暗恋·橘生淮南

Unrequited Love #1

by 八月长安

2008年到现在，时光或许改变了一切，但一个创作者的初心却从未变化。

时隔多年，八月长安在重新修订这部作品时，依然充沛着无尽的热情与责任。

给这个作品画上一个句号，是告别曾经最初的开始，但永远不会是结束。

如果《你好，旧时光》曾带给你无尽的共鸣，《最好的我们》让你回到了高中时的一个午后，那《暗恋·橘生淮南》或许就是你喜欢一个人时所有的心情。

这是一个关于暗恋的故事。只是这场暗恋的时间太漫长，长到足以唤醒每个有过暗恋经历的人的记忆。故事里，女主名叫洛枳，十几年来，她在自己的世界里演着这 场暗恋的独角戏，对男主盛淮南感情复杂，既因他的优秀而被吸引，又因别的一些原因而嫉恨他。因为盛淮南，洛枳一路追随，考上了最好的大学。因为各种机缘，洛枳和盛淮南终于走近。但成长的过程和现实的压力，让两人接受了很多考验，两人是否能走到一起？洛枳的日记本到底是被谁捡取？盛淮南的家庭是不是有变动？洛枳对盛淮南的爱，到底在面对现实的考验时，会不会坚持下去？在家庭和爱情的面前，这一场暗恋，会不会无疾而终。

Genres: China

306 pages, Kindle Edition

First published July 25, 2014

About the author

Associated Names:
* Ba Yue Chang An (English)
* 八月长安 (Chinese)
* ปาเยวี่ยฉางอัน (Thai)
* Bát Nguyệt Trường An (Vietnamese)

Reviews

[Nattapan · Rating 2 out of 5]

I​ decide​d to​ buy​ these​ books​ a​ long​ time​ ago​ after​ watching​ the​ series.​ However​ after​ spending plenty​ of​ time​ trying​ so​ hard​ to​ finish this​ story, I​ have​ to​ confess​ that​ I​ like​ the​ series, especially​ its​ ending, more​ than​ the​ novel.

[Polyj · Rating 3 out of 5]

เซิ่งไหวหนาน vs ลั่วจื่อ

นิยายจีนแปล แนวปัจจุบัน วัยรุ่นมหาวิทยาลัย

ลั่วจื่อ แอบรักเด็กหนุ่มผู้โดดเด่นอย่างเซิ่งไหวหนานตั้งแต่มัธยม ก็ได้แต่ตามแอบมอง แล้วกลับไปเขียนไดอารี่พร่ำเพ้อถึงเขา โดยที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นเธอเลย
พอเข้ามหาวิทยาลัย ลั่วจื่อเลยตัดสินใจจะเข้าไปทำความรู้จัก เผื่อจะได้พัฒนาความสัมพันธ์
เรื่องหลักๆ ก็เป็นแบบนี้ค่ะ
แต่...ในรายละเอียดแล้ว เรื่องมันยาวมาก
มันคืออารมณ์ของเด็กสาว ที่แอบรักเขาข้างเดียวมานาน
อยากให้เขามองเห็นตัวเองบ้าง แต่ก็ไม่อยากเข้าไปตามกรี๊ดเขาเหมือนคนอื่น
ทำไงดี ... ทำให้ตัวเองเก่งมากๆ เรียนได้อันดับหนึ่งของระดับชั้นละกัน เขาต้องเห็นฉันแน่ ... แต่เขาไม่เห็น หรือเห็นก็ไม่ได้สนใจเป็นพิเศษ ... โอ๊ยยยย สงสาร!
จนเขาเป็นแฟนกับเพื่อนในห้องตัวเองแล้วก็ได้แต่กินแห้วไปอะนะ

พอเข้ามหาวิทยาลัย กลับมาเจอกันอีก ทีนี้เหมือนมีพรหมลิขิต ให้บังเอิญเจอกันมากกว่าหนึ่งครั้ง ลั่วจื่อเลยเข้าไปช่วยเขาจากเหตุการณ์ถูกสารภาพรัก สร้างโอกาสให้ตัวเองได้พูดคุยทำความรู้จักกับเขาอย่างจริงจัง แต่ก็แสร้งทำเป็นว่าเรื่องบังเอิญ
พูดง่ายๆ ว่าอยากให้เขาสนใจ แต่ไม่กล้าบอกตรงๆ ได้แต่แสร้งทำเป็นเพื่อนกันธรรมดา ๆ ทั้งๆ ที่ในใจคิดไปไกลเกินเพื่อนมาก
ส่วนพระเอก จริงๆ ก็ไม่ได้โง่นะ เห็นนางเอกแบบนี้ก็นึกรู้แล้วว่าคงมี something แต่ก็ตามสไตล์พระเอกอะนะ ก็จะกั๊กๆ หน่อย ไม่จับแต่ก็ไม่ปล่อย

