What do you think?
Rate this book
Χαρακώματα: Ιστορίες από την οδό Γάγγραινας
«Καλωσορίσατε στην Οδό Γάγγραινας, ένα γραφικό χαράκωμα του Δυτικού Μετώπου με μαγευτική θέα στο Ύψωμα 35, ένα τυπικό μέρος για να περάσει κανείς τον Μεγάλο Πόλεμο.
Στο πλαίσιο της επετείου των εκατό χρόνων από τη λήξη του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου η Jemma Press επανακυκλοφορεί το από καιρό εξαντλημένο κόμικς: «Χαρακώματα: Ιστορίες από την Οδό Γάγγραινας» των Πέτρου Χριστούλια και Τάσου Ζαφειριάδη (εκδόσεις Jemma Press).
Τα «Χαρακώματα» πρωτοκυκλοφόρησαν το 2014, βραβεύτηκαν με Καλύτερο Σχέδιο και Καλύτερο Εξώφυλλο στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2015, ενώ εκτέθηκαν και στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος στο πλαίσιο του πανευρωπαϊκού προγράμματος «Europeana 1914‐1918».
Στο πλαίσιο της επετείου των εκατό χρόνων από τη λήξη του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου η Jemma Press επανακυκλοφορεί το από καιρό εξαντλημένο κόμικς: «Χαρακώματα: Ιστορίες από την Οδό Γάγγραινας» των Πέτρου Χριστούλια και Τάσου Ζαφειριάδη (εκδόσεις Jemma Press).
Τα «Χαρακώματα» πρωτοκυκλοφόρησαν το 2014, βραβεύτηκαν με Καλύτερο Σχέδιο και Καλύτερο Εξώφυλλο στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2015, ενώ εκτέθηκαν και στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος στο πλαίσιο του πανευρωπαϊκού προγράμματος «Europeana 1914‐1918».
96 pages, Paperback
First published May 11, 2014
48 people want to read
About the author
Τάσος Ζαφειριάδης
17 books25 followersΟ Τάσος Ζαφειριάδης (1981), γνωστός και ως ΤΑΖ, είναι Έλληνας σεναριογράφος και, ενίοτε, σχεδιαστής κόμικς. Με τίτλους όπως οι Σπιφ & Σπαφ, Χαρακώματα - Ιστορίες από την Οδό Γάγγραινας και Το Πτώμα, έχει αναδειχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους και πιο παραγωγικούς δημιουργούς της ελληνικής σκηνής. Ωστόσο, η κύρια δουλειά του Ζαφειριάδη είναι αυτή του ορθοδοντικού, καθώς είναι πτυχιούχος της οδοντιατρικής του ΑΠΘ και έχει ειδικευτεί στην ορθοδοντική, κάνοντας μεταπτυχιακές σπουδές στο ΕΚΠΑ.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
November 30, 2018
Βαθμολογία: 9/10
Τέσσερα και πλέον χρόνια μετά την κυκλοφορία των Χαρακωμάτων και αμέτρητες φορές που είχα πει να το πάρω επιτέλους αλλά είτε δεν το έβρισκα μπροστά μου είτε το μετάνιωνα τελευταία στιγμή, εδέησα να αγοράσω τελικά την Β' έκδοση, γιατί είναι ξεφτίλα με τέτοια τιμή να μην αγοράσεις ένα τέτοιο κόμικ. Λοιπόν, πρόκειται όντως για ένα ωραίο κόμικ, γεμάτο μονοσέλιδα στριπάκια από μια συγκεκριμένη ομάδα Γάλλων στρατιωτών που "καλοπερνάνε" στα λασπωμένα χαρακώματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τα στριπάκια είναι γεμάτα τραγελαφικές καταστάσεις, μαύρο χιούμορ και αστείες ατάκες, τα οποία καταφέρνουν να αναδείξουν την παράνοια του πολέμου και την τρέλα του στρατού. Σίγουρα δεν είναι όλα τα στριπάκια εξίσου αστεία ή πετυχημένα (βέβαια αυτό είναι και υποκειμενικό), αλλά σαν σύνολο βγάζει γέλιο και προσφέρει τροφή για σκέψη. Επίσης το σχέδιο είναι πολύ καλό και αισθητικά έτσι όπως θα έπρεπε με βάση τη λογική του κόμικ. Η όλη έκδοση είναι επίσης πολύ καλή και ιδιαίτερα προσεγμένη, ενώ οι είκοσι και βάλε σελίδες στο τέλος με σημειώσεις και επεξηγήσεις, είναι όλα τα λεφτά. Προσωπικά οι δυο συντελεστές του κόμικ με έβαλαν στο τριπάκι να ψάξω γεγονότα και τρελές ιστορίες από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (π.χ. ξετρελάθηκα με τη σημείωση για το ταχυδρομικό περιστέρι που παρασημοφορήθηκε). Συμπερασματικά: Ένα απολαυστικό κόμικ!
