What do you think?
Rate this book
Het waren toch mijn ouders: Een jeugd vol misbruik
289 pages, Kindle Edition
Published June 9, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
July 29, 2026
Veronique las 'Het waren toch mijn ouders' geschreven door Annemieke Waaldijk & Robert Vinkenborg.
Haar mening lees je hieronder. ⬇️
Annemieke groeit op in een streng religieus gezin waar angst, geweld en misbruik, achter gesloten deuren, verborgen blijven. Op haar vijftiende vlucht ze, maar haar strijd is dan pas begonnen. Terwijl de buitenwereld een eetstoornis ziet, schuilt daarachter een diep trauma. Jaren later wordt haar vader veroordeeld voor het jarenlang mishandelen en misbruiken van zijn acht kinderen, en haar moeder voor medeplichtigheid. In dit indrukwekkende boek doorbreekt Annemieke voorgoed het zwijgen en vertelt ze haar aangrijpende verhaal.
Ik lees altijd graag waargebeurde verhalen. Van co-auteur Robert Vinkenborg las ik al eerder boeken en die waren boeiend en indrukwekkend om te lezen. Ik was dan ook erg nieuwsgierig naar dit nieuwe boek.
Het boek is opgedeeld in drie delen. In het eerste deel lezen we over de jeugd van Annemieke, in het tweede deel gaat het over de strijd die ze heeft met de hulpverlening en het derde en laatste deel gaat over het moment dat de rechtzaak tegen haar ouders begint.
Het eerste deel is heftig. Annemieke geeft een inkijkje in haar jeugd en hierdoor in haar misbruikverleden. Toen ik dit las, dacht ik regelmatig hoe een fictie auteur al snel beticht wordt dat gruwelijke gebeurtenissen te overdreven zijn, maar dit boek bewijst dat er in het echte leven soms nog veel gruwelijkere dingen gebeuren. Regelmatig, of eigenlijk gedurende het hele verhaal, ben ik verbijsterd dat ouders hun kinderen dit aan kunnen doen. Het misbruik en de mishandelingen beginnen al op jonge leeftijd.
Dit gaat door totdat ze op haar vijftiende vlucht en op dat moment denkt ze, dat ze eindelijk haar rust en vrijheid krijgt. Door alle trauma's die ze in haar jeugd opgelopen heeft, heeft ze hulpverlening nodig maar die zien niet, wat er precies aan schort, en hierdoor loopt Annemieke nog meer trauma's op. Hoe vaak het bij Annemieke misgelopen is met de hulpverlening is ongelooflijk. En ik had regelmatig zoiets van Kijk nu eens naar haar en werk niet op de automatische piloot. Maar aan de andere kant vond ik ook dat Annemieke niet alles op de hulpverlening kan afschuiven. Hoe moeilijk het ook is, soms moet je toch echt zelf aangeven dat je hulp nodig hebt. Hoe moeilijk die hulpvraag ook is. Ik denk, als Annemieke na een interventie gezegd zou hebben wat het probleem is, dat ze geen aanraking wenst vanwege haar verleden, ze daar vanuit de hulpverlening ook rekening mee zouden houden. Tenminste dat hoop ik toch.
Dit boek gaat niet alleen over de ellende die Annemieke meegemaakt heeft, maar gaat ook over moed, doorzettingsvermogen en de waarheid aan het licht brengen. Het laat zien hoe veerkrachtig iemand is. En dat Annemieke ondanks de zware weg die ze al afgelegd heeft, toch nog ergens de kracht vindt om door te gaan en opnieuw te vechten, omdat ook zij recht heeft op geluk. Al zullen haar trauma's nooit verdwijnen.
Ook de aanvullingen en verhelderingen van Robert Vinkenborg vond ik een mooie aanvulling. Hij maakte soms extra inzichtelijk wat er aan de hand is. Hierdoor werd het verhaal soms net wat duidelijker.
'Het waren toch mijn ouders' is een rauw, hartverscheurend en aangrijpend boek wat me zeker bijblijft.
Dit boek ontvingen wij van uitgeverij De Kring. Dit beïnvloedt onze mening niet.
