλασσα όπου κάποιος πετά ένα σακί στην επιφάνειά της. Έτσι σκεφτόταν η Κλειώ τις χαμένες, πλέον, ελπίδες στη ζωή της. Σαν ένα βαρύ σακί η ύπαρξή της, βυθιζόταν μέρα με τη μέρα σ’ έναν απέραντο ωκεανό θλίψης» (σελ. 11).
«Κι η μισή πάστα τής έμοιαζε με τη δική της μισοφαγωμένη καρδούλα. Όλα αυτά τα χρόνια, ανενδοίαστα τσιμπολογούσαν οι γύρω παίρνοντας κομμάτια της για να γλυκαθούν. Κι η Κλειώ; Η Κλειώ τους χαμογελούσε γιατί ήταν μια καλοσυνάτη φύση και στο τέλος έμενε πάντα κενή με την ψυχούλα της να χάσκει, σαν τελευταία μπουκιά παρατημένη σ’ ένα τεράστιο πιάτο που ντρέπεσαι να το αδειάσεις τελείως» (σελ. 15)
«Στα πανηγύρια που χόρευε τους κρητικούς χορούς ήταν να την καμαρώνεις. Ελλάδα τα μάτια της, Κρήτη το κορμί της.» (σελ. 33).
«Η ζωή ποτέ δε ζήτησε πολλά. Μια αγάπη, δυο φίλους, ένα όνειρο της αρκεί» (σελ. 54).
«Εκείνα ακριβώς τα λόγια παρασημοφορήθηκαν σα θλιβερό αναμνηστικό στο πέτο ενός έρωτα που είχε πια πεθάνει. Ήταν τα ύστερα λόγια μιας θεατρικής πράξης που η κουρτίνα της είχε πέσει από καιρό, σα μαύρη πένθιμη πλερέζα μιας αγάπης που κηδεύτηκε κάτω από ένα μνήμα στειρότητας» (σελ. 59).
«Στη φυλακή κατάλαβα πως όσο χρυσαφένια και ατσάλινη είναι η ζωή για κάποιους τυχερούς, τόσο μπακίρι και αμμουδερή γίνεται για άλλους» (σελ. 135).
«Κόλλησαν κι οι δυο στα κάγκελα πλέκοντας τέλεια τα δάχτυλά τους, σα φρέσκο λάδι σε ζεστό ψωμί» (σελ. 149).
«Μια Κρητικοπούλα δυο πράγματα γνωρίζει καλά για τον άντρα της: πώς να κρατήσει έναν γάμο στα δύσκολα και πώς να μεγαλώσει παιδιά με το τίποτα» (σελ. 192).
«Τις μέρες που διένυσαν μετά την επανασύνδεσή τους, είχαν πέσει τόσα μυστικά στο πάτωμα που τα τσαλαπατούσαν πια με το τακούνι μιας αγάπης που τους έδενε» (σελ. 286-287).
«Εκείνο το βράδυ γεννήθηκε ο έρωτας που τους έδεσε σε κοινή πορεία. Τον είδε πανέμορφο, της χαμογέλασε και της συστήθηκε στα μάτια του Αντώνη. ��ου άνοιξε τις πόρτες και πέρασε μέσα της» (σελ. 336-337).
February 24, 2019
Εξαιρετικό βιβλίο!!!
Σε ταξιδεύει,σε γεμίζει συναισθήματα και στο τέλος του δεν νιώθεις ούτε μια στιγμή ότι κάτι σου λείπει από την ιστορία!
Θεωρώ τον κο Τζιτζικάκη απο τους καλύτερους Έλληνες συγγραφείς.
Σε ταξιδεύει,σε γεμίζει συναισθήματα και στο τέλος του δεν νιώθεις ούτε μια στιγμή ότι κάτι σου λείπει από την ιστορία!
Θεωρώ τον κο Τζιτζικάκη απο τους καλύτερους Έλληνες συγγραφείς.
September 9, 2015
Ένα βιβλίο βασισμένο σε έναν τοπικό θρύλο των Χανίων, σκιαγραφεί έντονα τα ήθη και τις συνήθειες των Κρητικών, αναδεικνύει στοιχεία όπως η αξιοπρέπεια, η τιµή, η αυτοθυσία και σε πολλά µέρη είναι διαποτισμένο µε τη νησιώτικη κρητική ντοπιολαλιά.
