ราชบุตรเขยเจ้าสำราญ เล่ม 3

ราชบุตรเขยเจ้าสำราญ #3

by BiscuitBus

ลิขิตสวรรค์ไม่อาจคาดเดา หนึ่งบ่าว หนึ่งองค์หญิง หนึ่งสตรี หนึ่งบุรุษ เรื่องราวกลับตาลปัตร เมื่อหญิงไม่ใช่หญิง ชายไม่ใช่ชาย ความอลม่าน...จึงเริ่มต้น

สำหรับ ไต้หยี่ หากสามารถอยู่อย่างสงบสุข ไม่ต้องเข่นฆ่าทำร้ายผู้อื่น คบสหายดื่มสุราไม่ต้องแบ่งแยกเชื้อพันธุ์ นี่ย่อมเป็นชีวิตที่ประเสริฐยิ่ง กบฏเริงโลด สงครามคุโหม บ้านเมืองวุ่นวาย หากเป็นเพียงบ่าวน้อยหนึ่งยังสามารถหันหน้าหนีไม่มอง ไม่ฟัง ไม่รับทราบ ทว่าหน้าที่ราชบุตรเขยบนบ่ากดทับ สถานที่อันสุขสงบมีเพียงอ้อมกอดของตัวโง่งมของมันเท่านั้น และมันยินดีปกป้องสิ่งนี้ด้วยชีวิต

องค์หญิงเจียงจู ถามตัวเองหลายครั้ง ที่แท้นางมีดีอะไร โจรชั่วจึงทุ่มใจรัก มือน้อยของนางไม่สามารถจับดาบจับอาวุธ อ้อมแขนของนางก็เล็กยิ่ง สตรีของผู้อื่นถูกสามีประคบประหงม สตรีของนางพานออกไปรบทัพจับศึก แต่อย่างไรนางก็เป็นคนที่มั่นรัก เป็นบุรุษที่โอบกอดปลอบประโลมมันในยามค่ำคืน บุรุษอื่นแสวงหาเกียรติยศบนหลังม้า เหลียนหยา มีเกียรติยศเดียวให้รักษา คือการปกป้องดูแลสตรีของตนด้วยชีวิต

Genres: Fiction

573 pages, Paperback

First published March 1, 2015

Reviews

[Ning]

อ่านแล้วให้นึกสงสัย
#เรามาถึงจุดนี้กันได้ยังไง
จุดที่มีแต่สงคราม และการฆ่าฟัน
โจรชั่วและตัวโง่งม. ต้องมายกทัพจับศึกกัน

พล็อตใหญ่ดีนะคะ การศึกอะไรดูน่าเชื่อถือ
เพียงแต่จะรู้สึกว่าการศึกยืดเยื้ออยู่เล็กน้อย
แถมจบศึกง่ายดายเชียว

นิยายชุดนี้ ประทับใจในตัวละครต่างๆ
ไม่มีตัวร้าย ไม่มีตัวละครไร้เหตุผล

ทัศนคติตัวละครเอก น่าชื่นชมมากเลยทีเดียว
จะเห็นการแฝงแนวธรรม แนวแนะนำ
ผ่านความคิด การดำเนินชีวิต แบบเนียนๆ

อีกตัวละครที่ชอบมากก็คือฮ่องเต้
หวังว่าจะจะมีฮ่องเต้POV มั่ง อยากอ่านนนน

[Boong]

สำนวนดีกว่าเรื่อง ซินเดอเรลล่า อ่านแล้วลื่นไหลดีมาก
ได้อารมณ์นิยายจีนเต็มๆ

แต่เนื้อเรื่องโดยรวมแล้ว เรารู้สึกเฉยๆนะ

ทุกอย่างมันโอเคหมดแหละ แต่พอทั้งหมดมารวมกันแล้ว มันค่อนข้างไม่น่าประทับใจ ไม่ตราตรึงใจเท่าไหร่

คิดว่าถ้าตัวละครเหลียนหยากับไต้หลี่มีมติมากกว่านี้ เราว่าเรื่องนี้น่าจะสนุกกว่านี้

[Breezy Riz]