Haar mening lees je hieronder. ⬇️
Annemieke groeit op in een streng religieus gezin waar angst, geweld en misbruik, achter gesloten deuren, verborgen blijven. Op haar vijftiende vlucht ze, maar haar strijd is dan pas begonnen. Terwijl de buitenwereld een eetstoornis ziet, schuilt daarachter een diep trauma. Jaren later wordt haar vader veroordeeld voor het jarenlang mishandelen en misbruiken van zijn acht kinderen, en haar moeder voor medeplichtigheid. In dit indrukwekkende boek doorbreekt Annemieke voorgoed het zwijgen en vertelt ze haar aangrijpende verhaal.
Ik lees altijd graag waargebeurde verhalen. Van co-auteur Robert Vinkenborg las ik al eerder boeken en die waren boeiend en indrukwekkend om te lezen. Ik was dan ook erg nieuwsgierig naar dit nieuwe boek.
Het boek is opgedeeld in drie delen. In het eerste deel lezen we over de jeugd van Annemieke, in het tweede deel gaat het over de strijd die ze heeft met de hulpverlening en het derde en laatste deel gaat over het moment dat de rechtzaak tegen haar ouders begint.
Het eerste deel is heftig. Annemieke geeft een inkijkje in haar jeugd en hierdoor in haar misbruikverleden. Toen ik dit las, dacht ik regelmatig hoe een fictie auteur al snel beticht wordt dat gruwelijke gebeurtenissen te overdreven zijn, maar dit boek bewijst dat er in het echte leven soms nog veel gruwelijkere dingen gebeuren. Regelmatig, of eigenlijk gedurende het hele verhaal, ben ik verbijsterd dat ouders hun kinderen dit aan kunnen doen. Het misbruik en de mishandelingen beginnen al op jonge leeftijd.
Dit gaat door totdat ze op haar vijftiende vlucht en op dat moment denkt ze, dat ze eindelijk haar rust en vrijheid krijgt. Door alle trauma's die ze in haar jeugd opgelopen heeft, heeft ze hulpverlening nodig maar die zien niet, wat er precies aan schort, en hierdoor loopt Annemieke nog meer trauma's op. Hoe vaak het bij Annemieke misgelopen is met de hulpverlening is ongelooflijk. En ik had regelmatig zoiets van Kijk nu eens naar haar en werk niet op de automatische piloot. Maar aan de andere kant vond ik ook dat Annemieke niet alles op de hulpverlening kan afschuiven. Hoe moeilijk het ook is, soms moet je toch echt zelf aangeven dat je hulp nodig hebt. Hoe moeilijk die hulpvraag ook is. Ik denk, als Annemieke na een interventie gezegd zou hebben wat het probleem is, dat ze geen aanraking wenst vanwege haar verleden, ze daar vanuit de hulpverlening ook rekening mee zouden houden. Tenminste dat hoop ik toch.
Dit boek gaat niet alleen over de ellende die Annemieke meegemaakt heeft, maar gaat ook over moed, doorzettingsvermogen en de waarheid aan het licht brengen. Het laat zien hoe veerkrachtig iemand is. En dat Annemieke ondanks de zware weg die ze al afgelegd heeft, toch nog ergens de kracht vindt om door te gaan en opnieuw te vechten, omdat ook zij recht heeft op geluk. Al zullen haar trauma's nooit verdwijnen.
Ook de aanvullingen en verhelderingen van Robert Vinkenborg vond ik een mooie aanvulling. Hij maakte soms extra inzichtelijk wat er aan de hand is. Hierdoor werd het verhaal soms net wat duidelijker.
'Het waren toch mijn ouders' is een rauw, hartverscheurend en aangrijpend boek wat me zeker bijblijft.
Dit boek ontvingen wij van uitgeverij De Kring. Dit beïnvloedt onze mening niet.
Read
June 12, 2026Vreselijk verhaal, een diep indrukwekkend boek.
Gelezen vanuit de gedachte: herken ik bepaalde gedragingen bij mijn leerlingen?
Het boek geeft een inkijk in hoe een slachtoffer van misbruik en mishandeling worstelt met het leven.
Mooi om te lezen dat ze ondanks alles een hoopvol einde aan het verhaal wist te schrijven.
Ik hoop waarachtig dat Annemieke passende hulp kan krijgen en dat die passende hulp ook bestaat.
Aanrader om te lezen maar bereid je voor op de heftigheid van dit verhaal.
Gelezen vanuit de gedachte: herken ik bepaalde gedragingen bij mijn leerlingen?
Het boek geeft een inkijk in hoe een slachtoffer van misbruik en mishandeling worstelt met het leven.
