Hugo Maurice Julien Claus was een Vlaams schrijver. Hij was een veelzijdig kunstenaar: romancier, dichter, toneelschrijver, schilder en filmregisseur. Toen hij opteerde voor euthanasie (legaal in België) veroorzaakte dit veel deining.
Hugo Maurice Julien Claus was a leading Belgian author, writing primarily in Dutch. He was prominent as a novelist, poet, playwright, painter and film director. His death by euthanasia, which is legal in Belgium, led to considerable controversy.
Μπορώ να πω πως αυτό το βιβλίο αποτέλεσε ένα αόρατο όριο στην αναγνωστική μου εμπειρία. Σαν να φτάνεις στο τέλος ενός λιβαδιού και εκεί που ξεκινάει το επόμενο να λες πως 'καλά είμαι εδώ μέχρι στιγμής, αλλά αυτό εκεί πέρα φαίνεται κάτι το πραγματικά όμορφο'.
Η υπόθεση έχει την μορφή ανάκρισης του αγαθού (ίσως) Νόελ απο τον αστυνομικό σχετικά με ένα έγκλημα που διετέλεσε ο πρώτος. Αυτή όμως η αφετηρήρια είναι ένας σχεδόν διαφανής καμβάς, πάνω στον οποίο ο Hugo Claus, μπερδεύει τις αφηγήσεις, πηδάει απο το σήμερα στο χθές και στο προχθές, και δημιουργεί την εντύπωση πως τίποτα δεν είναι δεδομένο ούτε μπορεί να γίνει.
Καταφέρνει όμως το εξής: να παρουσιάσει τις ψηφίδες του σύγχρονου Βελγίου (δηλαδή των τελών της δεκαετίας του 90) που ξεκινούν απο την καθημερινότητα και φτάνουν μέχρι τα κατάλοιπα της αποικιοκρατίας. Και μόνο για αυτό, αλλά και για το ιδιαίτερο ύφος του, το έργο του Claus αξίζει να επισκεφτεί και να ξαναεπισκεφτεί.
Όπως είπα και παραπάνω, το συγκεκριμένο έργο αποτέλεσε ένα όριο για μένα. Το λέω με την καλή έννοια γιατί η πένα του Claus αφήνει πολλές υποσχέσεις για το αναγνωστικό μου και σίγουρα ανολοκλήρωτο μέλλον.
De vorm van deze roman is de (vriendelijke) ondervraging door een politie-agent van een man. In het begin is het onduidelijk in welke hoedanigheid de man wordt ondervraagd en vooral waarover. De kerel is een schuwe magazijnbediende in een boekhandel, annex drukkerij die door zijn meerderen minachtend behandeld wordt (“Broer”). Het verhaal komt opgang wanneer de man in een brief voor zijn chef foto’s van een meisje ontdekt met een boodschap erbij, waaruit hij opmaakt dat zijn baas, waarschijnlijk met enkele kompanen, meisjes misbruikt. Blijkt uiteindelijk een vervolg op Claus' vorige roman "Geruchten". Niet onaardig, vooral door de mondjesmaat-informatie die het beeld geleidelijk vervolledigt. Maar toch maar pover eindresultaat en vooral soms vergezochte intriges
Een dialoog tussen een ex-commissaris van politie en, ja, wat is het voor iemand? daar gaat nu het boek over. De commissaris spreekt maar af en toe, meestal is het een monoloog. Het begint (met opzet?) vaag, maar wordt al snel heel sterk. En waarom spreken ze elkaar? Een aanrader!
Het boek speelt in dezelfde familie als het boek: De geruchten, maar is heel goed afzonderlijk te lezen.
Het was een avontuur om me in te leven in de personages. Het was moeilijk, moeilijk om een band te krijgen met de personages en met de schrijver. Ik wist het hele boek lang niet naar waar hij nu naar toe wilde gaan. Ik vond gewoon geen doel. Misschien waren de personages te oppervlakkig, ze mochten waarschijnlijk wat meer in detail besproken worden. Het verhaal op zich was ook niet echt schokkend. Dit was waarschijnlijk door de verschillen in luminantie in de mensen. Ook de probabiliteit was ver te zoeken. Ik had op zen minst wat meer beweging in de regels willen zien. Het is nog ingewikkelder om een standvast en bevordert eind oordeel te geven. Weet je wat, ik zal geen eind oordeel meegeven. Het is allemaal zo superficig en ongecompliceerd. Groet Wilfried.
De 'conversatie' tussen inspecteur en de eeuwige schlemiel, die heel wat op zijn kerfstok heeft en de zaken voor zichzelf op een bepaalde manier legitimeert, geeft een interessante opbouw van een vrij luguber gebeuren. Eerste, echt Hugo Claus ervaring, ik denk een rustige instap, de manier van schrijven is genieten zelfs in een mistroostig verhaal.
Ik kreeg het boek ooit voor mijn 18de verjaardag. Ik dacht, ik lees het meer dan 20 jaar later nog eens opnieuw. Het enigste wat ik ooit van Claus las. En het stelde wat teleur, het verhaal miste wat body. Misschien de geruchten een kans geven?
Eerste ervaring met Claus. Het is stylistisch goed geschreven, maar waarschijnlijk niet zijn meest gekke werk op dat vlak. Inhoudelijk stelt het interessante morele vragen over het recht in eigen handen nemen.
In het begin een verwarrend boek, maar uiteindelijk vallen de stukjes steeds meer op hun plaats. Geniaal in dat het een uitgesmeerd dialoog is over 175 pagina's.