What do you think?
Rate this book
Obiecał mi niebo
Maja wierzyła, że wielkie uczucia są zarezerwowane dla bohaterek filmów, dopóki Adam nie sprawił, że poczuła się najważniejszą osobą we wszechświecie. Wystarczyło jedno spojrzenie, by zyskała pewność, że trafiła na swoją drugą połowę. W jego ramionach odnalazła bezpieczeństwo, o jakim marzy każda kobieta, i zaczęła budować życie wypełnione czułością i szczęściem. Ale gdy światła gasną, zostają pytania, które boimy się zadać na głos.
Obiecał mi niebo to przejmujący portret relacji, która obiecuje niebo, nie zdradzając, co kryje się za horyzontem. Bo najbardziej przerażające są te pęknięcia, których nie widać na pierwszy rzut oka, a które sprawiają, że cały Twój świat staje się kruchym kłamstwem.
Czasami to, co najpiękniejsze, rzuca najdłuższy cień, z którego nie tak łatwo wyjść na słońce. A prawda bywa jak stara fotografia – im dłużej na nią patrzysz, tym więcej szczegółów dostrzegasz w tle.
Obiecał mi niebo to przejmujący portret relacji, która obiecuje niebo, nie zdradzając, co kryje się za horyzontem. Bo najbardziej przerażające są te pęknięcia, których nie widać na pierwszy rzut oka, a które sprawiają, że cały Twój świat staje się kruchym kłamstwem.
Czasami to, co najpiękniejsze, rzuca najdłuższy cień, z którego nie tak łatwo wyjść na słońce. A prawda bywa jak stara fotografia – im dłużej na nią patrzysz, tym więcej szczegółów dostrzegasz w tle.
448 pages, Paperback
First published July 1, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
July 16, 2026
3,5/5⭐️
July 9, 2026
✨ „𝓞𝓫𝓲𝓮𝓬𝓪ł 𝓶𝓲 𝓷𝓲𝓮𝓫𝓸” 𝓡𝓪𝓯𝓪ł 𝓦𝓲𝓬𝓲𝓳𝓸𝔀𝓼𝓴𝓲 ✨
▪️𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪️
Są takie historie, które przerażają, ale nie dlatego, że opisują zło. Przerażają dlatego, że pokazują je w najbardziej niewinnej postaci. Uśmiechu. Troski. Czułości. Obietnicy wspólnego szczęścia.
Po pierwszej powieści Rafała Wicijowskiego wiedziałam, że potrafi on trafnie pisać o ludzkich emocjach. Stworzył historię, która nie tylko porusza, ale również zmusza do zastanowienia się nad tym, jak łatwo można uwierzyć w piękną iluzję i jak trudno dostrzec moment, w którym miłość zaczyna zamieniać się w kontrolę.
📖 Maja od zawsze marzyła o prawdziwej miłości. Kiedy na jej drodze pojawił się Adam, kobieta uwierzyła, że los w końcu się do niej uśmiechnął. Mężczyzna od samego początku był czuły, troskliwy i potrafił sprawić, że Maja czuła się przy nim naprawdę wyjątkowo. Ich wspólne życie przypominało spełnienie marzeń. Do czasu. W idealnym obrazie zaczęły pojawiać się pierwsze, niemal niewidoczne rysy. Początkowo łatwo było je zignorować, wytłumaczyć zmęczeniem czy troską. Jednak z każdą kolejną stroną stawały się coraz głębsze, aż w końcu zburzyły świat, który dla Mai był tak wyjątkowy... 📖
W tej powieści autor uzmysławia czytelnikowi, jak działa mechanizm przemocy psychicznej. Poprzez historię Mai, pokazuje jak manipulacja rodzi się z pozornie niewinnych gestów, drobnych ustępstw i słów wypowiadanych rzekomo z miłości. To właśnie ta subtelność sprawia, że historia wydaje się tak prawdziwa i tak bardzo boli. Nie szokuje brutalnością, lecz stopniowo odsłania proces, w którym ofiara zaczyna wątpić we własne wspomnienia, emocje i decyzje. Majka nie zauważa momentu, w którym jej wymarzony szklany dom przestaje być schronieniem, a staje się klatką. Coraz bardziej się w nim dusi, jednocześnie szukając winy wyłącznie w sobie. Autor niezwykle poruszająco ukazuje moment, w którym iluzja zaczyna ustępować miejsca prawdzie, choć jej przyjęcie wymaga ogromnej odwagi.
