Petit Café du Bonheur

Valfleury #1

by Ilja Gort

De Nederlandse Fleur Blom (34) heeft in een opwelling een zwaar verlieslijdend café gekocht in het Zuid-Franse Valfleury-en-Provence. Maar achter de charme van het dorpje schuilen, roddel, rivaliteit en een corrupte burgemeester. Met lef en humor weet ze het vertrouwen van de dorpelingen te winnen en haar stervende café te veranderen in het bruisende middelpunt van het dorp. Maar tegen welke prijs?

Genres: Contemporary, Fiction

96 pages, Paperback

Published June 9, 2026

Reviews

[Dasja]

Luister, ik ben niet vies van een luchtig romannetje op zijn tijd. Maar dit?? Dit ging te ver. In geen tijden heb ik zo gecringed om zinnen op papier. Het plot is als volgt: Nederlandse vrouw gaat op vakantie en koopt spontaan een café. Vakantieplannen overboord, ineens woont ze daar. Franse inwoners van het dorpje hebben geen smaak en zijn achterlijk. Nederlandse vrouw laat ze zien wat Smaak is. Iedereen is blij.

Ik maak me ook soms schuldig aan het generaliseren van Fransen, maar Ilja Gort maakte het wel iets te.. eh.. gortig. Het verhaal rammelde niet aan alle kanten, maar ook de personages waren flinterdun. Lees: Brombeer Kok, Gemene Burgermeester, Geheimzinnige Oude Vrouw. Ik weet zeker dat Gort ook heeft gegniffeld om de naam van het hoofdpersonage, Fleur Blom. Ik weet ook wie er niet heeft gegniffeld (ik).

[Roos Salemans]

Judge a book by its cover

[Emiel]

Supercliché boekje over zo'n typisch Frans dorpje met zo'n typisch Frans cafeetje tijdens zo'n typische Franse zomer. Maar ik heb 'm wel lekker weg zitten lezen in de trein en bovendien ben ik weer een aantal mooie quotes rijker. Op nummer drie:

De kleffe croissants en de slappe koffie lagen in mijn maag als een dweil waar het toilet van een pompstation mee was gesopt.

Op nummer twee:

Wat overbleef was [...] een zinkend schip dat al half onder water stond. Leonardo DiCaprio... waar ben je als ik je nodig heb?

En op nummer één...:

Ik kan dingen. Dat heb ik bewezen. Zes jaar lang product development bij Unilever.

Handige quotes voor als mijn leven ooit helemaal de verkeerde kant opgaat en ik als product developer bij Unilever beland. Gelukkig kan ik volgens dit boekje dan nog altijd mijn baan opzeggen om zo'n typisch Frans cafeetje te kopen, in zo'n typisch Frans dorpje met zo'n typi- oké oké ik stop al. Fijne zomer allemaal!!

[Irene]

Dit soort (boekenweek)geschenken moet je zonder verwachtingen in gaan. Dan valt het allemaal mee. Dus: ik heb me prima vermaakt op een zomerse dag en ja het is allemaal wat snel met wat herhaling (overal platanen ongeveer en cicaden waren er ook meer), bijzondere beschrijvingen, voor een dun boek een snel einde en zeker wat clichés maar lezen is ook om lekker te ontspannen toch?

Het goede of slechte nieuws is dat ook nog ben gevallen voor de marketingstrategie van auteur/uitgever/cpnb: het vervolg/uitgebreide boek ga ik ook lezen. Want ja.. ik moet nu toch ergens antwoorden op mijn vragen krijgen hoe deze ik-vertrekaflevering afloopt (het zou helemaal compleet zijn als ze problemen krijgt met een septic tank maar dat wordt wel erg ongeloofwaardig). Emigreert ze daadwerkelijk (ze woont gewoon ineens in Frankrijk??), mag ze zich Frans staatsburger noemen en leeft ze nog steeds van haar vakantiespullen, heeft ze een keer winterkleding nodig? Oh ja ben ook wel benieuwd naar de vooruitgang van het café.

[Margarita Mitreva]

Petit Café du Bonheur van Ilja Gort is een heerlijk geschreven feelgoodroman die zich perfect leent als zomerleesboek. Het verhaal leest vlot, zit vol charme en neemt je mee naar het zonnige Zuid-Frankrijk. Niet voor niets wordt deze roman momenteel door boekhandels cadeau gedaan bij aankoop van een boek.