Mooi om te lezen dat ze ondanks alles een hoopvol einde aan het verhaal wist te schrijven.
Ik hoop waarachtig dat Annemieke passende hulp kan krijgen en dat die passende hulp ook bestaat.
Aanrader om te lezen maar bereid je voor op de heftigheid van dit verhaal.
June 19, 2026
Een hartekreet van de schrijfster, maar toch ben ik na de eerste vijftig pagina’s afgehaakt. Het boek blijft steken in een vlakke, registrerende stijl die de rauwe werkelijkheid beschrijft zonder haar literair te verheffen. Daardoor worden de vele expliciete scènes eerder repetitief dan indringend; ze volgen elkaar pagina na pagina op zonder dat er ruimte ontstaat voor reflectie, nuance of verbeelding.
July 10, 2026
Review volgt, maar wat een hartverscheurend boek was dit. 🥺♥️
—
Quotes:
“Ik heb kanten van het leven gezien die ik nooit had mogen meemaken. Misschien jij ook wel. Ik ga je niet zeggen dat je moet blijven in een leven dat niet voor jou gemaakt voelt. Je hebt er niet voor gekozen om geboren te worden, en toch ben je hier. Ik weet hoe oneerlijk dat kan voelen.”
—
“Wat steeds opvalt, is niet alleen de escalatie, maar vooral ook het gebrek aan echte nieuwsgierigheid. Er wordt gesproken over risico’s, protocollen en veiligheid. Maar er wordt niet gesproken mét haar. Wanneer zij ‘nee’ zegt, wordt dat geïnterpreteerd als weerstand. Wanneer zij zwijgt, als manipulatie. Wanneer zij gilt, als ontregeling. Maar zelden stelt iemand haar de misschien wel belangrijkste vraag: ‘Wat probeer jij ons te vertellen?’”
—
”Wat voor hulpverleners een medische handeling is, wordt voor Annemieke een herhaling. Niet letterlijk - maar in haar lijf wel. De dwang, het vastgehouden worden, het niet kunnen ontsnappen, iets dat naar binnen wordt gebracht. In die ene vergelijking wordt duidelijk waarom haar verzet zo heftig is.”
—
“Het enige wat ik nodig heb, is wat ik altijd al zo heb gemist: iemand die blijft. Iemand die mij ziet, achter al het moeilijke gedrag. Die er voor me is. Zonder misbruik, zonder dingen met mij te doen die ik helemaal niet wil, zonder mij pijn te doen.”
—
Quotes:
“Ik heb kanten van het leven gezien die ik nooit had mogen meemaken. Misschien jij ook wel. Ik ga je niet zeggen dat je moet blijven in een leven dat niet voor jou gemaakt voelt. Je hebt er niet voor gekozen om geboren te worden, en toch ben je hier. Ik weet hoe oneerlijk dat kan voelen.”
—
“Wat steeds opvalt, is niet alleen de escalatie, maar vooral ook het gebrek aan echte nieuwsgierigheid. Er wordt gesproken over risico’s, protocollen en veiligheid. Maar er wordt niet gesproken mét haar. Wanneer zij ‘nee’ zegt, wordt dat geïnterpreteerd als weerstand. Wanneer zij zwijgt, als manipulatie. Wanneer zij gilt, als ontregeling. Maar zelden stelt iemand haar de misschien wel belangrijkste vraag: ‘Wat probeer jij ons te vertellen?’”
—
”Wat voor hulpverleners een medische handeling is, wordt voor Annemieke een herhaling. Niet letterlijk - maar in haar lijf wel. De dwang, het vastgehouden worden, het niet kunnen ontsnappen, iets dat naar binnen wordt gebracht. In die ene vergelijking wordt duidelijk waarom haar verzet zo heftig is.”
—
“Het enige wat ik nodig heb, is wat ik altijd al zo heb gemist: iemand die blijft. Iemand die mij ziet, achter al het moeilijke gedrag. Die er voor me is. Zonder misbruik, zonder dingen met mij te doen die ik helemaal niet wil, zonder mij pijn te doen.”
June 22, 2026
Weet niet welke sterren te geven. Zeer kwetsbaar, maar ook erg expliciet verhaal. Met name de eerste helft. Voor iedereen die dochtertjes heeft vind ik het eigenlijk te gruwelijk om te lezen. Wat vreselijk om dit als dochters meegemaakt te hebben. De tweede helft vind ik voor elke hulpverlener wel aan te raden. Zoveel fouten die gemaakt zijn omdat dissociatie of herbeleving niet herkend werd.
