Boek [256 blz.]

by Robert van Eijden

Freelance-tekstschrijver Robert van Eijden heeft grip op zijn bestaan. Iets te veel grip, misschien. Hij leidt een overzichtelijk leven volgens schema's en systemen waar hij nooit van afwijkt, maar bezit desondanks weinig kracht - zelfs voor het oprichten van een Vereniging voor Onderpresteerders kan hij geen energie opbrengen. Met behulp van zijn vriend Paalman, de wijsheden van zijn blinde buurman en vele glazen Witte Trappist gaat hij moedeloos en volkomen zelfgeabsorbeerd elke strijd uit de weg - totdat de renovatie van zijn woningbouwflatje hem dwingt voor het eerst in zijn bestaan een daad te stellen.

Boek (256 blz.) is een genadeloos grappige roman over het schemergebied tussen normaal en gek, het bijzondere van het gewone en het gewone van het bijzondere. Zelden werd de onwil om te leven zo nauwgezet en ontroerend verwoord.

Genres: Literature

256 pages, Paperback

First published April 21, 2015

About the author

Robert van Eijden (1971) is freelance tekstschrijver en parttime levensgenieter. In 2015 debuteerde hij bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar met de roman Boek (256 blz.), die genomineerd werd voor de Bronzen Uil.

Zijn tweede roman Paradijs bij het dashboardlicht - Het leven van Jan de Vries (1966 - ) verscheen in 2018, wederom bij Nijgh & Van Ditmar. Het jaar daarop volgde Natte witte asperges (Brave New Books), een verzamelbundel met columns die Van Eijden schreef voor het veelbekeken prachtblad Playboy.

Van Eijden woont, werkt en scharrelt 's nachts langs het grofvuil in Utrecht. Momenteel bereidt hij zich in zijn mancave voor op zijn eerste midlifecrisis.

Reviews

[Frank · Rating 5 out of 5]

Dat Robert van Eijden de grappigste schrijver van Nederland is, wist ik al ongeveer zo lang als internet bestaat. Hij heeft immers al pakweg dertig jaar de leukste site van het hele Nederlandse internet, Maarwatishet.com. Na die site die alle andere sites overbodig maakt, heeft hij nu ook dit Boek (256 blz.) geschreven dat veel, zo niet alle andere boeken overbodig maakt. Het is minstens zo geestig als zijn webpagina’s, maar in tegenstelling tot die site, waarvan niemand echt weet wat het is, is dit een heus Boek (256 blz., al zijn het er volgens mijn Kobo Aura HD ereader maar 201, en wil mijn Kindle er niet meer over kwijt dan dat ik het boek nu voor 99% uit heb, zodat ik me afvraag of ik ergens een verborgen bonustrack heb gemist, maar een kniesoor die daarover kniest, althans niet de hele week). Met echte bladzijden – nou ja, behalve dus als je het ebook leest, zoals ik afwisselend proestend, grinnikend en schaterlachend heb gedaan. Maar in ieder geval met hoofdstukken, personages, thema’s en motieven, stijlfiguren, een verhaalontwikkeling en allerhande spannende ingrediënten, zoals pindakaas, Jack Daniels en olijven. Met een spannende supermarktachtervolging en dito wandelingen in vakantieparken. Met deadlines, oorlogsverschrikkingen en woningbouwverenigingen. Met stamgasten, bouwvakkers en kassameisjes. Kortom: een soort van panoramische dwarsdoorsnede (als dat kan) van onze hele samenleving. Een boek over het leven en de dood, en het verschil daartussen. Met ook nog eens een strakke soundtrack: kom daar maar eens om bij de WF Hermansen van deze wereld.