To jedna z tych powieści, które skłaniają do refleksji. Przypomina, że nie wszystko jest takie, jak wygląda z zewnątrz, a najpiękniejsze obietnice mogą stać się początkiem największego cierpienia. Jednocześnie niesie ważne przesłanie, zawsze istnieje szansa, by odzyskać siebie i zacząć budować życie na nowo.
„Obiecał mi niebo” to jakże bolesna, ale równocześnie niezwykle potrzebna książka. Pozostawia po sobie ciężar trudnych emocji i pytań, na które nie ma prostych odpowiedzi. Historia Mai uświadamia, że nie każda obietnica prowadzi do nieba i że najtrudniej dostrzec prawdę właśnie wtedy, gdy ze wszystkich sił chcemy wierzyć w piękną iluzję. 💫
▪️𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪️
Są takie historie, które przerażają, ale nie dlatego, że opisują zło. Przerażają dlatego, że pokazują je w najbardziej niewinnej postaci. Uśmiechu. Troski. Czułości. Obietnicy wspólnego szczęścia.
Po pierwszej powieści Rafała Wicijowskiego wiedziałam, że potrafi on trafnie pisać o ludzkich emocjach. Stworzył historię, która nie tylko porusza, ale również zmusza do zastanowienia się nad tym, jak łatwo można uwierzyć w piękną iluzję i jak trudno dostrzec moment, w którym miłość zaczyna zamieniać się w kontrolę.
📖 Maja od zawsze marzyła o prawdziwej miłości. Kiedy na jej drodze pojawił się Adam, kobieta uwierzyła, że los w końcu się do niej uśmiechnął. Mężczyzna od samego początku był czuły, troskliwy i potrafił sprawić, że Maja czuła się przy nim naprawdę wyjątkowo. Ich wspólne życie przypominało spełnienie marzeń. Do czasu. W idealnym obrazie zaczęły pojawiać się pierwsze, niemal niewidoczne rysy. Początkowo łatwo było je zignorować, wytłumaczyć zmęczeniem czy troską. Jednak z każdą kolejną stroną stawały się coraz głębsze, aż w końcu zburzyły świat, który dla Mai był tak wyjątkowy... 📖
W tej powieści autor uzmysławia czytelnikowi, jak działa mechanizm przemocy psychicznej. Poprzez historię Mai, pokazuje jak manipulacja rodzi się z pozornie niewinnych gestów, drobnych ustępstw i słów wypowiadanych rzekomo z miłości. To właśnie ta subtelność sprawia, że historia wydaje się tak prawdziwa i tak bardzo boli. Nie szokuje brutalnością, lecz stopniowo odsłania proces, w którym ofiara zaczyna wątpić we własne wspomnienia, emocje i decyzje. Majka nie zauważa momentu, w którym jej wymarzony szklany dom przestaje być schronieniem, a staje się klatką. Coraz bardziej się w nim dusi, jednocześnie szukając winy wyłącznie w sobie. Autor niezwykle poruszająco ukazuje moment, w którym iluzja zaczyna ustępować miejsca prawdzie, choć jej przyjęcie wymaga ogromnej odwagi.
To jedna z tych powieści, które skłaniają do refleksji. Przypomina, że nie wszystko jest takie, jak wygląda z zewnątrz, a najpiękniejsze obietnice mogą stać się początkiem największego cierpienia. Jednocześnie niesie ważne przesłanie, zawsze istnieje szansa, by odzyskać siebie i zacząć budować życie na nowo.
„Obiecał mi niebo” to jakże bolesna, ale równocześnie niezwykle potrzebna książka. Pozostawia po sobie ciężar trudnych emocji i pytań, na które nie ma prostych odpowiedzi. Historia Mai uświadamia, że nie każda obietnica prowadzi do nieba i że najtrudniej dostrzec prawdę właśnie wtedy, gdy ze wszystkich sił chcemy wierzyć w piękną iluzję. 💫
July 6, 2026
Przy poprzedniej książce Rafała Wicijowskiego, „Ostatnim tańcu”, płakałam. Tym razem łez nie było. Była za to ogromna złość, momentami wręcz czysta wściekłość. Ale bez obaw, to nie gniew na autora za złą literaturę, a wściekłość wywołana tym, jak potwornie dobitnie, realistycznie i bezwzględnie ukazany został tutaj proces niszczenia drugiego człowieka. Proces, który zostaje ubrany w najpiękniejszą, najbardziej zwodniczą maskę miłości...
