The Song of Stork and Dromedary

by Anjet Daanje, David McKay (Translator)

Inspired by the life and work of Emily Brontë, this masterful, multi-award-winning book — acclaimed as the best Dutch novel published this century — pulls readers into a narrative that redefines time itself. 

In the early 1800s, in Yorkshire, Eliza May Drayden and her sisters live far from the public eye, devoted to their shared love of reading and writing books. When, after dozens of rejections, Eliza May’s only novel, Haeger Mass, is finally published, it’s labelled as ‘ghastly’ and ‘immoral’. Over time, however, it is embraced by generations of readers as a masterpiece, and tales about its mysterious, reclusive author take on a life of their own.

In eleven extraordinary chapters, the story of Eliza May — both before and after her death — through the tales of people who met her; her sister’s letters; her biographers’ words; the pages of a mysterious notebook; and the lives that become intertwined with hers, even centuries later.

In The Song of Stork and Dromedary, Anjet Daanje has crafted an absorbing literary mystery and an unforgettable meditation on love, life, loss, and the inexplicable nature of time. As the Brontës themselves did, Daanje shows us that storytelling is our only way to transcend death.

Genres: Fiction, Historical Fiction, Literary Fiction, Dutch Literature, Literature, Roman, Historical

737 pages, Kindle Edition

First published May 17, 2022

About the author

Anjet Daanje (1965) is schrijfster van romans en verhalen, en voorheen ook filmscenario's. Haar negende roman "Het lied van ooievaar en dromedaris" stond wekenlang in bestsellerlijsten, en won de Libris Literatuurprijs én de Boekenbonliteratuurprijs (voorheen AKO-literatuuprijs), en is daarmee de enige roman die ooit beide grote prijzen kreeg toegekend. Haar achtste roman "De herinnerde soldaat" won de F. Bordewijkprijs 2020. Voor haar gehele oeuvre won ze de Constantijn Huygensprijs 2023.

Reviews

[Wim Oosterlinck]

Ik heb een ongelooflijk boek gelezen: Het lied van ooievaar en dromedaris, een kanjer van 650 stevig bedrukte bladzijden van de Nederlandse schrijfster Anjet Daanje. De roman is gebaseerd op het leven van schrijfster Emily Brontë (in het boek heet ze Eliza May Drayden) en bestaat uit elf forse hoofdstukken die elk vanuit een ander personage een link leggen met de hoofdpersoon. Alles begint bij de dood van Eliza May, we schuiven langzaam op richting vandaag.

Het lied van ooievaar en dromedaris is een indrukwekkend en gedurfd werkstuk: tegelijk toegankelijk en complex, meeslepend en filosofisch, met een werveling van verwijzingen. Het boek wordt bovendien bevolkt door een reeks boeiende, eigenzinnige vrouwen. Het gaat een beetje over literatuur, maar meer nog over families, mensen, over de golven van generaties, over leven, dood, vergankelijkheid en tijd. Een boek dat werkelijk alles heeft. Heel bijzonder. Grote aanrader.

Volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wordpress.com/...

[Ilja Leonard Pfeijffer]

Eindelijk heb ik het veelbesproken boek uit en dat dat zo lang heeft geduurd, is niet uitsluitend aan tijdgebrek te wijten. Natuurlijk is het goed. Het lijkt nergens op en dat is een groot compliment. Alle lof en prijzen zijn terecht. Toch heb ik ook een paar bedenkingen. Het mag misschien een bijzaak heten dat Daanje geen poëzie kan vertalen en dat ze geen goede titel heeft kunnen verzinnen. Het gebrek aan humor is wellicht eveneens overkomelijk, want ernst is een zeldzame kwaliteit geworden. Maar de roman is zo losgezongen van de tijd dat ik urgentie mis. Met name de vele uiterst uitgesponnen en gedetailleerde beschrijvingen van de veranderende gedachten en gevoelens van de personages doen negentiende-eeuws aan, zonder dat duidelijk wordt wat de relevantie zou kunnen zijn voor hedendaagse lezers. Het verhaal leest als een complex, fantastisch verteld, grimmig sprookje, vol dwarsverbanden en betekenislagen, maar uiteindelijk heb je een sprookje gelezen. De vraag is of dat erg is, natuurlijk, maar dit is de reden waarom ik het niet met gretige gezwindheid heb kunnen uitlezen.

[Rebecca · Rating 5 out of 5]

“It’s as if the timeless ritual is their coming of age, as if their newfound understanding of the fundamental nature of death, and therefore of life, is their mother’s greatest gift to them.”

Every now and then, a book comes along that reminds you exactly why you love reading. Why you get lost in stories, fall in love with words, and why, out of all the thousands of books you might read in your lifetime, some stay with you long after you’ve turned the final page. This was one of those books for me.

I took my time reading this one. I wanted to savour every word, sit with the sentences and really take in everything Anjet Daanje had created, I’m so glad I did. In over 700 pages, not a single word was wasted. Not one. Everything felt like it belonged, every detail mattered, and every page added something to this extraordinary story.

This is a book to sit with, think about and really feel. It’s about stories, love, loss, memory and time, and the way the lives of writers and the stories they leave behind can continue to affect people long after they’re gone.

Daanje’s writing is just beautiful. The way this story unfolds, the little details, the emotions and the connections between people all come together to create something truly special. It’s clever, moving, sometimes heartbreaking and completely absorbing. I found myself underlining passages, rereading sentences and occasionally just sitting there for a moment to take it all in.

I also want to congratulate David McKay on a wonderful translation. Bringing a book like this into another language is no small achievement, and I’m so grateful that English speaking readers get to experience this story. The writing is beautiful, and it’s wonderful to see such a remarkable novel reach a wider audience.

I finished this book feeling incredibly grateful that I had the opportunity to read it. Receiving an early copy was such a privilege, and I don’t take that for granted. To have the chance to experience a book this special before it makes its way into the world was something I’m genuinely thankful for.

A beautiful, heartfelt reading experience that reminded me just how special books can be. I know I’ll be thinking about this one for a very long time.

If you love literary fiction, stories that make you think, and books that stay with you long after you finish them, please put this on your reading list.

Just take your time with it. Savour it. Enjoy every word.

This isn't just a book, it's an experience. An absolute masterpiece.

My highest recommendation.

Thank you to Scribe Publications for my early reader copy.

Available now!

[Boudewijn · Rating 5 out of 5]

Het gebeurt niet vaak dat ik een roman classificeer als een meesterwerk, maar deze roman van Anjet Daanje komt er aardig dicht bij in de buurt. Anjet neemt ons mee op een reis door de tijd, waarbij ze in 11 episodes verschillende personen beschrijft, die - al dan niet direct of indirect - bevlogen zijn geraakt of beïnvloed zijn door Eliza May Drayden, een Engelse schrijfster die slechts een roman produceerde die in de loop der tijd als een meesterwerk is bestempeld.