Τέσσερα και πλέον χρόνια μετά την κυκλοφορία των Χαρακωμάτων και αμέτρητες φορές που είχα πει να το πάρω επιτέλους αλλά είτε δεν το έβρισκα μπροστά μου είτε το μετάνιωνα τελευταία στιγμή, εδέησα να αγοράσω τελικά την Β' έκδοση, γιατί είναι ξεφτίλα με τέτοια τιμή να μην αγοράσεις ένα τέτοιο κόμικ. Λοιπόν, πρόκειται όντως για ένα ωραίο κόμικ, γεμάτο μονοσέλιδα στριπάκια από μια συγκεκριμένη ομάδα Γάλλων στρατιωτών που "καλοπερνάνε" στα λασπωμένα χαρακώματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τα στριπάκια είναι γεμάτα τραγελαφικές καταστάσεις, μαύρο χιούμορ και αστείες ατάκες, τα οποία καταφέρνουν να αναδείξουν την παράνοια του πολέμου και την τρέλα του στρατού. Σίγουρα δεν είναι όλα τα στριπάκια εξίσου αστεία ή πετυχημένα (βέβαια αυτό είναι και υποκειμενικό), αλλά σαν σύνολο βγάζει γέλιο και προσφέρει τροφή για σκέψη. Επίσης το σχέδιο είναι πολύ καλό και αισθητικά έτσι όπως θα έπρεπε με βάση τη λογική του κόμικ. Η όλη έκδοση είναι επίσης πολύ καλή και ιδιαίτερα προσεγμένη, ενώ οι είκοσι και βάλε σελίδες στο τέλος με σημειώσεις και επεξηγήσεις, είναι όλα τα λεφτά. Προσωπικά οι δυο συντελεστές του κόμικ με έβαλαν στο τριπάκι να ψάξω γεγονότα και τρελές ιστορίες από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (π.χ. ξετρελάθηκα με τη σημείωση για το ταχυδρομικό περιστέρι που παρασημοφορήθηκε). Συμπερασματικά: Ένα απολαυστικό κόμικ!
January 7, 2019
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Η παράνοια του πολέμου και η ειρωνεία της ζωής
Στην ευρωπαϊκή καλλιτεχνική παράδοση, το αντιπολεμικό στοιχεία όχι μόνο δεν είναι ξένο, αλλά αποτέλεσε από πολύ νωρίς δομικό χαρακτηριστικό της. Αυτό επηρέασε άμεσα και την 9η Τέχνη, με μια πληθώρα έργων, όπως ενδεικτικά το Charley ‘s War των Pat Mills (σενάριο) και Joe Colquhoun (σχέδιο) ή το Stormtrupen του Ιταλού Bonvi, το οποίο αποτελεί και τον πρόγονο των Χαρακωμάτων.