Bo wszystko zaczyna się jak w bajce. Maja Arcisz, 32-letnia architektka, osiąga sukces zawodowy i wtedy na jej drodze staje Adam Barski, przystojny, inteligentny i czarujący deweloper. W życiu Mai wszystko zmienia się błyskawicznie i z wielkiego zauroczenia, szybko przechodzi do etapu wspólnego mieszkania i wspólnej pracy.
I tylko czasami w tej sielance pojawiają się niepokojące sygnały, które bagatelizuje, tłumaczy sama przed sobą lub przyjmuje argumentację Adama. A mnie w tych momentach przechodzą dreszcze, bo czuję, jak zmienia się ton tej historii i nie mogę się od niej oderwać. Zastanawiam się, gdzie kończy się troska, a zaczyna totalna kontrola? Jak daleko posunie się Adam i jak wiele jest w stanie przyjąć Maja, grzęznąc w bagnie perfidnej manipulacji? I czy znajdzie w sobie siłę, by wydostać się z niego na stabilny grunt?
To przerażające studium gaslightingu i osaczania, o którym czyta się ze ściśniętym gardłem i zaciśniętymi pięściami… I czasem aż trudno uwierzyć, że można dopuścić, by sytuacja tak eskalowała, że nikt z zewnątrz nie zareagował. Ale czy nie tak właśnie wygląda to w prawdziwym życiu? Zaszczuta ofiara, kroczek po kroczku tracąca samą siebie i oprawca, którym niemal wszyscy wokół są zachwyceni?
Ogromne brawa należą się autorowi za zakończenie i nie mam tu na myśli samego finału historii Mai i Adama. Na końcu książki autor zamieścił niezwykle ważne merytoryczne informacje o rodzajach manipulacji i przemocy psychicznej, wskazówki, jak rozpoznać toksyczną relację oraz, co najważniejsze, numery telefonów i adresy miejsc, gdzie szukać pomocy. Przez to książka przestaje być tylko fikcją literacką, a staje się jakże ważnym ostrzeżeniem i może kołem ratunkowym.
Może też wyczuli nasze zmysły, byśmy nie przeoczyli, że ktoś z naszych bliskich właśnie traci siebie każdego dnia, żyjąc w takim domu z żywego szkła...
Bo wszystko zaczyna się jak w bajce. Maja Arcisz, 32-letnia architektka, osiąga sukces zawodowy i wtedy na jej drodze staje Adam Barski, przystojny, inteligentny i czarujący deweloper. W życiu Mai wszystko zmienia się błyskawicznie i z wielkiego zauroczenia, szybko przechodzi do etapu wspólnego mieszkania i wspólnej pracy.
I tylko czasami w tej sielance pojawiają się niepokojące sygnały, które bagatelizuje, tłumaczy sama przed sobą lub przyjmuje argumentację Adama. A mnie w tych momentach przechodzą dreszcze, bo czuję, jak zmienia się ton tej historii i nie mogę się od niej oderwać. Zastanawiam się, gdzie kończy się troska, a zaczyna totalna kontrola? Jak daleko posunie się Adam i jak wiele jest w stanie przyjąć Maja, grzęznąc w bagnie perfidnej manipulacji? I czy znajdzie w sobie siłę, by wydostać się z niego na stabilny grunt?
To przerażające studium gaslightingu i osaczania, o którym czyta się ze ściśniętym gardłem i zaciśniętymi pięściami… I czasem aż trudno uwierzyć, że można dopuścić, by sytuacja tak eskalowała, że nikt z zewnątrz nie zareagował. Ale czy nie tak właśnie wygląda to w prawdziwym życiu? Zaszczuta ofiara, kroczek po kroczku tracąca samą siebie i oprawca, którym niemal wszyscy wokół są zachwyceni?
