What do you think?
Rate this book
Simeliberg
Hinunter ins Loch, durch Matsch und Dreck, fährt Gemeindsverwalter Griese mit seinem Landrover. Die Repetierwaffe auf dem Rücksitz, erfüllt er widerwillig den Auftrag der kantonalen Sozialhilfebehörde, einen Bauern in die Stadt zu bringen. Dessen Frau ist verschwunden, in der Stadt will man der Angelegenheit auf den Grund gehen. Der verschrobene Bauer erzählt von irrlichternden Plänen, die Menschheit zum Mars und in eine helle Zukunft zu führen. Und nicht genug damit: An dem unwirtlichen Ort tragen sich mysteriöse Dinge zu. Junge Männer in schwarzen Uniformen versammeln sich und bedrohen schliesslich auch Griese, als er ihnen auf die Schliche kommt. Polizei, Nachforschungen, Drohungen - alles nimmt seinen Lauf. Die Figuren zeigen einen knorrigen, verstockten Menschenschlag. Die Welt in "Simeliberg" ist gezeichnet von Gegensätzen: da die scheinbare Normalität der Oberwelt, dort die dunklen Machenschaften im sumpfigen Loch. Droben die Menschen Weiss und Wyss, drunten der Bauer Schwarz. Dazwischen der Grenzgänger Griese, der je länger, desto stärker zwischen alle Fronten und in die Mühlen der Behörden gerät.
144 pages, Hardcover
First published January 14, 2015
2 people are currently reading
67 people want to read
About the author
Michael Fehr
16 books4 followersMichael Fehr (* 1982) ist ein Schweizer Schriftsteller aus Bern. Fehr studierte am Schweizerischen Literaturinstitut und an der Hochschule der Künste Bern.
----------------
Michael Fehr (* 1982) is a Swiss writer from Bern. Fehr studied at the Swiss Literature Institute and the Bern University of the Arts.
----------------
Michael Fehr (* 1982) is a Swiss writer from Bern. Fehr studied at the Swiss Literature Institute and the Bern University of the Arts.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
June 23, 2024
Hätte fast Lust 5 Sterne zu geben, weil es mal wirklich etwas komplett anderes ist, aber ich lass das noch offen für einen eventuellen reRead.
Der einzige Grund für einen Sternabzug ist, dass die Geschichte gegen Ende hin etwas abrupt aufhört und ich nicht sofort Lust verspüre, alle weiteren Bücher des Autors zu lesen (liegt aber auch daran dass die Auswahl nicht so groß ist und kein weiterer Roman-ähnlicher Text mehr dabei ist).
Simeliberg ist ohne Punkt und Komma geschrieben, von der Schriftsetzung wie ein Langgedicht auf 135 Seiten, unterteilt in 32 teils sehr kurze Kapitel, hat es sich für mich wie ein Graphic Novel in Schwarzweiß angefühlt, nur dass die Zeichnungen durch Worte skizziert werden, die Handlung selbst ist auch comicartig, teils überzeichnet ohne aber so richtig surreal zu werden. Schwarz und Weiß kommen übrigens auch als Figuren / Gegenspieler vor.
Die Inhaltsangabe des Verlags ist ziemlich ausführlich und zutreffend, dazu muss ich hier nicht viel sagen, aber es geht um den Gemeindsverwalter Anatol Griese, der im Auftrag der Sozialbehoerde den verstockten Bauern Schwarz abholen soll, dessen Frau seit einigen Tagen verschollen ist, und so startet das erste Kapitel:
Grau
nass
trüb
ein Schweizer Wetter
ziemlich ab vom Schuss
nur über einen pflotschigen Karrweg von oben
herab zu erreichen
in einem Krachen ein wüstes
tristes Bauernhaus mit ungestümem Dach
ein zerklüfteter Haufen aus grauen und schwarzen
Tupfen
unter dem ein Haufen blinder Fenster leer in die
Öde starrt
in der wenig heiteren Stube hocket der Landmann
mit dem Rücken zur Fensterzeile
Fazit: hat mir ziemlich gut gefallen und muss ich unbedingt noch mal lesen. Speziell freut mich dieser Sonderfall, der zeigt wie unterhaltsam experimentelle Literatur sein kann.
Der einzige Grund für einen Sternabzug ist, dass die Geschichte gegen Ende hin etwas abrupt aufhört und ich nicht sofort Lust verspüre, alle weiteren Bücher des Autors zu lesen (liegt aber auch daran dass die Auswahl nicht so groß ist und kein weiterer Roman-ähnlicher Text mehr dabei ist).
