Έτσι τελειώνει ο κόσμος

by Lena Divani, Λένα Διβάνη

Οι πρωταγωνιστές: Ο Άλκης και ο Στράτος. Δύο αγόρια, το ένα από την κορυφή, το άλλο από τον πάτο. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Κολλέγιο Αθηνών. Ο φωτογενής γόνος δεξιάς πολιτικής δυναστείας κι ο γιος του αριστερού δασκάλου του χωριού. Ο ένας είχε όλα τα όπλα εκτός από το μυαλό του κι ο άλλος μόνον το μυαλό του. Μια παιδική φιλία που κατέληξε ανθρωποφαγία στον δρόμο για την εξουσία.

Οι συμπρωταγωνίστριες: Τρεις νεαρές γυναίκες που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους σ΄αυτό το αρσενικό σύμπαν των μίντια και της πολιτικής. Και μια Eλληνίδα μάνα που για τον γιο της καταβροχθίζει τους πάντες – και τον γιο της.

Ο χρόνος: Κατηφορικός. Από τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ μέχρι την ταπείνωση της οικονομικής κρίσης. Ο χρόνος που εκκόλαψε τα αυγά των «τεράτων» που πρωταγωνιστούν.

Το είδος: Μυθιστόρημα για τον πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικο-αισθηματικό ξεπεσμό μας. Όλα πατρίδα μας, κι αυτά κι εκείνα, και τ’ άλλα που ’χουμε μες στην καρδιά που σταδιακά γίνεται άκαρδη. Λειτουργεί και ως οδηγός για ανερχόμενους ακροδεξιούς ηγέτες.

Soundtrack: Ένα παιδικό τραγουδάκι: «Να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί;». Εσείς ποιος λέτε ότι θα φαγωθεί;

464 pages, Paperback

First published April 1, 2026

About the author

Lena Divani (Greek: Λένα Διβάνη) was born in Volos, Greece in 1955 and is currently professor of foreign policy history at the University of Athens School of Law.
Besides her academic publications she has written for Greek newspapers and magazines, and published numerous short story collections, childrens' books, plays and novels. Her novels have been translated into French, Italian and Spanish.

Reviews

[Joanna]

Πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο με τον γνωστό ευχάριστο τρόπο που γράφει η συγγραφέας αλλά θα μπορούσε ίσως να είναι λίγο μικρότερο.
Κάπου στη μέση κουράστηκα αλλά συνεχίζει και ολοκληρώνει με τον κωδικότητες τρόπο

[Georgina Koutrouditsou]

Θα μπορούσε να είναι ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας,ίσως μια κακόγουστη φάρσα ή ένα κακό όνειρο ή ακόμα και ένα βιβλίο δυστοπίας.Δυστυχώς,όμως,είναι ένα βιβλίο που περιγράφει την αμείλικτη ελληνική πραγματικότητα,με αρκετές δόσεις λογοτεχνικής υπερβολής ωστόσο.Με θύμωσε αυτό το βιβλίο,αλλά ταυτοχρόνως εντυπωσιάστηκα για την αιχμηρή γραφή της Διβάνη,η οποία "κρούει τον κώδωνα" του κίνδυνου για τις προσωπικές πολιτικές επιλογές μας.Είναι ένα βιβλίο που υπενθυμίζει στον αναγνώστη,κάθε είδους,τις δύο όψεις ένος νομίσματος.Οι πρωταγωνιστές εκπροσωπούν επάξια προσωπικότητες και καμιά φορά καρικατούρες της ελληνικής πραγματικότητας, διαχρονικά όμως,και συμβολίζουν θα έλεγα τις "φιλοσοφίες" που διέπουν τη χώρα μας αλλά και τους κατοίκους της...
Είναι ένα βιβλίο επίκαιρο,γιατί μέσα από το παιχνιδιάρικο ύφος της Διβάνη εκφράζονται μεγάλες αλήθειες που πονάνε και όποιος κατάλαβε,κατάλαβε!Το λάτρεψα,αν και το τέλος κάπως δεν με κάλυψε...
Αναζητήστε το!