Tegelijkertijd blijft het een interessante vraag of het wijs is - juist ook voor elke betrokken zus - dat het boek nu al uitgekomen is, terwijl de rechtszaak nog niet afgehandeld is. Ik weet het oprecht niet.
Tegelijkertijd blijft het een interessante vraag of het wijs is - juist ook voor elke betrokken zus - dat het boek nu al uitgekomen is, terwijl de rechtszaak nog niet afgehandeld is. Ik weet het oprecht niet.
July 27, 2026
Een hartverscheurend, verschrikkelijk verhaal met eye-openers voor hulpverlening.
July 7, 2026
Eigenlijk ben ik na het lezen van dit boek lichtelijk in shock. Het is gewoon niet menselijk wat Annemieke allemaal heeft moeten doorstaan. Het knaagt aan mij. Dit wens je je ergste vijand niet toe!
Het boek is in 3 delen opgedeeld. Eerst Annemieke haar verleden, in het tweede deel lezen we haar strijd met de hulpverlening en in het laatste deel volgen we haar terwijl de rechtszaak tegen haar ouders begint.
Annemieke haar misbruikverleden begint al ontzettend vroeg. Wij als lezer krijgen een inkijkje in hoe dit bij Annemieke thuis er aan toe ging. En dat is gewoon shockerend. Zo heftig, dat ik dit niet in mijn recensie ga beschrijven.
Annemieke neemt ons mee vanaf haar prille jeugd tot ongeveer een half jaar geleden nadat de rechtszaak tegen haar ouders geweest is. In het boek lees je welke strijd Annemiek met de hulpverlening gehad heeft en hoe vaak de plank wel niet misgeslagen is. Het is ongelofelijk. Ik wilde letterlijk de hulpverlening (en heel eerlijk soms ook Annemiek) echt wel door elkaar heen schudden en zeggen: LET NOU EENS OP EN KIJK EENS GOED!
Het is niet te bevatten wat Annemieke de afgelopen jaren door haar trauma heeft mee moeten maken en eigenlijk gewoon nog steeds meemaakt, want echt hulpverlening is er gewoon niet voor haar. Telkens loopt ze vast bij de hulpverlening.
Gelukkig heeft Annemieke de afgelopen jaren wel vriendschappen opgebouwd die er voor haar zijn in moeilijke tijden, maar toch is dit een ontzettende eenzame strijd!
Naast Annemieke zijn ook haar oudere zus en jongere 2 zusjes seksueel mishandeld en al haar broers en broertje ook fysiek.
Alle 8 kinderen hebben gewoon een verschrikkelijke jeugd gehad.
Annemieke heeft op haar 18e al aangifte tegen haar ouders gedaan, maar hier is toen niets mee gedaan. Later hebben ook haar zus en 2 zusjes aangifte gedaan en toen is de zaak tegen haar ouders echt gaan rollen.
Een half jaar geleden heeft de rechter uitgesproken dat vader veroordeeld gaat worden tot 16 jaar cel voor jarenlang misbruik en mishandeling van zijn 8 kinderen. Moeder heeft 10 maanden gekregen voor medeplichtigheid. Echt veel en veel te kort. Het verhaal is hier nog niet tot zijn einde, want Annemieke haar ouders zicht direct in hoger beroep gegaan.
Al met al heeft dit boek mij dus ontzettend geraakt.
Zelf ben ik moeder en ik kan mij gewoon niet voorstellen dat een ouder dit bij zijn/haar kind doet.
Deze misbruik en mishandeling waren letterlijk next level.
Ik kan alleen maar zeggen dat Annemieke haar verhaal het waard is om te lezen.
Lijkt het je te heftig? Daar kan ik helemaal inkomen, maar denk je dat je het zou aankunnen?
Dan zeker doen!
Annemieke heeft het zwijgen definitief doorbroken en ook al ken ik haar niet persoonlijk.. Ik ben zo TROTS op haar!
Het boek is in 3 delen opgedeeld. Eerst Annemieke haar verleden, in het tweede deel lezen we haar strijd met de hulpverlening en in het laatste deel volgen we haar terwijl de rechtszaak tegen haar ouders begint.