Eliza May Drayden komt nergens in deze roman aan het woord, en blijft de rest van de roman ook een mysterie. Haar invloed op de verschillende hoofdpersonen is echter overduidelijk. De vrouw die haar 'aflegde' na haar overlijden, haar huishoudster en haar eerste vroege bewonderaarster, die een raadselachtig aantekeningenboekje krijgt opgestuurd tot en met een klokkenmaker in Groningen: allen hebben wel iets gemeen met Eliza. Het zijn spookverhalen, mysteries, familieverhalen en liefdesgeschiedenissen. Anjet weet op magistrale wijze deze verhalen met elkaar te verbinden.

Met het verstrijken van de tijd wordt het raadsel van Eliza May Drayden er alleen maar groter op. Als lezer kom je achter enkele ingrijpende voorvallen, die met het verstrijken van de tijd mythische vormen aannemen. Zo is er het raadsel van het aantekeningenboekje, een leeg graf en een foto waarvan men, onterecht aanneemt dat deze van Eliza May is.

Ga het lezen zou ik zo zeggen. Na het indrukwekkende boek De Herinnerde Soldaat opnieuw een hoogtepunt. Schitterend.

Winnaar Libris Literatuur Prijs 2023

[Laurie · Rating 5 out of 5]

Toen ik klein was, gebruikte ik mijn mooiste stickervellen nooit, omdat ik bang was dat de stickers op zouden raken. Zo voelde het ook om dit te lezen. Ik heb er zo lang over gedaan als menselijkerwijs mogelijk was, en nu is het uit en moet ik er maar mee leven dat ik het niet nog eens voor het eerst kan lezen. Ik geef dit meer dan 5 sterren. Het is een overrompeld werk, zowel in stijl als in plot. Daanje laat de taal over het papier glijden zonder ooit de controle erover kwijt te raken, elke zin even trefzeker en afgewogen. Het is zo bevredigend hoe de verschillende verhaallijnen in elkaar vervlochten zijn en je de hele tijd bezig bent met de puzzelstukjes aan elkaar verbinden, het is thematisch bombastisch en toch slaagt Daanje erin om dit verhaal sober en bescheiden te laten voelen. Als dit boek niet de Libris wint, geef ik het op.

[Marijn Roos · Rating 4 out of 5]

Op een zondag halverwege september 2022 begint Marijn Roos met het lezen van Het lied van ooievaar en dromedaris. Zoals zoveel anderen is hij getriggerd door de zessterrenrecensie van Thomas de Veen, de recensent van wie hij al weet dat die vaak wat doorschiet is zijn enthousiasme, de recensent met wie hij het niet altijd eens is. Met veel zin vangt hij aan te lezen, ook omdat hij best wel heeft genoten van het vorige boek, De herinnerde soldaat, van de kluizenaarschrijfster Anjet Daanje.

Wat hem opvalt tijdens het lezen is dat er geen dialoog voorkomt in het eerste verhaal. Er is een verteller aan het woord die vaak in het hoofd van het hoofdpersonage duikt, maar zelfs dan alleen vertelt over wat diegene denkt en ziet. De personages vermijden de directe rede. Hij verwacht dat dat in de volgende verhalen wel anders zal zijn, maar al snel ziet hij dat het gehele boek zonder gesprekken zal zijn. Hij vreest dat het hem leeg zal zuigen en al snel, bij hoofdstuk 4, krijgt hij gelijk. Het boek ligt op tafel als een aantekenboekje, als een zwart gat, en hij besluit dat hij eromheen gaat cirkelen.

Hij leest andere boeken, de krant, kijkt films, maar iedere seconde ziet hij het vuistdikke, oranje boek. Hij denkt als een echte Hollander aan de 35 euro, aan de zessterren, en telkens pakt hij toch, soms halverwege een ander boek, soms direct na een film, vaak na een krantenartikel, het boek, De ooievaar noemt hij het inmiddels, en leest weer een paar bladzijdes. Zo gaat dat door zonder dat iemand hem belemmert: de mensen in zijn huis lezen andere boeken en kijken naar andere dingen, voor hen is er geen singulariteit die toch alle aandacht opeist, voor hen is er het eigen leven.

Anderen hebben De ooievaar uitgelezen, soms in een zomervakantie, soms binnen twee weken. Die anderen zijn onwaarschijnlijk enthousiast, laten zich zonder schroom meevoeren, opzuigen door het gat, komen er niet uit. Zijn klacht over de mooie, maar ook energie-opslurpende schrijfstijl doen ze af als onzin, als minor problem. Steeds meer komt hij alleen te staan. En ja, er zijn ook mensen die het boek terzijde hebben geschoven, maar dat lukt hem niet, dat kan nu eenmaal niet als de zwaartekracht zo groot is.

Enfin, Marijn kan nog wel honderd uur zo doortikken, maar uiteindelijk breekt er een dag aan, halverwege december 2022 dat hij aan het laatste hoofdstuk begint, hij vindt het briljant, en is opgelucht als hij de laatste woorden leest.

Maar nog is hij niet klaar. Moet je nu sterren geven op Goodreads, vraag hij zich af. Hij besluit er vier te geven, het hadden er ook vijf kunnen zijn, sowieso, het talent van de schrijfster is enorm, maar soms tijdens het lezen vond hij 1 ster al te veel. Hij wilde 'laat me met rust' schreeuwen naar het boek, naar Anjet Daanje, het boek in het vuur gooien, op het hoofd van een dweper, maar hij wist al die tijd al dat dat niet zou gebeuren.

Uiteindelijk is hij heel tevreden dat hij na afloop nog weet heeft van zijn ergernis en het hem lukt de vijf sterren die het boek eigenlijk waard is, om te zetten naar vier. Dat hij een beetje de zwaartekracht heeft overwonnen. Als hij de laatste zin getikt heeft, drukt hij op save en sluit zijn laptop. Eindelijk bevrijd.

[Marc Lamot · Rating 4 out of 5]

“Is God hungry?”
The nice thing about an e-reader is that you can use a simple search to find out how many times a certain word appears. "Dead" is listed 492 times in this prize winning Dutch novel. Agreed, it is a solid book (857 pages) but the number does say something about the author's focus: indeed, death is omnipresent in it; it begins and it ends with a death, and over the course of the book I lost count of exactly how many characters met their end. Already in the first chapter, the then 6-year-old Eliza Drayden (the central figure in the book together with her sister Millicent) marvels at how quickly her cat and her dog, which they had buried and then dug up again, were “digested” in the ground, after which she seriously asks the question: “Is God hungry?” By now it should be clear that the gothic elements prevail in this novel, especially in the first chapters which are set in Victorian England in the 19th century, with almost explicit references to the Brontë sisters (the Drayden sisters also are writers of thoroughly Victorian books).

