What do you think?
Rate this book
Duistere wegen: reis naar Vincent van Gogh in de Borinage
- GenresArt
192 pages, Paperback
First published February 12, 2015
1 person is currently reading
15 people want to read
About the author
Pascal Verbeken
13 books19 followersPascal Verbeken groeide op in de Gentse wijk Moscou. Hij staat bekend als Wallonië-kenner.
Verbeken studeerde Germaanse filologie aan de Universiteit Gent en woont in Leefdaal.
Verbeken was redacteur van De Standaard in 1998. In 1999-2010 was hij redacteur van Humo, daarvoor werkte hij als freelancer. Hij werkte eveneens voor Knack, De Morgen, VRT en RTBF.
Publicaties
Arm Wallonië (2007)
Grand Central Belge (2011)
Eurowash 2000 (2012)
Somewhere City (2013)
Tranzyt Antwerpia. (2013)
Miavoye (2014)
Duistere wegen - Vincent van Gogh in de Borinage (2015)
Brutopia - De dromen van Brussel (2019)
Documentaires
Arm Wallonië (2010) - Regie en scenario (uitgezonden op Canvas en RTBF)
La terre promise (2010) - Regie en scenario
100 jaar Vooruit (2013) - Co-scenarist
Grand Central Belge (2014) - Co-scenarist
Hoorspel
Miavoye (2014)
Verbeken studeerde Germaanse filologie aan de Universiteit Gent en woont in Leefdaal.
Verbeken was redacteur van De Standaard in 1998. In 1999-2010 was hij redacteur van Humo, daarvoor werkte hij als freelancer. Hij werkte eveneens voor Knack, De Morgen, VRT en RTBF.
Publicaties
Arm Wallonië (2007)
Grand Central Belge (2011)
Eurowash 2000 (2012)
Somewhere City (2013)
Tranzyt Antwerpia. (2013)
Miavoye (2014)
Duistere wegen - Vincent van Gogh in de Borinage (2015)
Brutopia - De dromen van Brussel (2019)
Documentaires
Arm Wallonië (2010) - Regie en scenario (uitgezonden op Canvas en RTBF)
La terre promise (2010) - Regie en scenario
100 jaar Vooruit (2013) - Co-scenarist
Grand Central Belge (2014) - Co-scenarist
Hoorspel
Miavoye (2014)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
September 4, 2022
De Borinage, een vergeten uithoek van België. Ver weg van Brussel, tegen de Franse grens geplakt.
Ooit was dit de voorhoede van de industriële wereld. Verspreid over de streek waren veel koolputten. Deze waren veel kleinschaliger dan de latere koolmijnen in Noord-Frankrijk, het Ruhrgebied of Limburg.
De jonge Van Gogh probeerde hier ooit zijn roeping als predikant waar te maken. Dit mislukte, maar Van Gogh vond er wel een andere roeping. Hij zou kunstenaar worden.
Door de mondialisering kwam er een einde aan het tijdperk van de Belgische kolen. De Borinage bleef bestaan, maar de werkgelegenheid verdween, net als de herinnering aan de passage van Van Gogh.
Verbeken gaat op zoek naar sporen van Van Gogh en het mijnverleden en geeft de regio zo de aandacht die ze zelden krijgt.
Ooit was dit de voorhoede van de industriële wereld. Verspreid over de streek waren veel koolputten. Deze waren veel kleinschaliger dan de latere koolmijnen in Noord-Frankrijk, het Ruhrgebied of Limburg.
De jonge Van Gogh probeerde hier ooit zijn roeping als predikant waar te maken. Dit mislukte, maar Van Gogh vond er wel een andere roeping. Hij zou kunstenaar worden.
Door de mondialisering kwam er een einde aan het tijdperk van de Belgische kolen. De Borinage bleef bestaan, maar de werkgelegenheid verdween, net als de herinnering aan de passage van Van Gogh.
Verbeken gaat op zoek naar sporen van Van Gogh en het mijnverleden en geeft de regio zo de aandacht die ze zelden krijgt.
January 6, 2021
***1/2
Het boek is een verslag van een ontdekkingstocht van de Borinage met als thema Vincent van Gogh, maar vooral ook de geschiedenis van de streek. De tocht wordt gekleurd door gesprekken met kenners, bewoners en door fragmenten uit boeken.
"...Wellicht had hij het idee geleend bij de mijnwerkers, die tijdens het afdalen in de schacht een hoes van verpakkingsmateriaal boven hun grijze werkkiel droegen om zich tegen het rondspattende water te beschermen. Op een dag ontmoette hij een arbeider met het woord 'Fragile' op zijn rug gedrukt. Hij werd bespot door collega's. Maar Vincent was diepgeroerd door het tafereel en raakte er dagenlang niet over uitgepraat. ..."
p. 167 : Cruciale borinagebrief : blij deze gelezen te hebben
Arm Wallonië vond ik wel meer de moeite.
Het boek is een verslag van een ontdekkingstocht van de Borinage met als thema Vincent van Gogh, maar vooral ook de geschiedenis van de streek. De tocht wordt gekleurd door gesprekken met kenners, bewoners en door fragmenten uit boeken.
"...Wellicht had hij het idee geleend bij de mijnwerkers, die tijdens het afdalen in de schacht een hoes van verpakkingsmateriaal boven hun grijze werkkiel droegen om zich tegen het rondspattende water te beschermen. Op een dag ontmoette hij een arbeider met het woord 'Fragile' op zijn rug gedrukt. Hij werd bespot door collega's. Maar Vincent was diepgeroerd door het tafereel en raakte er dagenlang niet over uitgepraat. ..."
p. 167 : Cruciale borinagebrief : blij deze gelezen te hebben
Arm Wallonië vond ik wel meer de moeite.