Ωστόσο, το έργο Χαρακώματα: Ιστορίες από την οδό Γάγγραινας αποτελεί κάτι παραπάνω από απλή προσαρμογή των παραπάνω. Οι Τάσος Ζαφειριάδης (σενάριο) και Πέτρος Χριστούλιας (σχέδιο), πρώτα στο socomic, μετά ως έκδοση για τα 100 χρόνια από την έναρξη Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (το 2017) και τώρα ως δεύτερη, βελτιωμένη έκδοση (αμφότερες από τις εκδόσεις Jemma Press) για τα 100 χρόνια από την λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Mέσα από πολύ έρευνα (η οδό Γάγγραινας αποτελεί υπαρκτό μέρος, μια βρώμικη γωνιά των χαρακωμάτων κάπου στο Δυτικό Μέτωπο)σε αρχεία, μαρτυρίες και στα ίδια τα σατιρικά κείμενων των φαντάρων (όπως λόγου χάρη της “The Wipers Times”, μιας βιτριολικού χιούμορ «εφημερίδας» που τυπώνονταν στα χαρακώματα από στρατιώτες στα χαρακώματα της Υπρ) , οι δημιουργοί καταφέρνουν να αποδώσουν, επαυξημένο, το πικρό, κυνικό χιούμορ των ανθρώπων που αντικρίζουν τον θάνατο, ένα wit που γελάει τελικά με τόσο με την παράνοια του πολέμου (θανάτου) όσο και με την ειρωνεία της (στρατιωτικής ζωής). Συνθήκες που μειώνουν την ανθρωπιά γίνονται οι αφορμές για ανθρώπινα αστεία, ο θάνατος γίνεται αφορμή για (κακή) ποίηση και καμπάνες από τον λοχαγό, που επιμένει να βάζει τους φαντάρους να καθαρίζουν… το χώμα.
Παρανοϊκοί διάλογοι, δηλητηριώδη φαγητά, παρηγοριά για ερωτική απογοήτευση από τον εχθρό («Φριτς, είσαι ο καλύτερος εχθρός!»), ανορθόγραφη ποίηση, τράκες τσιγάρων, πείραγμα των νεώτερων από τους παλιούς, όλα αποτελούν μέρος της καθημερινότητας των Τιζαμπού, Ζαν Πιερ, Ζοφρουά, Γκιγιώμ, Ζοφρουά, Πουαλύ και πολλών άλλων φαντάρων (και φανταζόμαστε και των διάφορων Φριτς). Είναι ένα πικρό, χιουμοριστικό (και για αυτό ανθρώπινο) κατηγορώ τόσο για τον ίδιο τον πόλεμο, μια αδικαιολόγητη σπατάλη εκατομμυρίων ζωών για μια υπόθεση που δεν τις αφορούσε ποτέ, όσο και τον ίδιο τον στρατό και την παράλογη λογική του, που εκμηδενίζει την ατομικότητα, την ελευθερίας, την έκφραση, όλα όσα μας κάνουν περήφανους που είμαστε άνθρωποι. Αυτά τα στοιχεία θα τα αναγνωρίσουν και πολλοί αναγνώστες που έχουν ντυθεί άθελα τους το χακί.
Οι χαρακτήρες που αποτελούν το cast του κόμικ φαντάζουν απλοϊκοί και ίσως είναι κατά βάθος. Ωστόσο η τοποθέτηση τους εκεί, τόσο σεναριακά με τα διάφορα στερεότυπα όσο και σχεδιαστικά, με τις μεγάλες μύτες και τις απαράλλαχτες γαλλικές στολές της περιόδου, δεν είναι ούτε έλλειψη φαντασίας από τους δημιουργούς, ούτε τεμπελιά. Αντίθετα, το λιτό αλλά έμπερο σχέδιο και το σοκαριστικά αληθινό και πνευμετώδες σενάριο αποτελούν μια συνειδητή προσπάθεια να εστιαστεί η προσοχή στον μέσο άνθρωπο, χωρίς εξάρσεις, χωρίς επικίνδυνες επικές ηρωποποίησεις του θανάτου, χωρίς πομπώδη ιαχές. Αυτή είναι και μια κοινωνική διάσταση που άθελα του προσδίδει ο στρατός: παραμερίζει τις διαφορές και σε κάνει να ανακαλύπτεις πως άτομα που ποτέ μέχρι πριν δεν περίμενες όχι να μιλήσεις, αλλά ούτε να συναντήσεις, τελικά δεν είναι τόσο διαφορετικά από σένα. Έχουν τα ίδια προβλήματα, αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο από τους παράλογους γαλονάτους και τους βαθιά αντιδραστικούς/ κομπλεξικούς (στην πλειοψηφία του) μικρο αξιωματικούς και καραβανάδες που βρήκαν ένα στασίδι κοντά στη εξουσία και βάλθηκαν να το εκμεταλλευτούν όσο μπορούν, δίνοντας αξία στην δική του ανάξια ύπαρξη. Απέναντι σε αυτούς, είμαστε όλοι ίσοι. Και ως ίσοι πρέπει να αγωνιζόμαστε. Το χιούμορ άλλωστε, είναι όπλο. Όχι πανίσχυρο, δεν έσωσε δυστυχώς τους στρατιώτες που βελαζαν ειρωνικά την ώρα που τους σφάγιαζαν τα γερμανικά πολυβόλα. Όμως είναι κάτι. Μια σπίθα, ένα λουλούδι που περιμένει να ανάψει και να ανθίσει.
