What do you think?
Rate this book
Leven in Mootjes
De allermooiste cursiefjes van Maud Vanhauwaert verzameld. Inclusief een bijsluiter over de making-of van dit bewerkelijke boek!
Een ‘mootje’: in nog geen 200 woorden weet Vanhauwaert je te ontroeren, ontwapenen en speels te ontregelen met haar tranches de vie, raampjes op de wereld.
Een ‘mootje’: in nog geen 200 woorden weet Vanhauwaert je te ontroeren, ontwapenen en speels te ontregelen met haar tranches de vie, raampjes op de wereld.
176 pages, Hardcover
Published January 1, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
August 22, 2026
Maud Vanhauwaert is een geniale taalkunstenaar. Niet al haar onderwerpen boeien me - de stukjes over baby's en kleuters sla ik liever over - maar sommige verhalen raakten me diep. Het mootje dat het meest bleef hangen was dat van de zwerver en de sprekende vuilnisbak. 'Gaa zaat ne goeie mengs.' En extra lof voor dat raampje, dat er niet zomaar zit. Het heeft wel degelijk iets te betekenen.
July 8, 2026
Alleen al voor het verhaal van mijn gat is dit de moeite!
En het geeft zo'n mooi doorkijkje in het jonge moederschap.
Heel blij dat ik mijn eigen unieke exemplaar op voorhand had besteld, en eentje op reserve om cadeau te geven.
En het geeft zo'n mooi doorkijkje in het jonge moederschap.
Heel blij dat ik mijn eigen unieke exemplaar op voorhand had besteld, en eentje op reserve om cadeau te geven.
June 23, 2026
Een boekje om te lezen op je terras met de zonsondergang piepend door het raampje.
'De zomer is doezelende wespen in omgekeerde limonadeglazen. De zomer is zand op zonnemelk op huid. Lampionnen boven een dorpspleintje waar twee oudjes de tango dansen. De zomer is ruimte zonder tijdschotten. Oeverloos, overlopend als een infinity pool. De zomer is heimwee naar zomers van weleer. De zomer is zelfs heimwee naar zomers die er nooit zijn geweest, maar waarover je hebt gelezen of die je je hebt ingebeeld. Zo is zomer voor mij de gedachte aan doezelen onder een boom vol barstende kersen. Zom, zomer, zomst.'
'De zomer is doezelende wespen in omgekeerde limonadeglazen. De zomer is zand op zonnemelk op huid. Lampionnen boven een dorpspleintje waar twee oudjes de tango dansen. De zomer is ruimte zonder tijdschotten. Oeverloos, overlopend als een infinity pool. De zomer is heimwee naar zomers van weleer. De zomer is zelfs heimwee naar zomers die er nooit zijn geweest, maar waarover je hebt gelezen of die je je hebt ingebeeld. Zo is zomer voor mij de gedachte aan doezelen onder een boom vol barstende kersen. Zom, zomer, zomst.'
July 17, 2026
Korte stukjes, mooie woordspelingen en gedachtegangen.
June 23, 2026
Ik ben meer fan van het concept van dit boek (en de beschrijving van de weg naar het gat) dan van de inhoud.
Zoals Vanhauwaert zelf schrijft, verhouden de 'mootjes' zich in de krant tot het nieuws eromheen:
'De stukjes worden omgeven door het hoofdnieuws van de dag, en - al weet ik op voorhand niet wat er op de voorpagina komt - ik hoop altijd dat ze een mooie bijgedachte kunnen oproepen, een fris tegenwicht bieden en misschien zelfs een nieuw perspectief.'
In dit boek verhouden de mootjes zich enkel tot elkaar en dat levert tijdens het lezen vooral kwaliteitsstrijd op, de mootjes gaan met elkaar concurreren.
Daarbij vind ik de toon hier en daar wat flauw.
(Misschien is dit eigen schuld dikke bult, ik liet mij verleiden door de vormgeving van dit boek zonder ooit een cursiefje van Vanhauwaert te hebben gelezen. Maargoed, ik was wel erg fan van Tosca)
Zoals Vanhauwaert zelf schrijft, verhouden de 'mootjes' zich in de krant tot het nieuws eromheen:
'De stukjes worden omgeven door het hoofdnieuws van de dag, en - al weet ik op voorhand niet wat er op de voorpagina komt - ik hoop altijd dat ze een mooie bijgedachte kunnen oproepen, een fris tegenwicht bieden en misschien zelfs een nieuw perspectief.'
