Αντίθετο ημισφαίριο 3: Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας

Αντίθετο ημισφαίριο #3

by Αλέξανδρος Μυροφορίδης (Editor & Author), Ναούμ Θεοδοσιάδης, Κωσταντίνος Βαλαβάνης

Το Αντίθετο Ημισφαίριο ΙΙΙ είναι η συνέχεια μιας περιοδικής ανθολογίας ιστοριών μυστηρίου, με ευφάνταστη προέλευση και ευρηματικές γραπτές αφηγήσεις. Στην παρούσα έκδοση, δεκαέξι φίλοι του φανταστικού σε οποιαδήποτε διάσταση και μορφή του ως πηγή έμπνευσης, καταθέτουν σύντομες ιστορίες που πηγάζουν από αυθεντικές σεναριακές επινοήσεις. Το στοίχημα είναι να φέρουν τις δύο άκρες του ίδιου νήματος σε επαφή, αυτή της πραγματικότητας και αυτή της φαντασίας, διαμορφώνοντας έναν εμπλουτισμένο κύκλο.
Στο εσωτερικό της συλλογής ξεπροβάλλουν αντιήρωες και μοιραίες φιγούρες, λάθος άνθρωποι στο σωστό χώρο και χρόνο, φιλότιμοι πολεμιστές και επιστήμονες των ονείρων. Αιθέριες χορδές μας πλημμυρίζουν με ήχους και μπερδεύονται με πολεμικές ιαχές, δημόσιες συνεντεύξεις και το κουδούνισμα ενός τηλεφώνου. Ένα διαστημικό σκάφος σκιάζει την επιφάνεια της γης, ένα κοινό εκ πρώτης όψεως βιβλίο, μια άκρως ενδιαφέρουσα συνάντηση. Σε μια Θεσσαλονίκη υποταγμένη, ένα Σικάγο σκοτεινό και μια Αθήνα στο πόδι. Ζώντας με τις αναμνήσεις μιας ατίθασης ζωής ή μιας παλιάς υπόσχεσης.
Η παρούσα έκδοση είναι και αυτή τη φορά ένα τίμιο ταξίδι στο όραμα και τις δημιουργικές αναζητήσεις του κάθε συγγραφέα, χρησιμοποιώντας τη λογοτεχνία του φανταστικού για να εξωτερικεύσει σπουδαία συναισθήματα. Τα νοήματα και οι εικόνες στο μυαλό μας πολλές, ίσως γνώριμες.
Κάθε ημισφαίριο έχει το δικό του αντίθετο. Τι θα μπορούσε να συμβαίνει στο αόρατο σύνορο της συνάντησής τους;


Περιεχόμενα:

Ναούμ Θεοδοσιάδης - Η βιβλιοθήκη και το παράθυρο
Κωσταντίνος Βαλαβάνης - Άγγελος θανάτου
Δημήτρης Ψαλίδας - Συνάντηση
Γιώργος Μαντζουρανίδης - Statues Quo
Άλκης Χατζόπουλος - Το πρόσωπο του θεού
Αλέξανδρος Μυροφορίδης - Άκου τη γυναίκα
Πέτρος Αργυρίου - Flipside
Άρης Δεληγιαννίδης - Φεγγάρι καθ’ ομοίωσιν της Νύχτας
Δημήτρης Λαγός - Ανήλιαγο πάθος
Παναγιώτης Παναγιωτίδης - Ο Βάρδος
Νίκος Ραπτόπουλος - Εξώτικ
Ηλίας Τσιάρας - Η μυρωδιά της λήθης
Γιώργος Δούρβας - Σκοτεινή παρακαταθήκη
Βασίλης Γεωργόπουλος - Ονειροναύτες
Μανώλης Φραγγίδης - Τα στενά του Καν-Μου
Κωνσταντίνος Ψύχας - Σελίδα 65

226 pages, Paperback

First published March 1, 2015

About the author

Ο Αλέξανδρος Ν. Μυροφορίδης είναι αφηγητής, συγγραφέας και ιδρυτής της δημιουργικής ομάδας βιωματικών δράσεων Gamecraft. Επιμελείται και συμμετέχει με δικές του ιστορίες στην τετράτομη πλέον συλλογή διηγημάτων μυστηρίου και φαντασίας, με τίτλο «Αντίθετο Ημισφαίριο», την οποία δημιούργησε το 2011. Έχει δημοσιεύσει διηγήματα και σε άλλες ανθολογίες μυστηρίου. Είναι πτυχιούχος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργική Γραφή» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στην Παιδαγωγική Σχολή Φλώρινας και συνεχίζει ως υποψήφιος διδάκτορας στην ίδια σχολή.

