“Kimse bana bakmıyor. Kimse beni umursamıyor. Ve bu insanlar yaşıyor… O an aklımdan şu düşünce geçti: Aslında hiçbir şeymişiz. Ben, sen ve hepimiz… Meğer hiçbir şeymişiz.”
Lee Sem: Dünya çapında büyük yankı uyandıran, otuz dile çevrilip milyonlarca insanın kalbine dokunan o kitabın yazarı. İçindeki boşluğu doldurmak istercesine durmadan yemek yiyor ve evinin güvenli sınırları içinde öylece duruyor. Kendisini dış dünyaya bağlayacak o kırılgan ipiyse, kitabını İspanyolcaya çeviren; güzelliğin, zekânın, ışığın ete kemiğe bürünmüş hâli Paula uzatıyor.
Sem, adının taşıdığı “berrak bir pınar” olma vaadinden uzaklaşıp içindeki o amansız kıskançlığın sularında boğulurken, her şeyi ardında bırakıp Barselona’ya giden bir uçakta buluyor kendini. Zira göz kamaştırıcı güzelliklerin karşısında eğilip bükülen bir ruhun, Sagrada Família’nın rengârenk ışıklarında ve yabancı bir şehrin plajlarında kendini arama hikâyesi bu.
Barselona’dan Vasiyet, 2025 yılında kaybettiğimiz sevgili Baek Sehee’nin bizlere vedası. Bir novella: Aynadaki aksinden nefret eden, evrende bir toz zerresi olduğunu hisseden ama her şeye rağmen içindeki ışığı keşfetmek için çabalayan herkes için yazılmış berrak bir mektup.
Baek Se-hee (Korean: 백세희) was a South Korean author best known for her memoir, I Want to Die but I Want to Eat Tteokbokki (2018), and its sequel, I Want to Die but I Still Want to Eat Tteokbokki (2019). Both works related to her treatment for depression and her conflicted thoughts about it.
Se-hee'ye vefa ettiğim bir mektup/röportaj kitap oldu bu. İçindekilerle olan savaşını anlıyorum ve yaşama tutunan o kısmına üzülüyorum. Kendinden bahsederken "genç yaşta öldü diyemeyecekler" diyordu 35 yaş için. Genç yaşta ölmesi ve bunun kendi iradesi dışında olması da hayatın ironisi işte.
Kronik depresif bir yazar Baek Sehee. *Ölmek İstiyorum ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum*’u okuyanlar sanırım onu daha iyi tanıyorlardır; ben *Barselona’dan Vasiyet* ile tanıştım.
Bedeniyle, görünüşüyle, dışarı çıkmakla ve başka insanların arasında var olmakla ilgili inanılmaz sorunlar yaşayan karakterler yaratıyor; daha doğrusu kendi psikolojisini onların üzerinden anlatıyor. Sürekli kendini eksilten, başkalarının güzelliği karşısında küçülen, evine ve bedenine kapanan kadınlar bunlar. Kendisine bu zulmü reva görmesi gerçekten çok tuhaf.
Ben aslında *Barselona’dan Vasiyet*’i çok beğendim. Yetmiş sayfalık bir öykü ama ardındaki gerçeklikle birlikte koca bir yaşam kaosuna dönüşmüş durumda. Üstelik bütün bu ağırlığa rağmen çok da tatlı bir anlatım dili var.
Kitabın bir veda, bir vasiyet formunda yazılmasıyla Baek Sehee’nin 2025 yılında ölmüş olması da trajik bir denk geliş olmuş. Kitabı bitirdiğimde edebî bir değerlendirmeden çok insani bir sitem kaldı içimde sanırım. Rahmet üzerine olsun diyelim.
vefat eden yazarın son kitabı, kurmaca değil de notları gibi. bazı yerlerde gereğinden fazla empati yapmak ve onu anlayabilmek beni çok rahatsız etti.