The Dutch author Anjet Daanje (° 1965) has turned this novel into an ingeniously composition, with 11 major stories in which the intimate bond between 2 people, usually sisters, is elaborated on, each story shifting in time, from the middle of the 19th century to even a little bit into the future, the year 2030. What is clever is the way in which the Drayden sisters are the pivotal characters: they pop up again and again, more and more of their lives and work gradually comes to light, through extracts from their novels, diaries and letters, and the interpretations thereof by later biographers, or through the characters of the later stories who appear to have had a connection with the Draydens. This way, Daanje weaves a very dense web of interconnections between the stories with many mirror effects and implicit internal references. Of course, she alternates lots of perspectives too, so you could almost call the book a kaleidoscope, apparently focused on the Drayden sisters, but in my opinion more on the phenomenon of life and death, including through philosophical reflections. Well done, and certainly the most ambitious Dutch book since The Discovery of Heaven (1992), by Harry Mulisch.

But with Mulisch Daanje seems to share the tendency to become a bit verbose and to let somewhat derail her stories. Especially towards the end, the stories are too pathetically drawn out, to my taste. And the characters regularly hallucinate, a ghost sometimes creeps through the houses, the dead seem to come back to life, and quite a few characters engage in forms of self-mutilation. That fits somewhat to the 'gothic' feel, but in my opinion those passages reveal a less successful aspect of this novel: it looses its focus. This is especially evident in the final story, where Daanje considers it necessary to bring out the theory of relativity and - oh Lord - quantum mechanics (always a weakness, I personally think) to highlight the inscrutability of reality, and especially of life and death.

And what about that stork and that dromedary the title refers to? Daanje gives a summary explanation, although you have to have some patience. I can only reveal that this reference reminded me a lot of Life of Pi by Yann Martel. In conclusion: this is a clever, intriguing, and beautifully written book that requires some perseverance from the reader, but perhaps could do with a more sustained focus. Rating 3.5 stars

[Karen · Rating 5 out of 5]

This is gothic literary fiction.
The story is told in 11 parts.
I am hearing it’s based on the lives of the Bronte sisters… and the book was dedicated to them.
The sisters in the book have many siblings but most die off due to typhus and other illnesses that ran rampant during the mid 1800’s.
So this mostly centers on Millicent and Eliza May Drayden, authors and poets.
It’s an eerie read, and it ponders life, death, and after death.
I will not forget this book!

[Joachim Stoop · Rating 5 out of 5]

It feels banal and insufficient to mark the 5 star buttons.

This book is -together with The covenant of water- the best novel I read in the last five years.

It is perfectly crafted, beautifully written, intensely compelling, incredibly versatile and perfectly measured.

It both reads as an epic novel touching base in 3 centuries and a short story collection with only 4,5 to 5 star seperate stories.

This is one of the best books ever written in Dutch. Fortunately, the English translation is arriving mid 2026...

[Marcus (Lit_Laugh_Luv) · Rating 5 out of 5]

A story about the ways we mythologize what we can't understand — people, death, history, time, and chance — centered around an enigmatic author whose legacy cascades through generations. Daanje demands trust from the reader, and I think she earns it in strides.

I don't disagree with the framing that this is a story about Eliza May Drayden, yet it's not quite the literary puzzle I anticipated. The connections to her grow increasingly tenuous and allegorical as the stories progress, and if you're looking for a resolute answer to the many mysteries surrounding her life, you won't find them in The Song of Stork and Dromedary.

What you will find, however, is a sweeping narrative that explores humanity's hubris, fears, and shortcomings. How we impose order on the orderless, the patterns we neglect to recognize, and the projections we make on the world around us. Parallels between these characters are not hard to spot — some literal, some figurative — despite the vastly different geographies and times that separate them. When overt cameos do appear between entries, it's a nice treat, but they're seldom more than easter eggs that reward the keen reader. Reality grows increasingly obfuscated, and plenty of mysteries are left unresolved, but that makes perfect sense given the context of the book.

Certainly a literary masterpiece that deserves the praise it's been receiving. It harkens back to the storytelling style of North Woods or The History of Sound with a decidedly gothic twist. Each of the eleven stories is so rich with detail and characters that they could easily act as standalone novels in their own right. The 700-page count is certainly intimidating, but no page feels wasted.

A welcome addition to my all-time favourites.

Substack | Bookstagram | BookTok | BookTube | Bookshop.org Store | Libro.fm Bonus Offer | Pinterest

[José Van Rosmalen · Rating 5 out of 5]

Ik ben begonnen met het al diverse malen gelauwerde boek van Anjet Daanje. Vol verwachting dus. Het begint veelbelovend. We komen terecht in de negentiende eeuw, in Engeland. Een tijd waar veel kindersterfte voorkwam, een moeder die sterft in het kraambed, slechte hygiënische toestanden. Daanje wil vele verhalen vertellen. Ik heb pas de woeste hoogten van Bronte gelezen, een goede basis voor dit boek dat daarop voortbouwt.

Het boek is een ode aan de romankunst, waarvoor de basis in de negentiende eeuw gelegd werd, met name in Engeland. Specifieker aan de drie zussen Bronte die romans schreven die klassiekers zijn en die tot heden als inspiratiebron gelden. Daanje brengt dus ook een ode aan drie vrouwelijke auteurs. Het boek is boeiend en goed te volgen. Je moet er wel de rust voor nemen, aandachtig lezen.

Al lezend raak ik steeds meer onder de indruk van deze omvangrijke en gelaagde roman. Het is zonder meer een vijfsterrenboek, het leven in de negentiende eeuw met slechte hygiënische omstandigheden wordt er kleurrijk en beeldend in beschreven, er worden lijnen gelegd naar het heden en de toekomst, het is een boek over leven en dood, over liefde en haat, een absolute topper in de Nederlandse literatuur. Ik denk dat Anjet Daanje nog veel meer internationaal gaat doorbreken, mogelijk wordt zij de eerste Nederlandse auteur die de Nobelprijs voor literatuur gaat krijgen. Het is een organisch weefsel, zoals het omslag al suggereert, een spannend leesavontuur.

Een van de thema’s is het getal zeven. Dit komt steeds weer terug, vooral als ongeluksgetal, een lot dat vooral jongens met de naam Emery treft. Ziekte en de dood komen steeds weer terug, vooral in de gedaante van vliegen.
Het boek is eigenlijk een multiroman met elf hoofdstukken die elk een novelle met een levensverhaal bevatten. Die verhalen staan niet los van elkaar, verwijzen ook naar elkaar, vormen een organisch weefsel. Daanje trekt daarbij verschillende taalregisters open; dan weer lees je een liefdesverhaal, dan een biografie of een filosofische beschouwing. Soms ook poëzie, het is zoveel ineen dat het bijna overdonderend wordt. Het boek hoort tot de monumentale boeken uit de Nederlandse literatuur en kan wedijveren met bijvoorbeeld ‘de ontdekking van de hemel’, ‘de boeken der kleine zielen’ en ‘het verdriet van België’ .