Hoofdpersoon Fleur Vlom heeft na haar echtscheiding behoefte aan een nieuwe start. Samen met haar vriend Tom reist ze af naar het pittoreske Valfleury-en-Provence. Tijdens een gezellige avond, rijkelijk begeleid door Franse wijn, doet Tom impulsief een bod op het plaatselijke dorpscafé. De volgende ochtend staat de makelaar al op de stoep met een koopakte. Terwijl Fleur nog moet bekomen van de verrassing, probeert Tom zijn overhaaste beslissing terug te draaien.

Fleur besluit echter haar kans te grijpen. Met lef, doorzettingsvermogen en een flinke dosis optimisme zet ze haar schouders onder het café en bouwt ze stap voor stap aan een nieuw leven voor zichzelf. Natuurlijk gaat dat niet zonder hobbels, maar juist die uitdagingen maken haar verhaal zo meeslepend.

Ilja Gort weet de sfeer van de Provence prachtig neer te zetten. De geur van lavendel, de Franse wijnen en het dorpsleven zorgen ervoor dat je als lezer even helemaal wegdroomt. Petit Café du Bonheur is een warme, luchtige roman vol levenslust, moed en nieuwe kansen. Een ideaal boek om mee te nemen op vakantie of om thuis van te genieten op een zonnige middag.

[Martijn van Bruggen]

Het begint geinig en de openlijke hypocrisie van Gort om op de gekste momenten wijn aan te prijzen is top - mijn favoriete moment is wanneer de verhitte hoofdpersoon om 10 uur 's ochtends aanbelt en degene die de deur opendoet aan haar vraagt of ze een glaasje wijn wil. MAAR hoe het verhaal eindigt is absoluut onvergeeflijk, gemakzuchtig en schmierend slecht. Op basis van dit boekje lijkt Gort me de matige versie van Hendrik Groen, met eenzelfde soort deerniswekkende, geïroniseerde personages.

Gek is ook dat dit geschenkverhaal niet af is, maar dat je de roman moet kopen om te weten hoe het verder afloopt. Dat is toch alsof je iemand mee uit eten neemt en alleen het voorgerecht betaalt.

Het overvolle bord werd gedomineerd door een dikke uitwerpselkleurige worst, druipend van het vet, in een moeras van mosterd, omgeven door een berg bewusteloze friet. Nieuwsgierig boog ik voorover en snoof. Met een kreet van walging schoof ik achteruit . Bedwelmd door de overweldigende kadavergeur voelde ik mijn maag omdraaien. 'What the fuck.' Ongelovig staarde ik naar mijn hoofdgerecht. Wat was dit? De halfvergane penis van een brontosaurus? Om mij heen ging het gewone leven onverstoorbaar door, de cicaden tjirpten, vanaf het plein klonk het droge tikken van metalen ballen en flarden van de gesprekken van de petanquespelers. Maar ik zat oog in oog met dit galgenmaal. De rottende slachthuisgeur verspreidde zich als een gifwolk over de tafel. Ik leunde achterover en liet mijn blik over het terras gaan. Alarmfase 3! Gasmaskers op! Bel 112! Maar het tegendeel was waar. Verbijsterd zag ik hoe overal om me heen de Fransen deze stinkworst met smaak naar binnen werkten.

(79)

[Cisz Geverink - Strasters]

Recensie volgt @ The Bookbabe

www.facebook.com/thebookbabecisz
Instagram: the.bookbabe

[Eva]

Wijn wijn wijn cliche cliche cliche

[juulferg]

Vermakelijk boekje, bomvol clichés over la douce France en met een vrouwelijk hoofdpersoon duidelijk door een man geschreven. Je hebt het binnen een uur uit dus prima voor onderweg of langs het zwembad en dan vooral achterlaten.

[Honor]

The first thing I've read in Dutch for a long time. It was an ok summer read but it could have easily been more detailed and a full story on its own.

[Juul Sloot]

Tsja

[Sterre Althuis]

In de boekenwinkel kreeg ik deze er gratis bij!

Cute, ik leefde helemaal mee met Fleur en haar provinciaalse dorpse leventje

[The Loose Goose]

Ik werk in een wijnwinkel en daarbij hoort natuurlijk het verjaardags kadootje, een Ilja Gort romannetje. Mijn baas drukte mij op het hart dat hij dit 100-bladzijdige boekje nìet zelf had gekocht, maar dat hij het gratis had gekregen bij het andere boekje; Chateau Migraine. Als jonge wijn liefhebber (èn verkoper) had ik nog nooit een boek van meneer Gort gelezen. Ik ging er in zonder verwachtingen.
Schrijfstijl is speels en de observaties die de hoofdpersonage, Fleur Blom maakt zijn grappig en spreken tot de verbeelding. Om zo tussen klanten door een paar zinnetjes te lezen (vertel dit niet aan mijn baas!!) is een prettig tijdsverdrijf. Maar zodra je echt gaat zitten voor het boek, blijf je een beetje hangen in alle typetjes en kom je tot de conclusie dat het een groot karikatuur festijn is met white(dutch)saviourism als de jus.
Hoezoe weet deze Nederlandse dame met 0% horeca ervaring beter hoe ze een dorpscafé moet runnen dan de mensen die daar al jaren werken?
Een kwaadaardige burgemeester? Een mysterieus geheim over hoe de oude eigenaresse van de aardbodem verdwenen is? En natúurlijk is er een dikke norse kok! Wat zou er anders moeten zijn? Nah goed, die mening zul je ook in de andere recensies zien.

