Το ότι ο λόρδος Έλγιν έκλεψε τα γλυπτά του Παρθενώνα στις αρχές του προ-προηγούµενου αιώνα είναι γνωστό. Το ότι το µπρίκι που τα µετέφερε αρχικά στη Μάλτα βυθίστηκε σε έναν µικρό όρµο των Κυθήρων είναι επίσης γνωστό. Αυτό όµως που παραµένει µυστήριο πάνω από διακόσια χρόνια µετά είναι πόσα από τα δεκαεφτά κιβώτια µε τους αρχαιολογικούς µας θησαυρούς ανέσυραν τότε οι Καλύµνιοι βουτηχτάδες...
Η δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα ξεκινά στα Κύθηρα µε µια παρέα παιδιών να ετοιµάζονται για τη µεγαλύτερη, συναρπαστικότερη και πιο ονειρική βουτιά της ζωής τους... Μα όταν αναδυθεί κανείς στο φως, αναρωτιέται πάντα πού σταµατάει η αλήθεια και πού αρχίζει το όνειρο.
Δεν είναι απλά ''ένα ακόμα παιδικό βιβλίο''. Στις 110 σελίδες του, ο συγγραφέας φροντίζει να περάσει μια σειρά ευχάριστων μηνυμάτων σε νεαρά παιδιά, φροντίζοντας όμως να το κάνει με τον δικό τους τρόπο, μέσα από το παιχνίδι και την εξερεύνηση. Θεωρώ ότι θα τα αγγίξει και θα τα προβληματίσει ευχάριστα. Ως ενήλικας, το διάβασα εξίσου ευχάριστα.
Το αγαπημένο μου σημείο: "Πατήσαμε στη στεριά και πέσαμε στο χώμα ανασαίνοντας βαριά. Μετά από λίγο πήραμε να ξεντυνόμαστε, αμίλητοι απ' όσα ωραία είχαμε δει εκεί κάτω. Προσπέρασα τη Φανούλα τάχα αδιάφορος, αλλά φρόντισα χωρίς να με δουν οι άλλοι να αφήσω στα χέρια της τον αστερία που 'χα μαζέψει ως λάφυρο από εκείνη την πρώτη κατάδυσή μας."