Dit is het openhartige en bloedstollende levensverhaal van een doodgewone jongen uit Overijssel die voor de Mossad gaat werken en een leven leidt als in een Bond-film. Als inlichtingenexpert infiltreert Jonathan Mor in de schaduwwereld van Israëls vijanden. Hij specialiseert zich in het ronselen van Iraniërs als geheim agent, voert operaties uit om een Syrische generaal het land uit te smokkelen, een Hamas-kopstuk te elimineren en internationale terroristen te ontvoeren uit Nederland. Jarenlang weet hij zich te verschuilen achter dekmantels en vermommingen, tot het moment dat hij op de dodenlijst van de Iraanse Revolutionaire Garde belandt en moet vluchten voor zijn leven.
Spion van de Mossad is ook een fascinerende beschrijving van een van de dodelijkste geheime diensten ter wereld, verteld van binnenuit. Op indringende wijze laat Jonathan zien hoe deze inlichtingendienst - door decennia aan nauwgezet speurwerk - is doorgedrongen tot in de haarvaten van de Iraanse samenleving tot aan mobiele telefoons aan toe.
Wat een nare vent die zichzelf echt wel helemaal het mannetje vindt. Verbijsterend hoe al het leed van eigen hand wordt goedgesproken en er ‘met grote frustratie’ wordt gekeken naar protesten van mensen met een andere mening.
“Beledigd door alles, beschaamd door niets" past heel erg goed bij dit boek. De verteller (een isralie) moord, bedriegt en zaait terreur, wanneer er iets wordt terug gedaan (uit zelfverdediging) zijn het terroristen/ domme Arabieren. Die enkel en alleen tegen isra-el vecht omdat het joden zijn. De verteller in het boek is ook nog eens arrogant, hij wil constant kwijt hoe slim hij is en hoeveel vrouwen hij krijgt (zijn mening over vrouwen is onverassend ook niet heel hoog)
Pluspunt aan het boek is wel dat je leert wat voor organisatie de mossaad is, en het is een makkelijk lezend boek
Heel slecht geschreven. Verhalen worden totaal niet boeiend gebracht. Eigen lof stinkt show. Iets bijleren doe je eigenlijk niet, wat ook niet kan bij zo een geheime dienst denk ik
Het grote kritiekpunt wat iedere keer terugkomt tijdens het lezen is dat het boek een meer afgewogen vertelstijl mist. De verteller is sterk biased en die subjectieve houding komt nadrukkelijk terug in vrijwel het hele boek. Dat is ergens begrijpelijk: een persoonlijk verhaal over de Mossad zal nooit volledig neutraal zijn. Maar de auteur had meer afstand kunnen nemen van zijn eigen rol en overtuigingen. Nu voelt het regelmatig alsof de lezer vooral moet worden overtuigd van het gelijk, de kunde en het belang van de hoofdpersoon.
Daarmee ontstaat ook het beeld van een auteur die zichzelf graag neerzet als “het mannetje”. Reflectie, twijfel of kritische zelfanalyse zijn nauwelijks aanwezig. Morele dilemma’s, fouten of bredere geopolitieke consequenties blijven grotendeels onderbelicht. Juist dat maakt het boek soms onevenwichtig. Een kritischer of analytischer perspectief had het verhaal geloofwaardiger en inhoudelijk sterker gemaakt.
Daarnaast roept het boek voortdurend de vraag op hoe feitelijk en representatief de beschreven gebeurtenissen eigenlijk zijn. Het verhaal voelt niet wetenschappelijk of journalistiek stevig onderbouwd. Bronnen, verificatie of plaatsing binnen een bredere historische en geopolitieke context ontbreken grotendeels. Daardoor blijft na het lezen enigszins onduidelijk wat precies als feit moet worden beschouwd, wat interpretatie is en wat mogelijk geromantiseerd of aangedikt is. Hierdoor is het lastig om het boek serieus te plaatsen binnen de bredere literatuur over inlichtingendiensten en internationale veiligheid.
Helaas is dit boek niets anders dan een niet-kritisch samenraapsel van verhalen van een man die vooral aan iedereen wil laten zien hoe gaaf hij is. Uit het boek blijkt vooral dat hij zichzelf écht heel vet vindt, met stoere jongensverhalen die de lezer moet doen huiveren van spanning. Ik heb zelf vooral gehuiverd om passages als: “De meeste indruk echter moest de flamboyante en steenrijke investeerder maken: dat was ik”. Met dit soort zelfgenoegzame zinnen is het boek doorspekt.
Daarnaast gebruikt J.M. dit boek ook even als platform om bepaalde dingen te bevestigen of ontkennen om stof te doen opwaaien. Was Wilders een bron van de Mossad? Ons J.M., die overigens naar eigen zeggen geen toegang had tot het hoofdkantoor van de Mossad, kan ons vertellen dat dat niet zo is! Fijn dat zijn expertise zo wijd reikt en interessant dat de co-auteur, een journalist, niet een kritische blik heeft geworpen op dergelijke statements.
Wat een indrukwekkend verhaal, hetgeen we zien in spannende films speelt zich in realiteit af. Iets waar ik persoonlijk nog nooit bij stilgestaan heb en mij wel enorm fascineert. Ik snap in de reviews hier dat de schrijfstijl soms wat kan overkomen als "stoeferig" en "ik kan het allemaal" maar ik leerde ook dat wat deze man gepresteerd heeft, ook echt wel niet van het minste is. De meeste mensen onder ons doen het hem niet na. Echter wat ik het meest gemist heb is diepgang, zowel in de verhaallijn als in de beleving. Het blijft zeer erg kort en feitelijk zonder gevoel, zonder bijkomende gedachten, wat maakte dat ik een zeer spectaculair verhaal vaak als saai heb geïnterpreteerd. Hoe dan ook was het uitermate interessant om een kant van onze wereld te ontdekken waar wij dagdagelijks niets mee te maken hebben. Voor mij boeiend maar dus te oppervlakkig geschreven
Wat een verhaal, het is wel duidelijk dat dit niet het complete verhaal is. Mor is natuurlijk biased en hij kan natuurlijk niet alles vertellen, maar het leest makkelijk weg en is interessant.
Ik had nog niet zon duidelijk beeld over de Mossad, maar had niet verwacht hoe groot ze waren en ook nog eens in elk land zulke teams hebben. En ze kunnen dus blijkbaar ook nep-paspoorten van bevriende landen krijgen?? Het is eigenlijk best verontrustend allemaal als je aan de "verkeerde" kant staat en heel geruststellend als je aan de "goede" kant staat.
Ook leuk om te weten dat JM dus de Mossad man was in het boek van Huib. 2 verhalen die samen komen
Ik vond het indrukwekkend om het verhaal te lezen en zo mee leven in het leven van ‘Jonathan’. Het is wel allemaal een beetje herhaling en niet op chronologische volgorde dus vond het soms ook wat gek volgen. Zeker een aanrader als je een ‘kijkje achter de schermen’ wil let wel op het is zijn verhaal en beleving
Heb het geluisterd via spotify inclusief epiloog en appendices. Zeer boeiend. Geeft een inkijk in de wereld van de spionage. Laat ook zien wat voor offers er keer op keer door veel Israeli gebracht worden, die vechten voor hun eigen veiligheid. Voor een wereld die wij te makkelijk als vanzelfsprekend aanvaarden.
Teleurstellend. Weinig reflectie op de positie van Israel. Schrijver ziet zichzelf als moreel verheven en dat komt duidelijk terug in de manier waarop hij praat over ‘die arabieren’ en de ‘linkse naïviteit’.
Het verhaal komt mij ietwat ongeloofwaardig over. ‘Jonathan’ heeft of een veel te groot ego of enorme verbeeldingskracht. Er zit vast een kern van waarheid in, maar wel flink aangedikt. Niet heel leuk geschreven.
De auteur(s) zijn zeer biased en vervallen in een sterk Us vs. Them narratief waarbij elke vorm van geweld gelegitimeerd wordt. Het is ook verbazend wat voor hoge pet de auteur op heeft van zichzelf en de hoge zuurheidsgraad als anderen daar onvoldoende naar handelen
Pff, het was wel moeilijk om hier doorheen te komen. Dat lag niet aan de schrijfstijl, die vloeiend was en goed te lezen. Complimenten daarvoor. Maar verder was het een soort egotrip, zonder enige zelfkritiek of -reflectie.
Ik geloof het verhaal maar ten dele. Niemand kent gebeurtenissen uit het verre verleden zó goed uit zijn of haar hoofd. Het voelt alsof er een dubbele agenda achter zit.
Interessant en bizar wat er bij de Mossad allemaal gebeurt. Schrijver is echter heeel trots op wat hij allemaal heeft gedaan en bereikt heeft. Aan zelfverheerlijking geen gebrek
Het is een interessant boek omdat het een inkijkje geeft over deze wereld. Ik begrijp wel het egocentrische en eenzijdige beeld wat anderen omschrijven.