Ένα βιβλίο έντονο, πολύ συναισθηματικό, που µιλάει για τις προσωπικές µάχες του καθενός, φτάνοντας στο σηµείο που «σπάει» την αξιοπρέπεια και μετά την επαναπροσδιορίζει. Καθώς το βιβλίο έχει δυό διαφορετικές χρονικές αφηγήσεις, που ενώνονται σε μία καθώς η βασική ηρωίδα η Κλειώ Αηδονάκη
που πάνω της χτίστηκε όλο αυτό το οδυνηρό πλέγμα, και οδηγείται βήμα προς βήμα στην λύση του δράματος, αλλά και στην δική μου κάθαρση γιατί πια από αναγνώστρια αυτού του υπέροχου βιβλίου έγινα θεατής σε μια τραγωδία που αγωνιούσα για το τέλος της.
Αισθάνομαι πως πρέπει να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο συγγραφέα Γεώργιο Τζιτζικάκη γι’ αυτό το όμορφο και μαγευτικό ταξίδι του μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του, ένα τόσο ανθρώπινο αυθεντικό μυθιστόρημα, που
μου προκάλεσε γέλιο, κλάμα, αγωνία, μίσος αλλά και έντονη αισιοδοξία.
Τ’ αηδονιού το δάκρυ είναι ένα βιβλίο που εγώ θα σας πρότεινα ανεπιφύλακτα
να το διαβάσετε και να ανοίξετε την κόκκινη πόρτα των Αηδονάκιδων , και να απολαύσετε το υπέροχο ταξίδι στις σελίδες του.
Κλείνοντας θα γράψω ένα από τα αποσπάσματα που μου άρεσε πολύ:
«Το μεγάλο σχέδιο της ζωής, της τύχης του καθενός, της μοίρας κάθε πλάσματος, είναι ένα τεράστιο χαρτί με γραμμές, άλλες ίσιες και άλλες μπερδεμένες. Στα μάτια των ανθρώπων δείχνει ακαταλαβίστικη μουτζούρα,
στα μάτια του Θεού, όμως είναι ξεκάθαρο το σχέδιο ευδιάκριτο το κατά που
τραβά η κάθε γραμμή.»
Ένα βιβλίο έντονο, πολύ συναισθηματικό, που µιλάει για τις προσωπικές µάχες του καθενός, φτάνοντας στο σηµείο που «σπάει» την αξιοπρέπεια και μετά την επαναπροσδιορίζει. Καθώς το βιβλίο έχει δυό διαφορετικές χρονικές αφηγήσεις, που ενώνονται σε μία καθώς η βασική ηρωίδα η Κλειώ Αηδονάκη
που πάνω της χτίστηκε όλο αυτό το οδυνηρό πλέγμα, και οδηγείται βήμα προς βήμα στην λύση του δράματος, αλλά και στην δική μου κάθαρση γιατί πια από αναγνώστρια αυτού του υπέροχου βιβλίου έγινα θεατής σε μια τραγωδία που αγωνιούσα για το τέλος της.
Αισθάνομαι πως πρέπει να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο συγγραφέα Γεώργιο Τζιτζικάκη γι’ αυτό το όμορφο και μαγευτικό ταξίδι του μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του, ένα τόσο ανθρώπινο αυθεντικό μυθιστόρημα, που
μου προκάλεσε γέλιο, κλάμα, αγωνία, μίσος αλλά και έντονη αισιοδοξία.
Τ’ αηδονιού το δάκρυ είναι ένα βιβλίο που εγώ θα σας πρότεινα ανεπιφύλακτα
να το διαβάσετε και να ανοίξετε την κόκκινη πόρτα των Αηδονάκιδων , και να απολαύσετε το υπέροχο ταξίδι στις σελίδες του.
Κλείνοντας θα γράψω ένα από τα αποσπάσματα που μου άρεσε πολύ:
«Το μεγάλο σχέδιο της ζωής, της τύχης του καθενός, της μοίρας κάθε πλάσματος, είναι ένα τεράστιο χαρτί με γραμμές, άλλες ίσιες και άλλες μπερδεμένες. Στα μάτια των ανθρώπων δείχνει ακαταλαβίστικη μουτζούρα,
στα μάτια του Θεού, όμως είναι ξεκάθαρο το σχέδιο ευδιάκριτο το κατά που
τραβά η κάθε γραμμή.»
