Ψηλά τα χέρια, σύντροφε

by Κώστας Φασουλόπουλος

Αθήνα, έτος 1998. Η χώρα ψήνεται στον πυρετό του Χρηματιστηρίου και προετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όμως τρομοκρατία και οργανωμένο έγκλημα τσαλακώνουν το αφήγημα της ανάπτυξης. Την ίδια στιγμή, δύο μεσήλικοι μηχανικοί, πρώην αντιεξουσιαστές, ζουν μοναχικά παριστάνοντας τους εργολάβους. Ο ένας χτίζει πολυκατοικίες και τα βράδια χάνεται μέσα σε σκοτεινές αίθουσες κινηματογράφων, παρακολουθώντας φιλμ νουάρ. Ο άλλος βιοπορίζεται αναλαμβάνοντας μικρά έργα σε βιομηχανίες και φαντασιώνεται ένοπλη πάλη. Συνδετικός τους κρίκος η οργάνωση ληστειών. Παρέα με δύο ποινικούς, φοράνε μάσκες και χτυπάνε χρηματαποστολές. Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν στοχεύουν μια τράπεζα. Η δουλειά θα γίνει με ριφιφί. Το σχέδιο απαιτεί γνώσεις μηχανικού και αλεπουδίσια πονηριά. Όμως, στο πραγματικό περιθώριο, δεν επιβιώνεις, αν δεν είσαι κάθαρμα. Η συμμορία μπαίνει στο μάτι των επαγγελματιών του εγκλήματος και της αστυνομίας. Κι αυτή είναι μόνο η αρχή των προβλημάτων. Θα διαφύγουν, άραγε, οι σύντροφοι, αγκαλιά με πέντε δισεκατομμύρια δραχμές; Ή θα αναγκαστούν να σηκώσουν ψηλά τα χέρια, στριμωγμένοι από μπάτσους, μοιραίες γυναίκες κι από το κινηματικό τους παρελθόν;

352 pages, Paperback

First published June 10, 2026

About the author

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984 κι από μικρός έδειξε ενδιαφέρον για όλα τα μηχανοκίνητα, ιδιαίτερα για αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες. Σπούδασε μηχανολόγος-μηχανικός στο ΕΜΠ και παράλληλα με τις σπουδές του εργάστηκε σαν δημοσιογράφος σε έντυπα και ιστοσελίδες για πολιτιστικά θέματα (μουσική, κινηματογράφος, κόμικς) και για θέματα μηχανοκίνητου αθλητισμού. Πέρασε περίπου ένα χρόνο ταξιδεύοντας σαν πλήρωμα μηχανής σε ποντοπόρο καράβι και από το 2014 δραστηριοποιείται στο χώρο της ναυτιλίας.

Το 2013 κυκλοφόρησε το κόμικ Σαμουράι, βασισμένο σε δική του ιστορία ντυμένη με σκίτσα του Τάσου Συνερλή. Το 2018 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Εύμαρος το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα με τίτλο Εξευγενισμός, που μεταφράστηκε στα γαλλικά και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Monemvassia. Συγκατοικεί με τη γάτα του, με την οποία αναζητούν μανιωδώς ξεχασμένες αστυνομικές ταινίες της δεκαετίας του 70, καθώς και μινιατούρες αυτοκινήτων που εμφανίστηκαν στο σινεμά.

Reviews

[Bookfreak · Rating 4 out of 5]

Διαβάστηκε σε ένα ΣΚ καθώς δεν το αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου, πολύ καλό, γρήγορο, ακολουθώντας τα βασικά του είδους (αντιφατικός πρωταγωνιστής, παρελθόν που καθορίζει, μοιραία γυναίκα, υπόοκοσμος, μια ληστεία που πάει στραβά) με ίσως λίγο άτσαλο τέλος. Οι μεγαλωμένοι στα 90ς θα πιάσουν τις αναφορές και το κλίμα της εποχής. Ωραία έκδοση και πάμε και για τα επόμενα από Κυψέλη παλπ!