Het laatste hoofdstuk speelt zich af in Nederland in de twintigste en het begin van de eenentwintigste eeuw. De hoofdpersonen zijn Ties Auwerda en zijn vriendin en latere vrouw Heleen. De tijd is hier het centrale thema. Ties maakt horloges, Heleen bestudeert de tijd als technisch natuurkundige. Zij is theoretisch begaafd, Ties is van kinds af aan bezig met klokken. Het laatste hoofdstuk staat inhoudelijk op zichzelf, maar het reflecteert ook op de vorige tien hoofdstukken. Een terugkerend element zijn de vliegen, die vaak de dood aankondigen. Ook het eten van een boterham met bramenjam als troosteten komt in het boek regelmatig terug . Het is alles bijeen een boek met veel invalshoeken, je moet het over je heen laten komen. Je kunt het stellig een tweede maal lezen, dan ontdek je vast nieuwe elementen, maar voorlopig laat ik het hierbij. Ik heb een uur of twintig aan het boek besteed en nooit de neiging gehad om te stoppen, in het besef dat dit boek een bijzonder boek is, een hoogtepunt in de Nederlandse literatuur van een uitzonderlijk begaafde auteur.

[Melanie · Rating 5 out of 5]

“As human beings, we live by emotions and thoughts. We exchange them when we are in the same place at the same time, talking to each other, looking into each other’s eyes, brushing against each other’s skin. We are nourished by this network of encounters and exchanges. But, in reality, we do not need to be in the same place and time to have such exchanges. Thoughts and emotions that create bonds of attachment between us have no difficulty in crossing seas and decades, sometimes even centuries, tied to thin sheets of paper or dancing between the microchips of a computer. We are part of a network that goes far beyond the few days of our lives and the few square meters that we tread.”
~ Carlo Rovelli “The Order of Time”

Take all of the 19th-century mysteries and conspiracies swirling at the heart of Emily Brontë’s life, how so much inexplicable genius came out of a parsonage on the Yorkshire moors, haunted by premature deaths and the question of God and Nature.

Take an enigmatic Dutch writer, with her wolf-like gaze and infinite gifts of perception, whose extraordinary books in the 21st century are starting to trickle into the English language thanks to the phenomenal talent of David McKay.

Feel the detonation that takes place when a solitary artist at the height of her powers applies repeated and cyclical pressure to a cluster of Brontëan themes, with the force of the tide: sisterhood, sibling rivalry, jealousy, death and the afterlife, the ineffable, time, obsession, creativity, marriage. The mechanisms we choose to explain our lives to ourselves, the stories we choose to transmit this meaning, determinism and random chaos.

Anjet Daanje may have written the Great Novel of Quantum Physics: a love letter spanning centuries, a spellbinding work of art and poetry and imagination that feels like a living organism, 736 pages of slippery, unpredictable particles blinking like dead stars in the darkest of nights.

This novel runs the gamut, from the brambles to the bells, the rain, the buzzing of flies, the clocks, the howling wind and the blackberries.

It feels haunted and a little otherworldly.
One of the best that I have ever read.

[Jovana De · Rating 5 out of 5]

Uit! Echt prachtig. Zeer van genoten. Misschien zelfs wel 4,5 ⭐️. Ik ga het nog even rustig laten bezinken allemaal.

9/8 Toch 5 sterren van gemaakt. Het boek blijft echt groeien. Denk er nog wel vaak aan terug. En het heeft toch wel een plekje in mijn hart gekregen.

[Liz Hein · Rating 5 out of 5]

You know when a book is so good it makes you angry? Well, I’m FURIOUS. One of the best books I’ve read…ever.

[Matthieu Wegh · Rating 5 out of 5]

? Leeskring Leiderdorp 6/2/24
#over het leven (ooievaar) en de dood (dromedaris)
🤔Pff....Toen ik vanavond bij mijn leeskring kwam zei ik dat het deze keer een hele bevalling was...De dames uit mijn leeskring (ik ben de enige man) moesten natuurlijk lachen en 1 dame zei zelfs dat het een stuitligging was. Vorig jaar lazen wij de De herinnerde soldaat en toen had ik al dat als ik 10 bladzijdes gelezen had, dat het dus 2 uur later was, gewoon omdat de stijl van schrijven van Anjet Daanje zo mooi en de zinnen zo vaak symboliek of verwijzingen naar andere literatuur of andere bronnen in zich bergen...of dat je gewoon even wilde nadenken over wat je zonet gelezen had en wat jouw mening daar dan over is, dat 10 bladzijdes veel langer duren dan bij een "andere roman".
Bij dit boek had ik dat dus nog meer dan bij haar boek over WO 1, dus daarom was dit boek een bevalling;-)
Onze juf (die ook literatuurles geeft aan 4 en 5 VWO) was helemaal lyrisch en vergeleek dit mooie boek met De ontdekking van de hemel ook omdat daarin zoveel intertekstualiteit in zit net als in dit boek. Vorig jaar las ik bijvoorbeeld De alchemist van Paulo Coelho en daar lees je dan in dat Coelho gelooft dat het hele universum zich samenspant om jouw dromen waar te maken. Daanje schrijft in dit boek ergens in de 2e helft dat het natuurlijk onzin is dat het hele universum bezig is om de doelstellingen van 1 persoon te kunnen verwezenlijken. Dat is maar even een puntje van intertekstualiteit, maar zo zitten er zoveel mooie stukjes in ;-)
Dit boek begint met afleggen (wassen van dode lichamen) en elk verhaal gaat over de dood (de dromedaris is ook een symbool voor de dood), maar ook juist over het leven en nieuw leven (de ooievaar) en zet je aan het denken met weer een heel ander thema/onderwerp dan het vorige verhaal van de 11 novellen die wel allemaal over de dood en over een relatie met Emily Brontë en haar zusters en de andere 10 verhalen gaan.
Tja, het was een hele bevalling en dan geef ik eigenlijk geen 5 sterren, maar er zit zoveel in dit boek, ga het lezen als je dat nog niet gedaan hebt en neem er je tijd voor, want het is wel een stuitbevalling dus ;-)
MW 6/2/24

[Marco · Rating 3 out of 5]

Literaire puzzel rondom het mysterie van de dood en de kringloop van wederopstanding. Leest op momenten als een thriller. Is het raadsel van de dood te doorgronden, hoe dan? En wat als je dat doet? De structuur met ineen hakende verhalen past 100% bij dit boek als kunstvorm, minder bij mij als lezer.

Gelezen met GR boekenclub Boekenroedel.

[Hella · Rating 3 out of 5]

Blij dat ik het uit heb, weet nog niet precies wat ik ermee moet.

dit net geschreven op Boekperweek

Ik weet eigenlijk niet wat ik ervan vond. Het is mooi geschreven, heel sfeervol, en toch begon ik me zo ongeveer halverwege te vervelen. Of het kwam door al die verschillende verhalen waardoor ik me aan niemand kon hechten, of door al die broeierige personages, of het eindeloze gepuzzel ... Ik weet het niet. Ik heb de laatste stukken echt diagonaal uitgeracet en was blij dat ik het uit had. Terwijl het toch ook heel mooi was. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

[Inge Vermeire · Rating 5 out of 5]

Ik heb enorm genoten van dit boek! Ik heb er ook heel lang over gedaan om het uit te lezen. Enerzijds uit tijdsgebrek maar anderzijds ook omdat dit geen boek is dat ik snel kan uitlezen, het is geen pageturner. Het is een roman die ik langzaam moest lezen omdat er zoveel lagen zijn.

