“Je kunt toch niet de complexiteit van wat je bent als mens, en de betekenis die alles heeft in de wereld, platslaan tot het bewegen van moleculen in pak ‘m beet 1.400 gram hersenmassa?”
Ik ben aan dit boek begonnen zonder enige voorkennis. De verzameling interviews voldoet uiteindelijk niet om een goed beeld te krijgen van het antwoord op de gestelde vraag. Zowat alle geïnterviewden zijn creatievelingen die op een of andere wijze zichzelf gevonden hebben. Het is een erg gemakkelijk werkje geworden zonder veel diepgang. De interessantste inzichten gaan voor mij over de generationele ontwikkeling. Dat we als mensen meervoudig gelaagd zijn is in feite een open deur. Uiteindelijk las het meer als een kennismaking met een aantal creatieve personen.
Leuk om de interviews nu in boekvorm te zien. In sommige gesprekken werd er iets te ver van het onderwerp afgeweken en voelde het wat "hoogover". Wel gaf het boek een paar nieuwe inzichten. Vooral de interviews met Arita Baaijens, Anja Machielse en Maartje Wortel sterk.
"Pas als je weet hoe de ander je ziet, kun je bewust kiezen wie je zelf wilt zijn en bepalen wat het leven voor jou de moeite waard maakt."
"Terwijl, we kunnen ons pas thuis voelen in een samenleving als we ook de ander kennen, die niet op ons lijkt."
Geen mening. Wel veel nagedacht over de vraag, al kom ik er nog niet uit.
Het gaat wat mij betreft in ieder geval niet om je ergens echt helemaal aan geven, zoals ze in de intro schetsen. Of altijd moeite doen en blijven volhouden.
Het gaat denk ik veel meer om een ervaring. Dat je ineens voelt, ik kan weer ergens van genieten of iets valt me in positieve zin op wat me eerder niet was opgevallen.
Kom je dan toch weer terug bij de eerste? Blijven volhouden totdat je die ervaring hebt. Ik weet het niet. Het lijkt me niet iets wat je kunt nastreven.