Ogromne brawa należą się autorowi za zakończenie i nie mam tu na myśli samego finału historii Mai i Adama. Na końcu książki autor zamieścił niezwykle ważne merytoryczne informacje o rodzajach manipulacji i przemocy psychicznej, wskazówki, jak rozpoznać toksyczną relację oraz, co najważniejsze, numery telefonów i adresy miejsc, gdzie szukać pomocy. Przez to książka przestaje być tylko fikcją literacką, a staje się jakże ważnym ostrzeżeniem i może kołem ratunkowym.
Może też wyczuli nasze zmysły, byśmy nie przeoczyli, że ktoś z naszych bliskich właśnie traci siebie każdego dnia, żyjąc w takim domu z żywego szkła...
July 4, 2026
Debiutancka powieść Rafała Wicijowskiego, „Ostatni taniec”, zachwycała nie tylko fabułą, ale przede wszystkim sposobem opowiedzenia historii – spokojnym, pełnym empatii i niezwykłej uważności na ludzkie emocje. Autor unikał łatwych wzruszeń i efektownych zwrotów akcji, pozwalając bohaterom mówić własnym głosem, a czytelnikowi samodzielnie przeżywać ich doświadczenia. Dlatego z ogromną ciekawością czekałam na „Obiecał mi niebo”, zastanawiając się, czy druga powieść potwierdzi talent, który tak wyraźnie objawił się w debiucie.
Już sam tytuł przyciąga uwagę swoją wieloznacznością. „Obiecał mi niebo” brzmi jak zapowiedź spełnienia marzeń – obietnica miłości, bezpieczeństwa i szczęścia. Z każdą kolejną stroną coraz mocniej wybrzmiewa jednak myśl, że najpiękniejsze obietnice bywają najokrutniejsze, gdy okazują się jedynie projekcją naszych pragnień. Właśnie wokół tej bolesnej prawdy Wicijowski buduje swoją opowieść – subtelną, poruszającą i zaskakująco bliską codziennemu doświadczeniu.
Maja od zawsze była przekonana, że wielkie uczucia zdarzają się gdzieś obok, innym ludziom. Kiedy poznaje Adama, po raz pierwszy pozwala sobie uwierzyć, że los przygotował również dla niej własną historię miłosną. Ich relacja rozwija się naturalnie, a wspólnie budowana codzienność wydaje się spełnieniem marzeń o bliskości i stabilizacji. Z czasem jednak pod powierzchnią tej pięknej relacji zaczynają pojawiać się niepokojące wątpliwości. Gdy opadają emocje, Maja musi zmierzyć się z pytaniami, które mogą na zawsze odmienić jej życie.
„Obiecał mi niebo” to historia, która od pierwszych rozdziałów wciąga swoją subtelnością. Rafał Wicijowski z dużym wyczuciem prowadzi narrację, nie odsłaniając od razu tego, co kryje się pod powierzchnią pozornie idealnego związku. Początkowo wszystko przypomina opowieść o wielkiej miłości, jednak największą siłą tej powieści jest to, że nie pozostaje ona historią o uczuciu doskonałym.
Autor wiarygodnie ukazuje, jak stopniowo zmienia się perspektywa bohaterki. Pojawiają się drobne rysy, niedopowiedzenia i subtelne sygnały ostrzegawcze, które łatwo zignorować, gdy zakochane serce zagłusza głos rozsądku.
Wicijowski nie epatuje dramatyzmem ani nie sięga po tanie chwyty fabularne. Buduje napięcie cierpliwie, opierając je na spojrzeniach, milczeniu, drobnych gestach i niedopowiedzeniach. To właśnie te niemal niewidoczne pęknięcia sprawiają, że historia nabiera autentyczności, a czytelnik zaczyna przeżywać ją razem z bohaterami.
Maja jest postacią niezwykle prawdziwą. Nie imponuje siłą ani wyjątkowością – jest zwyczajną kobietą, która kocha, ufa i wierzy, że uczucie potrafi pokonać każdą trudność. Jej wybory nie wynikają z naiwności, lecz z potrzeby bliskości. Autor z dużą wrażliwością pokazuje, jak cienka granica oddziela miłość od idealizacji i jak trudno dostrzec prawdę, gdy serce nie chce dopuścić do głosu rozsądku.