In dit boek verhouden de mootjes zich enkel tot elkaar en dat levert tijdens het lezen vooral kwaliteitsstrijd op, de mootjes gaan met elkaar concurreren.
Daarbij vind ik de toon hier en daar wat flauw.
(Misschien is dit eigen schuld dikke bult, ik liet mij verleiden door de vormgeving van dit boek zonder ooit een cursiefje van Vanhauwaert te hebben gelezen. Maargoed, ik was wel erg fan van Tosca)
July 18, 2026
Leven in Mootjes, het ‘Verzamelde Mootjes’-boek van Maud Vanhauwaert is zo een boek dat je nog langer zal heugen door het extra verhaal dat erbij komt, en waarvan je als vroege pre-order inschrijver echt wel goed op de hoogte werd gehouden. Namelijk het verhaal over dat gat van haar, in de cover van haar boek dus, waarvoor zij, enkele kompanen en haar uitgeverij letterlijk de ziel uit hun lijf hebben gelopen en de lage landen hebben doorkruist.
Dat raampje naar het leven zoals zij het beschrijft in de cursiefjes oftewel ‘mootjes’ die ze sinds 2022 heeft geschreven voor de krant De Morgen - soms in het klein over haar eigen wereld, en soms over de GROTE wereld daarbuiten - moest en zou door heel haar boek geperforeerd worden.
Het project is wat uit de hand gelopen en heeft nogal wat voeten in de aarde gehad. De wanhoop en bijna een opgave nabij, is het haar en haar team uiteindelijk gelukt. Een leuke boekvoorstelling is het resultaat, met dit verhaal inclusief de vele (al dan niet flauwe) woordspelingen, en niet te vergeten de prachtige mootjes tekst zelf.
Hoe de auteur zo vaak mooie en juiste woorden vindt in al deze cursiefjes. Dankzij geweldig gevonden metaforen zoals kinderen die in een zandbak spelen, kinderlijke niet te weerleggen waarheden, hun vele vragen en hun chef’s kiss uitnodiging voor een ‘weenfeestje’, bedenkingen over vakanties, verkiezingen & vervreemding, racisme, wu wei, de jaarlijkse poëzieweek, sociale media en de sterren bij recensies van niet alleen boeken, maar ook bij allerlei andere dingen. De mootjes verhouden zich tot het hoofdnieuws dat op de voorpagina van de krant komt, en de auteur hoopt dat ze een frisse bijgedachte, wat tegenwicht of zelfs een nieuw perspectief kunnen bieden tegenover alles wat er in de wereld gebeurt.
Last but not least nog enkele tips: Houd uw post-its in de buurt voor de vele frapperende beschouwingen en dito fraseringen. Tag de auteur op Instagram dat u het boek aanraadt zodat de auteur dit leuk kan vinden, wat u dan weer leuk kunt vinden en er zo een Droste-effect wordt gecreëerd. Pak uw exemplaar van de eerste druk met respect op, en niet door het raampje heen, want dan kan dat beginnen rafelen. Deze bundel is een firmament van sterren en een vol ballenbad waard.
Dat raampje naar het leven zoals zij het beschrijft in de cursiefjes oftewel ‘mootjes’ die ze sinds 2022 heeft geschreven voor de krant De Morgen - soms in het klein over haar eigen wereld, en soms over de GROTE wereld daarbuiten - moest en zou door heel haar boek geperforeerd worden.
Het project is wat uit de hand gelopen en heeft nogal wat voeten in de aarde gehad. De wanhoop en bijna een opgave nabij, is het haar en haar team uiteindelijk gelukt. Een leuke boekvoorstelling is het resultaat, met dit verhaal inclusief de vele (al dan niet flauwe) woordspelingen, en niet te vergeten de prachtige mootjes tekst zelf.