Maar het is niet maar éen ster waard. Het was vooralsnog grappig om te lezen. Nog maar net enternaining genoeg, vandaar een exra ster. Dan ga ik toch maar aan Chateau Migraine beginnen....

[Leonie]

A setting i enjoyed very much!

Sometimes a life changing event happens...you can do 2 things (in my opinion) run away,as hard as you can and never look back OR (you might feel this one coming) take it, grab hold of the things you can control and make the very best of it!

Fleur went for the last option, and although a "teaser" of <100 pages (the story continues in Ilja Gort's new novel) it has been a very lovely read...a nice one for summertime (or autumn,or winter, or spring - i won't tell you what to do) & i think one i want to see continued!

(😅But first let me finish some books that have been waiting on my shelves so very patiently to be picked..."sigh, the life of a reader eh")

[Carla]

Lekker boekje maar te weinig om een compleet verhaal te zijn. Problemen worden net te makkelijk opgelost, ik denk door de weinige ruimte die het aantal pagina's gaf. Ik had graag meer gezien want het was een leuk verhaal.

[Pien]

Prutsboekje

Maar wat kun je ook verwachten van een gratis boek van Ilja Gort.

Op 58 van de 90 tekstpagina's komt wijn minstens één keer voor (als het goed is).

Ziehier mijn favoriete citaten:

'Maar ik zou nog liever met een Zuid-Afrikaans smalsnuitstekelvarken het bed in duiken dan met Ton.'
(Bestaat een smalsnuitstekelvarken wel?)

'Neee! Fuck off! Raak mijn café niet aan!'

'Pierre rook naar man. Warm, zout, een vleugje aftershave en iets roekeloos.'
(Deze zin wordt nog beter als je de kop van Ilja Gort voor ogen hebt)

[Tim]

Tja ….

[Meneer Van Kuppevelt]

'(...) de kleffe croissants en de slappe koffie lagen in mijn maag als een dweil waar het toilet van een pompstation mee was gesopt.'

[Laura Manders]

Short story that is not special on it's own, but promises an interesting read in the next part.

[Margreet Terpstra]

Alle clichés op een rijtje, maar dan zonder enige logica aan elkaar verbonden. Een personage waar hoofdpersoon Fleur totaal geen chemie mee heeft wordt ineens een kuskandidaat, zonder enige kennis van horeca wordt ze een eigenaar van een café dat het ook nog eens goed gaat doen, een bod dat een vriend namens haar doet verplicht haar tot aankoop van het café (je reinste onzin), en nog meer van dit soort dingen. De beschrijving van het dorp en de omgeving vond ik wel aardig.

[Marjolein]

Niet mega slecht maar er gebeurde eigenlijk net niks 😂

[Kees van Duyn]

Toen voormalig muzikant Ilja Gort, die al geruime tijd wijnboer en auteur is, door de stichting CPNB werd benaderd met de vraag of hij het zomerlezengeschenk van 2026 wilde schrijven, moest hij wel even slikken. Natuurlijk vond hij het leuk, maar de gedachte om iets voor een behoorlijk groot publiek – iets dat hij niet gewend is – te moeten schrijven, bezorgde hem ook een schrikreactie. Hij ging aan de slag en koos ervoor het verhaal zowel dicht bij zichzelf te houden als enige afstand te scheppen. Dit deed hij door uit eigen ervaringen te putten en om een vrouwelijke protagonist op te voeren.

Het boekje in kwestie is Petit Café du Bonheur, waarin de dertiger Fleur Blom met haar collega Ton naar Zuid-Frankrijk vertrekt om daar de zomer door te brengen. Onderweg komen ze door het plaatsje Valfleury-en-Provence, waar ze blijven hangen. Na het drinken van een aantal wijntjes en een gekscherende opmerking van Ton koopt Fleur in een opwelling het café waar ze zijn gestrand. Hoe lieflijk het café en plaatsje ook zijn, niets is wat het lijkt, want er heerst corruptie, er is afgunst en er wordt geroddeld. Bovendien is het etablissement ook nog eens verliesgevend. Het is dus de vraag of de Nederlandse het vertrouwen van de lokale bewoners kan winnen.