June 21, 2016
Η ιστορία είναι εξαιρετική. Υπέροχη η ιδέα του συγγραφέα να γράψει για μια βαριά κατάρα που πέφτει σε μια οικογένεια λόγω ενός "λάθους" ενός από τα μέλη της και τον τρόπο με τον οποίο βιώνουν τα συνεπακόλουθά της. Μου άρεσε επίσης πολύ ο τρόπος που μεταφέρεται ο μελωδικός τρόπος ομιλίας των κρητικών μέσα στο κείμενο. Η περιγραφή του χαρακτήρα του κάθε ήρωα είναι πολύ παραστατική και είδα τον εαυτό μου και κάθε γονιό σε πολλές αντιδράσεις των γονιών της Κλειούς. Γιατί το βιβλίο μιλάει πάνω από όλα για την αγάπη μεταξύ των μελών μιας οικογένειας και μάλιστα αυτή περιγράφεται χωρίς φιοριτούρες και υπερβολές, απλά και αληθινά.
Όμως.
Με κούρασε και με εκνεύρισε τρομερά το γεγονός ότι μεταφερόνταν από το παρελθόν στο παρόν με κάθε εναλλαγή κεφαλαίου. Με κούρασε σε σημείο που να διακόπτω την ανάγνωση και να κάνω άλλα πράγματα- μέχρι και το μπαλκόνι σκούπισα και έχει και βροχές αυτήν την περίοδο. Πάνω που βυθιζόμουνα στη ροή της ιστορίας τελείωνε το κεφάλαιο και μεταφερόμασταν στην άλλη εποχή- άλλοι πρωταγωνιστές, άλλο περιβάλλον, άλλος τρόπος ομιλίας, άλλη εποχή και γενικά άλλη ιστορία. Εκνευρίστηκα πολύ. Επιτέλους φτάσαμε σε κάποιο σημείο της ιστορίας που ενώθηκαν οι δύο ιστορίες χρονικά και μπόρεσα να ευχαριστηθώ την ροή του κειμένου. Ακόμα, δεν μου άρεσε που είχε πολλές φορές την περιγραφή της εμφάνισης του Αηδονάκη, ήταν δυσανάλογα και άσκοπα πολλές σε σύγκριση με περιγραφές των άλλων πρωταγωνιστών.
Παρατηρώ ότι στη ουσία είναι το πρώτο μεγάλο βιβλίο του συγγραφέα και χαίρομαι που το διάβασα, νομίζω ότι έχει πολύ ταλέντο και εύχομαι να συνεχίσει να έχει τέτοιες ωραίες ιδέες για τα επόμενα βιβλία του.
Όμως.
Με κούρασε και με εκνεύρισε τρομερά το γεγονός ότι μεταφερόνταν από το παρελθόν στο παρόν με κάθε εναλλαγή κεφαλαίου. Με κούρασε σε σημείο που να διακόπτω την ανάγνωση και να κάνω άλλα πράγματα- μέχρι και το μπαλκόνι σκούπισα και έχει και βροχές αυτήν την περίοδο. Πάνω που βυθιζόμουνα στη ροή της ιστορίας τελείωνε το κεφάλαιο και μεταφερόμασταν στην άλλη εποχή- άλλοι πρωταγωνιστές, άλλο περιβάλλον, άλλος τρόπος ομιλίας, άλλη εποχή και γενικά άλλη ιστορία. Εκνευρίστηκα πολύ. Επιτέλους φτάσαμε σε κάποιο σημείο της ιστορίας που ενώθηκαν οι δύο ιστορίες χρονικά και μπόρεσα να ευχαριστηθώ την ροή του κειμένου. Ακόμα, δεν μου άρεσε που είχε πολλές φορές την περιγραφή της εμφάνισης του Αηδονάκη, ήταν δυσανάλογα και άσκοπα πολλές σε σύγκριση με περιγραφές των άλλων πρωταγωνιστών.
Παρατηρώ ότι στη ουσία είναι το πρώτο μεγάλο βιβλίο του συγγραφέα και χαίρομαι που το διάβασα, νομίζω ότι έχει πολύ ταλέντο και εύχομαι να συνεχίσει να έχει τέτοιες ωραίες ιδέες για τα επόμενα βιβλία του.
June 21, 2016
Ένα μυθιστόρημα μέσα στο οποίο ζωντανεύει, ανασαίνει η Κρήτη, τα Χανιά, τη δεκαετία του 80. Μια αληθινή ιστορία, η ιστορία της Κλειώς, βαθιά ανθρώπινη και τραγική.