Τα Χαρακώματα: Ιστορίες από την οδό Γάγγραινας αποτελούν ένα από τα κορυφαία αντιπολεμικά κόμικ των ημερών μας και η δεύτερη έκδοση της, με τις προσθήκες, τις επεξηγήσεις και τον διακριτικό επαναχρωματισμό (εκεί που πρέπει και όσο πρέπει) αποτελούν μία από τις πιο όμορφες στιγμές της χρονιάς.
Η παράνοια του πολέμου και η ειρωνεία της ζωής
Στην ευρωπαϊκή καλλιτεχνική παράδοση, το αντιπολεμικό στοιχεία όχι μόνο δεν είναι ξένο, αλλά αποτέλεσε από πολύ νωρίς δομικό χαρακτηριστικό της. Αυτό επηρέασε άμεσα και την 9η Τέχνη, με μια πληθώρα έργων, όπως ενδεικτικά το Charley ‘s War των Pat Mills (σενάριο) και Joe Colquhoun (σχέδιο) ή το Stormtrupen του Ιταλού Bonvi, το οποίο αποτελεί και τον πρόγονο των Χαρακωμάτων.
Ωστόσο, το έργο Χαρακώματα: Ιστορίες από την οδό Γάγγραινας αποτελεί κάτι παραπάνω από απλή προσαρμογή των παραπάνω. Οι Τάσος Ζαφειριάδης (σενάριο) και Πέτρος Χριστούλιας (σχέδιο), πρώτα στο socomic, μετά ως έκδοση για τα 100 χρόνια από την έναρξη Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (το 2017) και τώρα ως δεύτερη, βελτιωμένη έκδοση (αμφότερες από τις εκδόσεις Jemma Press) για τα 100 χρόνια από την λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Mέσα από πολύ έρευνα (η οδό Γάγγραινας αποτελεί υπαρκτό μέρος, μια βρώμικη γωνιά των χαρακωμάτων κάπου στο Δυτικό Μέτωπο)σε αρχεία, μαρτυρίες και στα ίδια τα σατιρικά κείμενων των φαντάρων (όπως λόγου χάρη της “The Wipers Times”, μιας βιτριολικού χιούμορ «εφημερίδας» που τυπώνονταν στα χαρακώματα από στρατιώτες στα χαρακώματα της Υπρ) , οι δημιουργοί καταφέρνουν να αποδώσουν, επαυξημένο, το πικρό, κυνικό χιούμορ των ανθρώπων που αντικρίζουν τον θάνατο, ένα wit που γελάει τελικά με τόσο με την παράνοια του πολέμου (θανάτου) όσο και με την ειρωνεία της (στρατιωτικής ζωής). Συνθήκες που μειώνουν την ανθρωπιά γίνονται οι αφορμές για ανθρώπινα αστεία, ο θάνατος γίνεται αφορμή για (κακή) ποίηση και καμπάνες από τον λοχαγό, που επιμένει να βάζει τους φαντάρους να καθαρίζουν… το χώμα.