En ja, soms was ik ook wel eens geënerveerd ( zoals dat gaat met dikke boeken) omdat sommige verhalen me misschien iets minder aanspraken dan andere, omdat het verhaal niet snel genoeg vorderde…

Maar het is een prachtig boek om iedere avond opnieuw in onder te duiken, om pagina na pagina te ontrafelen. Er is zoveel over te vertellen, zoveel om over na te denken … het enige wat ik nu zo jammer vind nadat het boek eindelijk uit is, is dat ik het nu niet meer kan beginnen te lezen :-)

Indien mogelijk, raad ik toch ook aan om het boek op papier te lezen en niet op een e-reader want je wilt zo vaak terugkeren naar een vorig verhaal, je wilt telkens opnieuw checken in welk verhaal je iets gelijkaardigs las en dat terugbladeren is op een e-reader nogal vervelend.

Als je dit jaar maar 1 boek leest, lees dan ‘Het lied van ooievaar en dromedaris’

[Anke · Rating 5 out of 5]

Een complex maar hoogstaand pareltje!
De verschillende hoofdstukken die mooi in elkaar grijpen door soms kleine haakjes.
Tweede boek dat ik las van deze auteur en opnieuw zo genoten van haar stijl.

[Beatrijs · Rating 5 out of 5]

Ik blijf verweesd achter na de laatste pagina van het elfde verhaal van dit mysterieuze boek. Heerlijk hoe inzicht en wetenschap tegenover overgave, mystiek en spiritualiteit worden gezet en hoe deze thema’s op ingenieuze wijze in elkaar vloeien doorheen de levens- en liefdesverhalen. Leven en dood, afstand en verbinding, liefde en rouw zijn rode draden in de prachtige verhalen, die de raadselachtige Eliza trachten te onthullen en die op zoveel complexe manieren in elkaar klikken. Ik was geïntrigeerd door de vaak introverte persoonlijkheden die Anjet fragmentarisch deed openen, door de diepgang van de symbiotische relaties tussen vrienden, familieleden of geliefden, de schoonheid van intense verbindingen. Wat een boek….. prachtige verhalende fictie van het hoogste niveau. Woeste Hoogten, een favoriet sinds jonge jaren, lonkt in mijn boekenkast voor een zoveelste herlezing.

[Jdu FFH · Rating 3 out of 5]

NiEtS iS wAt hEt LiJkT. Als je een tekening van een man omdraait, lijkt het net een ooievaar. En als je niet weet hoe een dromedaris er uit ziet, kan iemand je alles wijsmaken, en als er dan één voor je staat herken je m niet.

Anjet Daanje wil deze boodschap héél graag vertellen aan haar lezers. Dat vertellen, dat kan ze héél goed. Ze schrijft buitengewoon goed, het is compacte, klare taal die toch een wijds beeld oproept. Het lezen zelf gaat daardoor vlot en het is genieten van de ingehouden virtuositeit.
Toch heeft het even geduurd voordat ik het boek uit had. Eigenlijk bestaat het uit 11 korte en middellange verhalen, waardoor je steeds weer opnieuw begint. De eerste helft van die verhalen hangt nog direct met elkaar samen. Ze worden verteld vanuit het perspectief van een inwoner van een dorpje in 19e-eeuws Yorkshire. Deze verhalen grijpen goed in elkaar, je komt steeds iets meer te weten over het leven van de hoofpersoon, schrijfster Eliza May Drayden. Die eigenlijk meer hoofdonderwerp dan hoofdpersoon is: ze komt zelf nooit aan het woord.

Daanje laat in die hoofdstukken subtiel zien dat er altijd meerdere waarheden zijn, afhankelijk van het perspectief wat je kiest. Een foto van de huishoudster van de schrijfster wordt als snel aangezien voor een foto van de schrijfster zelf: alleen de lezer weet dat het op een misverstand berust.
In de tweede helft van het boek laat Daanje alle subtiliteit varen. We krijgen er echt ingeramd dat er meerdere waarheden mogelijk zijn. In de laatste twee verhalen worden de personages daardoor ronduit plat. Een huwelijk tussen een man die vertrouwt op de wetenschap, en een hippie-vrouw die denkt dat er meer is tussen hemel en aarde. Wat natuurlijk die man in het verhaal ook ontdekt. En in het laatste verhaal nota bene een quantumwetenschapster die ons nog even haarfijn uitlegt hoe het nou ook al weer zit met tijd: die is dus relatief! Het hangt er maar vanaf waar of wat je bent of er wel tijd is!

Ja, mevrouw Daanje, dat hadden we al begrepen, ook zonder de duimendikke symboliek en uitleg.
Wat mij ook niet aansprak, is het heftige gepsychologiseer in elk verhaal. Het gaat steeds om twee (of drie) mensen die bijzonder innig met elkaar omgaan, dan gebeurt er iets waardoor ze niet langer met elkaar omgaan, en uiteindelijk komen ze weer bij elkaar en gaat er kort daarna één dood. Altijd vergezeld van bovennatuurlijke verschijnselen, met name geluiden of voetstappen van de dood.
In de hoofdstukken over het 19e-eeuwse Yorkshire denk je: vooruit, een beetje gothic novel, dat past er wel bij. Maar later wordt het potsierlijk en vooral voorspelbaar.
Kortom, ik sluit me niet aan bij het koor van jubelaars. Daanje kan erg goed schrijven, maar wil te veel en te graag.

[Anne Bergsma · Rating 5 out of 5]

Een caleidoscopisch meesterwerk. Vanavond, 12 mei 2022, ga ik met de schrijfster in gesprek over haar boek. Ik voel me bevoorrecht dat ik het voor verschijnen al mocht lezen. Voor de prijs van een mooi gebonden boek krijgt de lezer elf meeslepende en spannende en soms ronduit bizarre verhalen. Deze verhalen worden samen gehouden door de bij aanvang van het boek reeds gestorven hoofdpersoon, een Britse schrijfster, Eliza May Drayden. Het lijkt me sterk dat ik dit jaar een indringender en boeiender roman zal lezen.