ความรู้สึกหลังจากอ่านหนังสือชุดนี้จบ
อืม... จะว่าไงดี อาจจะเพราะคาดหวังไว้มาก เลยรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย
บวกกับอ่านต่อจากเพชรยอดขุนพล ซึ่งเป็นนิยายจีนที่สุดยอดมากในความรู้สึกเราเลยอดเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้
อย่างแรกเลยคือนิยายเรื่องนี้มันออกแนวจีนกำลังภายในที่เขียนโดยคนไทย
เวลาอ่านจะรู้สึกได้ถึงความพยายามที่จะจีนของผู้เขียน แต่มันไม่ได้ให้อารมณ์จีน...
คือส่วนตัวเราว่าเอกลักษณ์ของนิยายจีนคือเรื่องการใช้ภาษา สำนวนเปรียบเปรย ต่อให้ในนิยายจะบู๊ล้างผลาญแค่ไหนแต่เวลาอ่านจะรู้สึกถึงความละมุนละไมบางๆ
ถ้านับเรื่องนี้เป็นนิยายจีน เราว่าสอบตก แต่ถ้านับว่าเป็นนิยายกึ่งๆผจญภัยก็คงพอไหว
อีกประเด็นคือการใช้คำซ้ำๆ โดยเฉพาะคำว่า 'อา' เยอะมากกกกกกก ก.ไก่ล้านตัว
อ่านๆ ไปเจอร้องอา สองสามหน้า อาอีกล่ะ
ตอนแรกเราพยายามจะมองว่ามันอาจเป็นคำติดปากของตัวละครตัวหนึ่ง แต่พอเจอบ่อยๆ เข้าชักไม่เข้าที
แทบทุกคนในเรื่องพากันอุทานเวลาตกใจว่าอา... คือเราไม่ได้มีปัญหากับคำๆ นี้
แต่เรามีปัญหาที่ทุกคนในเรื่องอุทานเป็นคำๆ เดียวกัน ซึ่งในความเป็นจริงมันเป็นไปไม่ได้ที่สามัญชน บ่าวไพร่ จอมยุทธไปจนถึงเชื้อพระวงศ์จะมีคำอุทานเพียงคำเดียว

ส่วนที่เราชอบคงเป็นความสลับซับซ้อนของเรื่องราวในวัง การแย่งชิงอำนาจ สาเหตุว่าทำไมพระเอกถูกเลี้ยงดูให้คิดว่าตนเป็นหญิงมาโดยตลอด
อีกนิดว่าเราว่าตัวละครสามารถมีมิติได้มากกว่านี้... แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นไม่รู้ว่าสี่เล่มจะจบรึเปล่า ฮ่า
เอาเป็นว่าเซ็ตนี้สำหรับเรา คงเอาไว้อ่านเพลินๆ เวลาไม่มีอะไรให้อ่าน แต่ถ้าถามว่าแนะนำหรือเปล่า คงต้องลองอ่านดูเอง
ลางเนื้อชอบลางยา หนังสือเซ็ตนี้อาจไม่ใช่แนวของเรา

[Wanyiwa]

รีวิวรวม 3 เล่มนะคะ

เป็นนิยายจีนฝีมือนักเขียนไทยที่เราติดใจพล็อตเท่ๆของนักเขียนตั้งแต่เรื่อง Cinderella ค่ะ ดังนั้นถึงแม้จะได้ยินหลายเสียงกังขาว่านิยายที่มีตัวละครที่มีเพศสภาพกลับฝั่งแบบนี้จะสนุกจริงหรือเปล่า เราก็ยังต้องขอลอง

เป็นเรื่องของบ่าวหญิงที่ต้องทำงานคุ้มกันสินค้า แต่ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้าย ที่ได้รับเพลงดาบสุดยอดจากจอมมารที่ทำให้มีวิทยายุทธสูงส่งแต่แลกกับจิตมารที่จะเพิ่มพูนขึ้นทุกครั้งที่มีการฆ่า และพระอนุชาของฮ่องเต้ที่ถูกเลี้ยงดูมาในสภาพขององค์หญิงด้วยเหตุผลบางอย่าง ต้องยอมรับว่าเพศสภาพที่กลับฝั่งของตัวละครเอกในเรื่อง ทำให้เราจินตนาการคู่พระนางแบบเท่ๆไม่ออกเลย แต่นักเขียนก็สร้างตัวละครได้มีเสน่ห์และแข็งแรงมากๆค่ะ และเป็นการสร้างคาแร็คเตอร์ตัวละครได้ความเสมอต้นเสมอปลายมากด้วย พล็อตย่อยต่างๆก็ช่วยเสริมให้บุคลิกของตัวละครในเรื่องยิ่งโดดเด่นและมีสีสันมาก ซึ่งไม่เพียงเฉพาะแค่ตัวพระนางเท่านั้น แต่ตัวละครอื่นๆที่โผล่มา ล้วนมีความโดดเด่นเฉพาะตัวและมีบทที่รองรับชัดเจน