To nie jest opowieść o toksycznej relacji w jej najbardziej oczywistej odsłonie. To historia o mechanizmach, które rodzą się znacznie wcześniej – o przemilczeniach, usprawiedliwieniach, stopniowym przesuwaniu własnych granic i zatracaniu siebie w imię wyobrażenia o miłości. Wicijowski trafnie pokazuje, że największe dramaty najczęściej dojrzewają po cichu.
Ogromnym atutem książki jest jej psychologiczna wiarygodność. Autor nie ocenia bohaterów ani nie daje prostych odpowiedzi. Pozwala im popełniać błędy, wątpić i podejmować decyzje, które nie zawsze są racjonalne, ale pozostają ludzkie. Dzięki temu powieść skłania do refleksji nad granicami kompromisu, ceną złudzeń i tym, czy sama miłość wystarczy, jeśli zabraknie wzajemnego szacunku.
Na uwagę zasługuje również język autora. Styl Rafała Wicijowskiego jest spokojny, elegancki i oszczędny, a jego siła tkwi w prostocie i precyzji. Emocje wybrzmiewają naturalnie, bez zbędnego patosu czy efekciarskich środków.
„Obiecał mi niebo” utwierdziło mnie w przekonaniu, że Rafał Wicijowski nie jest autorem jednego udanego debiutu. To pisarz, który konsekwentnie buduje własny literacki język oparty na emocjonalnej szczerości, psychologicznej przenikliwości i ogromnym szacunku dla bohaterów. W czasach, gdy wielu autorów próbuje zaskoczyć czytelnika tempem akcji i spektakularnością wydarzeń, on wybiera drogę znacznie trudniejszą – opowiada o człowieku. A przecież nie ma ciekawszej historii niż ta, która rozgrywa się w ludzkim sercu.
To opowieść przypominająca, jak łatwo uwierzyć w obietnice i jak trudno pogodzić się z ich niespełnieniem. O miłości, ale przede wszystkim o prawdzie – tej, która boli, dojrzewa powoli i wymaga odwagi, by w końcu spojrzeć jej w oczy.
Nie każda książka pozostawia po sobie ślad. Niektóre dostarczają emocji na kilka godzin, inne zapewniają dobrą rozrywkę. „Obiecał mi niebo” robi coś znacznie cenniejszego – zostawia pytania. O granice miłości. O cenę złudzeń. O to, ile z własnego „ja” jesteśmy gotowi oddać, by nie stracić człowieka, którego kochamy.
Z czystym sumieniem polecam tę powieść wszystkim miłośnikom literatury obyczajowej z wyraźnym wątkiem psychologicznym. To książka, która nie krzyczy emocjami, lecz prowadzi przez nie z niezwykłą subtelnością.
Po raz kolejny Rafał Wicijowski udowodnił mi, że jego największą siłą jest umiejętność opowiadania o ludziach – ich emocjach, relacjach i wyborach. W porównaniu z bardzo udanym debiutem wyraźnie widać rozwój jego warsztatu, zwłaszcza w budowaniu napięcia i pogłębianiu portretów psychologicznych bohaterów.
„Obiecał mi niebo” to dojrzała, poruszająca opowieść o tym, jak cienka granica oddziela miłość od iluzji i jak łatwo pomylić piękną obietnicę z prawdziwym szczęściem. Gorąco polecam!
Już sam tytuł przyciąga uwagę swoją wieloznacznością. „Obiecał mi niebo” brzmi jak zapowiedź spełnienia marzeń – obietnica miłości, bezpieczeństwa i szczęścia. Z każdą kolejną stroną coraz mocniej wybrzmiewa jednak myśl, że najpiękniejsze obietnice bywają najokrutniejsze, gdy okazują się jedynie projekcją naszych pragnień. Właśnie wokół tej bolesnej prawdy Wicijowski buduje swoją opowieść – subtelną, poruszającą i zaskakująco bliską codziennemu doświadczeniu.