[Djuna · Rating 5 out of 5]

Omg bijna net zo trots dat ik deze uit heb als dat ik mn scriptie heb gehaald. Lees dit boek, het is zo goed mooi interessant bizar ontroerend geweldig!!!!! Voelde soms alsof het nooit ophield maar nu wil ik juist dat het nooit opgehouden was

[victoria marie · Rating 5 out of 5]

oh my, this book. absolutely amazed by the range of this author!! it's so different from The Remembered Soldier, one of my favorites of the year, & yet the two echo each other…

what the two books share, as far as I can tell: both are built out of other people's accounts, & the doubt that comes with them. both have people living under changed names or hidden selves. both are shaped by war & its aftermath. both turn on memory, belief, & who gets to tell a life. neither hands you a tidy answer.

what's tangled up in this one, without spoilers: death, violence, eyes, Victorian fears like being buried alive, the space between waking & dreaming, dreams, storks, puzzles, pattern versus chance, obsession, grief, folklore & superstition, shoes hidden in walls, sisters, letters, notebooks, music, names & hidden selves, secrets, language, clocks, & time.

(this is based on the Brontë family, especially the three sisters who wrote books… other reviews seem to forget Anne, but I read her as Helen here… prior to reading this I read or reread a novel by each, & still feel like I’m missing so many clues!)

the violence is part of the Brontë inheritance too. it runs through their books as cruelty inside homes & marriages, threats, & the ways people hurt each other, & it's here as well.

language is its own thread: Charlotte was multilingual, famously knew French & learned German in Brussels, & some scholarship on Jane Eyre says that her syntactic inversion, reversing the normal subject, verb, & object order, may come from that influence. the sentences get twisted around, as if by the painful subject matter. that's interesting to see a Dutch writer take up, with the whole book then translated back into English. translation hangs over all of it…

underneath it all, I'm not sure there's just one thing. a few I keep circling: what happens to a writer's work after death (who explains it, who changes it, & whether it can survive its own legacy; Charlotte edited Emily's Wuthering Heights after she died, & that real history keeps coming to mind). how the way we look at something decides what we see, like the stork & the dromedary. memory, & who gets to tell a life. & the pull of stories themselves, the way people devour a book, start again at chapter 1, & feel the author living on in them.

& puzzles. so many people in here are trying to solve something: notebooks, lost manuscripts, patterns in dates & more, whether it's chance or design (red herrings are in here too, for example the Heath Range Rovers). the book keeps asking whether a puzzle is worth solving at all, or whether the not knowing is the point. I'm still not sure if it wants us to solve it or to keep looking… or not. oh & the obsession here in those that seek answers! oh my, YES! the tables & more, so great.

if you're new to Anjet Daanje & David McKay, I'd start with The Remembered Soldier. the prose flows like Proust, it has a music to it, & I kept picking it up etc... Stork has moments of that, but the puzzle, the timelines, & the number of characters made it a different kind of read. this definitely needs a reread, probably more than one.

I hope to see this on the International Booker & other prize lists. it's definitely a book that needs more readers to discuss it all!!


/////////////

random thoughts & such… in progress.

Eliza May… the centre of gravity. every section orbits her, & the whole book is built from what other people say about her: people who met her, biographers, a notebook, & her sister's letters.
she's seen only through those accounts, so the reader never gets her directly.
Emily Brontë is the starting point here... Eliza May's life, her one book & her poems draw on Emily's real ones, & the family's setting is a fictional Haworth.
the broader subject seems to be what happens to a writer after death… how a reputation forms, how a book gets read&reread, & how the people left behind rebuild a life out of other people's stories… maybe why the sections move through centuries & to characters with little connection to the family… showing how a legacy spreads.

music / the piano… the piano is one of the most documented things in the Brontes' household, which is probably why the book keeps returning to it… Patrick Bronte bought an upright cabinet piano in the mid-1830s. Branwell, Emily, & Anne all took lessons. Charlotte was not allowed music lessons because of fears her eyesight would be strained… Emily was the most accomplished pianist, her playing was described as precise and brilliant... the Brontës piano survives in the parsonage (& it has been used for recent projects: The Unthanks wrote songs for it, & a 2019 installation called Linger was performed on it)…
so music is part of the real Bronte world, & the book's focus on the piano as an object plus the music/playing of it, are plausibly drawing on that. maybe Emily's playing is a private, intense expression, set against Charlotte's exclusion from it…


stork & dromedary meanings
dreams & waking
eyes, sight, blindness
death, burial, walled-in fear, etc.
violence & coercion
sisters & loss
privacy & independence
bodies & the sensual

/////////////

Susan Knowles-Chester (1788-1851)

It’s like preparing for a wedding, Susan’s mother said, you wash behind your ears and between your legs, put on your finest clothes, speak solemn words, and begin a new life. It was a lesson Susan never forgot, a wedding, that was how she tried to see it, where others saw only Death. (2)

Before long she was eye to eye with Death again. (7)

Don’t you have shoes and stockings, she asked her. Eliza wiggled her toes, I don’t want shoes, she said. (10)

A week after Rebecca’s funeral, all three of the girls returned home, Millicent, now the eldest, Eliza May, and little Helen. (12)

She let her elder sister, Millicent, speak for her, […] (12)

Susan could no longer be shocked by Death’s tricks, he wasn’t cruel or hungry. If only he were, then he could be appeased, or stuffed till he couldn’t eat another bite. He was indifferent, like a stone, a cloud, a tree, like Susan herself. She had become his likeness. (14)

While weighing down her eyelids with wet cotton, Susan prays for her, and she wraps a cloth about her jaw so that her mouth will stay shut. Then, between those long, skinny legs, she acquits herself of the one part of her job that she despises, but Eliza must appreciate it, because yes, dying does make you dirty, as she asked Susan thirty years ago. Not as dirty as your feet, Susan hasn’t forgotten. (19)

[…] perhaps that’s why it happens. Eliza’s eye has opened, […] (20)

Her eyes are as enchanting as ever, Susan can’t help but gaze into them. The grey of her irises has become a matt blue, like ice on a mountain lake, and her eyes have not rolled back to take in the ceiling behind her in a drowsy squint, as other dead people’s eyes do, no, they are wide open, as if she was having a nightmare and woke in fright. Susan mutters soft words to her as she soaks the wads of cotton in the washbasin, and then she closes her eyes again and lays the wads on top of them. A slow, steady stream of water drips down her cheeks and temples. She looks serene now, with a slight ironic smile about her lips, as if she regards her own death as melodramatic. (20)

And then, when she turns to Eliza to tell her the ground will be covered with snow when she’s buried, she sees that she is staring at her. The icy-blue eyes are looking straight into Susan’s face, as free of inhibition, as free of shame, as only a child’s can be. With a cry, she leaps up from her chair. She takes a couple of frightened steps back from the bed, out of reach of the deathly gaze, but its chill permeates the room. It’s as if Death himself is enfolding her in his arms. (21)

The fly has landed on Eliza’s pale, bony face and is walking across her nose. (21)

On her way home, she becomes aware that she is not alone. There is somebody watching her, no one is in sight, not a soul, not a shadow, yet somebody is with her. She decides to cut across the pristine white kirkyard in the hope of leaving her behind there, but her presence follows Susan all the way home. Susan cannot cover her with a sheet, cannot shut the door on her, wherever Susan goes, there goes she. Her icy-blue eyes rest on Susan’s cheek, on the spot of that gooseflesh kiss, where her skin still holds the shivery memory of her touch. (24)