พล็อตอาจจะดูไม่ได้มีอะไรเซอร์ไพรส์ แต่ผู้เขียนก็ยังวางโครงเรื่องได้ดีและชวนให้คนอ่านได้ลุ้นและคิดตามโดยเฉพาะเรื่องของไหวพริบและการเอาตัวรอดของตัวละคร รวมถึงอีกเรื่องการใช้รูปแบบภาษาแบบนิยายจีนกำลังภายในที่กลืนไปกับบริบท และเป็นการใช้ภาษาได้แบบกลมกลืนและคงเส้นคงวาตลอดทั้งสามเล่มด้วยค่ะ ชอบมากสุดคงเป็นเล่มสาม ที่ปมเรื่องขมวดมากและมีการใช้กลวิธีต่างๆในการวางแผนการสู้รบมาก

[M]

สนุกกว่าที่คิดไว้นะ
ถึงแม้ว่ามันจะพิลึก แต่ลงตัวได้อย่างสวยงาม
จริงๆ อยากเห็นเหลียนหยาแมนกว่านี้

เล่มนี้หลักๆ เป็นเรื่องสงครามล้วนๆ ได้ดูการรบของท่านราชบุตรเขย การตลบหลัง
ความปลิ้นปล้อนกะล่อนตอแหล 555

ยิ่งอ่านยิ่งนึกถึงเฟรินนะ ไต้หยี่คือเหมือนมาก ยังเป็นรองในเรื่องความสะดีดสะดิ้ง เฟรินยังมีจริตเยอะกว่านะเออ! เลยทำให้อ่านสบายเลย เพราะชอบ ถูกจริตมา เป็นตัวละครฮาๆ สบายๆ แต่บทจะจริงจังก็ซีเรียส เด็ดขาด

เหลียนหยาเวลาหึงน่ารักมาก ชอบๆ หึงแมนแต่ก็ยังแอ๊บสาว คือมันอธิบายยากนะ แต่น่ารักดี 5555
เป็นตัวโง่งมที่น่าแกล้งที่สุดจริงๆ
ถือว่าใช้ได้เลยค่ะสำหรับชุดนี้

หักดาวตรงตอนจบ มันจบรวบรัดมากเลย จบสงครามแล้วก็จบ... มีบทส่งท้ายเล็กน้อยนิดเดียว เลยไม่ค่อยสาแก่ใจคนอ่านเท่าไหร่

[Skye M]

เล่มนี้น่าเบื่อมากก อ่านวาง
อ่านวาง แต่เล่ม 1-2 สนุก

[Or_O]

หักคะแนนเล่มท้ายนิดเดียวเพราะช่วงสงครามรู้สึกว่ายืดไปหน่อย แต่โดยรวม เห็นความพยายามและเต็มที่ของผู้เขียนอย่างมาก

[Chompoo Choti]

อ่านจบไปสักพักแล้ว แต่เกิดอาการดองยาวรีวิว แงๆโรคนี้แม้รู้ว่าเพื่อนเยอะแต่ก็รู้สึกจะแย่กว่าเพราะดันเป็นพวกอ่านแล้วลืมง่าย 5555 เพราะมัวแต่ไปนั่งดูซีรีย์ต่อเสียก่อนจะมารีวิว เลยเอาว่าสั้นๆ นะคะว่าเล่ม 3 นี้ หนาดี แล้วเน้นในเรื่องการรบ แต่ว่าอ่านได้เพลินดีนะคะ เพราะว่าไปแล้วเหมือนรายละเอียดการรบการวางแผนมันเยอะดี แต่ถึงแม้ว่าอ่านได้เพลินแต่ก็มีส่วนที่แบบว่าเบื่อไปบ้างสำหรับตัวเองที่ว่าในเรื่องการลุ้นนั้นไม่มีอะไรให้สงสัยเพราะเป็นแนวอ่านได้เพลิน เพราะรู้อยู่ว่านางเอกในคราบพระเอกเก่งและน่ารักดี