Simeliberg ist ohne Punkt und Komma geschrieben, von der Schriftsetzung wie ein Langgedicht auf 135 Seiten, unterteilt in 32 teils sehr kurze Kapitel, hat es sich für mich wie ein Graphic Novel in Schwarzweiß angefühlt, nur dass die Zeichnungen durch Worte skizziert werden, die Handlung selbst ist auch comicartig, teils überzeichnet ohne aber so richtig surreal zu werden. Schwarz und Weiß kommen übrigens auch als Figuren / Gegenspieler vor.
Die Inhaltsangabe des Verlags ist ziemlich ausführlich und zutreffend, dazu muss ich hier nicht viel sagen, aber es geht um den Gemeindsverwalter Anatol Griese, der im Auftrag der Sozialbehoerde den verstockten Bauern Schwarz abholen soll, dessen Frau seit einigen Tagen verschollen ist, und so startet das erste Kapitel:
Grau
nass
trüb
ein Schweizer Wetter
ziemlich ab vom Schuss
nur über einen pflotschigen Karrweg von oben
herab zu erreichen
in einem Krachen ein wüstes
tristes Bauernhaus mit ungestümem Dach
ein zerklüfteter Haufen aus grauen und schwarzen
Tupfen
unter dem ein Haufen blinder Fenster leer in die
Öde starrt
in der wenig heiteren Stube hocket der Landmann
mit dem Rücken zur Fensterzeile
Fazit: hat mir ziemlich gut gefallen und muss ich unbedingt noch mal lesen. Speziell freut mich dieser Sonderfall, der zeigt wie unterhaltsam experimentelle Literatur sein kann.
December 3, 2019
Schnell gelesen, atemlos geschrieben. - Fehr gelingt etwas Neues mit der Sprache, mit meiner Sprache, dem Deutsch der Schweiz: ein Prosagedicht, ein Poesiekrimi, eine neue Art von Predigt. - Vier und nicht fünf Sterne, weil die Geschichte am Ende irgendwie nicht ganz aufgeht (aber vielleicht müsste ich sie nochmal lesen, langsamer).
December 29, 2015
ein besonderes werk
das man sich selbst laut vorlesen sollte
um die worte zu hören
und der geschichte zu lauschen.
das man sich selbst laut vorlesen sollte
um die worte zu hören
und der geschichte zu lauschen.
December 12, 2024
Ein vielleicht an Dürrenmatt erinnernder Kunstkrimi, dessen Ende zunächst verwirrt, dann aber nur als zynisch realistisch angesehen werden muss. Sieben Säue hat es eben zerrissen, und gerichtet wird der falsche. Man beachte hier auch den Titel dieser knackig kurzen Novelle.
January 7, 2018
Viel spannender als die etwas krude Geschichte ist die Sprache.
May 6, 2022
Wat een totaal ander boek. Wat een mooie taal. Wat een mooi en toch ook weer bizar verhaal. Een krimi vond ik het niet meer een flard zoals een voortjagende nevelwolk uit het leven van een kleine gemeenschap. Een verhaal dat gewoon doorgaat ook al is het boek uit. Kortom een ontdekking voor mij van een bijzonder auteur. Die een aparte vorm koos voor het vertellen.
March 8, 2023
Citaat : die heeft die vrouw opzijn geweten/ dat is alleen een kwestie van tijd / tot het uitkomt/ ik ken niemand/ die er anders over denkt
Review : De jonge Zwitserse schrijver Michael Fehr lijdt aan een slecht gezichtsvermogen, waardoor hij niet kan lezen en schrijven. In plaats daarvan hoort en spreekt hij. Zijn teksten zet hij op een dictafoon over. Hij heeft geen volledige zinnen of interpunctie nodig. De taal bestaat uit op elkaar gestapelde fragmenten, die visueel de indruk wekken dat ze te maken hebben met een vers-epos of iets dergelijks. De auteur werd geboren in 1982 en groeide op in Gümligen in de buurt van Bern. Na zijn studie aan het Zwitserse literatuurinstituut in Biel en aan de universiteit voor de kunsten in Bern, publiceerde hij de boeken "Kort voor de aflossing" (2013) en "Simeliberg" (2015). In 2014 won hij de Kelag-prijs op de Bachmann-wedstrijd in Klagenfurt. Michael Fehr's reductionistische proza condenseert in de strafzaak "Simeliberg" naar een somber zwart-wit schilderij van menselijke afgronden. Beneden in het dal, weg van het afgelegen dorp, heeft de oude boer Schwarz een te groot huis gebouwd. Daar woont hij, schijnbaar arm, met zijn vrouw. Op een dag dat de vrouw niet meer in het dorp verschijnt, beginnen de eerste geruchten in gang te zetten. De gemeentelijke beheerder Griese, zoon van een Duitse vader en als zodanig, zonder enige kans om ooit een volwaardig deel van de dorpsgemeenschap te worden, wordt naar beneden gestuurd om Schwarz naar de stad te brengen, waar de sociale bijstand zijn beweringen voor zorg controleert. Schwarz lijkt gek: hij praat over socialisme, heeft plannen om Mars te koloniseren en een doos vol bankbiljetten. Van het bedelen van armen. Griese heeft wantrouwen en blijft waakzaam, hoewel niemand Schwarz verantwoordelijk vindt.