hani bir arkadaşınız vardır zekidir, güzeldir ama kendisini öyle görmez; sürekli yetersizliğini size söyler ve siz ısrarla hayır güzelsin, zekisin, bak bunları bunları yaptın, çok güzelsin gibi boş yere dil dökersiniz de ikna olur gibi olur ama asla olmaz ve sonra tekrar aynı sorunlarla(?) karşınıza gelir ve dinlemekten başka bir şey yapamazsınız ya == kitabın özeti. isteyerek kimse kendine bunu yaşatmaz ama bazı şeyleri zor da olsa aşmak, kabullenmek, devam etmek lazım.
yazarın ölüm sebebi saçma bir biçimde türkçe kaynaklarda zatürre tedavisi olsa da bunu doğrulayan hiçbir kaynak bulamadım. ailesi de açıklama yapmayı reddetmiş. ağır bir süreç olduğu için yorum yaparken de geçmiş gitmiş birisinin çektiği acıları çok sert değerlendirmek istemedim ama arkadaşım olsaydı şunu derdim: KENDİNE GEL BE KIZIM....
Yazara veda etmek istemediğim için ertelediğim bir kitaptı bu yüzden biraz geç okudum doğrusu. Yazarı seviyorum ölüm nedeni tam açıklığa kavuşmasa da umarım sonunda ihtiyacı olan huzur bulabilmiştir. Kitap tek başına da okunabilir ama anlamak için diğer iki kitabı da okumanızı öneririm. Şahsen yazarın yaşadığı şeylerden bazılarını bende yaşadığım için yazıları bana çok dokunuyor. Fakat biraz dikkatli okunabilir çünkü tetikleyici unsurlar olabilir bazılarımız için. Kitap kısa bir veda mektubu gibi bir şey. Hiç veda etmek istemesemde..:<
Kitaba edebi olarak bir puan vermek zor, zira aleni bir günlük gibi. Ya da gözlem yeteneğin yüksekmiş de karşındakinin halet-i ruhiyesini yazıya dökmüşsün gibi bir metin.
Dört puanı metnin yalınlığına, çıplaklığına ve “yapamayaşına” veriyorum. Bu aralar hayat akılım içerisinde her şeyin istendiği gibi olmayacağını, bazı başarısızlıkların da aslında başarı olabileceğini düşünürken bu metin bana gerçek ve olası hissettirdiği için sevdim.
35 yaşına geldiğinde artık “genç yaşta öldü sayılmayacak olmama üzülüyorum” cümlesinin ne anlam ifade ettiğini anladığınızda, damıtılmış bir depresyon okuduğunuza emin oluyorsunuz.
yazara vedami etmis bulunuyorum, acikcasi diger kitaplarini okurken kendinden bu kdar nefret ettigini gorunce cok merak etmistim nasil gozuktugunu. fotograflarini gordugumdeyse bizlerin kucucuk baska insanlarin fark etmedigi ‘kusur’larimizi ne kadar abarttigimizi dusundum. kendisi benim guzellik algilarima gore kesinlikle cirkin birisi degil, garip gelmisti bu yuzden o yazilanlari okumak. hayata cok genc yasta veda etmesine ragmen artik 35 oldum genc yasta vefat etti bile diyemecekler demesi de cabasi.. huzur icinde yat baek sehee
Baek Se-hee nin gerçekten ölmeden önce yazdığı son romanın olması beni ayrı etkiledi.. aslında fiziksel zorbalığın ne kadar acı olduğu ve insanın bilerek ölüme nasıl yürüdüğünü anlatan bir veda mektubu...
Kendimi senle bu kadar relate etmek istemezdim baek sehee.. sen beni, benim düşüncelerimi, benim notlarımı bana anlattın adeta… keşke böyle olmasaydı ah keşke böyle olmasaydı, ağır geldi…
Apparently one Baek Sehee book wasn’t enough for me to sit there and recognize several personality traits I would’ve preferred to keep unexamined. Thanks, I guess.
I finished all three of her books back to back, so quickly. It was heartbreaking to keep reading, knowing that we would eventually have to say goodbye to her. I wish she could have found a way.💔
It was an easy and quick read. However, there was no introduction, body, or conclusion. It was a short piece, and really, all we read about was the main character’s inability to come to terms with himself and his jealousy yes, that’s the book’s theme but because the book was so short, it felt superficial, and the story didn’t even end properly, or in a satisfying way. I could have skipped reading it.