Maja od zawsze była przekonana, że wielkie uczucia zdarzają się gdzieś obok, innym ludziom. Kiedy poznaje Adama, po raz pierwszy pozwala sobie uwierzyć, że los przygotował również dla niej własną historię miłosną. Ich relacja rozwija się naturalnie, a wspólnie budowana codzienność wydaje się spełnieniem marzeń o bliskości i stabilizacji. Z czasem jednak pod powierzchnią tej pięknej relacji zaczynają pojawiać się niepokojące wątpliwości. Gdy opadają emocje, Maja musi zmierzyć się z pytaniami, które mogą na zawsze odmienić jej życie.
„Obiecał mi niebo” to historia, która od pierwszych rozdziałów wciąga swoją subtelnością. Rafał Wicijowski z dużym wyczuciem prowadzi narrację, nie odsłaniając od razu tego, co kryje się pod powierzchnią pozornie idealnego związku. Początkowo wszystko przypomina opowieść o wielkiej miłości, jednak największą siłą tej powieści jest to, że nie pozostaje ona historią o uczuciu doskonałym.
Autor wiarygodnie ukazuje, jak stopniowo zmienia się perspektywa bohaterki. Pojawiają się drobne rysy, niedopowiedzenia i subtelne sygnały ostrzegawcze, które łatwo zignorować, gdy zakochane serce zagłusza głos rozsądku.
Wicijowski nie epatuje dramatyzmem ani nie sięga po tanie chwyty fabularne. Buduje napięcie cierpliwie, opierając je na spojrzeniach, milczeniu, drobnych gestach i niedopowiedzeniach. To właśnie te niemal niewidoczne pęknięcia sprawiają, że historia nabiera autentyczności, a czytelnik zaczyna przeżywać ją razem z bohaterami.
Maja jest postacią niezwykle prawdziwą. Nie imponuje siłą ani wyjątkowością – jest zwyczajną kobietą, która kocha, ufa i wierzy, że uczucie potrafi pokonać każdą trudność. Jej wybory nie wynikają z naiwności, lecz z potrzeby bliskości. Autor z dużą wrażliwością pokazuje, jak cienka granica oddziela miłość od idealizacji i jak trudno dostrzec prawdę, gdy serce nie chce dopuścić do głosu rozsądku.
To nie jest opowieść o toksycznej relacji w jej najbardziej oczywistej odsłonie. To historia o mechanizmach, które rodzą się znacznie wcześniej – o przemilczeniach, usprawiedliwieniach, stopniowym przesuwaniu własnych granic i zatracaniu siebie w imię wyobrażenia o miłości. Wicijowski trafnie pokazuje, że największe dramaty najczęściej dojrzewają po cichu.
Ogromnym atutem książki jest jej psychologiczna wiarygodność. Autor nie ocenia bohaterów ani nie daje prostych odpowiedzi. Pozwala im popełniać błędy, wątpić i podejmować decyzje, które nie zawsze są racjonalne, ale pozostają ludzkie. Dzięki temu powieść skłania do refleksji nad granicami kompromisu, ceną złudzeń i tym, czy sama miłość wystarczy, jeśli zabraknie wzajemnego szacunku.
Na uwagę zasługuje również język autora. Styl Rafała Wicijowskiego jest spokojny, elegancki i oszczędny, a jego siła tkwi w prostocie i precyzji. Emocje wybrzmiewają naturalnie, bez zbędnego patosu czy efekciarskich środków.
„Obiecał mi niebo” utwierdziło mnie w przekonaniu, że Rafał Wicijowski nie jest autorem jednego udanego debiutu. To pisarz, który konsekwentnie buduje własny literacki język oparty na emocjonalnej szczerości, psychologicznej przenikliwości i ogromnym szacunku dla bohaterów. W czasach, gdy wielu autorów próbuje zaskoczyć czytelnika tempem akcji i spektakularnością wydarzeń, on wybiera drogę znacznie trudniejszą – opowiada o człowieku. A przecież nie ma ciekawszej historii niż ta, która rozgrywa się w ludzkim sercu.
To opowieść przypominająca, jak łatwo uwierzyć w obietnice i jak trudno pogodzić się z ich niespełnieniem. O miłości, ale przede wszystkim o prawdzie – tej, która boli, dojrzewa powoli i wymaga odwagi, by w końcu spojrzeć jej w oczy.