Kort daarna - toen Schwarz in hechtenis was in de stad - explodeerde het grote huis en stierven zeven jonge mannen, die hem aanbaden en financierden als een goeroe, de stemming keert zich tegen Griese, de semi-buitenlandse communitybeheerder. Is hij niet in het huis van Schwarz gezien? Sprak hij niet over een cassette met biljetten van duizend noten die niemand meer vindt? Heeft niet altijd een geweer in de auto? Simeliberg is de titel van een sprookje van de gebroeders Grimm dat verder met dit boek niets te maken heeft. Simeli is ook een oeroude Europese naam die verwant is aan Simon. Maar het is vooral de naam van de berg die vele malen voorkomt in een oeroud Zwitsers lied, het Guggisberglied. Het is een bijzonder weemoedig lied, de moeite waard om te beluisteren, en omdat het zo weemoedig klinkt was het Zwitserse soldaten verboden om het te zingen. Ze zouden daardoor te veel naar huis verlangen, zo werd verondersteld. Het lied kent veertien coupletten, elke eerste zin wordt meermaals gezongen en eindigt met het woord Simeliberg. Dat woord vooral klinkt bezwerend en het lied heeft een melodie die maar in je hoofd blijft zitten. Die effecten heeft het boek Simeliberg ook. Als het de bedoeling is geweest van de auteur om dat effect te bereiken is hij daar uitstekend in geslaagd. Het grijpt je aandacht vanaf de eerste woorden en laat niet meer los. Net als in het sprookje speelt een verborgen (geld)schat een belangrijke rol. Hoe deze eenzame boer daaraan komt is op zichzelf al een bijzonder verhaal. De ontrafeling van dat mysterie leidt tot bijzondere ontdekkingen, het is een geschiedenis waarin Griese verstrikt raakt en die hem grote moeilijkheden bezorgt. Fehr vertelt een min of meer volledig verhaal maar laat de lezer alle ruimte om de fantasie te gebruiken. Er gebeurt veel en van alles maar Fehr vult weinig in.
Review : De jonge Zwitserse schrijver Michael Fehr lijdt aan een slecht gezichtsvermogen, waardoor hij niet kan lezen en schrijven. In plaats daarvan hoort en spreekt hij. Zijn teksten zet hij op een dictafoon over. Hij heeft geen volledige zinnen of interpunctie nodig. De taal bestaat uit op elkaar gestapelde fragmenten, die visueel de indruk wekken dat ze te maken hebben met een vers-epos of iets dergelijks. De auteur werd geboren in 1982 en groeide op in Gümligen in de buurt van Bern. Na zijn studie aan het Zwitserse literatuurinstituut in Biel en aan de universiteit voor de kunsten in Bern, publiceerde hij de boeken "Kort voor de aflossing" (2013) en "Simeliberg" (2015). In 2014 won hij de Kelag-prijs op de Bachmann-wedstrijd in Klagenfurt. Michael Fehr's reductionistische proza condenseert in de strafzaak "Simeliberg" naar een somber zwart-wit schilderij van menselijke afgronden. Beneden in het dal, weg van het afgelegen dorp, heeft de oude boer Schwarz een te groot huis gebouwd. Daar woont hij, schijnbaar arm, met zijn vrouw. Op een dag dat de vrouw niet meer in het dorp verschijnt, beginnen de eerste geruchten in gang te zetten. De gemeentelijke beheerder Griese, zoon van een Duitse vader en als zodanig, zonder enige kans om ooit een volwaardig deel van de dorpsgemeenschap te worden, wordt naar beneden gestuurd om Schwarz naar de stad te brengen, waar de sociale bijstand zijn beweringen voor zorg controleert. Schwarz lijkt gek: hij praat over socialisme, heeft plannen om Mars te koloniseren en een doos vol bankbiljetten. Van het bedelen van armen. Griese heeft wantrouwen en blijft waakzaam, hoewel niemand Schwarz verantwoordelijk vindt.