Παρανοϊκοί διάλογοι, δηλητηριώδη φαγητά, παρηγοριά για ερωτική απογοήτευση από τον εχθρό («Φριτς, είσαι ο καλύτερος εχθρός!»), ανορθόγραφη ποίηση, τράκες τσιγάρων, πείραγμα των νεώτερων από τους παλιούς, όλα αποτελούν μέρος της καθημερινότητας των Τιζαμπού, Ζαν Πιερ, Ζοφρουά, Γκιγιώμ, Ζοφρουά, Πουαλύ και πολλών άλλων φαντάρων (και φανταζόμαστε και των διάφορων Φριτς). Είναι ένα πικρό, χιουμοριστικό (και για αυτό ανθρώπινο) κατηγορώ τόσο για τον ίδιο τον πόλεμο, μια αδικαιολόγητη σπατάλη εκατομμυρίων ζωών για μια υπόθεση που δεν τις αφορούσε ποτέ, όσο και τον ίδιο τον στρατό και την παράλογη λογική του, που εκμηδενίζει την ατομικότητα, την ελευθερίας, την έκφραση, όλα όσα μας κάνουν περήφανους που είμαστε άνθρωποι. Αυτά τα στοιχεία θα τα αναγνωρίσουν και πολλοί αναγνώστες που έχουν ντυθεί άθελα τους το χακί.
Οι χαρακτήρες που αποτελούν το cast του κόμικ φαντάζουν απλοϊκοί και ίσως είναι κατά βάθος. Ωστόσο η τοποθέτηση τους εκεί, τόσο σεναριακά με τα διάφορα στερεότυπα όσο και σχεδιαστικά, με τις μεγάλες μύτες και τις απαράλλαχτες γαλλικές στολές της περιόδου, δεν είναι ούτε έλλειψη φαντασίας από τους δημιουργούς, ούτε τεμπελιά. Αντίθετα, το λιτό αλλά έμπερο σχέδιο και το σοκαριστικά αληθινό και πνευμετώδες σενάριο αποτελούν μια συνειδητή προσπάθεια να εστιαστεί η προσοχή στον μέσο άνθρωπο, χωρίς εξάρσεις, χωρίς επικίνδυνες επικές ηρωποποίησεις του θανάτου, χωρίς πομπώδη ιαχές. Αυτή είναι και μια κοινωνική διάσταση που άθελα του προσδίδει ο στρατός: παραμερίζει τις διαφορές και σε κάνει να ανακαλύπτεις πως άτομα που ποτέ μέχρι πριν δεν περίμενες όχι να μιλήσεις, αλλά ούτε να συναντήσεις, τελικά δεν είναι τόσο διαφορετικά από σένα. Έχουν τα ίδια προβλήματα, αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο από τους παράλογους γαλονάτους και τους βαθιά αντιδραστικούς/ κομπλεξικούς (στην πλειοψηφία του) μικρο αξιωματικούς και καραβανάδες που βρήκαν ένα στασίδι κοντά στη εξουσία και βάλθηκαν να το εκμεταλλευτούν όσο μπορούν, δίνοντας αξία στην δική του ανάξια ύπαρξη. Απέναντι σε αυτούς, είμαστε όλοι ίσοι. Και ως ίσοι πρέπει να αγωνιζόμαστε. Το χιούμορ άλλωστε, είναι όπλο. Όχι πανίσχυρο, δεν έσωσε δυστυχώς τους στρατιώτες που βελαζαν ειρωνικά την ώρα που τους σφάγιαζαν τα γερμανικά πολυβόλα. Όμως είναι κάτι. Μια σπίθα, ένα λουλούδι που περιμένει να ανάψει και να ανθίσει.
Τα Χαρακώματα: Ιστορίες από την οδό Γάγγραινας αποτελούν ένα από τα κορυφαία αντιπολεμικά κόμικ των ημερών μας και η δεύτερη έκδοση της, με τις προσθήκες, τις επεξηγήσεις και τον διακριτικό επαναχρωματισμό (εκεί που πρέπει και όσο πρέπει) αποτελούν μία από τις πιο όμορφες στιγμές της χρονιάς.
June 18, 2017
Με διασκέδασε πολύ, ειδικά επειδή το καιρό που το διάβαζα (φαντάρος) έπιανα πολλές ατάκες που δεν θα είχα καταλάβει αλλιώς.
Αλλά μέσα από την χαζομάρα τους και την διακωμώδηση τραγικών καταστάσεων οι κακόμοιροι Γάλλοι στρατιώτες μας πέρασαν ακριβώς την φρίκη που ζούσαν τότε.