June 19, 2015
Met 'Duistere wegen. Reis naar Vincent van Gogh in de Borinage' voegt Pascal Verbeken weer een hoofdstuk toe aan zijn intussen indrukwekkende oeuvre over Wallonië, dat godvergeten zuidelijk deel van België waar iedereen wel een mening over heeft maar dat nauwelijks iemand ook nog echt ként. En ja, ik ben een fan van Pascal Verbeken, al sinds de publicatie van 'Arm Wallonië' (2007), zijn antwoord op Auguste De Winnes 'Door arm Vlaanderen' dat zo'n honderd jaar eerder verscheen. Een 'noodzakelijk, urgent en belangwekkend' boek noemde David Van Reybrouck 'Arm Wallonië' in zijn laudatio bij de uitreiking van de M.J. Brusseprijs voor het beste non-fictieboek – en Van Reybrouck heeft gelijk.
Het verslag dat Verbeken maakte van zijn voetreis langs de oude spoorlijn ‘Grand Central Belge’ (2012) is zo mogelijk nog sterker – mijn exemplaar krioelt van de post-its met aanduiding van de plaatsen die ik ooit (‘ooit’) met eigen ogen wil zien…
Een zijsprong dan. Ongeveer gelijktijdig met de opstart van het Red Star Line Museum in Antwerpen verscheen in 2013 ‘Tranzyt Antwerpia’. Nee, niet over Wallonië deze keer, wél opnieuw een ‘in de voetsporen van’-verhaal, een minutieuze reconstructie van de tocht van een jonge Pool op weg naar Amerika. Memorabel vond ik (o.a.!) de pagina’s die hij gewijd heeft aan Oświęcim (intussen – met dank aan de nazi’s – beter bekend als Auschwitz).
Met ‘Duistere wegen’ keert Verbeken terug naar zijn gekoesterde Wallonië, naar de Borinage meer bepaald. Vincent van Gogh verbleef er relatief kort (van 1878 tot 1880), maar het was wél een cruciale fase in zijn leven: in die periode van extreme armoede, van totale vertwijfeling, mislukt in alles wat hij tot dan toe ondernomen had, koos hij definitief voor een leven in dienst van de kunst. Maar ‘Duistere wegen’ is veel méér dan louter de reconstructie van een stukje biografie, hoe boeiend ook. ‘Duistere wegen’ is ook en vooral de reconstructie van de geschiedenis van een hele regio. Net als al zijn ander werk is het een monument ter ere van wat onherroepelijk ten onder gaat, vergeten is of al dan niet moedwillig gewist wordt uit ons collectief geheugen. Conclusie (Marnix Gijsen is er niet meer om me de parafrase kwalijk te nemen): droeg ik een hoed, ik nam hem af voor Pascal Verbeken. Of simpeler en duidelijker: Verbeken is een zeldzaam integere auteur die met zijn thematiek, gecombineerd met een hoogst leesbare schrijfstijl, een vitale bijdrage levert om dit verdampende landje ‘net’ iets beter te begrijpen. Aanrader!
Het verslag dat Verbeken maakte van zijn voetreis langs de oude spoorlijn ‘Grand Central Belge’ (2012) is zo mogelijk nog sterker – mijn exemplaar krioelt van de post-its met aanduiding van de plaatsen die ik ooit (‘ooit’) met eigen ogen wil zien…
Een zijsprong dan. Ongeveer gelijktijdig met de opstart van het Red Star Line Museum in Antwerpen verscheen in 2013 ‘Tranzyt Antwerpia’. Nee, niet over Wallonië deze keer, wél opnieuw een ‘in de voetsporen van’-verhaal, een minutieuze reconstructie van de tocht van een jonge Pool op weg naar Amerika. Memorabel vond ik (o.a.!) de pagina’s die hij gewijd heeft aan Oświęcim (intussen – met dank aan de nazi’s – beter bekend als Auschwitz).
Met ‘Duistere wegen’ keert Verbeken terug naar zijn gekoesterde Wallonië, naar de Borinage meer bepaald. Vincent van Gogh verbleef er relatief kort (van 1878 tot 1880), maar het was wél een cruciale fase in zijn leven: in die periode van extreme armoede, van totale vertwijfeling, mislukt in alles wat hij tot dan toe ondernomen had, koos hij definitief voor een leven in dienst van de kunst. Maar ‘Duistere wegen’ is veel méér dan louter de reconstructie van een stukje biografie, hoe boeiend ook. ‘Duistere wegen’ is ook en vooral de reconstructie van de geschiedenis van een hele regio. Net als al zijn ander werk is het een monument ter ere van wat onherroepelijk ten onder gaat, vergeten is of al dan niet moedwillig gewist wordt uit ons collectief geheugen. Conclusie (Marnix Gijsen is er niet meer om me de parafrase kwalijk te nemen): droeg ik een hoed, ik nam hem af voor Pascal Verbeken. Of simpeler en duidelijker: Verbeken is een zeldzaam integere auteur die met zijn thematiek, gecombineerd met een hoogst leesbare schrijfstijl, een vitale bijdrage levert om dit verdampende landje ‘net’ iets beter te begrijpen. Aanrader!
Displaying 1 - 3 of 3 reviews