Hoe de auteur zo vaak mooie en juiste woorden vindt in al deze cursiefjes. Dankzij geweldig gevonden metaforen zoals kinderen die in een zandbak spelen, kinderlijke niet te weerleggen waarheden, hun vele vragen en hun chef’s kiss uitnodiging voor een ‘weenfeestje’, bedenkingen over vakanties, verkiezingen & vervreemding, racisme, wu wei, de jaarlijkse poëzieweek, sociale media en de sterren bij recensies van niet alleen boeken, maar ook bij allerlei andere dingen. De mootjes verhouden zich tot het hoofdnieuws dat op de voorpagina van de krant komt, en de auteur hoopt dat ze een frisse bijgedachte, wat tegenwicht of zelfs een nieuw perspectief kunnen bieden tegenover alles wat er in de wereld gebeurt.
“Ik ben blij dat ik hem van antistoffen voorzie. Maar nog fijner zou het toch zijn als je pro-stoffen kon meegeven aan je kind. Ik wou dat ik mijn zoon chronisch vatbaar kon maken voor de poëzie die in droefenis trilt.[…] Veel meer dan dat ik mijn zoon wil wapenen, hoop ik dat hij ontwapenend wordt. Veel meer dan sterktes hoop ik dat hij een zwak krijgt. Voor schoonheid, speculoos en troost. En, als het enigszins kan, ook een beetje voor mij.”
Last but not least nog enkele tips: Houd uw post-its in de buurt voor de vele frapperende beschouwingen en dito fraseringen. Tag de auteur op Instagram dat u het boek aanraadt zodat de auteur dit leuk kan vinden, wat u dan weer leuk kunt vinden en er zo een Droste-effect wordt gecreëerd. Pak uw exemplaar van de eerste druk met respect op, en niet door het raampje heen, want dan kan dat beginnen rafelen. Deze bundel is een firmament van sterren en een vol ballenbad waard.
July 21, 2026
Twee keer per week schreef Maud Vanhauwaert stukjes in de krant De Morgen. Wanneer ze deze in een boek wil verzamelen, wil ze dit op een originele manier doen, in de vorm van een boek met een gat erin. Dit klinkt gemakkelijker dan het lijkt, en het proces hiervan staat in de bijsluiter (origineel!) bij het boek.
De meeste stukjes zijn leuk om te lezen, spreken aan en zijn herkenbaar (een aantal vond ik wat minder). Kleine raampjes op een grote wereld.
Om af en toe een of meerdere stukjes te lezen, en de vorm zelf is echt goed gevonden.
Uit Epauletje:
‘Het is bijvoorbeeld toch echt jammer dat je verdriet niet, zoals een taart, in stukjes kan verdelen. Dat we wel allemaal geld kunnen doneren, maar dat er geen mogelijkheid bestaat om een aandeel in elkaars verdriet op te kopen. Verdriet verbindt, maar laat zich niet verdelen; het vermenigvuldigt zich alleen maar. Er zou een winkel moeten bestaan die schijfjes verdriet aanbiedt, bijvoorbeeld in de vorm van epauletten. Wie wat meer kan verdragen, neemt er nog een extra epauletje bij. Zo zouden we pas echt samen het wereldleed kunnen dragen. En we zouden moeite moeten doen om onverschillig de schouders op te halen.’
De meeste stukjes zijn leuk om te lezen, spreken aan en zijn herkenbaar (een aantal vond ik wat minder). Kleine raampjes op een grote wereld.
Om af en toe een of meerdere stukjes te lezen, en de vorm zelf is echt goed gevonden.
Uit Epauletje:
‘Het is bijvoorbeeld toch echt jammer dat je verdriet niet, zoals een taart, in stukjes kan verdelen. Dat we wel allemaal geld kunnen doneren, maar dat er geen mogelijkheid bestaat om een aandeel in elkaars verdriet op te kopen. Verdriet verbindt, maar laat zich niet verdelen; het vermenigvuldigt zich alleen maar. Er zou een winkel moeten bestaan die schijfjes verdriet aanbiedt, bijvoorbeeld in de vorm van epauletten. Wie wat meer kan verdragen, neemt er nog een extra epauletje bij. Zo zouden we pas echt samen het wereldleed kunnen dragen. En we zouden moeite moeten doen om onverschillig de schouders op te halen.’
Displaying 1 - 7 of 7 reviews