Ik heb op elke bladzijde minstens één keer hardop moeten lachen. (Al wist ik dus door die ereaders niet altijd op welke pagina ik zat, en ik heb vergeten bij te houden of ik wel minstens 256 keer heb gelachen.) Ik denk dat er in de Nederlandse letteren de afgelopen 68 jaar geen grappiger boek is verschenen. (En alle Nederlandse literatuur van voor die tijd is sowieso onleesbaar.) De hoofdpersoon is een Volkskrantlezer, maar dat is dan ook zo’n beetje het enige wat er op hem valt aan te merken, en hij wordt er bovendien meteen voor gestraft. (Poetic justice noemen ze dat in de Angelsaksische literatuuranalyse – die overigens nog een flinke kluif zal hebben aan het analyseren van alle motieven, kruisverwijzingen, dubbele bodems, lagen en schuimkragen in dit boek.)

Dit is de stem van een generatie. Een fluisterstem misschien, maar dat zal aan die generatie liggen. Het is de Twintig Tinten Witte Trappist voor de man van nu. Het mannelijke equivalent van Bridget Jones’ Dagboek, met minder chocola en meer realisme in de liefdesplot. De Knausgard van de Lage Landen (en je hebt hem heel wat sneller uit).

[Andre · Rating 3 out of 5]

Aardig geschreven, maar 128 bladzijden hadden meer dan genoeg kunnen zijn om het verhaal kwijt te kunnen

[Huso · Rating 4 out of 5]

Een humoristische roman die doet denken aan de betere boeken van Herman Brusselmans en in het banale zelfs aan Charles Bukowski (maar dan met minder seks). De associatie met “Pulp” van Bukowski was de eerste die bij mij opkwam. Niet vanwege het verhaal, maar vanwege de schrijfstijl: van de eerste tot de laatste pagina onderhoudend. Het schrijfplezier spat van de pagina's. Sommige auteurs proberen zo had een grappig boek te schrijven dat het mislukt. Zowel Van Eijden als Bukowski beschrijven het banale, het dagelijkse leven. Geen grote heldendaden, maar het eenvoudige alledaagse. En dat doet Van Eijden op zo’n manier dat het bijzonder humoristisch is. Dat begint eigenlijk al bij de titel. En na afloop had je gewild dat het boek nog eens 256 bladzijden extra had geteld. Een uniek debuut. Ik ben buitengewoon nieuwsgierig naar zijn toekomstige werk. Tot die tijd kunnen we altijd nog terecht op zijn blog www.maarwatishet.com.

[Gerrianne · Rating 3 out of 5]

Ik kwam veel humoristische uitspraken tegen, en het einde: Geweldig! Totaal onverwacht. Door dat einde zou ik zo een hele ster extra aan het boek geven. Het was helemaal af :-).

Lees mijn complete recensie via http://leesdan.blogspot.nl/2015/08/bo...

[Sjaco · Rating 3 out of 5]

Kan beter wel goed

[Marjolein IJsland · Rating 5 out of 5]

In slakkentempo gelezen, want zo heb je er lekker lang plezier van. Achtergebleven met pijn in mijn buik van het lachen, hunkerend naar witte trappist. Mooi.

[Melanie · Rating 4 out of 5]

Ik heb soms luidop gelachen met de gedachtenkronkels van de auteur. Geruststellend om te lezen dat ik niet de enige ben die denkt zoals hij :-)

[Tonny · Rating 4 out of 5]

Wat een geweldig boek heeft Robert van Eijden geschreven. De grootste kracht van het boek is ongetwijfeld de gortdroge humor. Alleen een blik op de eerste bladzijden (een quote van Al Bundy en de inhoudsopgave met hoofdstuktitels) zegt voldoende. Maar er is meer dan dat, veel meer dan dat wat het boek zo goed maakt.

Van Eijden schrijft over een hoofdpersoon met de naam Robert van Eijden. Een man zonder al te veel kracht, iemand die niet of nauwelijks weet om te gaan met onverwachte situaties en die vasthoudt aan een aantal vastigheden die je bijna rituelen zou kunnen noemen. Als lezer voelde ik onmiddellijk mee met van Eijden. Hij heeft iets ontwapenends over zich. Wellicht heeft dat iets te maken met de kwetsbaarheden die zo op de oppervlakte liggen. Of is het die gezonde afkeer tegen de maatschappij die zo aanlokkelijk is? Of is toch gewoon die prachtige humor:

"Toen ik een van de uien optilde omdat hij niet netjes naast de andere lag, zag ik dat hij aan de onderkant verrot was, meer dan verrot zelfs - er kwam een bruine vloeistof uit waarin een groep maden lag te krioelen alsof ze net grote vakantie hadden gekregen. Ik hoorde ze al juichen.Hoera! Zes weken niet naar die kutmadenschool!"

