در باب فرقه های برساخته با پوشش دینی، کار پژوهشی چندانی انجام نگرفته است. شیخیه و بابیه در نتیجه تحولات اجتماعی و سیاسی که از دوران صفویه در ایران پدید آمد با اندیشه های بدعت گذاری های دینی پدید آمدند و بالاخره سر از آبشخور قدرت های استعماری برآوردند.
مهدی نورمحمدی با صرف چند سال کار پژوهشی و سرکشی به متون متعدد تاریخی، توانسته اثری جامع دراین باره بپردازد که می تواند به منزله ی دری برای راهگشایی بر پژوهش های بیشتر در این زمینه باشد.
پژوهشی درباره اندیشه، زندگی و ترور واعظ قزوینی میرزایحیی كیوانی معروف به واعظ قزوینی.محمد یحی کیوان قزوینی (واعظ قزوینی) معروف به «واعظ قزوینی» و «شیخ یحیی واعظ» در سال ۱۲۶۴ خورشیدی در قزوین به دنیا آمد. پدرش «شیخ اسماعیل واعظ» از وعاظ و صوفیان قزوین بود. وی صاحب، مدیر و سردبیر روزنامه نصیحت و از دوستان ملکالشعرای بهار بود. محمد کیوان قزوینی در سال ۱۳۰۴ ترور شد. ترور وی تنها به خاطر شباهت چهره او با ملکالشعرای بهار رخ داد. «بهار» از طرف مخالفین محکوم به مرگ شده بود و «محمد کیوان قزوینی» به جای وی توسط آدمکشان کشته شد. روایت دیگری نیز وجود دارد که وی بهخاطر این که برادرش عباسعلی کیوان قزوینی از افراد با نفوذ و نزدیک به سلسله قاجار بوده است ترور شدهاست. از سوی دیگر عدهای، معتقدند قتل واعظ نه به دلیل شباهت با بهار بلکه به دلیل مقالات تند او علیه نظامیان و سردار سپه بوده و این قتل کاملاً عامدانه و آگاهانه در راستای اهداف سردار سپه و طرفدارانش بودهاست.این حادثه یک روز قبل از تصویب طرح انقراض سلسلهٔ قاجار در مجلس شورای ملی (۸ آبان ۱۳۰۴) بهوقوع پیوست.