มาถึงช่วงนี้ ลั่วจื่อก็ทำให้เซิ่งไหวหนานสนใจเธอได้แล้วจริงๆ แต่ในขณะเดียวกัน จางหมิงรุ่ย เพื่อนของเขา (คุณพระรองที่น่าสงสาร) ก็ชอบลั่วจื่อด้วย แน่นอน ว่านี่ก็เป็นการชอบอยู่ข้างเดียวเพราะนางเอกปักใจชอบแต่พระเอกไง แต่พวกเขาก็แสดงออกเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แบบไปนั่งเรียนข้างนางเอก ไปกินข้าวที่โรงอาหารเวลาเดียวกัน กินข้าวด้วยกันแทบทุกวัน นางเอกป่วยก็ซื้ออาหารไปให้ที่หอ นี่ก็คือดีต่อนางเอกมาก แต่แห้ว ตามสไตล์พระรอง ส่วนนางเอกก็คงรู้แหละว่าเขาชอบตัวเองแต่ก็ในเมื่อเขาไม่ได้พูดออกมาก็ไม่สามารถไปตัดรอนเขาได้ เฮ้อ! เรื่องความรักอะไรพวกนี้มันช่างเข้าใจยาก

— ความรู้สึกแรกที่เริ่มอ่าน คือ ชอบสำนวนเรื่องนี้มาก คือเป็นนิยายวัยรุ่นนะ แต่สำนวนดีมาก มีคำบรรยายอุปมาอุปมัย มีสำนวนต่างๆ มีคำคม กับข้อความกินใจเยอะไปหมด นึกถึงตอนสมัยเป็นเด็กวัยรุ่นแล้วชอบอ่านกลอนหรือข้อความสั้นๆกินใจของใยไหม!!!!!! << พลีชีพบ่งบอกอายุมาก55555 >> แต่อ่านแล้วรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ถ้าอ่านเรื่องนี้ตอนวัยรุ่นนี่คือคงจะชอบจะซึ้งและอินกับมันมาก

#ตัวอย่างนะ ... { เวลาเธอมองเขา เหมือนกับเวลาโจรมองไปยังสมบัติซึ่งฝังแน่นอยู่บนกำแพงเหล็กอย่างละโมบและเศร้าใจ } ...จากหน้า 445 เล่ม 2
คือบรรยายความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่งที่หลงรักคนมีเจ้าของได้อย่างเห็นภาพมากเลย

อย่างที่สองที่ชอบ คือมีความเอ่ยถึงเรื่องของหนังสือดีๆ หลายเล่มเลยที่นางเอกเขาอ่าน ทำให้เราอยากไปอ่านตามบ้าง

อย่างที่สาม แม้พล็อตจะดูเหมือนธรรมดา แต่ก็มีเรื่องราวที่ซ่อนไว้ เป็นเรื่องที่เหมือนเป็นจุดที่จะก่อให้เกิดการพลิกผันตามมาในช่วงท้ายของเรื่อง และมันไม่ใช่แค่เรื่องแอบรัก แต่มันมีความอิจฉา ริษยา ความแอบหยิกหลังกัน แบบนิ่มๆ
ที่พอโตมาแล้วมองกลับไปก็รู้สึกว่าออกจะไร้สาระ

มีจุดที่คิดว่าเป็นจุดเด่นแล้ว ก็มีจุดด้อยอยู่บ้าง นั่นคือ เรื่องราวตัวประกอบเยอะไปหน่อย และด้วยความที่บทบรรยายมันเยอะ ทำให้บางช่วงก็อ่านแบบเนือยๆ ไปบ้าง หนังสือก็อย่างหนาอะ สองเล่มนี้เราอ่านตั้ง 5 วันแน่ะ ต้องพักแขนเป็นระยะๆ
อีกจุดหนึ่งคือรู้สึกมันเลยวัยที่จะมาสนใจเรื่องแอบรักวัยรุ่น แถมเรื่องนี้ส่วนใหญ่จะอารมณ์แบบเจ็บจี๊ดๆ หน่วงๆ ไม่ค่อยมีหวานๆ พอเราเข้าไม่ถึงมันเลยไม่ค่อยจะรู้สึกอะไร
แต่อย่างที่บอกว่าสำนวนดี เลยอ่านได้เรื่อยๆ เลยค่ะ