"Op het stalen bankje dat de gemeente een paar jaar geleden naast de glasbak voor mij flat heeft neergezet, zat een man die eruitzag als een gigantische gesmolten kaars."

De terugkerende elementen in het verhaal zijn ook zo treffend: de eindeloze herhaling van dezelfde liedjes bij Arrow Classic Rock, de hilarische mailtjes naar bedrijven, Hitler, Wikipedia. Ook de bijfiguren, Paalman, de bouwvakker en de blinde buurman zijn mooi gekozen.

Om af te sluiten nog een gedeelte uit een mooi scène: Van Eijden staat in de supermarkt op een vakantieadres op de Veluwe. Hij rekent een reep af bij de kassa. Er wordt gevraagd of hij toch niet toevallig een tweede reep wil pakken: het is immers twee halen en een betalen. Van Eijden vindt een reep voldoende. Maar zo gemakkelijk komt hij hier niet mee weg:

"'Pakt u dan nog even een tweede?' Nog nooit had ik iemand een alledaagse vraag horen uitspreken als een dreigement van een moslimterrorist, maar deze caissière had het zojuist gepresteerd. Mijn linkerooglid begon te trillen.
(...)
Achter mij stond een man met zijn mandje in mijn rug te duwen. Ik draaide me om. Hij droeg een grijze Gaastra-jas, een kleur die ik in mijn tijd op het vakantiepark nog niet had gezien. De rebel.
'Wat begrijpt u niet aan het woord gratis? ' vroeg hij. 'De gra of de tis? Pak die klotereep, dan kunnen we door hier.
'Nou, nou,' zei ik, 'wat een agressie. U moet nodig eens naar een vakantiepark op de Veluwe.'"

[Alexis · Rating 4 out of 5]

Een slacker novel met hoog autobiografisch gehalte van Utrechtenaar Van Eijden. Oftewel, een verhaal over een weinig ondernemende neuroot die alleen maar rust en structuur wilt in zijn leven.

In extreem detail beschijft Van Eijden zijn dagelijkse bezigheden en omgeving. Dit doet hij op droge, sarcastische wijze en veelal zitten hier grappige vondsten tussen. De hoge frequentie van spitsvondige opmerkingen waarin geschoten wordt, zorgt er ook voor dat er veel missers tussen zitten. Dat maakt het bij wijle wat vermoeiend om door te lezen, temeer omdat er een dramatische verhaallijn ontbreekt (de verbouwing van zijn sociale huurwoning is niet zo heftig om hier een thema van te maken).

Toch maakt de gewone Nederlandse setting en unieke kijk op de wereld deze debuutroman tot een meer dan vermakelijke leeservaring. Daarbij is het een uitstekend boek om gewoon is een hoofdstuk van bij te pakken om weer wat leuke oneliners op te rakelen.

[Tjibbe Wubbels · Rating 2 out of 5]

Met een motto van Al Bundy

I found out in life you can't live in the past. Or the present or the future.

heb je wel wat te bewijzen. In deze semi-autobiografische roman zoekt Robert van Eijden naar de zin van het leven om vooral zinloosheid en waanzin te ontdekken. Hij doet dit best leuk met regelmatig goede zinnen, zoals

De mens moet ernaar streven op een zo comfortabel mogelijke manier niet al te ongelukkig te zijn, dat leek mij het hoogst haalbare in het leven.

Nogal depressief, maar altijd met humor (al leverde het bij mij niet meer op dan een glimlach hier en daar). Ik kom niet verder dan 2 sterren al heb ik me best vermaakt en ga ik de opvolger ook zeker lezen.