[D.S. · Rating 4 out of 5]

Είναι το τρίτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω και σίγουρα αυτό που μου άρεσε περισσότερο: ένα καλογραμμένο page turner που δεν σε αφήνει να το αφήσεις από τα χέρια σου.
Αναφορές σε μια εποχή τόσο κοντινή και μακρινή συνάμα, σκοτεινές αίθουσες, ποτά, ληστείες, υπόκοσμος, επανάσταση, μοιραίες γυναίκες, πιστολίδι, γρήγορα αυτοκίνητα - τα έχει όλα.
Το τέλος μόνο ήταν κάπως απότομο και άφησε κενά.

Παρά πολύ καλό !

[George K. · Rating 4 out of 5]

Πριν κάποια χρόνια, όταν ονειρευόμουν ότι κέρδιζα το Τζόκερ σκεφτόμουν ότι με ένα μέρος των χρημάτων θα άνοιγα έναν εκδοτικό οίκο και θα έβγαζα στα ελληνικά κάμποσα κλασικά και μη μυθιστορήματα διαφόρων ειδών που οι Έλληνες εκδότες τα έχουν αποφύγει σαν την πανούκλα. Μια σειρά θα ήταν με παλπ "αστυνομικά" μυθιστορήματα. Μέχρι και πώς θα ήταν η έκδοση φαντάστηκα, και μπορώ να πω ότι ήταν ακριβώς όπως είναι τα δυο βιβλία που έβγαλαν οι εκδόσεις Κυψέλη στη νέα τους σειρά βιβλίων "Κυψέλη παλπ". Ελπίζω να βγάλουν κάποια από αυτά που έχω σκεφτεί, πάντως τα δυο πρώτα είναι ένα βιβλίο του Κώστα Φασουλόπουλου και το εξαιρετικό "Η νύφη φόρεσε μαύρα" του Κορνέλ Γούλριτς (το οποίο πάντως έχει κυκλοφορήσει και παλιότερα δυο-τρεις φορές). Το λοιπόν, μου άρεσε πολύ το βιβλίο του Φασουλόπουλου: Τιμιότατο ελληνικό crime μυθιστόρημα με παλπ αισθητική και λογική, με ληστείες χρηματαποστολών και τραπεζών, με κακοποιούς, συντρόφους και μοιραίες γυναίκες, με πιστολίδια και σκοτωμούς (γουέστερν έγινε η κατάσταση στο τέλος, κανονική Άγρια Δύση!), και στο φόντο η φούσκα του χρηματιστηρίου, το ΠΑΣΟΚ το πράσινο το γνήσιο το ορθόδοξο, βάλτε στο μενού και μπουζούκια και τα δελτία ειδήσεων των τσοντοκάναλων και έδεσε το γλυκό. Και όλα αυτά δοσμένα με ζωντάνια και γλαφυρότητα, χωρίς περιττολογίες και αχρείαστο μπλα μπλα και ενδοσκοπήσεις και μονολόγους και ατελείωτες περιγραφές: Η γραφή είναι άμεση, στακάτη, κινηματογραφική, πολύ εύκολα μπορώ να φανταστώ να γίνεται ταινία το βιβλίο σε σκηνοθεσία, γιατί όχι;, του Γιάννη Οικονομίδη. Πολλή φάση είχε το βιβλίο, μου άρεσαν και όλες αυτές οι αναφορές σε κλασικές ταινίες (νουάρ και μη), μιας και ο κύριος πρωταγωνιστής αποδείχτηκε κινηματογραφόφιλος (ολντ σκουλ μάλιστα), η πλάκα είναι ότι πλην του The Last Run τις έχω δει όλες: Είμαι κι εγώ φαν των παλιών ταινιών, τι να κάνουμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στο άμεσο μέλλον θα προμηθευτώ τα άλλα δυο βιβλία του Φασουλόπουλου.