Dat het niet meevalt om in een beperkt (en in dit geval vastgesteld) aantal woorden een aansprekend en afgerond verhaal te schrijven, is al vele malen aangetoond. Het lukt de ene auteur immers beter dan de andere, maar allen hebben één overeenkomst: het is zonder meer een prestatie. Gort heeft ervoor gekozen een boekje te schrijven dat zich zo goed als volledig afspeelt in een niet al te groot plaatsje in Frankrijk. Wat hij hierbij bijzonder goed tot uiting laat komen, is de sfeer en uitstraling van zo’n typisch Frans dorpje: de lokale bewoners die samenkomen op een terrasje (of eventueel binnen) van een knus café waaraan al tientallen jaren niets is veranderd, de petanque spelende oudere mannen, de bakkerij met zijn croissantjes en stokbroden, en zo zijn er nog wel wat meer voorbeelden te noemen. Natuurlijk is dit alles heel clichématig, maar desondanks volledig passend bij dit kortverhaal en de omstandigheden.

De gebeurtenissen worden volledig verteld vanuit het perspectief van Fleur, maar daarnaast zijn er nog enkele andere personages die van belang zijn. Hoewel je van met name het hoofdpersonage wel iets te weten komt, blijft ze – net als alle anderen – overwegend oppervlakkig. Niet erg, want Gort heeft helemaal niet de bedoeling haar doopceel te lichten en alles over haar te vertellen. Het gaat voornamelijk om haar onbezonnen actie door in een min of meer aangeschoten opwelling het café te kopen, haar interactie en verhouding met de dorpsbewoners en het weer draaiend krijgen van haar nieuw verworven aanwinst. Deze elementen komen allemaal goed uit de verf, want daarin zie je een duidelijke, maar lichte ontwikkeling.

Gorts schrijfstijl is ook deze keer zoals de lezer van hem mag verwachten: luchtig, humoristisch, ongedwongen en eigentijds. Verder is het beeldend, waardoor je gevoel krijgt dat je jezelf eveneens op dat dorpspleintje in een klein Frans plaatsje bevindt. Dit keer geeft het zomerlezengeschenk de lezer ook nog eens een goed gevoel, want over het algemeen is het vrolijkheid troef. Het eind van Petit Café du Bonheur (letterlijk vertaald: het kleine café van geluk) maakt de lezer tevens nieuwsgierig naar hoe met Fleur verdergaat (te lezen in Grand Café du Malheur) en kan daarom gezien worden als een aangenaam en vlot en prettig te lezen opwarmertje.

[Joris Milborn]

Twee vrienden gaan vakantie vieren in Frankrijk en onderweg komen ze terecht in een klein typisch dorpje in de Provence. De ene besluit daar in een opwelling het plaatselijk café te kopen en de ander verdwijnt uit beeld. Het is een slim gratis introboekje want in het betaalde vervolg gaan we er wellicht achter komen welke geheimen er echt schuil gaan in het dorp, wie de geheimzinnige voorgaande eigenaresse was en wat er van fleur terecht komt.

[Daisy Hendrikx]

Gewoon een leuk boekje om op een zonnig moment in de tuin te lezen. Je hebt het in een dag uit. Het zit vol chlichés en door zijn beknoptheid vliegt het verhaal heel snel over de gebeurtenissen heen. Maar dat is ook eens best lekker, zo’n snack boekje.
De schrijfstijl is leuk, de beschrijvingen zijn echt humoristisch. En ik ben nu wel benieuwd hoe het verder zal gaan met het Petit café.

[Liesbeth d'Haens]

Ik las dit voor het leesbingo-vakje “Een boek van iemand die je eigenijk irritant vindt”. Dat predikaat is wat mij betreft niet alleen van toepassing op de schrijver. Wat jammer dat de CPNB zoiets uitdeelt om het zomerlezen te stimuleren. Het hoeft heus niet altijd mega-literair, maar dit is wel het andere uiterste.

[Anne Uelderink]

Leuk verhaal, leest makkelijk weg!

[Daphne Van]

Leest makkelijk weg, maar het is een vrij open en kort verhaal. Teveel ruimte voor vrije invulling

[Karsten van den Hoven]

bijzonder is het niet, maar het is een oké boek om in 1x uit lezen als je onderweg bent.

[Benthe van Wanrooij]

Tja.
Dit is wel heel zoetsappig en clichématig.

[Nimki K]

Het was leuk om te lezen maar net toen ik er een beetje in zat was het boek voorbij. Ik wist niet dat het om een deel 1 ging.