Βαθμολογία: 9/10
Παραδόξως, δεν είναι η πρώτη επαφή με τον Κλίφορντ Ίρβινγκ, μιας και τον (μακρινό) Μάιο του 2015 είχα διαβάσει και απολαύσει το "Παιχνίδια θανάτου", πρώτο βιβλίο μιας κατασκοπευτικής διλογίας που έγραψε σε συνεργασία με τον συγγραφέα Χέρμπερτ Μπούρκχολτζ ("Αδρανής κατάσκοπος" το δεύτερο βιβλίο της σειράς). Λοιπόν, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ακριβώς με μυθιστόρημα, αλλά με μια αληθινή ιστορία απάτης και εξαπάτησης, που είναι όμως γραμμένη με μυθιστορηματικό τρόπο. Όλοι γνωρίζουν τον Χάουαρντ Χιουζ σαν προσωπικότητα και οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι ήταν ένας πολύ παράξενος και υπέρ του δέοντος απλησίαστος άνθρωπος, που απέφευγε τα φώτα της δημοσιότητας όσο αυτό ήταν εφικτό, και σίγουρα απέφευγε τις συνεντεύξεις και τις επαφές με επίδοξους βιογράφους του. Να, όμως, που ο Κλίφορντ Ίρβινγκ, ένας σχετικά καλός συγγραφέας στις αρχές της δεκαετίας του '70, καταφέρνει το ακατόρθωτο: Να έρθει σε επαφή με τον Χάουαρντ Χιουζ, να τον συναντήσει κάμποσες φορές, να μιλήσει με τις ώρες μαζί του, και να μαζέψει υλικό για μια επίσημη βιογραφία/αυτοβιογραφία πολλών εκατοντάδων σελίδων. Πώς είπατε; Δεν υπάρχει τέτοια βιογραφία εκεί έξω; Ε, πώς να υπάρχει, αφού όλα ήταν μια ξεκάθαρη απάτη; Ο Ίρβινγκ κορόιδεψε τους μέχρι τότε εκδότες του (ΜακΓκρω-Χιλ), το περιοδικό Time, πολλούς φίλους και γνωστούς του, τσίμπησε προκαταβολές και πληρωμές (τις οποίες όμως τις έβαλε στην άκρη), και για έναν χρόνο, μαζί με έναν φίλο και συνεργάτη, έγραφε την αυτοβιογραφία του Χιουζ, χωρίς ο Χιουζ να γνωρίζει το παραμικρό. Πλαστογράφησε γράμματα και υπογραφές, άνοιξε ψεύτικους λογαριασμούς στην Ελβετία (έμπλεξε και την τότε γυναίκα του σε όλο αυτό, την οποία κεράτωνε κιόλας!), ταξίδευε από δω και από κει για να μαζέψει υλικό και για να... συναντήσει τον Χιουζ, αντικειμενικά δούλεψε πολύ για το βιβλίο αυτό, το μόνο πρόβλημα ήταν ότι θα ήταν ένα βιβλίο γεμάτο με κάποιες αλήθειες, αλλά και με ένα σωρό περιστατικά βγαλμένα από τη φαντασία του, με τον μονόχνωτο Χιουζ να μην έχει την παραμικρή ιδέα. Φοβερό βιβλίο (για την Απάτη εννοώ), εξαιρετικά καλογραμμένο και εθιστικό, με τον τρόπο του αστείο και συνάμα συναρπαστικό, που αναδεικνύει την τρέλα που επικρατεί στον χώρο των εκδόσεων και των συγγραφέων. Πολύ το απόλαυσα το βιβλίο, με κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος αιχμάλωτό του, και μπορώ να πω ότι συμπάθησα τον αφηγητή Ίρβινγκ, αν και πρόκειται για έναν τύπο που άνετα θα γρονθοκοπούσε κανείς (αλλά μετά μπορεί να τον κέρναγε ένα ουίσκι στο τοπικό μπαρ, γιατί αντικειμενικά είναι γαμάτος τύπος). Η πλάκα είναι, ότι η μέχρι τότε συγγραφική του καριέρα δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, μετά τη φυλάκιση και αποφυλάκισή του όμως έγραψε τα πιο γνωστά και πολυδιαβασμένα βιβλία του (βλέπε το "Trial", ένα από τα κορυφαία δικαστικά θρίλερ εκεί έξω, ή το "Tom Mix and Pancho Villa", ένα ιστορικό γουέστερν με ιδιαίτερη φήμη), οπότε η όλη απάτη και η όλη φασαρία γύρω από το όνομά του, συγγραφικά μόνο καλό του έκανε. Και χαλάλι οι δεκαεπτά μήνες σε ομοσπονδιακές φυλακές. Κρίμα που δεν έχουν μεταφραστεί πολλά βιβλία του, και κρίμα που δεν έγραψε μια αυτοβιογραφία, γιατί με βάση αυτά που διάβασα αριστερά και δεξιά, ο τύπος είχε μια απίστευτη ζωή (έκανε έξι γάμους, ταξίδεψε σε Ευρώπη, Νότια Αμερική, Αφρική και Ασία, έζησε σε πλωτό σπίτι στο Κασμίρ, μετακόμισε οικογενειακώς στην Ίμπιζα, και ούτω καθεξής. Κάποια στιγμή στο μέλλον θα δω και την ομότιτλη ταινία με τον Ρίτσαρντ Γκιρ, αν και δεν πιστεύω ότι η εμπειρία θα είναι η ίδια.