ว่าไปแล้วเราว่าเรื่องนี้อ่านแล้วไม่คิดมากนะคะ อ่านไปแล้วแม้ว่าจะดูแปลกในแง่ของพระนางที่มีคาแร็กเตอร์สลับกันไปสักหน่อยแต่ด้วยความที่คนเขียนเลือกในการบอกเล่าและการวางตัวของพระนางได้ดีมันเลยทำให้ไม่รู้สึกขัดๆ กับเรื่องของเพศ ความแข็งแกร่ง การตัดสินใจและนิสัยของตัวละครเลย แม้ว่าอาจจะมีบ้างแต่มันก็ไม่ได้ถือว่าเป็นเรืองใหญ่ที่จะทำให้อ่านแล้วหมดสนุกเพราะเราจะลืมไปได้ง่ายๆ เลยเมื่อตัวละครได้แสดงความเป็นตัวเองโดยนิสัยออกมาเรียกว่าอ่านแล้วไม่เขินไม่ขัดแต่กลับลื่นไหลไปกับเรื่องราวในแต่ละบทแต่ละตอนที่แทรกเสริมมาเรื่อยๆ เรียกว่าคุมสถานการณ์ค่อนข้างอยู่ทีเดียว

ก่อนหน้าที่รีวิวไปเรืองของสำนวนคนเขียน แม้ว่าเราจะอ่านจีนมาได้ไม่นานเราก้พอรู้ว่าสำนวนของคนเขียนเรื่องนี้อาจจะไม่ได้เป๊ะกับประโยคในสำนวนจีนจ๋า แต่มันไม่คอ่ยสำคัญนักเรื่องว่าเน้นในเรื่องราวของเรื่องมากกว่าเพราะมันอ่านได้ไหลดีเกินกว่าจะไปพ้อยท์ตรงสำนวนมากนักเลยทำให้เป็นอีกเรืองค่อนข้างชอบในความแปลกใหม่ของการวางตัวละครได้แปลกแหวกแนวดี แล้วอ่านจบแล้วคิดว่าทั้งเรื่องก็พอมองออกว่าในเรื่องนี้ไม่มีตัวละครตัวไหนเลยที่ปกติธรรมดาแต่กลับมาสิ่งพิเศษหลุดๆ ทั้งนั้นแต่มันดันกลายเป็นเสน่ห์ของเรืองดีทีเดียว ชอบเลยค่ะ

[桂英 吴]

ชอบคู่ฮ่องเต้ กับเจ้าจอมมากกว่าค่ะ

ส่วนองค์หญิงในร่างผู้ชาย แต่แต่งเป็นหญิง อ่านแล้วยังไงมันก็ไม่ใช่อะค่ะ

คนอะไรมีอวัยวะเพศชาย แต่เสียงไม่แตก ผิวยังใส แถมเสียงยัง"หวานใส"

หรือว่า องค์หญิงโดนกินยาฮอร์โมนตั้งแต่เด็ก แต่อันนั้น อวัยวะเพศชายก็น่าจะเล็กไปด้วย 555 หน้าอกก็ต้องขึ้น แต่เสียงก็ยังต้องแหบอยู่ดี ไม่ใช่แบบที่ผู้เขียนบรรยายเลย

สรุปว่า ตัวละครองค์หญิงดูไม่น่าเชื่อถือเลยค่ะ ส่วนหญิงแต่งเป็นชาย บุคลิกแบบไต้หยี่ ยังพอมีตัวตนบ้าง แต่ก็แปลก ๆ อยู่ดี

[Pairash Pleanmalai]

เสียตรงคาดหวังความหลากหลายของเนื้อเรื่อง

แต่เล่มนี้เน้นรบ จนคล้ายสามก๊กไปเลย

และเนื้อเรื่องเริ่มช้าและซ้ำ (เช่น บาดเจ็บตลอด พลอดรักแบบเดิมๆ)

เล่ม3หนาสุด แต่สุดท้ายเห็นในความดีความชอบในตอนจบได้เนียนกริ๊บ บริบูรณ์ แบบนอนหลับฝันดี

[รำพึง ลำพัง]

เคยตามอ่านในเด็กดี เพราะรู้สึกว่าพล็อตน่าสน แต่ก็อ่านแล้วไม่รอด
อยู่ ๆ ก็นึกอยากอ่าน เล่มแรกอ่านทุกหน้า ทุกบรรทัด จากนั้นรวบรัดตัดตอน จวบจบเล่มสาม
มันทำให้เราหัวเราะในลำคอได้หลายครั้งนะ แต่โดยรวมแล้ว อย่างที่มีคนบอก ต้องปิดตาข้างนึงเวลาอ่าน


