— Вырвіч, — ласкава прагаварыў доктар, не зводзячы насцярожаных вачэй з натоўпу, — я называў вас калі-небудзь ёлупам?
— І даволі часта, прафесар, — прагаварыў Пранціш, якому пачало рабіцца непамысна ад не вельмі прыязных поглядаў прысутных.
— Тады для вас гэта не будзе навіной. Вы — ёлуп, пан Вырвіч, — неяк вельмі сумна прагаварыў прафесар.
іноді мені здається, що взаємодія вирвіча й льодніка – це найсимпатичніша складова серії. а вибирати ж є з чого: політичні інтриги, алхімічні загадки, травестія (іноді з бурлеском, як же без нього) й навіть заборювання дракона – справжнісінького, не залізного, як у попередній книжці.