Օտեանն ստեղծել է սոցիալական ու քաղաքական երգիծանքի փայլուն երկեր, մեծապէս առաջ մղել քննադատական ռեալիզմի հայ վիպագրութիւնը և լիակատար իրաւունք նուաճել Հ. Պարոնեանից հետո կոչուելու «ծիծաղի համար ծնուած մեծագոյն հայ երգիծաբանը»։
Ողբերգութեան մը կը սպասէի, բայց տպաւորթիւնս սխալ էր եւ շատ գոհ մնացի։ Իբր լեզուաբան՝ շատ սիրեցի Սուրբիկ տուտուին խօսելու ոճը։ Նաեւ սիրեցի որ Աննիկին սեռային ազատութիւնը ներկայացուեցաւ իբր ո՛չ թէ ժխտական, այլ՝ դրական արժանիք։ Բաւակն արդիական մօտեցում թուեցաւ, բայց թերեւս կը սխալիմ, եւ կարեւոր context-ը (այսինքն պատմական, մշակութային եւ այլ) չունիմ։