[Roos · Rating 3 out of 5]

Boek leest gemakkelijk weg. Een erg vermakelijk boek over hoe van Eijden een overzichtelijk, maar komisch leven leidt waarin de kleinste afwijkingen van zijn schema een ramp lijken in zijn gedachten. Zoals de pindakaas met stukjes die oppeens uit het assortiment van zijn plaatselijke supermarkt is gehaald. Dit levert leuke verhaaltjes op zodat je door wilt lezen. Een lekkere luchtige roman waar ik erg van heb genoten.

[Wilte · Rating 4 out of 5]

Sympathieke autist drinkt veel Witte Trappist in cafe samen met blinde buurman. Paalman, een andere vriend is een snelle jongen met een audi. Hoofdpersoon Robert van Eijden is zzp’er doet eindredactie voor een modeblad. Leest ook veel het Viva forum. Droogkomisch boek. Ondanks neuroses, zeer sympathiek hoofdpersoon. De verbouwing (binnenklimaat moet anders) door de woningbouwvereniging ontwricht zijn leven.

[Jonna · Rating 3 out of 5]

Een klein beetje in de stijl van Backman maar dan 'lekker' Nederlands. Soms vond ik het herkenbaar, andere keren kon ik me niet inleven. Soms heb ik hardop gelachen maar ik net zo vaak miste ik de clou.

[Marleen · Rating 5 out of 5]

4.5 stars. This was very funny and entertaining and well-written. I flew through it and wish it was longer than the titular 256 pages. And honestly, sometimes our MC was scarily relatable. I’m glad I have been spared any big remodeling projects so far….

[Anneke · Rating 2 out of 5]

Het verhaal gaa over vannalles en niets, niet echt mijn smaak. Desalniettemin, zeer goed geschreven.

[Paul · Rating 4 out of 5]

Goed boek (256 blz.)!

[Wouter · Rating 4 out of 5]

Boek (256 blz.) gaat over de kleine over de kleine, alledaagse gebeurtenissen in het leven van Van Eijden, een droogkloot die niet tegen verandering kan maar toch een hoop meemaakt, als onderpresteerder.

We staan dicht op de leefwereld van Van Eijden, groots is het allemaal niet (behalve dan voor meneer zelf), en dat is af en toe wel zo fijn. Dit boek moet geschreven zijn door een levensgenieter.

[Biene · Rating 4 out of 5]

Ik vond dit echt een geweldig boek! Van te voren had ik begrepen dat het 'bijna te bizar' zou zijn maar dat vond ik helemaal niet. Niet per se voor mij, maar voor veel mensen zak het heel herkenbaar zijn. Dit is niet bizar, dit is de werkelijkheid. Fantastisch omschreven, grappig en pijnlijk tegelijk. En ja, het laatste hoofdstuk is wel een beetje gek...

[Fons · Rating 5 out of 5]

Oh wat een heerlijk boek dit!!!

Herkenbaar, geniaal grappig en briljant taalgebruik.

Lees de synopsis en dat je leuk lijkt, is dit een perfect boek.

5 sterren en een mooie plaats in mijn boekenkast.

[Steef · Rating 4 out of 5]

Dit boek was minstens zo goed als ik hoopte dat het zou zijn.

Ik bedacht me nog: wat is de minimale IQ/prestatieverhouding waarbij je kunt spreken van onderpresteren? Dat zou ik nou wel eens willen weten. Misschien dat iemand (niet ik) dat een keer uit kan zoeken. Of niet. Zie maar.

[Martijn van Es · Rating 4 out of 5]

Wie Robert van Eijden een beetje heeft gevolgd op het internet in de afgelopen vijftien jaar herkent veel in dit boek. En toch is het fictie. Fictie die erg vreemd is, maar heerlijk wegleest.

[Linjea · Rating 2 out of 5]

Niet helemaal mijn ding

[Kris Minne · Rating 4 out of 5]

Vanmorgen gestart om te zien of het wat was, dit boek. Vanavond 256 blz. verder en ja, het was wel wat, dit boek.