Ένα κείμενο εξαιρετικό από κάθε άποψη, καλοδουλεμένο, ανθρώπινο και ολοζώντανο που σου μεταδίδει όλα τα έντονα συναισθήματα των χαρακτήρων του, και μαζί τους κλαίς, γελάς, μισείς!
Μέσα από τις σελίδες του νιώθουμε να μας καίει ο Κρητικός ήλιος, μυρίζουμε τη ρίγανη, γευόμαστε τη μυζήθρα με το μέλι, μας φυσά ο δροσερός άνεμος του Ψηλορίτη, μεθάμε με τη ρακή.
Δυο παράλληλες ιστορίες, που ξεδιπλώνονται εναλλάξ , πότε κοιτάμε το παρελθόν και πότε το μέλλον. Ένα μυθιστόρημα με συνεχής ανατροπές και που το τέλος του ειλικρινά θα σας ξαφνιάσει.
Ένα βιβλίο που θα το λατρέψετε και που δεν πρέπει να λείπει από καμιά βιβλιοθήκη. Ό,τι να πει κανείς γι’ αυτό είναι τραγικά λίγο!
Διαβάστε το……
Γιατί δεν πρόκειται για μια στεγνή περιγραφή ενός ζωντανού θρύλου των Χανιών, ο συγγραφέας μας παίρνει από το χέρι και μας «βουτάει» στη κυριολεξία μέσα στην ιστορία αυτή, γινόμαστε μέρος της, και προπάντων δεν κουράζει καθόλου, παρ’ όλες τις 600 του σελίδες!
Ένα κείμενο εξαιρετικό από κάθε άποψη, καλοδουλεμένο, ανθρώπινο και ολοζώντανο που σου μεταδίδει όλα τα έντονα συναισθήματα των χαρακτήρων του, και μαζί τους κλαίς, γελάς, μισείς!
Μέσα από τις σελίδες του νιώθουμε να μας καίει ο Κρητικός ήλιος, μυρίζουμε τη ρίγανη, γευόμαστε τη μυζήθρα με το μέλι, μας φυσά ο δροσερός άνεμος του Ψηλορίτη, μεθάμε με τη ρακή.
Δυο παράλληλες ιστορίες, που ξεδιπλώνονται εναλλάξ , πότε κοιτάμε το παρελθόν και πότε το μέλλον. Ένα μυθιστόρημα με συνεχής ανατροπές και που το τέλος του ειλικρινά θα σας ξαφνιάσει.
Ένα βιβλίο που θα το λατρέψετε και που δεν πρέπει να λείπει από καμιά βιβλιοθήκη. Ό,τι να πει κανείς γι’ αυτό είναι τραγικά λίγο!
Διαβάστε το……
Γιατί δεν πρόκειται για μια στεγνή περιγραφή ενός ζωντανού θρύλου των Χανιών, ο συγγραφέας μας παίρνει από το χέρι και μας «βουτάει» στη κυριολεξία μέσα στην ιστορία αυτή, γινόμαστε μέρος της, και προπάντων δεν κουράζει καθόλου, παρ’ όλες τις 600 του σελίδες!
June 4, 2016
Ενα βιβλίο γεμάτο αισθήματα αλλά και δάκρυα... Απόγνωσης, λύπης, αδικίας, αγάπης, ευγνωμοσύνης, λύτρωσης, ευτυχίας... Ένα υπέροχο ταξίδι στην Κρήτη, σε μια κατάρα που έπρεπε να έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να σπάσει, με πολλές δυνατές σκηνές... Συγχαρητήρια στον συγγραφέα για το εξαιρετικό βιβλίο που έγραψε!
Merged review:
Ενα βιβλίο γεμάτο αισθήματα αλλά και δάκρυα... Απόγνωσης, λύπης, αδικίας, αγάπης, ευγνωμοσύνης, λύτρωσης, ευτυχίας... Ένα υπέροχο ταξίδι στην Κρήτη, σε μια κατάρα που έπρεπε να έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να σπάσει, με πολλές δυνατές σκηνές... Συγχαρητήρια στον συγγραφέα για το εξαιρετικό βιβλίο που έγραψε!
Merged review:
Ενα βιβλίο γεμάτο αισθήματα αλλά και δάκρυα... Απόγνωσης, λύπης, αδικίας, αγάπης, ευγνωμοσύνης, λύτρωσης, ευτυχίας... Ένα υπέροχο ταξίδι στην Κρήτη, σε μια κατάρα που έπρεπε να έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να σπάσει, με πολλές δυνατές σκηνές... Συγχαρητήρια στον συγγραφέα για το εξαιρετικό βιβλίο που έγραψε!