Reviews

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 4 out of 5]

Σίγουρα δε θα του έβαζα τρία άστρα, και τα τέσσερα ίσως να είναι υπερβολή, αλλά το μισό είναι πάντα υπέρ του μαθητή :P. Σαφής βελτίωση του περιεχομένου, πιο συγκροτημένο, λείπουν οι μεγάλες αδέξιες πολεμικές ιαχές.

Παράπονο: λείπει ο συλλαβισμός, το σπάσιμο των λέξεων στο τέλος της γραμμής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάποιες γραμμές να είναι τόσο πυκνές που να διαβάζονται σαν μια λέξη (!) κι άλλες να έχουν πέντε-έξι κενά ανάμεσα σε κάθε λέξη.

(21/4/2015: Αναλυτικά σχόλια για κάθε διήγημα θα ακολουθήσουν εν καιρώ.)

(8/8/2015: Ακολουθούν αναλυτικά σχόλια για κάθε διήγημα. Επιτέλους.)

Ναούμ Θεοδοσιάδης - Η βιβλιοθήκη και το παράθυρο: Έχω αρχίσει ν’ αναγνωρίζω πλέον το στυλ, τη θεματολογία, το παράδοξο στα χέρια του Θεοδοσιάδη. Μου αρέσει περισσότερο απ’ όσο θα περίμενα. Ίσως να είναι η ωριμότητα που αποπνέουν τα θέματά του; Ποιος το ξέρει. Σίγουρα όχι ο άνδρας της Μάρθας.

Κωσταντίνος Βαλαβάνης - Άγγελος θανάτου: Πιθανόν να το αδικώ, γιατί το θέμα δεν είναι του γούστου μου, αλλά μου φάνηκε να κάνει μια μεγάλη κοιλιά στην ποιότητά του στη μέση.

Δημήτρης Ψαλίδας – Συνάντηση: Πωπω. Ο τρόμος για έναν συγγραφέα. Να μην προλάβει. Πωπω.

Γιώργος Μαντζουρανίδης - Statues Quo: Ένα εκλεκτό μπιζουδάκι! Χωρίς πριν και μετά, χωρίς εξηγήσεις. Απλά τα γεγονότα κι οι αντιδράσεις. Μόνο Εύγε!

Άλκης Χατζόπουλος - Το πρόσωπο του θεού: χαριτωμένη παραλλαγή μιας πολυφορεμένης ιδέας. Ίσως μου άρεσε καλύτερα να δεν παρουσίαζε τον Ιεροεξεταστή τόσο σατανικά κακό. Ωστόσο, θεωρώ πως το σύνολο δουλεύει.

Αλέξανδρος Μυροφορίδης - Άκου τη γυναίκα: επίσης χαριτωμένη παραλλαγή του τυπικού αστυνομικού μοτίβου. Διαβάζεται ευχάριστα και δεν αφήνει πράγματα στον αέρα, πάει να πει δεν είναι απλά ένα κακοαντιγραμμένο αστυνομικό φλασάκι.

Πέτρος Αργυρίου – Flipside:Πολύ παράξενο διήγημα, σε σημείο που δεν είμαι σίγουρη αν μου άρεσε ή όχι.

Άρης Δεληγιαννίδης - Φεγγάρι καθ’ ομοίωσιν της Νύχτας: Δυνατό. Ίσως πιο σπλάττερ απ’ όσο θα μου άρεσε, αλλά δυνατό.

Δημήτρης Λαγός - Ανήλιαγο πάθος: Μαγικές εικόνες, ενδιαφέρουσα επιλογή υποβάθρου. Κάποια πράγμα όμως δε με έπεισαν, κυρίως αυτά που είχαν να κάνουν με τη σχέση Πέρισσου-Λήτης.

Παναγιώτης Παναγιωτίδης - Ο Βάρδος: Μάλλον το πιο αδύναμο της ανθολογίας. Δε θεωρώ ότι το ίδιο το ποίημα δουλεύει αντί άλλης πλοκής, αλλά και η επιλογή του συγγραφέα να ανακατεύει ελληνικούς και αγγλικούς χαρακτήρες με βρίσκει αντίθετη.

Νίκος Ραπτόπουλος – Εξώτικ: Μέχρι ένα σημείο είναι μπερδεμένο, αλλά γενικά πολύ διασκεδαστικό, χωρίς να είναι κωμικό

Ηλίας Τσιάρας - Η μυρωδιά της λήθης: Δεν είμαι πολύ σίγουρη. Από τη μία έχει ιδέες που πατάνε στη φοβία μας για το τι θα χαθεί και τι όχι στο μέλλον, έτσι όπως το πάμε. Από την άλλη, νομίζω ότι θα χρειαζόταν λίγη περισσότερη σκληρότητα, ίσως.