สรุปโดยรวมเราให้ 3.5 / 5 ดาว
ป.ล. ยังไม่เคยดูซีรีส์เลย >> รักข้างเดียวที่หวายหนาน

[Ahgase · Rating 3 out of 5]

เกือบด่าแล้ว ตอนแรกรำคาญมาก
คือต้องบอกก่อนว่ากุเป็นคนที่ถ้ารู้ว่าแพ้จะไม่เสี่ยงเด็ดขาด
ฉะนั้นการที่นางเอกพยายามทำเข้าใกล้
ทั้งที่บักห่านั่นไม่สนใจก็เลยทำให้กุอึดอัดมากก
จะลำบากทำไมวะ
ยิ่งนอกจากหล่อกับความเก่งแล้ว
มันก็ไม่ได้ทำอะไรให้นางเอกเลย
จำไม่ได้ด้วยซ้ำ
พอหลังเข้ามหาลัยก็ดันมาอ่อยอีก
กุเลยยิ่งไม่เห็นด้วยกับการแอบรัก
จะเข้าใกล้เพื่อ? ให้มันตายไปเงียบๆ เหอะ
แต่โชคดีที่นางเอกเกือบหลับแต่กลับมาได้
ระวังตัวมากขึ้นกุเลยโอเคหน่อย แต่ดูท่าแล้วก็คงไม่พ้น
กลายร่างเป็นควายมีบินเข้ากองไฟในเล่ม2ชัวร์
ส่วนอีพระเอกเนี่ย
ตอนท้ายนะ เป็นกุคงไม่ขว้างหิมะ
แต่คงถอดรองเท้าวิ่งไปตบปากแม่งแน่
สงสัยเหลือเกินนะมึง
โอ้ยย สรุปแล้วกุก็ด่าเหมือนเดิมนิ 55555
ลั่วจื่ิอ กุขอเหอะ เลิกเห๊อะะะะะะ
บักห่านี่ไม่เห็นน่าชอบตรงไหนเลยจริงๆ

[middaydreamer · Rating 3 out of 5]

ตอนแรกคิดว่าเป็นนิยายแอบรักน่ารักๆ ให้คิดถึงชีวิตมัธยม แต่ว่าไม่ใช่เลย เป็นการแอบรักในรูปแบบที่อึดอัดมากกกก พระเอกปั่นหัวนางเอกเล่น นางเอกก็เป็นคนที่ค่อนข้างเข้าใจยาก ส่วนตัวอ่านแล้วรู้สึกอึมครึมมากทั้งเล่ม555555555 อาจจะเพราะเป็นแนวที่ไม่ชอบแล้วก็ดำเนินเรื่องแบบเอื่อยๆ ด้วย รู้สึกว่ามันยังไปไม่ค่อยสุด จะหน่วงก็ยังหน่วงไม่สุด อึนๆ อ่านจบเล่มนึงแล้วก็ยังไม่รู้จะไปต่อดีมั้ย

[Yixiang Xu · Rating 3 out of 5]

Ok, read. Not as good as '最好的我们'

[Huang Linyue · Rating 3 out of 5]

一本很细腻的书，然而对于至今孑然一身的我来说，如果在十年前看到这本书的话，会更渴望恋爱吧。

[Lilybean · Rating 5 out of 5]

橘生淮南算是振华三部曲里我最喜欢的，也是唯一一本会被我反复翻阅的言情小说吧。

洛枳，她的隐忍，她的清高，她的不甘，连她的小心翼翼的试探我似乎���能感同身受。

可是洛枳啊，她还是成为了我对未来自己的向往。

两个陌生人坠入爱河，只有一个知道这爱绝非巧合。

[Ming · Rating 5 out of 5]

”在不了解的状况下喜欢上一个人，发现那个人真实的一面比你想象的还要美好，这应该算得上幸运。”

“浪漫，就是没有后来。”

[Estekke · Rating 5 out of 5]