Annemieke haar misbruikverleden begint al ontzettend vroeg. Wij als lezer krijgen een inkijkje in hoe dit bij Annemieke thuis er aan toe ging. En dat is gewoon shockerend. Zo heftig, dat ik dit niet in mijn recensie ga beschrijven.
Annemieke neemt ons mee vanaf haar prille jeugd tot ongeveer een half jaar geleden nadat de rechtszaak tegen haar ouders geweest is. In het boek lees je welke strijd Annemiek met de hulpverlening gehad heeft en hoe vaak de plank wel niet misgeslagen is. Het is ongelofelijk. Ik wilde letterlijk de hulpverlening (en heel eerlijk soms ook Annemiek) echt wel door elkaar heen schudden en zeggen: LET NOU EENS OP EN KIJK EENS GOED!
Het is niet te bevatten wat Annemieke de afgelopen jaren door haar trauma heeft mee moeten maken en eigenlijk gewoon nog steeds meemaakt, want echt hulpverlening is er gewoon niet voor haar. Telkens loopt ze vast bij de hulpverlening.
Gelukkig heeft Annemieke de afgelopen jaren wel vriendschappen opgebouwd die er voor haar zijn in moeilijke tijden, maar toch is dit een ontzettende eenzame strijd!
Naast Annemieke zijn ook haar oudere zus en jongere 2 zusjes seksueel mishandeld en al haar broers en broertje ook fysiek.
Alle 8 kinderen hebben gewoon een verschrikkelijke jeugd gehad.
Annemieke heeft op haar 18e al aangifte tegen haar ouders gedaan, maar hier is toen niets mee gedaan. Later hebben ook haar zus en 2 zusjes aangifte gedaan en toen is de zaak tegen haar ouders echt gaan rollen.
Een half jaar geleden heeft de rechter uitgesproken dat vader veroordeeld gaat worden tot 16 jaar cel voor jarenlang misbruik en mishandeling van zijn 8 kinderen. Moeder heeft 10 maanden gekregen voor medeplichtigheid. Echt veel en veel te kort. Het verhaal is hier nog niet tot zijn einde, want Annemieke haar ouders zicht direct in hoger beroep gegaan.
Al met al heeft dit boek mij dus ontzettend geraakt.
Zelf ben ik moeder en ik kan mij gewoon niet voorstellen dat een ouder dit bij zijn/haar kind doet.
Deze misbruik en mishandeling waren letterlijk next level.
Ik kan alleen maar zeggen dat Annemieke haar verhaal het waard is om te lezen.
Lijkt het je te heftig? Daar kan ik helemaal inkomen, maar denk je dat je het zou aankunnen?
Dan zeker doen!
Annemieke heeft het zwijgen definitief doorbroken en ook al ken ik haar niet persoonlijk.. Ik ben zo TROTS op haar!
June 19, 2026
Hoe kan ik dit boek sterren geven? Vreselijk verhaal en soms misselijk terwijl ik het lees. Hoe.kan.dit? Maar wat dapper! Dit gebeurt echt. Als hulpverlener wil ik niets liever dan signalen leren kennen en altijd blijven zoeken naar hoe we de ander, met welk gedrag ook, kunnen blijven zien en horen.
August 4, 2026
Twee sterren omdat ik het dapper vind dat Annemieke haar verhaal vertelt en omdat ik de duidende stukjes van Robert ook kon waarderen.
Maar op redactie-gebied gingen er iets teveel belletjes rinkelen. De stijl rammelt aan alle kanten en ook verhaaltechnisch zit er nog veel ruimte voor verbetering. Ik mis een spanningsboog en enige literaire diepgang.
Maar op redactie-gebied gingen er iets teveel belletjes rinkelen. De stijl rammelt aan alle kanten en ook verhaaltechnisch zit er nog veel ruimte voor verbetering. Ik mis een spanningsboog en enige literaire diepgang.
June 24, 2026
Heftig om te lezen. Geeft inzicht om als hulpverlener altijd te zoeken naar 'de mens' achter het gedrag.
July 21, 2026
aangrijpend verhaal maar ik mis de diepgang?
July 26, 2026
Wat een rauw en hartverscheurend boek💔
August 2, 2026
Heftig boek..
August 5, 2026
Heel heftig verhaal, maar ik ben afgehaakt na 1/4e van het boek. Heel repetitief en vrij eentonig...
Displaying 1 - 14 of 14 reviews