Γιώργος Δούρβας - Σκοτεινή παρακαταθήκη: Δε με έπεισε. Προβλέψιμο και μάλλον άτεχνα στημένο.

Βασίλης Γεωργόπουλος – Ονειροναύτες: Και πάλι μια συνηθισμένη ιδέα, με τυπική εξέλιξη. Όχι κακό όμως.

Μανώλης Φραγγίδης - Τα στενά του Καν-Μου: Τυπικό δείγμα ψευδοϊαπωνικής μάχης. Δυστυχώς δεν τα καταφέρνει να κάνει το ένα βήμα παραπέρα και να αποκτήσει ενδιαφέρον.

Κωνσταντίνος Ψύχας - Σελίδα 65: Έχει αρκετές ψυχαγωγικές στιγμές, αλλά γενικά ήθελε άλλη τεχνική για να μπορέσει να τραβήξει την προσοχή.

[Γιώργος Δάμτσιος · Rating 4 out of 5]

Όπως και με τον 2ο τόμο της συλλογής, έτσι και στον 3ο κολλάει, κουτί το μίνι σχόλιο που έκανα και στον 1ο.

Για το ΑΗ 1 είχα πει λοιπόν ότι…

“Η εν λόγω συλλογή έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου (μαζί με τις 2 επόμενες της σειράς) και την “τσάκισα” σε ένα απόγευμα. Σε γενικές γραμμές τα περισσότερα από τα διηγήματα τα βρήκα σε ικανοποιητικό επίπεδο και ευκολοδιάβαστα. Ανήκουν σε αρκετά είδη, με αυτά που συνάντησα συχνότερα να είναι το καθαρόαιμο φάντασι και το πολεμικό. (Αν θυμάμαι καλά πρέπει να υπάρχουν τρία από το κάθε είδος που προαναφέρω). Πέραν αυτών, στις σελίδες του αντίθετου ημισφαιρίου θα συναντήσει κανείς και τον τρόμο, το sci-fi και το μυστήριο, σε μια ευχάριστη ποικιλία.
Στο σύνολό του, επαναλαμβάνω ότι είναι ένα ανάλαφρο και καλό βιβλίο.”

Για το ΑΗ 2 είχα προσθέσει απλώς ότι:

“Η αλήθεια είναι ότι βρήκα τον συγκεκριμένο τόμο ένα “κλικ” πιο κάτω. Και πάλι όμως, πέρασα μια χαρά μαζί του. Αξιοπρεπέστατο.”

Οπότε, τώρα που ολοκλήρωσα και το ΑΗ 3, ας προσθέσω λακωνικά ότι:

Βρήκα τον τρίτο τόμο ελαφρώς καλύτερο όλων. Επίσης, το Αντίθετο Ημισφαίριο εξακολουθεί να μου φαίνεται αξιοπρεπέστατο και στο σύνολό του.

[Βαγγέλης Ιωσηφίδης]

Μια συλλογή ιστοριών, η τρίτη, ενορχηστρωμένη από τον αεικίνητο Αλέξανδρο Μυροφορίδη και πλαισιωμένη από πολλές και διαφορετικές πένες, οι περισσότερες στο ξεκίνημά τους.

Κράτησα ως αγαπημένες κάποιες ιστορίες, την καθεμία για άλλο λόγο:

1) Το Statues Quo, του Γιώργου Μαντζουρανίδη, για το χιούμορ και την έξυπνη χρήση της γλώσσας

2) Το Άκου τη γυναίκα, του Αλέξανδρου Μυροφορίδη, για την ατμόσφαιρα του έργου και κυρίως για το ευφυές εύρημα που δίνει τη λύση στην ιστορία αυτή

3) Το Φεγγάρι καθ' ομοίωσιν της Νύχτας, του Άρη Δεληγιαννίδη, για την εξαιρετική απεικόνιση της αλλόκοτης φρίκης

4) Τους Ονειροναύτες, του Βασίλη Γεωργόπουλου, για το υπέροχο ονειρικό-εφιαλτικό σκηνικό και τη φιλοσοφική σκέψη πίσω από αυτό

5) Τα στενά του Καν-Μου, του Μανώλη Φραγγίδη, για την έρευνα και την έμφαση στο ιαπωνικό σκηνικό

[Dimitra · Rating 3 out of 5]

Μια-δυο πραγματικά εξαιρετικές ιστορίες, ξεχωρίζω το Statues Quo του Γιώργου Μαντζουρανίδη, ως την πιο αγαπημένη μου από το βιβλίο.
Οι υπόλοιπες μου φάνηκαν κοινότυπες έως αδιάφορες και με φανερά ελλειπή επιμέλεια.