[Fani *loves angst*]

Εξαιρετικό βιβλίο, ανατριχιαστικά ρεαλιστικό και τρομακτικό για τα παρασκήνια της πολιτικής σκηνής στην Ελλάδα. Παρά τη σοβαρότητα του θέματος, παρουσιάζεται με έξυπνο, κυνικό τρόπο που δεν σε αφήνει να το αφήσεις. Μου άρεσε πολύ.

[Maria Ch]

Το γνώριμο γράψιμο της Διβάνη ξεχωρίζει και σε αυτό το βιβλίο. Οι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι, αν και σε κάποια σημεία τους ένιωσα λίγο τραβηγμένους. Οι διάλογοι με ξένισαν κάπως, γιατί ορισμένες φορές έμοιαζαν να προσπαθούν υπερβολικά να είναι ουσιαστικοί ή να περάσουν κάποιο μήνυμα. Παρ’ όλα αυτά, η ιστορία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και με κράτησε μέχρι το τέλος. Αν και στα τελευταία 3-4 κεφάλαια είχα την αίσθηση ότι το φινάλε βιαζόταν, οι τελευταίες 3-4 σελίδες αποζημίωσαν πλήρως και ήταν, για μένα, το καλύτερο σημείο του βιβλίου. Συνολικά, μου άρεσε πολύ και το θεωρώ μια πολύ καλή ανάγνωση.

[Μαρία Γεωργιάδου]

Εθιστικό. Ό,τι πρέπει για να ξεμπλοκάρεις αναγνωστικά και να σιχαθείς την Ελλάδα λίγο περισσότερο.

[Nefeli]

Ένα πολύ ευανάγνωστο βιβλίο, τέλειο για παραλία και καλοκαίρι! Ο τρόπος γραφής της Λένας Διβάνη πάντα σπιρτοζικος και διασκεδαστικός. Είναι πολύ ενδιαφέρον που το κάθε κεφάλαιο είναι από POV άλλου χαρακτήρα. Οι μεγαλύτεροι χαρακτήρες, η κυρία Ρόζα και ο Κλέων είναι τρομερά καλογραμμένοι και πραγματικά αστείοι.

Μια ιστορία μυθοπλασίας με πολλά πραγματικά γεγονότα, σα να είναι όλα πραγματικά γεγονότα από πολλές διαφορετικές πραγματικές ιστορίες μπλεγμένα σε μια. Άλλωστε η συγγραφέας ήταν και παραμένει ιστορικός.

Ένα μικρό σχόλιο ίσως, it’s quite too literate. Σαν αναγνώστης ένιωσα ότι όλα μου δίνονται στο πιάτο, δεν υπάρχει τίποτα που να υπονοείται ή να αφήνει περιθώριο για μια διαφορετική ερμηνεία. Ξέρουμε από την αρχή ποιους θα συμπαθήσουμε, ποιους θα συμπονήσουμε, με ποιους θα ταυτιστούμε και ποιους θα μισήσουμε και ακόμα και αν στη μέση του βιβλίου νιώθεις ότι θα γίνει το plot twist στο τέλος επιβεβαιώνονται οι αρχικές μας υποθέσεις.

Συνολικά ένα ωραίο βιβλίο που αξίζει να διαβάσετε!

[pantelif]

Σαρδόνιο βιβλιαράκι που διαβάζεται στο κατά ριπάς.

Η μιζέρια της Ελλάδας στα χρόνια της κρίσης και τα λαμόγια που εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση, κάναν κηδεία με ξένα κόλλυβα οι θεομπαίχτες, ήταν τόσο φανερό το πόσο τρύπιοι ήταν -- αλλά εκεί εσύ, εκεί και εγώ να τους ψηφίζουμε γιατί τί άλλο να κάνεις.

Η γέννηση του αλα Γκρέκα alt-right, που για όλα λύση έχει και με ένα χραααπ θα μας λύσει όλα μας τα προμπλέμος.