洛枳下床，坐到走道边的椅子上，面向与火车行进相反的方向坐着，这样看起来，火车像是在拼命追赶着自己丢失的时间。北京向北的平原上一片荒芜，偶尔会看见一棵突兀的树，孤零零地戳破无波的平静。 这样安静的时刻，火车穿梭于现在与未来之间、北京和家乡之间。她觉得第一次逃脱了自己所有的记忆。没有回忆，没有憧憬，没有揣测，甚至没有情绪。 洛枳突然想要大逆不道地不再背负她妈妈的后半生，也不想再记得上辈人这辈人的所谓恩怨，像个白痴一样没有责任、没有骄傲、没有尊严，让这列火车就此脱轨在荒原中爆炸，火焰彻底把她吞噬烧个一干二净，或者永远开下去，开出中国，穿越西伯利亚，冲进北冰洋，彻底埋葬冻结在冰川下。 列车猛地急刹，车厢剧烈晃动了一下，她惊喜地抬头看着邈远的天。 然后回归正常的车速，一切平静，只有车轮驶过一节节铁轨接缝处产生的轰隆隆的响声。 她想起不相干的初中物理题，窗外没有里程指示牌，手中只有一块秒表，如何估测火车时速？奥妙就在那有节奏的轰隆隆的声音里吧？ 她看见，那个吵闹的孩子终于睡着了。【第三次读】

Merged review:

2020 第三次读 心血来潮重温 有些地方写的幼稚 矫情 但是暗恋的卑微真的戳中我，可能只有自卑的人能懂

2021应该是第四次读，第一次是大二结束的暑假 坐在大学二餐的咖啡厅里，读完以后并没有特别喜欢，那个时候三部曲里最喜欢的是你好旧时光。第二次读不记得了，第三次是去年。这次读是因为又拍了新的电视剧版本，电视剧把小说糟践了精光，在b站看弹幕吐槽不亦乐乎。于是在对比产生美的情况下觉得19年那个网剧拍的可真好（除去盛淮南糟糕的发型and没有血色的嘴唇and那条丑丑黄色的裤子以及对叶展颜小美人鱼似的替身改编，好长的除去）。回到小说来说，每个人的身世都稍微有点过于狗血了，但是作者巧妙的设置了一个喜欢看侦探小说的主角，所以并没有太难接受。作者遣词造句里有的地方真的很做作，但是作为一个被高考作文洗脑过的我又十分懂得她的那些做作（或许正是因为懂得所以我的感觉被放大了）。可是我真的喜欢这个故事，就像作者说的，两个人都自私爱算计疑心病好面子，可是到了最后 他们却拥有最好的自己和爱情。作者借洛枳讲出的那些阴暗和自私，我全部感同身受了。想去看 颐和园的月亮和日出

[苍妤 · Rating 1 out of 5]

进度：62%
真的读不下去了。在振华系列其他篇章中的寥寥几笔都比正篇更吸引人。几位主角看到这里仍觉得面目模糊，角色之间的关系也让人摸不着头脑。故事情节……几乎没什么发展，甚至还不如《你好，旧时光》里那些琐碎但至少放在一起能看出人物成长脉络的更好。翻到最后发现是开放式结局，最终结果要到《最好的我们》里才有得揭露，那就没什么看下去的意思了。
这两人的拉扯实在无聊，就算我曾经暗恋过别人，但是也很难共感，或者说，找得到相似的地方，但占比实在太小，被其他部分磨灭得留不下什么印象。

—————
24.1.30
终于看完了也是不容易。故事里的人际关系仿佛一个赤井家族pro max版，人人都认识、人人都能扯上点关系。
洛枳和盛淮南的角色也让我觉得好像是后来振华三部曲里的其他人拼成的——游刃有余、好看又受欢迎的盛淮南和楚天阔，家境优越于是造就强大心理素质的盛淮南和林杨，家庭关系复杂的盛淮南和凌翔茜，有温暖可爱爷爷的盛淮南和李燃；母亲单独带大、小时候一起和男主玩皇帝游戏的余周周和洛枳，因为仇恨而前进努力的余周周和洛枳，别扭自卑的陈见夏和洛枳。
书中的推拉给我一种没必要的成年人感觉，想起了《装腔启示录》。作者很擅长描绘暧昧的氛围，但不长于情节的跌宕起伏，所以没有很吸引我，算是振华四部曲里我最get不到的一本了。
最让我感动的反而是新增的一篇番外，讲一个暗恋过洛枳的人费尽心思约她出来只为讲个他如何暗恋的故事。“一直在暗恋别人，以为自己平平无奇的人也会被人暗恋、注视、创造制造或生造巧合”，这让我觉得比洛枳的一本日记还要浪漫。当然，如同书中所说，“‘后来没有了’才是最好的浪漫”。

[Raya · Rating 5 out of 5]

Sesuka itu huhuhuhu kapan ada terjemahan official sih hhhhh

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 3 out of 5]

หลังอ่านเพิ่มเติม : https://wp.me/p6yYEv-Qz