Amber droomt van ontsnappen. Aan brand, explosies en gifslangen, maar vooral aan haar familie. Aan haar moeder die met ter dood veroordeelde gevangenen in Amerika correspondeert, en haar vader, wiens kalmte ze meer vreest dan zijn drift. Het huis van oma en opa, gevuld met afgedankte KLM-spullen, is haar toevluchtsoord. Als opa onverwachts overlijdt, verandert alles. Voor het eerst lijkt de familie Klein bijna een gewoon gezin. Maar lang zal dat niet duren, weet Amber, dat doet het nooit.
De andere familie Klein is een beklemmende roman over een gezin waarin de dreiging niet van buitenaf komt, maar van binnenuit, en over een meisje dat alles aangrijpt om zich daarvan los te maken.
Als je van literaire romans met een naargeestig laagje houdt, dan raad ik je deze aan! Ik lees zelf deze romans graag, want ze stemmen tot nadenken en het is interessant om te puzzelen met de info die je tussen de regels doorleest. Als je een liefhebber bent van ‘De avond is ongemak’, ‘Het wolfgetal’ of ‘Het smelt’, dan past dit boek ook prima in jouw boekenkast.
Ergens tussen 3 en 4 sterren In het begin moest ik even wennen aan de vrij hoekige en wat afstandelijke schrijfstijl, maar al snel kon ik het boek moeilijk wegleggen. Het onderwerp, een disfunctioneel gezin, spreekt me dan ook erg aan. De hoofdpersoon, een meisje in de puberteit, groeit op met een wat afwezige moeder en onberekenbare vader. Jammer dat de spanningsboog niet tot het einde volgehouden kon worden. Het einde vind ik nogal gekunsteld en onwaarschijnlijk.
Boek waarin Amber Klein het zwaar voor de kiezen krijgt met ouders die haar constant willen betrappen en straffen. Het leven is vol dreiging, lelijkheid en machteloosheid en je moet wel stiekem worden en een geheim leven leiden om te overleven. Als kind kan je geen kant op. Haar broertje is enerzijds haar bondgenoot en aan de andere kant wil ze het liefst weg van alles, dus ook van haar broertje. Goed neergezette dubbelhartige verhouding. De band van Amber met haar opa en oma, een eiland van zorg en liefde, is een verademing in een verder beklemmend boek, naast gelukkige ontsnappingsmomenten tussen Jackie en Pearl en af en toe een bevrijdende slappe lach.
Goed geschreven, maar erg naargeestig. Het is vooral een portret van een vreselijk gezin, een meisje dat opgroeit met een liefdeloze moeder en een vader met losse handjes. Zonder enige vorm van comic relief: de enige 'grapjes' worden gemaakt door de vader en illustreren slechts wat voor slappe lul hij is. De kinderen moeten af en toe wel lachen, maar je begrijpt als lezer volstrekt niet waarom. En de flauwe humor van de vader wordt ook niet afgeserveerd met superieure ironie, maar met een soort grimmigheid die de toon van het hele boek bepaalt. Het doet mij nog het meest denken aan hoe het leven eruit moet zien als je in een diepe depressie zit. Dat kan natuurlijk de bedoeling zijn. Maar door de afwezigheid van enige positieve noot, of van een duidelijk gevoel van wat de hoofdpersoon (dochter des huizes) zelf eigenlijk wíl, was het voor mij een beklemmende, niet heel prettige leeservaring. En de climax (een plotontwikkeling die te maken heeft met een mogelijke uitweg uit de gevangenis van dit gezin) werd erg lang voorbereid en nogal abrupt en overhaast afgewikkeld, in mijn ogen.