October 22, 2015
Το βιβλιο αυτο εχει βγει σε 3000 αντιτυπα οπως διαβασα στην τελευταια του σελιδα.Θεωρω τιμη μου που μου ανοικει ενα απο αυτα.Υμνος στην οικογενειακη αγαπη,στην αγαπη του ΠΑΤΕΡΑ και της ΜΗΤΕΡΑΣ που θυσιαζουν τα παντα για τα παιδια της.Υμνος στην κριτικια λεβεντια.Συγκλονιστικο.Μακαρι να γινει καποια στιγμη ταινια..
June 4, 2016
Ενα μυθιστόρημα που μοσχοβολάει Κρητη, γραφή υπέροχη..ιστορία πρωτότυπη που συγκινεί, ήρωες αληθινοί συνθέτουν ενα μυθιστόρημα που σιγουρα θα αγαπηθεί και θα ταξιδέψει τον αναγνώστη!!
Read
May 21, 2018Χαίρομαι ιδιαίτερα που το συγκεκριμένο βιβλίο βρέθηκε στα χέρια μου και, παρόλο που δεν διαβάζω συνήθως έλληνες συγγραφείς, ο Τζιτζικάκης με κέρδισε. Με κέρδισε με την υπέροχη γραφή του που ρέει τόσο άνετα που πραγματικά απόρησα κι εγώ με τον εαυτό μου που κατάφερα να τελειώσω ένα βιβλίο 600 σελίδων μέσα σε δύο μέρες!
Ειλικρινά δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου γιατί με έτρωγε η περιέργεια να δω πως θα προχωρούσε παρακάτω. Ένα χωριό στα Χανιά της Κρήτης, μια οικογένεια δεμένη με μια κατάρα, ένας πλούσιος επιχειρηματίας, ένα μυθικό ναυάγιο και μία ιστορία που κεφάλαιο το κεφάλαιο ξετυλίγεται σαν το μίτο της Αριάδνης προκειμένου να φτάσουμε στο τέλος της ιστορίας και στη λύση της κατάρας.
Το βιβλίο μέχρι τη μέση, ίσως και λίγο παραπάνω, εναλλάσσεται ανάμεσα σε δύο εποχές. Την εποχή που ξεκινάει η περιπέτεια της οικογένειας Αηδονάκη με μια κατάρα που πρέπει να λυθεί και την εποχή γύρω στο 2000 δείχνοντας μας τη ζωή της κόρης στην Αθήνα! Ο συγγραφέας κατάφερε να δέσει με μαεστρία τις δύο περιόδους ώστε να υπάρχει μια συνοχή και αυτό συνετέλεσε στο ότι ο αναγνώστης δεν μπορεί να αφήσει το βιβλίο από τα χέρια του γιατί η περιέργεια του να μάθει τι έγινε παρακάτω απλά δεν τον αφήνει!
https://booklovergr.wordpress.com/201...
Ειλικρινά δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου γιατί με έτρωγε η περιέργεια να δω πως θα προχωρούσε παρακάτω. Ένα χωριό στα Χανιά της Κρήτης, μια οικογένεια δεμένη με μια κατάρα, ένας πλούσιος επιχειρηματίας, ένα μυθικό ναυάγιο και μία ιστορία που κεφάλαιο το κεφάλαιο ξετυλίγεται σαν το μίτο της Αριάδνης προκειμένου να φτάσουμε στο τέλος της ιστορίας και στη λύση της κατάρας.
Το βιβλίο μέχρι τη μέση, ίσως και λίγο παραπάνω, εναλλάσσεται ανάμεσα σε δύο εποχές. Την εποχή που ξεκινάει η περιπέτεια της οικογένειας Αηδονάκη με μια κατάρα που πρέπει να λυθεί και την εποχή γύρω στο 2000 δείχνοντας μας τη ζωή της κόρης στην Αθήνα! Ο συγγραφέας κατάφερε να δέσει με μαεστρία τις δύο περιόδους ώστε να υπάρχει μια συνοχή και αυτό συνετέλεσε στο ότι ο αναγνώστης δεν μπορεί να αφήσει το βιβλίο από τα χέρια του γιατί η περιέργεια του να μάθει τι έγινε παρακάτω απλά δεν τον αφήνει!
https://booklovergr.wordpress.com/201...
Displaying 1 - 23 of 23 reviews