Nie każda książka pozostawia po sobie ślad. Niektóre dostarczają emocji na kilka godzin, inne zapewniają dobrą rozrywkę. „Obiecał mi niebo” robi coś znacznie cenniejszego – zostawia pytania. O granice miłości. O cenę złudzeń. O to, ile z własnego „ja” jesteśmy gotowi oddać, by nie stracić człowieka, którego kochamy.
Z czystym sumieniem polecam tę powieść wszystkim miłośnikom literatury obyczajowej z wyraźnym wątkiem psychologicznym. To książka, która nie krzyczy emocjami, lecz prowadzi przez nie z niezwykłą subtelnością.
Po raz kolejny Rafał Wicijowski udowodnił mi, że jego największą siłą jest umiejętność opowiadania o ludziach – ich emocjach, relacjach i wyborach. W porównaniu z bardzo udanym debiutem wyraźnie widać rozwój jego warsztatu, zwłaszcza w budowaniu napięcia i pogłębianiu portretów psychologicznych bohaterów.
„Obiecał mi niebo” to dojrzała, poruszająca opowieść o tym, jak cienka granica oddziela miłość od iluzji i jak łatwo pomylić piękną obietnicę z prawdziwym szczęściem. Gorąco polecam!
July 7, 2026
Rafał Wicijowski bez wątpienia potrafi czarować słowem. „Obiecał mi niebo” to drugi tytuł jego pióra, który mnie zaczarował i który sprawił, że moje myśli długo krążyły wokół niego. W tej książce widać sporo wrażliwości, emocje, czyny i słowa, a przede wszystkim relacja pomiędzy dwójką bohaterów przysłania nawet czytelnikowi, oczywiście tylko przez chwilę, pewne szczegóły i niedociągnięcia tego uczucia. To historia o miłości z pozoru idealnej, o mężczyźnie który na początku był jak taka perła, jak coś niezwykle rzadko spotykanego, coś cennego, coś co się prawie nie zdarza. Można się nim zachłysnąć, dać się mu zaopiekować. Nie od dzisiaj jednak wiemy, że ludzie potrafią manipulować i to niestety także ludzie, których kochamy. „Obiecał mi niebo” to przejmująca opowieść o kobiecie, która jest przekonana że wygrała na loterii, a później pojawia się jedna maleńka rysa, coś czego nie da się cofnąć i coś co będzie się tylko pogłębiać. To studium relacji, opowieść życiowa, niezwykle dojrzała i taka która ma czytelnikiem wstrząsnąć, która ma sprawić, ze nasuną się konkretne wnioski. Nie ma tutaj pędzącej akcji, jest za to niezwykle dokładny i ciekawy portret psychologiczny bohaterów. Czytelnik może jedynie stać z boku i zastanawiać się jak to się skończy, chcielibyśmy zapalić światło, pokazać coś palcem, ale możemy jedynie prosić, aby coś takiego nie spotkało nigdy nas ani naszych bliskich.
July 27, 2026
[Współpraca reklamowa Wydawnictwo FILIA]
“Obiecał mi niebo” Rafała Wicijowskiego to poruszająca opowieść o relacji, która wydaje się spełnieniem marzeń. Adam sprawia wrażenie partnera idealnego, który jest czuły, troskliwy i jest gotowy dać Mai wszystko czego ona zapragnie. Z czasem spod tej pięknej kreacji zaczyna wyłaniać się coś zupełnie innego. To bolesna, przepełniona emocjami historia o manipulacji, toksycznej, wyniszczającej miłości, która odbiera nie tylko poczucie własnej wartości, ale i siły. Już sam początek książki, magiczna, wręcz baśniowa historia o żywym szkle, w pewnym domu przykuł moją uwagę. Zaraz po przeczytaniu chciałam poznać jego znaczenie i zrozumieć do czego nawiązuje. Po skończeniu “Obiecał mi niebo” warto się cofnąć do pierwszych stron, bo wtedy ta historia nabiera sensu i zupełnie nowego wymiaru.
Podczas lektury bardzo mocno odczuwałam emocje Mai.Wiele razy miałam ochotę nią potrząsnąć i zapytać, dlaczego nie dostrzega tego, co się dzieje. Jednak właśnie o to chodzi w tej historii. Pokazuje, jak łatwo można zatracić się w uczuciach, uwierzyć w składane obietnice i usprawiedliwiać zachowanie osoby, którą się kocha. Autor uświadamia, że żeby wyjść z tak toksycznej relacji potrzeba wiele czasu, bolesnych doświadczeń i ogromnej odwagi, by dostrzec prawdę.