All night she lies awake, the eyes keeping her company, hovering up near the ceiling behind her, just out of sight, like the hand of God that dead people see with their upturned eyes just before Susan closes them once and for all. She realises this is the end to which her pursuer is tempting her, the gaze of the dead, so she squeezes her eyelids shut in terror. However compelling that gaze up there may be, however alluring its icy depths, however tantalising its shivery caress, she does not reciprocate. (25)

And as Susan thus prays, she hears pounding, twice, thrice, and after a few seconds of silence, it starts again. It’s coming from under the pall, out of the coffin. (28)

Her eyes accompany Susan wherever she goes, whatever she does, their accusatory gaze is aimed at her. (30)

From parent to child to grandchild, the story of the infamous epidemic of 1851 is passed down till well into the twentieth century, but nobody knows that it all began with Eliza May Drayden’s eyes. (40)

Chapter 2

William P. Dwight: 'Remembering Millicent Drayden' (23rd July 1850)

Eliza May Drayden Died Dec. 12th 1847, in the 36th year of her age Beloved sister of Millicent Yes, Fancy, come, my Fairy love! These throbbing temples softly kiss; And bend my lonely couch above And bring me rest, and bring me bliss. 2 Beneath those comforting lines, the stonecutter will soon chisel Millicent Drayden's own name. She has passed away, but her stories live on in us. May she rest in peace. (43)

Grace Jennings-Appleton (1814-1870)

In five evenings, which go on long after midnight has passed unnoticed, she devours the book. It’s as if the characters were speaking directly to her, the sentences are pure poetry. She’s not lonely, how could she be with Eliza by her side. They lie together in Grace’s bed, in the slumbering house, in the silent village. As long as Grace is awake, she is too, and they talk about the plot twists, predict what’s going to happen, lay a wager for the comfortable side of the bed, bicker, and then make up. And on the fifth night, after closing the last volume, Grace feels the world come down on her, so hard she can’t wait till the next evening and must start again at once with chapter 1. (53)

She’s beaming with joy from the depths of her soul that has taken possession of her face, her posture, her whole being, a metamorphosis that is equal parts enchanting and disturbing, as if there is a woman concealed in her who never shows herself to anybody, except for silly creatures like this dog. (55)

The idea that a woman could wrestle free of degrading poverty and hurtful prejudice against old maids, using nothing but paper and ink, is so plucky, so heartening, so fantastic, that she cannot stay in bed. (58)

She reads till the small hours, and the more books she devours under cover of night, the more she recovers herself. She had forgotten what it was like to feel bigger than she is, to expand into other people as if her mind contains theirs. (74)

He’s not the worst man, as long as you give him the space to go on believing in what he professes with such certainty. (74)

Chapter 3 — Agnes Chambers: Eliza May Drayden (1862)

Chapter 4 — Emery Bowman (1858-1881)

Chapter 5 — Clyde Middleton (1825-1894)

Before she arrives, he stations himself in the salon with a novel, and he reads as she plays, so that the music will heighten the emotions in the story, or often he just pretends to read, he shuts his eyes and listens to her. (207)

The next time she plays, he joins her again, she accepts his presence, the use of the piano is a favour, after all. They exchange no more than a few polite phrases with each other, when they meet and when they part. He fears that a conversation would make her aware of him while she plays, and that she would therefore contain herself, but the more often he sits there, watching her bony back, her long, elegant fingers caressing the keys, or, depending on the mood of the passage, flagellating them, the more he suspects that she has not forgotten his presence, not for a second. She plays better, with greater fervour, when she knows he’s listening, as if he summons the music inside her. (208)

For she wants a greater intimacy with him, there is nothing she wants more, he believes, but she cannot give it to him. She is scared, ashamed, or still worse, she simply does not have it in her, she does not know what it is, how to do it, and he is incapable of teaching her, the way you cannot teach a tone-deaf person to play Chopin. And if only she had a piano, she could share her deepest feelings with him through her playing, but when he suggests that they buy a less expensive instrument, as a stopgap, so that they can take their time to save for a better one, she refuses the offer. (216)

She claims not to miss her piano playing, at first he thinks she is keeping a stiff upper lip, as usual, but then, when she goes on insisting for days that piano playing belongs to a life that she has left behind, he begins to fear that he killed the woman he fell in love with when he married her. (216)

He still sees in her the woman who enchanted him with her music, even though he has not heard her play a note since that time in the White Horse Tavern. Her sheet music lies untouched in the cabinet, she never even hums, not when she cooks, not when she sweeps, not when she does the laundry. She has chosen to destroy the finest part of herself, as if her passion for music had been but a casual affair while awaiting the true love of her life, a man of flesh and blood, and however much that love disappoints her, she can never return to her jilted lover. (217)

Every evening before bed, she sits at the dinner table and writes in a notebook she took from the shop. He thinks she is keeping a diary, knowing her it consists of facts, analyses. Every night she lays it in the drawer next to her clothes, and he resists the temptation to read it in secret. He is curious, but also scared of her words on paper, and she trusts him, because she puts it away in plain sight and does not lock the drawer. And so it happens that one evening he is reading a novel while she sits across the table writing in her notebook. She is absorbed in her work, bowed over the paper, and when she looks up, her expression is pensively vacant, focused on unknown horizons. What are you writing, he asks, after she has been staring out of the window into the dark street for several minutes. Jarred out of her musings, she looks up, what, she says absent-mindedly. He thinks she must have understood him and does not repeat his question. (217)

He hastens to say he’d like to hear her read it, and he’s surprised, he’s astounded by her. He puts aside the paper, and she launches into chapter 4, self-conscious and nervous at first, but soon losing herself in the story that she tells him. She reads the way she plays piano, he is moved by her. (223)

All he knows about the first forty-two years of her life are the sketchy outlines, and forty-two years is a long time. He doesn’t understand why he gave in to her stubborn silence with no resistance, he never asked about her past, out of love, he supposes, but maybe it wasn’t her choice not to tell him about it, maybe he didn’t want to know that she already had a whole life behind her, a whole life without him. (241)

The dead are easy prey. (242)

Chapter 6

The eldest son of Mr Hey—our former piano teacher—played a Bach fugue on the organ—she would have liked that—and then we laid her dear head, her long chestnut hair, her cloud-grey eyes, her clever, loving words, her ironic wit, her many secrets, her moving piano playing, her beautiful slender hands, her lanky figure, everything I loved about her, under the cold church floor. (262)

Jonas Croft (1839-1906)