[Theophilos Papadimitriou · Rating 5 out of 5]

Δυο μηχανικοί που πέρασαν απο εκπαίδευση στο ανταρτικο πόλεων στα νειάτα τους, σχεδιάζουν και εκτελούν ληστείες σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία. Δεν αποκαλύπτω πολλά, καθώς όλα τα μαθαίνει ο αναγνωστης στις πρώτες δέκα-δεκαπέντε σελίδες. Από εκεί και πέρα το βιβλίο το περιγράφει καλύτερα η αμερικάνικη έκφραση "thrills, spills, and chills". Είναι ένα page turner που δεν αφήνεις εύκολα. Την αγαπώ την άμεση γραφή του Φασουλόπουλου, και χαίρομαι που παιδεύτηκε να γράψει μυθιστόρημα και όχι διήγημα. Τι θα βρούμε μέσα στο βιβλίο; Όλα τα στοιχεία του hard boiled που τόσο αγαπάει, μοιραίες γυναίκες, ήρωες, καθάρματα, πιστολίδι, διλήμματα. Πειστική η γκροτέσκα περιγραφή της εποχής μέσα από διαφημίσεις και δελτία ειδήσεων (το μυαλό μου πήγε στο Robocop και το Total Recall του Verhoeven που χρησιμοποιεί ακριβώς το ίδιο κόλπο για να σε βάλει στον φουτουριστικό κόσμο tων ταινιών του). Πειστική η νυχτερινή ζωή της Αθήνας όπως κυλάει γύρω από τους πρωταγωνιστές του. Εκτίμησα που ο Φασουλόπουλος αφήνει γεγονότα να συμβαίνουν αθέατα από τον αναγνώστη, δίνοντας μια φυσικότητα στην ροή της ματιάς που παρακολουθούμε και δημιουργόντας μη βεβιασμένες (αυτή η μάστιγα) εκπλήξεις.

Οι δυο φίλοι πρωταγωνιστές δεν κατόρθωσαν ποτέ να νιώσουν καλά στην κοινωνία της αφθονίας, δεν εντάχθηκαν πλήρως ποτέ. Η κατανάλωση και η πολυτέλεια τους, λειτουργεί ως καμουφλάζ για να μην ξεχωρίζουν. Έγιναν συμπαθείς και αυτό δεν είναι αυτονόητο.

Η ροή της ιστορίας ξεκινάει ήσυχα με μια ληστεία χρηματοποστολής (και όμως...) και με δεμένη πλοκή καταλήγει σε μια απολαυστική κορύφωση. Παραπάνω δεν θα αποκαλύψω.

Highly recommended.

[Λάζαρος Αλεξάκης · Rating 5 out of 5]

Το να γράφεις κριτική σε φίλους είναι λίγο φάβα η δουλειά γιατί ε, φίλος σου είναι. Θα γράψω όμως εδώ αυτό που του είπα. Όταν ήμουν πιτσιρίκι και διάβασα βίπερ Λουίς Λ' Αμούρ και Τζέιμς Τσέιζ, ήθελα να διαβάσω ότι άλλο έχουν γράψει. Το ίδιο ένιωσα με το Ψηλά τα Χέρια, σύντροφε.

Χορταστικό, αγνό, ανόθευτο παλπ, που όχι μόνο θα μπορούσε να είναι αληθινό, αλλά σίγουρα ήταν, ειδικά στην εποχή που αναφέρεται και που την αναβιώνει με τρομερή γλαφυρότητα παρά την ωμή γλώσσα. Το τέλειωσα σε δυο απογεύματα, φεύγει νεράκι. Μακάρι και η συγγραφική του συνέχεια να είναι στο ίδιο επίπεδο, του το εύχομαι και το ελπίζω.

Συστήνεται ανεπιφύλακτα προφανώς. Well done comrade.

[Alekos · Rating 5 out of 5]

Ξεκινάω λέγοντας πως η εποχή, οι τοποθεσίες (Ηλιούπολη!!!),το γενικό κλίμα μου είναι πολύ γνώριμα (σκοτεινές αίθουσες, ΟΧΙ μπουζούκια…). Η πλοκή είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον ειδικά από όταν εμφανίστηκαν τα καλόπαιδα (καφέ στην άνω πλατεία – μέχρι και το μαγαζί φαντάζομαι).Ο Πρέκας και ο Καραγιάννης είναι 2 χαρακτήρες των οποίων τις περιπέτειες θα διάβαζα άνετα και σε άλλα βιβλία (prequel?), σαν γνωστοί μου από παλιά (είχα προιστάμενο φτυστός ο Καραγιάννης). Ας μην έμπλεκαν σε τίποτα, απλά να διαφωνούσαν συνέχεια. Μπράβο και περιμένω το επόμενο βιβλίο