“Obiecał mi niebo” to historia, która nie tylko wzbudziła we mnie wiele emocji, ale także skłoniła do refleksji nad tym, gdzie kończy się miłość i troska, a zaczyna kontrola.
“Obiecał mi niebo” Rafała Wicijowskiego to poruszająca opowieść o relacji, która wydaje się spełnieniem marzeń. Adam sprawia wrażenie partnera idealnego, który jest czuły, troskliwy i jest gotowy dać Mai wszystko czego ona zapragnie. Z czasem spod tej pięknej kreacji zaczyna wyłaniać się coś zupełnie innego. To bolesna, przepełniona emocjami historia o manipulacji, toksycznej, wyniszczającej miłości, która odbiera nie tylko poczucie własnej wartości, ale i siły. Już sam początek książki, magiczna, wręcz baśniowa historia o żywym szkle, w pewnym domu przykuł moją uwagę. Zaraz po przeczytaniu chciałam poznać jego znaczenie i zrozumieć do czego nawiązuje. Po skończeniu “Obiecał mi niebo” warto się cofnąć do pierwszych stron, bo wtedy ta historia nabiera sensu i zupełnie nowego wymiaru.
Podczas lektury bardzo mocno odczuwałam emocje Mai.Wiele razy miałam ochotę nią potrząsnąć i zapytać, dlaczego nie dostrzega tego, co się dzieje. Jednak właśnie o to chodzi w tej historii. Pokazuje, jak łatwo można zatracić się w uczuciach, uwierzyć w składane obietnice i usprawiedliwiać zachowanie osoby, którą się kocha. Autor uświadamia, że żeby wyjść z tak toksycznej relacji potrzeba wiele czasu, bolesnych doświadczeń i ogromnej odwagi, by dostrzec prawdę.
“Obiecał mi niebo” to historia, która nie tylko wzbudziła we mnie wiele emocji, ale także skłoniła do refleksji nad tym, gdzie kończy się miłość i troska, a zaczyna kontrola.
July 7, 2026
To historia magnetyczna, życiowa i absorbująca, przede wszystkim jednak bezlitośnie szczera. Rafał Wicijowski z niesamowitą wrażliwością kreśli tu portret miłości, która uzależnia początkową troską, obietnicą bezpieczeństwa, niezawodną bliskością i kojącą czułością, a jednak z czasem pęka i uwiera, ustępując miejsca mrocznej, dusznej i niepokojącej atmosferze. Adam jawi się w oczach bohaterki jako mężczyzna niemal idealny - wspierający, pewny swoich uczuć, dbający o najmniejszy detal dnia. Ta sielanka ma w sobie coś błogiego, nie trwa jednak długo - czytelnik z odczuwalnym poruszeniem obserwuje, jak nieskazitelna rzeczywistość Mai, kruszy się, bezwiednie ocierając się o drobne kłamstwa i zaszyte w niedopowiedzeniach brudy. To przejmująca opowieść o stopniowym i jakże przy tym trudnym, wręcz bolesnym docieraniu do uderzająco nieprzyjemnej prawdy, która kryje się w zamglonym tle. Nie ma zatem głośnej sensacyjnej akcji, w zamian odbiorca śledzi pękającą na jego skromnych oczach fasadę pozornego szczęścia. To lektura intymna, dramatyczna, bardzo refleksyjna, pozostawiająca trwały ślad w obszarze definicji absolutnego zaufania drugiemu człowiekowi. To proza dojrzała, wartościowa i wielowymiarowa - napisana z myślą o tych osobach, które w literackim świecie poszukują psychologicznej rozpiętości, a także spowitych melancholią odcieni ludzkiej natury. Niesamowita powieść.
July 11, 2026
Książkę czyta się jednym tchem, poruszająca, momentami rozdzierająca. Jedyne co mam za złe to lekkie błędy logiczne (brak prądu, a bohaterka stoi w świetle z lodówki i piję gorącą herbatę ). Momentami to wybijało z rytmu czytania
Displaying 1 - 8 of 8 reviews