By today’s standards, we might well call Eliza mentally ill. Damaged by concealed, unprocessed childhood traumas, she had developed an autistic disorder, which explains why she clung to her younger sister. Without Helen’s support, she was no longer able to hide her condition and became psychotic. She heard voices in her head, which she described in Haeger Mass as ghostly visitations. Those voices instructed her to wash the floor daily, even when it was completely unnecessary; to take obsessive notes on everything she experienced in her notebooks; to play piano for hours in the middle of the night; to fast for seven days and shut herself up in her room; to pass a cold October night out on the moors; and to expend her last breath searching for Helen’s watch. She does not deserve the increasing admiration heaped upon her for the past century and a half by readers, writers, reviewers, and scholars. She deserves our compassion, perhaps even our pity. (309)

Chapter 7
Phoebe Selena Goodman-Deering (1863-1912)

That’s how it should be, she thinks, the two of them together, and she is number three, longing, hoping in vain for a place between them, because fulfilment belongs to the realm of life, and Penny dwells only in unattainable yearning. (381)

Chapter 8
Amélie de Louvrière des Garrons (1895-1971)

Every night, and even by day, Amélie is ensnared by scenarios like these, she keeps telling herself she’ll stop, and sometimes she does for a while, but when she’s sleepy and lying next to Laure, the images come unbidden. (438)

Laure goes on practising the closing movement for more than a month and then plays the entire sonata, again and again, night after night, and for the first time since she started practising the piece, Amélie has the feeling that these nocturnal recitals serve a purpose beyond satisfying Laure’s own need for music. It’s as if she’s standing in the hall in her travel costume, her coat and gloves, her hat, and she opens the front door and peers out into the blinding disillusionment of the outside world, and each time she shrinks back, she starts over, first movement, she gathers courage, second movement, she opens the door, third movement, and again she concludes, no, I cannot, and she shuts the door. (443)

Chapter 9
Dagmar Balthasar/Dora Barker (1934-1988)

Chapter 10
Emery Niles (1947-2030)

Chapter 11
Ties Auwerda (1956-2007)

[Christine Bonheure · Rating 5 out of 5]

Enorm fascinerend boek. Het omvat een aantal schitterende verhalen die samen twee eeuwen overbruggen en geschreven zijn in een mozaïek van stijlen en genres. De elf hoofdstukken zijn op zichzelf staande novellen die in essentie om hetzelfde draaien: wie was Eliza May – een personage waarin we Emily Brontë herkennen –, dat eenzelvige genie dat nog geen dertig werd maar wier oeuvre veel lezers blijft boeien. “Wuthering Heights” kon ik niet waarderen, maar dit boek is echt mijn meug onder meer door de steeds terugkerende elementen te midden van alle variatie! Er is de vreemde persoonlijkheid van Eliza May die altijd buiten rondzwerft en voor wie de doden nooit dood zijn. Zij komt terug in veel van de andere personages. Er is de vreugde van het lezen en schrijven. En er is de complexe, haast incestueuze zusterliefde die even vaak terugkeert. Ook de verklaring van de titel is trouwens prachtig, maar daarvoor lees je dit monumentale boek maar zelf. Terechte prijswinnaar.

[Judith · Rating 1 out of 5]

Wat een tegenvaller.
Goed geschreven, natuurlijk, obsederend, maar het houdt niet op….!!!
Veel te veel uitwijding, het gaat maar door.
Uiteindelijk steeds herhalend thema in andere setting: ziekelijke symbiotische relatie van twee zusjes die een derde persoon, man, in hun fantasie wereld betrekken, paralel aan het weinige dat van de Brontë zusjes bekend(?) is.
Ik vind het een obsessief boek van een obsessieve schrijfster.

[Ka Vee · Rating 4 out of 5]

Prachtig geconstrueerd, literair hoogstandje, ik houd van Anjet Daanje.
Toch denk ik dat dit een niche boek is.

[Michael · Rating 5 out of 5]

Onwaarachtig ingenieus. Het vlechtwerk van motieven, thema’s, personages. De zich steeds op een andere manier herhalende gebeurtenissen. De vertelstem die in breed uitwaaierende tinten landschappen schetst, van Renoir tot Van Gogh tot Whistler. Diep onder de indruk kortom.

[Rachel · Rating 5 out of 5]

I couldn't help but be wowed by this right at the start, not only by the story itself, but in the ways that it differed from The Remembered Soldier, demonstrating the remarkable range that Daanje has as a writer.

Where The Remembered Soldier was intimate, filled with a claustrophobic interiority and written in long, winding sentences that refuse to conform to what some consider standard, The Song of Stork and Dromedary is vast in scope, spanning many lifetimes and centuries, and looking outward to the ways that lives fit together, make sense of each other, allude to one another but whose interlacing only becomes visible with the passage of Time. The writing in SSD is more conventional, still filled with a perfectly crafted turn of phrase, but I think will be embraced more by those who were turned off by the style of TRS. Despite the differences, it is still unmistakably a work of art that could only come from the hands of Daanje & McKay.

Told in a series of vignettes, short stories, novellas, whatever you'd like to call it, the novel circles around Eliza May Drayden, a stand-in for Emily Brontë, creating a vortex of voices and characters that further mythologize this enigmatic author, a woman no one truly understands but whose legacy is all-consuming for many, fans and detractors alike. Beginning with the lives of townspeople who lived in the same village as the Drayden sisters and ending more than two centuries later with a horologist in the Netherlands, the question of who Eliza was and what occupied her mind remains alive as her ghost haunts and connects seemingly unrelated families across time and space, showing up again and again in the way Time turns back on itself, alluding to what came before and what will come again.

The reader is spoiled with an author and translator who place full trust in them, expertly guiding the story and leaving a treasure trove of links and associations to pick up on, motifs that appear throughout and relationships that follow familiar patterns. At the heart of the novel is a deep grief that leaves no character untouched, a grief that takes many forms and that influences Time itself.

I spent much longer with this novel than TRS, I didn't consume it in a breathless frenzy but took my time with each story. One of the most impressive aspects of the novel is the way each novella captivates on its own, each serve as fantastic pieces of individual writing and storytelling that would put many writers to shame but that become nothing short of brilliant when viewed as a whole. I cannot give enough credit or heap enough praise on McKay for his work here, the care and attention to every last detail is made apparent at every turn and I'm so happy that an author as genius as Daanje has found her match in a translator like McKay.

As in TRS, Daanje demonstrates the rich inner worlds contained within each human mind and the despair at the limits we face in trying to fully understand and inhabit another being. In life and death, we create a fiction, mythologize, anything to get us through another day, to make sense and put order to all of life's unknowns.

[Ingrid]

Helaas, na 190 blz. gooi ik de handdoek in de ring. Ik merkte al bij haar boek De herinnerde soldaat dat haar schrijfstijl mij niet zo lag, maar ik geef graag iemand nog een kans. Zeker bij zo'n boek als dit, waar zo hoog over opgegeven wordt. Maar het wordt niet beter in dit boek dus ik stop ermee.

Unfortunately, after 190 pages I throw in the towel. I already noticed with her book The Remembered Soldier that her writing style did not suit me, but I like to give someone another chance. Especially with a book like this, which is praised so highly. But it does not get better in this book so I stop.