พ่อลูกวิปริต คนพ่อ เมียเป็นบ้าก็ยังไปนอนด้วยในตำหนักเย็นจนท้อง แปลกดีนะ ที่ลูกออกมาไม่มีอาการทางจิตไปด้วย ส่วนคนลูก ข้ออ้างที่จะเอาเด็กสิบสองมากระทำชำเรานั้นหนักแน่นมาก ถ้าอ่านไปแล้วทำจริง ๆ เราจะหยุดอ่านเลย เราไม่มายด์นะความพิสดารสลับขั้วพระนาง ถึงจะไม่สมเหตุสมผลแค่ไหน คสพตลคอื่นนี่ อะไรก็ไม่รู้อ่ะ อ้อ แต่รำคาญความที่ดูเหมือนจะถ่อมตัวของไต้หยี่ ในเมื่อเลือกที่จะปิดตาอ่านข้างนึง อย่างอื่นเราก็ต้องมองข้ามด้วย เอาเถอะ นี่เป็นนิยายคนไทยแต่งนี่นะ ไม่ได้อยากเรื่องมากหรอก แต่ประเด็นสองพ่อลูกวิปริตนี่เกินทนจริง ๆ

[หลังอ่านของน้ำฝน]

หลังอ่านของน้ำฝน : https://wp.me/p6yYEv-9T

[Ann]

รวมๆแล้วดี แต่มีเนื้อหาเกี่ยวกับสงครามเยอะไปหน่อย อ่านแล้วเครียดนิดนึง
เสียดายที่จบแบบ timeline เหมือนสรุปคร่าวๆว่าแต่ละคนเป็นไงมาไง (แต่ถ้าจบแบบอื่นคงยืดไปอีกหลายเล่ม)

[Patrawan Dear]

#ราชบุตรเขยเจ้าสำราญ เล่ม 3 / BiscuitBus

ในเล่มสามซึ่งเป็นเล่มจบนี้เน้นเรื่องการรบค่ะ เรื่องราวในส่วนนี้สนุกดี แม้เล่มจะหนา รายละเอียดจะเยอะ แต่ก็ไม่น่าเบื่อ อ่านด้วยความสนุก อย่างไรก็ตาม เพราะปมที่หยอดมา ทำให้พอจะเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าได้อยู่แล้ว จึงขาดความลุ้น ความตื่นเต้นในด้านการรบไป เพราะรู้ล่วงหน้าด้วยซ้ำว่าผลจะลงเอยอย่างไร แม้ตัวร้ายจะพ่ายไปแบบไหน ก็แทบไม่ต้องเดาเลย

ถึงจะไม่มีลุ้นกับเรื่องรบ แต่เราชอบเรื่องรักของพระนางมากค่ะ ทั้งคู่เป็นตัวละครที่มีพัฒนาการ มีการปรับตัว และมีการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างกัน เรียกว่าหาจุดลงตัวที่เหมาะสมจนเจอ แม้จะเป็นคู่ที่แปลก แต่ความรักระหว่างกันก็ไม่ได้แตกต่างหรือด้อยกว่าคู่พระนางคู่ใดๆเลย อ่านแล้วอิ่มใจค่ะ

โดยรวมแล้วจัดเป็นเรื่องที่อ่านสนุก ออกแนวผจญภัยตามเรื่องไปเรื่อยๆ ไม่ต้องลุ้นอะไรมาก ดราม่ามีอยู่บ้าง แต่ที่เสียดายคือไม่มีจุดพีค คืออารมณ์คนอ่านไม่ได้ถูกบ่มเพาะจนพีคขึ้นในจังหวะที่เหมาะสม อย่างเช่นเรื่องจิตมาร ผู้เขียนเน้นย้ำมาตลอดเรื่อง จนเราคิดว่ามันต้องมีพีคตรงนี้แน่ๆ แต่ก็กลับไม่มีอะไร ถ้าเขียนขยี้ตรงนี้ เพื่อเพิ่มรสชาติให้ความสัมพันธ์พระนาง หรือจัดให้ไปพีคตรงจุดอื่น เรื่องนี้จะดีมากมาย ชนิดอ่านไปสิบปียังจดจำกันได้เลยทีเดียว

ถึงหนาแต่สนุกค่ะ :)