Η Διβάνη χτύπησε φλέβα, έφτιαξε κάτι που θα σε νευριάσει και θα σε κάνει να το διαβάζεις μέχρι τη νύχτα αργά, μπράβο.
Παίζουν υπεραπλουστεύσεις και κλισεδιές, αλλά μήπως υπάρχει πιο μεγάλο μπανάλ από την εξόφθαλμη βλακεία που μας κυβερνά.
Καθαρά ελληνικό ανάγνωσμα, ταιριαστό και για τις ΕΣΟ μας: οι δύο αγορίνες είναι μοντέλα του 1981.

Δεν το λες και αξέχαστο, αλλά καλώς υπάρχει.

[Antonio Papadourakis]

Οι βασικοί ήρωες είναι ο Άλκης, γόνος δεξιάς πολιτικής οικογένειας και ο Στράτος, γιος ενός αριστερού δασκάλου ενός χωριού του Πηλίου. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Κολλέγιο Αθηνών, όπου ο Στράτος εισήχθη ως υπότροφος και από τότε έγιναν δίδυμο με μπροστάρη τον λαμπερό Άλκη και βοηθό τον φιλόπονο και έξυπνο Στράτο.
Αρχικά αν δημοσιογράφοι σε κανάλι και μετά με την ίδρυση ενός Λαϊκιστικού κόμματος.
"Ίσως είναι αυτό που κάνουν πάντα οι άνθρωποι. Παίρνουν τα δεδομένα, τα τακτοποιούν βολικά στο μυαλό τους και φτιάχνουν μια αφήγηση που τους βοηθάει να ζήσουν. Αργότερα, αν χρειαστεί, την αλλάζουν πάλι."

[Panagiotis Georgilis]

Διαβάζεται εύκολα και ως εκ τούτου είναι ένα βιβλίο κατάλληλο για το καλοκαίρι. Έχει ωραίες στιγμές.

Με κούρασαν όμως οι υπερβολές, τα σχετικά επιφανειακά ψυχογραφήματα για χαρακτήρες-καρικατούρες, και οι προφανείς αναλογίες με την ελληνική πραγματικότητα και τη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Ας μην μιλήσω για το πόσο εκτός τόπου και χρόνου ήταν πχ οι περιγραφές της φοιτητικής ζωής στην Οξφόρδη.

[Ilias Drystellas]

Πρώτη φορά διαβάζω κάτι της συγκεκριμένης συγγραφέα. Το συγγραφικό της στυλ το βρήκα ανάλαφρο στην αρχή και οι πρώτες 100 σελίδες κύλησαν εύκολα. Αρχικά μου άρεσε ο τρόπος που έμπλεκε τη «γλώσσα των πλουσίων» με «τη γλώσσα των λαϊκών» και που πετούσε και το αγγλικό της.
Ωστόσο, με την πάροδο των σελίδων, το στυλάκι ελληνικής ασπρόμαυρης ταινίας κουράζει και οι χαρακτήρες μοιάζουν με καρικατούρες που σκέφτονται, μιλούν και πράττουν με τον ίδιο τρόπο. Σε μια προσπάθειά της να καυτηριάσει το πολιτικό-οικονομικό-συναισθηματικό γίγνεσθαι, καταφέρνει όχι μόνο να δείξει την παρακμή της χώρας ανά τα χρόνια, αλλά και την παρακμή του βιβλίου ανά σελίδα.
Από τη μέση και μετά, αδιάφορο, με πολλές περιττολογίες. Οι τελευταίες εξήντα σελίδες, ωστόσο, απέκτησαν πάλι ενδιαφέρον, χωρίς όμως να δώσουν ουσιαστικό τέλος.
Και όπως λέει κι η ίδια η συγγραφέας στο βιβλίο της… πολύ last year, ρε παιδί μου.

[Azy Gouziou]

Φίλη μου δάνεισε το βιβλίο σε μια περίοδο της ζωής μου που με βρήκε κάπως ακινητοποιημένη λόγω ατυχήματος.
Φλύαρο με πολλά περιττά και ανούσιο τέλος. Όμως γέμισαν οι σελίδες.

[Erieta Bou]

sad greek reality