Θα ήθελα και άλλα τέτοια στριπάκια, τα ευχαριστήθηκα. Πολύ ωραία συλλογή, την οποία εγκρίνει και ο μεσιέ Μοεμπιούς ;) (με μια μικρή εξαίρεση στις στολές)
Αλλά μέσα από την χαζομάρα τους και την διακωμώδηση τραγικών καταστάσεων οι κακόμοιροι Γάλλοι στρατιώτες μας πέρασαν ακριβώς την φρίκη που ζούσαν τότε.
Θα ήθελα και άλλα τέτοια στριπάκια, τα ευχαριστήθηκα. Πολύ ωραία συλλογή, την οποία εγκρίνει και ο μεσιέ Μοεμπιούς ;) (με μια μικρή εξαίρεση στις στολές)
December 18, 2019
Κατάμαυρο αλλά όχι γκροτέσκο χιούμορ, βασισμένο σε άφθονες ιστορικές πηγές για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, με σχέδιο γαλλοβελγικής σχολής.
Καθαρή παλέτα σε άσπρο, μαύρο και μπλε.
Προσωπικό αγαπημένο στοιχείο: οι παραπομπές που σκιαγραφούν την παραφροσύνη ενός πολέμου που τόσο εύκολα διακωμώδησε το Blackadder Goes Fourth.
Μια εξαιρετική δουλειά από τις λίγες.
Καθαρή παλέτα σε άσπρο, μαύρο και μπλε.
Προσωπικό αγαπημένο στοιχείο: οι παραπομπές που σκιαγραφούν την παραφροσύνη ενός πολέμου που τόσο εύκολα διακωμώδησε το Blackadder Goes Fourth.
Μια εξαιρετική δουλειά από τις λίγες.
September 19, 2024
A unique comic about the surreal humour that was prevalent in the trenches during the Great War. Highly recommended
May 4, 2019
Εξαιρετικό!
Μονισέλιδα στριπάκια τα οποία μέσα από το κωμικό στοιχείο δείχνουν με σαφήνεια την τραγικότητα και τον παραλογισμό του πολέμου.
"Φριτς, είσαι ο καλύτερος εχθρός", φωνάζει σε ένα από αυτά ένας Γάλλος στρατιώτης, γιατί κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται εχθρός κανενός, γιατί η ανθρωπιά, η συμπόνια, η κατανόηση υπάρχει σε όλους μας, ακόμα και σε αυτούς που κρύβονται μέσα στις λάσπες και τα σκατά του απέναντι χαρακώματος.
Ο εχθρός σε αυτό το κόμικ είναι άφαντος, εκτός από λίγα καρέ προς το τέλος, όπου λίγοι ανώτεροι αξιωματικοί, καθαροί, σιδερωμένοι και γεμάτοι παράσημα, διατάζουν για ακόμα μια φορά το παράλογο.
Διαβάστε το.
Μονισέλιδα στριπάκια τα οποία μέσα από το κωμικό στοιχείο δείχνουν με σαφήνεια την τραγικότητα και τον παραλογισμό του πολέμου.
"Φριτς, είσαι ο καλύτερος εχθρός", φωνάζει σε ένα από αυτά ένας Γάλλος στρατιώτης, γιατί κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται εχθρός κανενός, γιατί η ανθρωπιά, η συμπόνια, η κατανόηση υπάρχει σε όλους μας, ακόμα και σε αυτούς που κρύβονται μέσα στις λάσπες και τα σκατά του απέναντι χαρακώματος.
Ο εχθρός σε αυτό το κόμικ είναι άφαντος, εκτός από λίγα καρέ προς το τέλος, όπου λίγοι ανώτεροι αξιωματικοί, καθαροί, σιδερωμένοι και γεμάτοι παράσημα, διατάζουν για ακόμα μια φορά το παράλογο.
Διαβάστε το.
May 12, 2015
Οι βιτριολικές ατάκες του Αρκά, πάνε πόλεμο!
February 13, 2020
Amazing comic with many historical facts about WW1
June 6, 2016
Είναι πάρα πολύ καλό.
Ωραίοι χαρακτήρες, ωραίο concept, ωραίο premise.
Eξαιρετική προσπάθεια. Μπράβο.
Ωραίοι χαρακτήρες, ωραίο concept, ωραίο premise.
Eξαιρετική προσπάθεια. Μπράβο.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews