What do you think?
Rate this book
ดั่งพรหมลิขิตรัก
"เพียงแรกพบสบพักตร์พี่รักเจ้า อยากขอเฝ้าเคล้านางไม่ห่างหาย หากได้น้องครองแนบชิดสนิทกาย หญิงทั้งหลายพี่ไม่แลแค่มองเธอ รสิกา หลงเข้าไปในสยามยุคปี 2466 ในฐานะ การะเกด หญิงสาวผู้เรียบร้อย ดีกรีลูกสาวท่านเจ้าพระยา เธอได้พบกับ หม่อมเจ้าดนัยเทพรังสรรค์ ราชนิกุลหนุ่ม เจ้าของดวงหน้าหล่อแบบโบร่ำโบราณ และต่างก็หลงรักกันแทบจะในทันที เธอกับเขาไม่น่าจะสานสัมพันธ์กันได้ด้วยกรอบประเพณี ยุคสมัย และพื้นเพความเชื่อที่ต่างกัน รวมทั้งเขานั้นมีคู่หมายเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว หัวใจสองดวงที่เชื่อว่าพรหมลิขิตรักนั้นมีอยู่จริง จะพาทั้งสองก้าวข้ามอุปสรรคทั้งหลายไปได้อย่างไร "
537 pages, Paperback
First published March 1, 2014
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
April 22, 2015
ก่อนอื่นอาจจะงงว่าทำไมไม่จัดอยู่ในหมวดย้อนเวลา
ต้องอ่านจนจบแล้วจะเข้าใจค่ะ ซื้อเล่มนี้มาอ่านเพราะ
เห็นคนรีวิวว่าเป็นแนวย้อนเวลา ซึ่งตัวเองชอบอยู่แล้ว
พลอตน่าสนใจ ให้ความรู้สึกเรื่องคล้ายๆแนวทะลุอดีต
ที่ผ่านมาเรื่องอื่น
ตัวละครผู้เขียนเน้นย้ำในส่วนของนางเอกว่าสวยแปลก
แต่ทุกคนในเรื่องไม่มีใครบรรยายได้เลยว่าคำว่าสวย
แปลกนั้นหมายถึงสวยยังไง พูดถึงนางเอกแล้วมาพูด
ถึงนิสัยก่อนเลย
รสิกาย้อนมาอยู่ในร่างของการะเกด ซึ่งพฤติกรรมหลายๆ
อย่างได้ผิดจากนิสัยของการะเกดเดิมที่เรียบร้อยเก็บตัว
กลายเป็นต่อปากต่อคำ ประชดประชัน ซึ่งทำให้ตัวเองนาง
เอกดูไม่น่ารักเลยแม้แต่น้อย เพราะถ้อยคำออกจะเสียดสี
จิกกัดตัวละครอื่นเสียจนไม่ใช่ถ้อยคำที่ดูฉลาด แต่ดูร้าย
มากกว่าค่ะ และดูเหมือนคนจะทำใจยอมรับกับนิสัย
ที่เปลี่ยนไปของนางเอกง่ายมาก แถมยังชื่นชมในความ
ปากกล้า ซึ้งบางครั้งดูกล้ามากจนเกินไป อ่านแล้วจึงรู้สึก
ขัดๆหลายอย่างว่าบุคลิกรวมถึงการพูดจา ทำให้คนอื่นเอ็นดู
ได้ยังไง ทั้งยังใช้ภาษาอังกฤษได้ ในเมื่อเธอไม่เคยออกจาก
บ้านไปไหน แค่หนังสือไม่น่าจะทำให้พูดได้ รวมถึงสำเนียง
ตัวพระเอกค่อนข้างเป็นไปตามแบบฉบับคุณหลวง ชวนฝัน
น่ารักค่ะ ปากหวาน และค่อนข้างเป็นคนหัวสมัยใหม่ตาม
นิยมเพราะเรียนจบมาจากเมืองนอก
ตัวร้ายค่อนข้างออกแนวร้ายแบบนางร้ายไทย ใส่ร้าย
พูดจาไม่ดี พูดจาให้ร้าย แต่พอมาเจอนางเอกก็เป็นตัว
ร้ายที่ดูออกจะตลกและน่าสงสารแทน
นอกจากนี้ก็มีตัวละครอื่นๆที่ผู้เขียนแทรกมาในเรื่อง
คู่รองที่ไม่ค่อยมีบทบาทเท่าไหร่
โดยรวมตัวโครงเรื่องค่อนข้างเบาไม่มีจุดพีคออกแนว
เล่าไปเรื่อยๆ ตัวละครค่อนข้างเชื่อและชื่นชมในตัว
นางเอกง่ายมาก ซึ่งจริงๆนางเอกเองนิสัยต่างไปอย่าง
สิ้นเชิง คำถามคือทุกคนทำไมถึงเชื่อง่ายมาก
รวมถึงอุปสรรค ขนบธรรมเนียมต่างๆในการเข้า
เฝ้าก็ยังดูไม่ค่อยจริงจัง ทั้งที่จริงในสมัยอดีตเรื่องเข้า
หาเจ้าค่อนข้างจะมีพิธีรีตรองเยอะ แต่นางเอกกลับทำ
ตัวไม่ถูกอยู่หลายครั้ง ซึ่งทั้งพี่เลี้ยงก็ยังเป็นข้าเก่าใน
ตำหนักที่เลี้ยงดูมา ดูขัดแย้งกันตรงนี้ และพอเรื่องดำเนินมาถึง
ตอนจบได้แต่บอกมีเครื่องหมายขึ้นมาในใจ ??? หลายคำถาม
ให้ความรู้สึกเหมือนนิยายจีนเรื่องหนึ่งแล้วนางเอกตื่นขึ้นมา
นางฝันไปทั้งหมดเลย แต่เรื่องนี้มันงงยิ่งกว่าตรงที่ไม่ได้ฝัน
แล้วตกลงเรื่องที่ีเล่ามาทั้งหมดคืออะไร นางเพ้อ? หรือมโน
ว่าตัวเองเป็นนางเอกเสียเอง ซึ่งอ่านจบแล้วบอกว่ามีภาคปัจจุบัน
ต้องบอกว่ามีปัจจุบันได้ยังไง ในเมื่อเรื่องทั้งหมดนางเอกไม่
ได้ย้อนเวลาไปเลย งงมากค่ะ บอกเลย
ปล. พี่เลี้ยงของการะเกดชื่อจวง บอกว่าหมากพลูที่กินนั้นใช้ลดความอ้วนและเป็นยาระบาย ในสมัยก่อนหมากพลูเขาใช้ต้อนรับแขก และในพิธีทั้งหลาย คนเฒ่าคนแก่กินมันๆ จนยุคสมัยหนึ่งกลายเป็นแฟชั่นฟันดำใครไม่กินถือว่าเชยก็ว่าได้ ดังนั้นเรื่องลดความอ้วนถ้าหาอ่านดีๆมันเป็นผลวิจัยในปัจจุบันนะคะ ว่าหมากมีผลดียังไง อ่านตรงนี้เลยตงิดมาก
ต้องอ่านจนจบแล้วจะเข้าใจค่ะ ซื้อเล่มนี้มาอ่านเพราะ
เห็นคนรีวิวว่าเป็นแนวย้อนเวลา ซึ่งตัวเองชอบอยู่แล้ว
พลอตน่าสนใจ ให้ความรู้สึกเรื่องคล้ายๆแนวทะลุอดีต
ที่ผ่านมาเรื่องอื่น
ตัวละครผู้เขียนเน้นย้ำในส่วนของนางเอกว่าสวยแปลก
แต่ทุกคนในเรื่องไม่มีใครบรรยายได้เลยว่าคำว่าสวย
แปลกนั้นหมายถึงสวยยังไง พูดถึงนางเอกแล้วมาพูด
ถึงนิสัยก่อนเลย
รสิกาย้อนมาอยู่ในร่างของการะเกด ซึ่งพฤติกรรมหลายๆ
อย่างได้ผิดจากนิสัยของการะเกดเดิมที่เรียบร้อยเก็บตัว
กลายเป็นต่อปากต่อคำ ประชดประชัน ซึ่งทำให้ตัวเองนาง
เอกดูไม่น่ารักเลยแม้แต่น้อย เพราะถ้อยคำออกจะเสียดสี
จิกกัดตัวละครอื่นเสียจนไม่ใช่ถ้อยคำที่ดูฉลาด แต่ดูร้าย
มากกว่าค่ะ และดูเหมือนคนจะทำใจยอมรับกับนิสัย
ที่เปลี่ยนไปของนางเอกง่ายมาก แถมยังชื่นชมในความ
ปากกล้า ซึ้งบางครั้งดูกล้ามากจนเกินไป อ่านแล้วจึงรู้สึก
ขัดๆหลายอย่างว่าบุคลิกรวมถึงการพูดจา ทำให้คนอื่นเอ็นดู
ได้ยังไง ทั้งยังใช้ภาษาอังกฤษได้ ในเมื่อเธอไม่เคยออกจาก
บ้านไปไหน แค่หนังสือไม่น่าจะทำให้พูดได้ รวมถึงสำเนียง
ตัวพระเอกค่อนข้างเป็นไปตามแบบฉบับคุณหลวง ชวนฝัน
น่ารักค่ะ ปากหวาน และค่อนข้างเป็นคนหัวสมัยใหม่ตาม
นิยมเพราะเรียนจบมาจากเมืองนอก
ตัวร้ายค่อนข้างออกแนวร้ายแบบนางร้ายไทย ใส่ร้าย
พูดจาไม่ดี พูดจาให้ร้าย แต่พอมาเจอนางเอกก็เป็นตัว
ร้ายที่ดูออกจะตลกและน่าสงสารแทน
นอกจากนี้ก็มีตัวละครอื่นๆที่ผู้เขียนแทรกมาในเรื่อง
คู่รองที่ไม่ค่อยมีบทบาทเท่าไหร่
โดยรวมตัวโครงเรื่องค่อนข้างเบาไม่มีจุดพีคออกแนว
เล่าไปเรื่อยๆ ตัวละครค่อนข้างเชื่อและชื่นชมในตัว
นางเอกง่ายมาก ซึ่งจริงๆนางเอกเองนิสัยต่างไปอย่าง
สิ้นเชิง คำถามคือทุกคนทำไมถึงเชื่อง่ายมาก
รวมถึงอุปสรรค ขนบธรรมเนียมต่างๆในการเข้า
เฝ้าก็ยังดูไม่ค่อยจริงจัง ทั้งที่จริงในสมัยอดีตเรื่องเข้า
หาเจ้าค่อนข้างจะมีพิธีรีตรองเยอะ แต่นางเอกกลับทำ
ตัวไม่ถูกอยู่หลายครั้ง ซึ่งทั้งพี่เลี้ยงก็ยังเป็นข้าเก่าใน
ตำหนักที่เลี้ยงดูมา ดูขัดแย้งกันตรงนี้ และพอเรื่องดำเนินมาถึง
ตอนจบได้แต่บอกมีเครื่องหมายขึ้นมาในใจ ??? หลายคำถาม
ให้ความรู้สึกเหมือนนิยายจีนเรื่องหนึ่งแล้วนางเอกตื่นขึ้นมา
นางฝันไปทั้งหมดเลย แต่เรื่องนี้มันงงยิ่งกว่าตรงที่ไม่ได้ฝัน
แล้วตกลงเรื่องที่ีเล่ามาทั้งหมดคืออะไร นางเพ้อ? หรือมโน
ว่าตัวเองเป็นนางเอกเสียเอง ซึ่งอ่านจบแล้วบอกว่ามีภาคปัจจุบัน
ต้องบอกว่ามีปัจจุบันได้ยังไง ในเมื่อเรื่องทั้งหมดนางเอกไม่
ได้ย้อนเวลาไปเลย งงมากค่ะ บอกเลย
ปล. พี่เลี้ยงของการะเกดชื่อจวง บอกว่าหมากพลูที่กินนั้นใช้ลดความอ้วนและเป็นยาระบาย ในสมัยก่อนหมากพลูเขาใช้ต้อนรับแขก และในพิธีทั้งหลาย คนเฒ่าคนแก่กินมันๆ จนยุคสมัยหนึ่งกลายเป็นแฟชั่นฟันดำใครไม่กินถือว่าเชยก็ว่าได้ ดังนั้นเรื่องลดความอ้วนถ้าหาอ่านดีๆมันเป็นผลวิจัยในปัจจุบันนะคะ ว่าหมากมีผลดียังไง อ่านตรงนี้เลยตงิดมาก
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 25, 2016
อ่านไปบ่นไปอีกเรื่อง โดยเฉพาะฉากที่นางเอกไปถอดถุงน่องในกุฏิหลวงตาวัดชนะสงครามต่อหน้าเจ้าของกุฏิ
แค่นี้ก็ด่าชิบหายถึงชาติหน้าแล้ว ไม่ต้องว่าถึงนางเอกไม่ใช่ผู้หญิงสมัย ร.6 ด้วยซ้ำ แค่หลุดเข้าไป ปี 2559 ก็ไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนเขาทำหรอก มีแต่สก๊อยข้างถนนที่อยากยั่วพระนั่นแหละถึงทำ
การบรรยายร้านกาแฟแห่งแรกของสยาม คำต่อคำนี่ยกมาจากเว็บเลยแหละ เพียงแต่ยักย้ายให้ประโยคหนึ่งไปเป็นคำพูดของตัวละคร อีกสองประโยคกลายเป็นความคิดคำนึงของนางเอกพร้อมกับคาถาที่บอกว่า นางเอกเคยอ่านเจอจากกูเกิ้ล โถ แม่คนเขียน เขียนบรรยายไม่ได้ก็อากู๋เอาง่ายๆ
แค่นี้ก็ด่าชิบหายถึงชาติหน้าแล้ว ไม่ต้องว่าถึงนางเอกไม่ใช่ผู้หญิงสมัย ร.6 ด้วยซ้ำ แค่หลุดเข้าไป ปี 2559 ก็ไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนเขาทำหรอก มีแต่สก๊อยข้างถนนที่อยากยั่วพระนั่นแหละถึงทำ
การบรรยายร้านกาแฟแห่งแรกของสยาม คำต่อคำนี่ยกมาจากเว็บเลยแหละ เพียงแต่ยักย้ายให้ประโยคหนึ่งไปเป็นคำพูดของตัวละคร อีกสองประโยคกลายเป็นความคิดคำนึงของนางเอกพร้อมกับคาถาที่บอกว่า นางเอกเคยอ่านเจอจากกูเกิ้ล โถ แม่คนเขียน เขียนบรรยายไม่ได้ก็อากู๋เอาง่ายๆ
April 28, 2016
ที่จริงไม่ต้องเล่าในเชิงย้อนอดีตไปยังจะดีซะกว่า เพราะถ้าผู้แต่งไม่ได้มีความอินกับขนบธรรมเนียมและวิถีชีวิตของผู้คนในอดีตจริงๆ ก็จะเขียนเล่าออกมาได้ลิเกแบบนี้แล เพราะบทสนทนาของตัวละครในอดีตมันผิดเพี้ยนไปหมดอ่านแล้วก็แบบ...มันพีเรียดสมัยร.6 ตรงไหนกันเนี่ย รวมไปถึงเกร็ดความรู้ต่างๆ ที่แทรกมาเช่น บ่าวของนางเอกบอกว่ากินหมากเพื่อลดความอ้วน, แม่ค้าในตลาดขายทุเรียนลูกละ 5 บาท เป็นต้น
เรื่องราวความรักระหว่างพระนาง ก็ดูจะไม่ค่อยมีอะไรมากนัก ก็เป็นไปตามสูตรสำเร็จนิยายพาฝันทั่วไป
อย่างที่บอกไว้ตั้งแต่แรกว่า เรื่องนี้ถ้าปรับเป็นนิยายยุคปัจจุบันซะน่าจะทำให้อิน จิ้น ฟินได้ไม่ยาก แต่พอเคลมว่าเป็นพีเรียดปุ๊บ มีจุดให้จับผิดยุบยับผุดขึ้นมาเต็มไปหมด กว่าจะอ่านให้จบได้โดยไม่หงุดหงิดจนเลิกอ่านไปซะก่อนก็ต้องใช้วิธีอ่านแบบผ่านๆ แทน
เรื่องราวความรักระหว่างพระนาง ก็ดูจะไม่ค่อยมีอะไรมากนัก ก็เป็นไปตามสูตรสำเร็จนิยายพาฝันทั่วไป
อย่างที่บอกไว้ตั้งแต่แรกว่า เรื่องนี้ถ้าปรับเป็นนิยายยุคปัจจุบันซะน่าจะทำให้อิน จิ้น ฟินได้ไม่ยาก แต่พอเคลมว่าเป็นพีเรียดปุ๊บ มีจุดให้จับผิดยุบยับผุดขึ้นมาเต็มไปหมด กว่าจะอ่านให้จบได้โดยไม่หงุดหงิดจนเลิกอ่านไปซะก่อนก็ต้องใช้วิธีอ่านแบบผ่านๆ แทน
February 8, 2016
อ่านได้เรื่อยๆ สนุกดี มีฉากหวานน่ารัก ถึงจะไม่ได้มีปมหรือดราม่าหนักหน่วง แต่ก็ไม่น่าเบื่อ
เดี๋ยวจะตามไปอ่านภาค 2 ในพรหมร่ายรักต่อค่า
เดี๋ยวจะตามไปอ่านภาค 2 ในพรหมร่ายรักต่อค่า
February 8, 2016
อ่านได้เรื่อยๆ
Displaying 1 - 5 of 5 reviews