Kort daarna - toen Schwarz in hechtenis was in de stad - explodeerde het grote huis en stierven zeven jonge mannen, die hem aanbaden en financierden als een goeroe, de stemming keert zich tegen Griese, de semi-buitenlandse communitybeheerder. Is hij niet in het huis van Schwarz gezien? Sprak hij niet over een cassette met biljetten van duizend noten die niemand meer vindt? Heeft niet altijd een geweer in de auto? Simeliberg is de titel van een sprookje van de gebroeders Grimm dat verder met dit boek niets te maken heeft. Simeli is ook een oeroude Europese naam die verwant is aan Simon. Maar het is vooral de naam van de berg die vele malen voorkomt in een oeroud Zwitsers lied, het Guggisberglied. Het is een bijzonder weemoedig lied, de moeite waard om te beluisteren, en omdat het zo weemoedig klinkt was het Zwitserse soldaten verboden om het te zingen. Ze zouden daardoor te veel naar huis verlangen, zo werd verondersteld. Het lied kent veertien coupletten, elke eerste zin wordt meermaals gezongen en eindigt met het woord Simeliberg. Dat woord vooral klinkt bezwerend en het lied heeft een melodie die maar in je hoofd blijft zitten. Die effecten heeft het boek Simeliberg ook. Als het de bedoeling is geweest van de auteur om dat effect te bereiken is hij daar uitstekend in geslaagd. Het grijpt je aandacht vanaf de eerste woorden en laat niet meer los. Net als in het sprookje speelt een verborgen (geld)schat een belangrijke rol. Hoe deze eenzame boer daaraan komt is op zichzelf al een bijzonder verhaal. De ontrafeling van dat mysterie leidt tot bijzondere ontdekkingen, het is een geschiedenis waarin Griese verstrikt raakt en die hem grote moeilijkheden bezorgt. Fehr vertelt een min of meer volledig verhaal maar laat de lezer alle ruimte om de fantasie te gebruiken. Er gebeurt veel en van alles maar Fehr vult weinig in.
February 17, 2019
Keine Kommas, keine Punkte, gar keine Satzzeichen. Die grosse Stärke an diesem Büchlein ist die Sprache. Halb-Bern-, halb-Deutsch-Deutsch. Das «Loch», dieser Drecks-Hof, irgendwo im Hinterland ist perfekt beschrieben. Die Handlung ist spannend, aber auch verwirrend. Marsfantasien, 7 junge Anhänger, Herr Schwarz, Frau Weiss. Wirkt wie hingeworfen und doch durchkomponiert. Eine grosse Leistung.
April 10, 2019
Spannend
door de taal
waar zijn de
leestekens
gebleven
Klik hier voor een videorecensie van Simeliberg op mijn Youtube-kanaal De idioot leest.
door de taal
waar zijn de
leestekens
gebleven
Klik hier voor een videorecensie van Simeliberg op mijn Youtube-kanaal De idioot leest.
Read
November 2, 2023Om eens iets anders te lezen: een poëtische thriller. In het Duits zou het boek nog beter (lees: grappiger) zijn. De moeite om vast te nemen, al is de bewering 'alsof Kafka en Beckett samen een thriller schreven' een tikje overdreven
December 8, 2018
Heb je een hekel aan
interpunctie
en hou je van
een verhaal over stugge Zwitserse
dorpelingen
dan is dit je boek
‘Ik vond er niks aan’
Jeroen
interpunctie
en hou je van
een verhaal over stugge Zwitserse
dorpelingen
dan is dit je boek
‘Ik vond er niks aan’
Jeroen
February 8, 2021
Het is even wennen aan de ongewone bladschikking en het gebrek aan leestekens, maar eens je in de drive van het verhaal raakt ben je meegezogen in de grimmige sfeer.
August 5, 2022
Wanneer je naar Zwitserland gaat, lees je een Zwitserse auteur, nam ik me voor en zo botste ik op dit boek. Zonder veel voorkennis begon ik aan dit vreemde boek dat in bib onder de categorie spannende boeken te vinden was. Vreemd verhaal, beklemmende sfeer, in versvorm. Ik zat erin maar het was pas toen ik info vond over de auteur en over de Simeliberg dat alles in de plooi viel. Ik zou het de auteur, die een spoken word artist is, graag eens horen voordragen.
December 19, 2015
oustanding.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews