Liefs aan mijn exen

by Audrey Adelin

Hartverwarmende nieuwe YA van winnares Regenboogboek van het Jaar 2025

Cece is student en auteur van veelgelezen liefdesromans. (Al weet bijna niemand dat laatste.) Tot voor kort was ze ook de vriendin van Abdil, die het vlak voor de examenperiode uitmaakte. Nu is ze helemaal klaar met de liefde. Dat is alleen makkelijker gezegd dan gedaan als je langverwachte romanceboek binnenkort in de winkels moet liggen en je geen letter meer op papier krijgt.

Gelukkig mag Cece op schrijfresidentie in Antwerpen om aan haar manuscript te werken, samen met een andere auteur. Dat blijkt helaas Léa Bounot te zijn, een boektokker met wie Cece ooit haar langste date ooit beleefde. En die daarna plots Ceces schrijfgeheimen viral liet gaan en zo bijna haar identiteit onthulde… Kan het ijs nog smelten door schrijfmarathons in boekhandels, ijstheegesprekken en karaokeavonden?

'Liefs aan mijn exen' is een hartverwarmende queer YA over verknipte exen, jezelf durven blootgeven en tweede kansen, geschreven door de winnares van de Hebban Regenboogboek van het Jaar Award 2025. Voor iedereen vanaf 15 jaar die houdt van ontroerende en sprankelende verhalen die voelen als een warme knuffel.

Ken je deze ook al?
'Kleine gelukjes'

Genres: Romance

328 pages, Paperback

First published October 1, 2026

About the author

Audrey Adelin is het pseudoniem van Audrey Van den Bogaerde (2000). Ze woont in Brugge en heeft een grote voorliefde voor talen, literatuur en reizen. Ze studeerde Toegepaste Taalkunde aan Universiteit Gent. Tijdens die periode schreef ze de eerste woorden van 'Kleine gelukjes'. Audrey richtte op haar vijftiende een leesclub op in de Brugse Boekhandel (Dear Book Nerd Book Club). Dat zorgde niet geheel toevallig voor inspiratie voor haar debuut. Audrey is ook als boekblogger actief op Instagram en TikTok (@audrey.schrijft)

Reviews

[Jasper Le Comte · Rating 4.5 out of 5]

Na Kleine gelukjes werd ik al meteen een grote fan van Audrey Adelin en in Liefs aan mijn exen toont ze duidelijk dat ze alleen maar bijleert en verbetert! In Kleine gelukjes leerden we Ada kennen en in Liefs aan mijn exen zoomen we in op Cece, Adas kotgenoot. Cece had normaal gezien kunnen uitkijken naar een mooie zomer: verlost van alle examens genieten van het mooie weer en het manuscript van haar nieuw romanceboek afwerken, geholpen door een schrijfresidentie in Antwerpen op kosten van haar uitgeverij. Helaas valt de werkelijkheid tegen: haar vriend maakt het net voor de examenperiode uit, waardoor haar examens in de soep lopen en ze geen woord meer op papier krijgt. Tot overmaat van ramp blijkt ze op haar schrijfresidentie te moeten samenwerken met Léa Bounot: boektokker, debuutauteur en de persoon waarmee Cece een tijd geleden een zinderende date deelde… tot Léa bijna Ceces identiteit achter haar pseudoniem onthulde in een virale tiktok. Vindt Cece een weg door de storm in haar hoofd tijdens die bloedhete weken in Antwerpen? En wat gebeurt er nog tussen haar en Léa?

Een disclaimer: nadat ik Kleine gelukjes gelezen had, was ik op zoek naar een leesclub en ben ik per toeval in die van Audrey Adelin beland. We kennen elkaar dus persoonlijk, maar dat wil niet zeggen dat ik haar hier een gratis vijfsterrenrecensie ga geven, integendeel. Het enige dat ik haar beloofd heb is om een coherentere recensie te schrijven voor dit boek dan mijn recensie van Kleine gelukjes ;)

Dat gezegd zijnde vind ik dat Adelin, na een zeer sterk debuut, hier alleen maar stappen vooruit zet. Waar ik Kleine Gelukjes soms iets te veel focus vond missen op vlak van personages en tempo, vond ik dit boek heel strak en efficiënt geschreven. Geen enkel personage was overbodig voor het verhaal; elke scène droeg bij aan het verhaal en de spanningsopbouw; en de structuur en het tempo waren heel mooi verzorgd. Dat wil niet zeggen dat het verhaal als een gek over de rails scheurt, want sfeerschepping is een belangrijk deel van Adelins stijl en benadering van het genre en die sfeerschepping krijgt alle ruimte die het nodig heeft om tot zijn recht te komen. Zo voel je je volledig ondergedompeld in de broeierige zomer en de bruisende stadscultuur waarin het boek zich afspeelt, wat de lezer niet alleen leuke immersie geeft (en ik ben niet eens een zomermens), maar ook helpt om je in te leven in het hoofd en de ervaringen van Cece.

Dit boek is ook een van de meest pure, prototypische en meest geslaagde YA-verhalen die ik ooit gelezen heb. In de bibliotheek waar ik werk hebben we het soms over de spanning en de discrepantie tussen wat in het young adult rek staat en wat die young adults eigenlijk willen lezen (spoilers: vooral smut). Daar is zeker niets mis mee, maar ik vind aan dit boek zo opvallend dat het zo perfect in de young adult categorie past voor allerlei redenen, zonder daarbij iets op te geven of zich in te houden. Dit boek heeft de perfecte hoeveelheid spice: het gaat niets angstvallig uit de weg, maar is daar duidelijk niet onnodig mee bezig en steekt er niets gratuit in. Ook kotstudenten als personages hebben is perfect voor een doelpubliek dat al reikhalzend uitkijkt naar hun nakende studentenjaren.

Het verhaal raakt ook zeer relevante en pakkende onderwerpen aan en behandelt die met de juiste intensiteit en een grote volwassenheid en nuance. Dat wil niet zeggen dat elk personage de wijsheid van een zenboeddhist heeft en elk conflict in een vingerknip van de baan is, maar het betekent wel dat de personages complex en volwassen zijn, waardoor het verhaal niet vervalt in toxisch gedoe en onnodige drama. Op die manier kan het boek net heel gezonde denkpatronen en benaderingen tonen en modelleren, waardoor jongeren via dit boek heel veel empathie en inzicht kunnen kweken op een toegankelijke manier. Niet dat YA voor mij iets inherent didactisch of opvoedend moet hebben, maar ik vind het wel een grote meerwaarde, zeker voor een doelpubliek dat vaak zo zoekend is op emotioneel en relationeel vlak en zo vatbaar is voor allerlei (goede en kwade) invloeden. Omwille van (onder andere) alle redenen in deze en de vorige alinea zou ik de boeken van Adelin ook heel sterk aanraden aan leerkrachten en samenstellers van leeslijsten voor jongeren.

Naast de young adult categorie beheerst Adelin eveneens haar genreniche fantastisch. Liefs aan mijn exen presenteert weer ijzersterke, genuanceerde personages; uiterst cute en leuke scènes en momentjes; fijne vibes en immersie in de wereld van het personage; pakkende verhaallijnen; en meer. Het boek slaagt er ook in om dat alles te doen op een manier die allerminst ‘tropey’, voorspelbaar of geforceerd aanvoelt. Ook de heel natuurlijke, casual representation (LGBTQ+, disability, etc.) verdient veel lof: aanwezig genoeg om die aspecten de schijnwerper en de nuance te geven die ze verdienen, zonder ooit het gevoel te geven dat ze in het verhaal geforceerd zijn of te veel aandacht wegnemen. Al die elementen komen samen om een heerlijk cozy, meeslepend, hartverwarmend en helend boek te vormen dat tegelijk heel vertrouwd en herkenbaar aanvoelt, maar ook heel fris, origineel en uniek in zijn soort (en nog unieker in het Vlaams literair (YA-)landschap!)

Ik heb lang getwijfeld tussen vier en vijf sterren (omdat ik geen fan ben van halve sterren, laat staan kwartjes), maar ik ga deze keer toch een uitzondering maken en op vier en een half uitkomen. Heel veel zit al heel goed, maar ik denk dat er nog net iets meer groeipotentieel zit op vlak van schrijfstijl. Meer naar het begin van het boek toe vond ik dat de schrijfstijl soms net iets te weinig aan de verbeelding overliet, maar naarmate het boek vorderde kreeg ik meer en meer het gevoel dat Ceces blik op de mensen en gebeurtenissen rond haar toch meer kleurde dan ik dacht, ook wat betreft hoe ze haar verhaal vertelt. Zo kon ik de schrijfstijl meer smaken, maar misschien kan die stijl (waar op zich zeker niets mis mee is) erbij gebaat zijn om dat onderscheid tussen de blik van de verteller en die van anderen nog wat scherper in de verf te zetten. Om eerlijk te zijn vind ik al het voorgaande in deze alinea ook niet exact het gevoel vatten dat ik bij de schrijfstijl heb, maar duidelijker dan dat krijg ik het niet meteen.

Dat gezegd zijnde vind ik wel dat Adelin veel leuks doet op vormelijk en stilistisch vlak. De hoofdstuktitels zijn altijd zeer leuk en een echt pluspunt, maar het aangeven van flashbacks door een andere paginakleur en het weergeven van brieven, berichtjes en handgeschreven notities met verschillen in achtergrond, lettertype, etc. vond ik ook echt een meerwaarde. Extreem experimenteel wordt het zeker nooit (wat ook niet zou passen voor een YA-verhaal in dit genre), maar het trekt wel echt aan en verhoogt ook weer de immersie sterk. Meer van dit juich ik zeker toe!

Een laatste, eerder persoonlijk punt dat ik wil aanhalen is dat Kleine gelukjes mij bij het lezen echt geraakt heeft, ondanks het feit dat ik persoonlijk enorm verschilde van de personages, omdat ik de ervaringen en worstelingen die Ada doormaakte heel herkenbaar en treffend gebracht vond. Bij Liefs aan mijn exen werd de afstand tussen mijn eigen ervaringen en die van het hoofdpersonage nog groter, maar net het feit dat die afstand zo groot is en ik het boek toch zo goed vind, toont dat Kleine gelukjes voor mij persoonlijk echt geen toevalstreffer was. Adelin schrijft gewoon heel sterk, herkenbaar, empathisch, liefdevol, en treffend, en ik ben alweer heel benieuwd naar wat de toekomst nog brengt. Ik zou Liefs aan mijn exen aanraden aan iedereen (ook iets older adults zoals ikzelf ;) ) die houdt van een heerlijk cozy en meeslepend, maar ook ontroerend en pakkend verhaal dat je nog lang bijblijft! 😊

[Tim · Rating 4.5 out of 5]

Ik wil graag een klacht indienen tegen het universum

Ja Léa, dat willen we allemaal wel eens, geloof me maar.

Hé, kijk, ik sta weer in het dankwoord! Vijf sterren voor Liefs aan Mijn Exen!

Oké oké, ik ga het serieus aanpakken, geen zorgen.

Laat ik eerst en vooral zeggen dat het heel moeilijk voor me is om dit boek te bespreken. De reden daarvoor is eenvoudig: ik had beter eerst Kleine Gelukjes nog eens herlezen, maar daar had ik gewoon geen tijd voor. Maar er volgen hieronder hoe dan ook vergelijkingen met Audreys eerste boek (ik kan ‘Adelin’ nog steeds niet over m’n lippen krijgen, sorry, het blijft vreemd klinken), en ik hoop maar dat ik dan goed vergelijk.

Eerst en vooral geef ik toe: de cover is niet mijn ding. De tekenstijl in het algemeen spreekt me hier niet helemaal aan, en ik vind dat er gewoon te veel op staat – die zetel, die lamp, een glas ijsthee, die stapel boeken, een stel benen op een prominente ladder, paarse bloemen en – voor wie goed oplet – op de achtergrond een uitzicht op Antwerpen vanaf Linkeroever. En wat me ineens ook opviel: bij dat been dat los door het beeld vliegt, ziet die kleine teen er wel heel gek uit, hij is veel te groot.

Cece is een personage dat uit Kleine Gelukjes komt, daar een van mijn favorieten was en nu haar eigen verhaal krijgt. Dus dat is heel tof. Met dit boek erbij zijn ze elkaar bijna waard, denk ik, al geef ik toe dat ik nu eigenlijk van mening ben dat Ada me toch iets meer ligt. Cece zelf is heel goed vormgegeven in Liefs aan Mijn Exen en ze maakt een langzaam maar zekere evolutie door in het boek die heel goed verdeeld is over het verhaal. Die traagheid zorgt ervoor dat het geloofwaardig overkomt. In de eerste plaats gaat het dan over haar relatie met en gedachten omtrent Léa, maar ook over alle andere mensen en dingen in haar leven – of het nu haar boek is, Abdil, haar zus Lucie of nog iets anders.
Léa steelt voor mij de show. In het begin is Cece net iets te hard en onaangenaam en irritant. Dat is erom gedaan, natuurlijk, maar Léa is gewoon van bij het begin een soort stralende ster waar je wel naar moet kijken en die je hart verwarmt. Ze is geweldig opgebouwd, en ook al is het hele boek vanuit Cece’s standpunt geschreven, toch leer je haar heel erg goed kennen. Knap! En de relatie tussen hen twee is ook erg goed opgebouwd en ontwikkeld, het is een stel waar je van gaat glimlachen. Van Cece’s afkeer en Léa’s onzekerheid in het begin tot wanneer ze helemaal op het einde een koppel worden (dit is geen spoiler hé mensen, komaan), alles voelt heel vloeiend en natuurlijk aan. Hoe ze elkaar zitten stangen en uitdagen is heerlijk, en alle dubbelzinnigheden zijn al even hilarisch.
Ada komt een paar keer aan bod, meestal in de vorm van berichtjes, en dat is ook heel goed. Haar uit het oog verliezen zou heel erg zonde zijn geweest, dus zoals ze nu vanop een afstandje aanwezig is, is een extra pluspunt. Hetzelfde geldt voor Mara, natuurlijk. Abdil mag verder doodvallen, maar dat is ook logisch. Émilie (Léa’s zus) komt er maar heel kort in, maar zij lijkt me ook echt een geweldige aanwinst. Een hint voor een derde boek, Audrey!
Hugo is waarschijnlijk het derde belangrijkste personage, en al leer je hem als lezer minder goed kennen, dat is ten eerste logisch want zijn rol is ook heel wat kleiner, en ten tweede stoort het ook niet want je leert hem wel goed genoeg kennen om je een duidelijk beeld van hem te vormen. Hij heeft – net als Léa – een wat speelse en plagerige kant, wat goed tot uiting komt in de schrijfopdrachten die hij de twee hoofdpersonages geeft.

Dit boek speelt zich af in Antwerpen, ‘mijn’ stad, gewoon ’t Stad. En al was het vorige keer heel plezant om over Gent te lezen, dit is natuurlijk nog beter. De meeste plaatsen die vernoemd worden, ken ik buitengewoon goed. Ik duik op gezette tijden ook wel eens de Luddites binnen en een echte Antwerpenaar kan het niet maken om zo nu en dan eens niet af te zakken naar ’t Eilandje en naar het panoramadak van het MAS te gaan. En net als Cece heb ik een gloedhekel aan de Meir op zaterdagmiddag. Dus ja, ik moest een paar keer smakelijk lachen bij een paar locatiebeschrijvingen, maar vooral moest ik meestal glimlachen of grijnzen omdat ik plekken herkende, soms zelfs als ze niet expliciet bij naam genoemd worden. (De verwijzing naar de Burger King deed me hardop lachen. Knappe vondst!) Ik vind het overigens altijd wel grappig als mensen van buitenaf zeggen dat Antwerpen een plaats is waar ‘cultuurmensen samenklitten’, zoals het in het boek staat. Zelf heb ik dat idee eigenlijk helemaal niet, maar misschien besteed ik er gewoon niet genoeg aandacht aan of ben ik het te gewend.

Bij Kleine Gelukjes schreef ik dat de verhouding tussen ernst en humor in evenwicht is. Ik denk dat dat hier puur procentueel minder het geval is en dat het boek wel wat ernstiger wordt naarmate het vordert. Al is het van bij het begin misschien wat ernstiger. Maar daar wil ik meteen aan toevoegen dat, hoe de verhouding juist evolueerde in het boek (en hoe ze zou zijn vergeleken met het eerste boek), me dat niet stoorde. Puur procentueel gezien is het misschien niet helemaal in evenwicht, maar qua gevoel wel en het is dat laatste dat telt. Ik had nooit het idee dat het te zwaar werd, dat de ernst zodanig de overhand kreeg dat het echt een emotioneel moeilijk te vatten of te lezen boek werd. Ook dat is dus allemaal in orde.

Wel wil ik een wat kritischere opmerking maken over de schrijfstijl. Er zit gelukkig niet al te veel Engels in – al wordt er wel heel wat af gefuckt – maar een paar dingen zijn blijven staan waar ik bij moest fronsen: ‘starstruck’, ‘baking soda’, de ‘mood’ die ‘swingt’. Daarnaast staan er soms ook formuleringen in die voor mij iets te veel aan Engels doen denken. Dan denk ik aan zaken als ‘dat ademt hij niet’ en een bikini die iemands rondingen ‘kust’. Het was moeilijk voor me om er de vinger op te leggen, maar de schrijfstijl heeft bij momenten iets dat ik maar ‘vertaald socialemedia-Engels' zal noemen. Daarmee bedoel ik: zinsstructuren en –wendingen die ik associeer met en zie langskomen op mijn feeds, in reels en in story’s op sociale media in het Engels, en die dan worden overgenomen in het Nederlands. En nu ook in het boek. Het is moeilijk om duidelijke voorbeelden te geven, want het gaat dikwijls om hele zinnen, maar het is een gevoel dat me niet loslaat van zodra ik er tijdens het lezen de vinger op kon leggen.
Oh ja, en sorry Audrey, maar elke keer als ik ‘chipje(s)’ zie staan, moet ik denken aan Nvidia...
Verder, voor alle duidelijkheid, is het wel heel goed: vlot, modern Nederlands met hier en daar een mooi stukje Vlaams ertussen, zoals alle verkortingen met ‘ik’ in de chatberichten, en daarnaast heb ik onder andere ‘voilà’, ‘plezant’ en ‘fier’ zien staan. En verder moest ik heel dikwijls lachen met de manier waarop je dingen verwoord (of waarop je Léa ze laat verwoorden). Heel grappige vergelijkingen en gedachten in de ene alinea, diepe en mooie metaforen en gesprekken in de volgende. Ook wat dat betreft is er dus een goed evenwicht tussen humor en ernst: in de schrijfstijl, en niet enkel inhoudelijk.

De hoofdstukken hebben nog altijd titels! Goed zo! En ze zijn tof en origineel en veelzijdig, nog beter dus!

Hoeveel punten nu? Moeilijk, moeilijk... Ik geef toe, Liefs aan Mijn Exen heeft mijn gevoelige snaar minder geraakt dan Kleine Gelukjes. Geraakt heeft ze ze wel, natuurlijk, maar ergens ontbrak er iets. Misschien zijn het de kleine dingen: geen leesclub of zo, bijvoorbeeld, in dit boek. Of misschien is het gewoon dat Cece toch niet helemaal de simpelste is en in het begin iets te cru en te hard uithaalt naar mijn mening – ik snap waar het vandaan komt, en ik kan er begrip voor opbrengen, maar Ada heeft gewoon iets zachters. Of misschien is het wel dat er me zo nu en dan iets aan de schrijfstijl opviel. Of misschien is het een combinatie van dat alles of is het wel iets dat ik gewoon niet onder woorden kan brengen, maar dat ik wel ergens voel. Hoe dan ook, een even hoge score als het vorige boek kan ik het helaas niet geven.
Maar geen nood. Het is nog steeds een hoge score voor een steengoed boek. Want er zaten ook gewoon steengoede scènes in, die magnifiek geschreven waren en waar echt veel inhoud in zat. En er zaten ook een aantal buitengewoon goede citaten in dit boek. Laat ik maar afsluiten met een van de sterkste voorbeelden, een dat misschien meer over mij zegt dan over Cece.

Voor andere mensen was vrienden een woord dat ze enkel toevertrouwden aan een select groepje mensen van wie ze wisten dat ze het zouden koesteren.

9/10

[Audrey · Rating 5 out of 5]

Aangezien 'Liefs aan mijn exen' deze week in druk is gegaan en ik er na al die maanden helemaal niets meer aan kan veranderen, mag het officieel de wereld in dat dit boek zowel mijn hart gebroken als genezen heeft.

En ik hoop dat iedereen die dit boek zal lezen het ook zo zal ervaren. (Als auteur mag ik je wel zowel pijn als geluk toewensen, ja toch?)

Vijf sterren, enkel en alleen al omdat het verhaal van Cece me zoveel geleerd heeft.

[daphne · Rating 5 out of 5]

“𝐄𝐫 𝐳𝐢𝐭𝐭𝐞𝐧 𝐳𝐨𝐯𝐞𝐞𝐥 𝐩𝐢𝐣𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐰𝐨𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐦𝐞 𝐠𝐞𝐯𝐚𝐧𝐠𝐞𝐧.”

Wat ben ik blij dat ik eindelijk Audrey’s nieuw boek in mijn handen heb; ik las hem dan ook in een ruk uit. Iedereen die mij een beetje kent weet hoe hard ik genoten heb van Kleine Gelukjes (en weet ook hoe hard ik het door hun strot heb geduwd? oeps?) Audrey haar schrijfsels zorgen ervoor dat ik echt eens, voor even, mijn hersenen volledig kan afzetten. Haar verhalen voelen als een warme knuffel, net wanneer je die het meest nodig hebt. Cece en Lea’s verhaal was zó mooi en zó rauw tegelijkertijd, mijn hart voelt warm. Ik kan niet wachten op de dag dat ik ook mijn persoon heb gevonden, boeken zoals deze geven mij terug hoop. Audrey, als je dit leest, hallo, ik zou letterlijk jouw to do lijsten kunnen lezen en nog steeds the time of my life hebben. Vrienden en kennissen: prepare to be sick of me.

"𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐯𝐫𝐞𝐞𝐦𝐝 𝐨𝐦 𝐞𝐞𝐫𝐬𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐥𝐤𝐚𝐚𝐫 𝐭𝐞 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐞𝐧 𝐧𝐮 𝐩𝐥𝐨𝐭𝐬 𝐡𝐞𝐥𝐞𝐦𝐚𝐚𝐥 𝐧𝐢𝐞𝐭𝐬."

[Booksandmagic · Rating 5 out of 5]

Ik las kleine gelukjes als 1 van de eerste boeken toen ik als volwassenen weer ging lezen. En dat voelde echt als thuiskomen en een dikke knuffel🥹. Daarna had ik geen boek meer gevonden wat zo cozy voelde als dat boek, tot liefs aan mijn exen kwam! Precies dat zelfde gevoel zat weer in dit boek!❤️

[Joke Sanderson-Simmelink · Rating 4.25 out of 5]

Ik las vandaag 'Liefs aan mijn exen' uit, heel toepasselijk op Paarse Vrijdag. Het is de tweede roman van Audrey Adelin, uitgegeven door Best of YA.

Cece was al een leuk personage in 'Kleine gelukjes', maar in haar eigen verhaal leren we haar pas echt kennen. Na een relatiebreuk gaat ze op schrijversretraite, waar ze Léa tegenkomt: het meisje met wie ze eerder heeft gedatet, maar met wie het destijds niets werd omdat Léa onbetrouwbaar leek. Maar niets is wat het lijkt en tweede kansen zijn mogelijk…

Wat ik zo sterk vind aan deze roman, is hoe realistisch Cece wordt neergezet. Ze blijkt helemaal niet zo zelfverzekerd als ze eerder leek en houdt veel voor zichzelf. Haar vrienden weten niet eens dat ze gepubliceerde schrijfster is!

Gaandeweg ontdekken we meer over haar verleden. Haar leven was niet altijd makkelijk, maar de schrijfster maakt er geen groot drama van. Cece wil de dingen juist klein houden en dat is precies de kracht van dit verhaal. Soms hoef je het verleden niet helemaal uit te pluizen of grote gesprekken te voeren om verder te kunnen. Een berichtje, samen een ijsje eten of een klein gesprek kan ook een stap vooruit zijn. Dat voelt herkenbaar en geloofwaardig.

De schrijfstijl is, net als in het vorige boek, heel prettig. Alles voelt rustig, toegankelijk en doordacht, met ruimte voor gesprekken, herinneringen en gedachten. Daardoor gebeurt er in de buitenwereld niet zo veel en voelt het verhaal soms wat traag. Ik miste af en toe dat dringende gevoel dat ik móést weten hoe het verdergaat. Tegelijkertijd past dat rustige tempo bij het verhaal en de persoonlijke groei die centraal staat.

Ook de romance speelt bewust niet de hoofdrol. Léa en Cece helpen elkaar vooral om als persoon te groeien. Pas helemaal aan het einde zetten ze voorzichtig een eerste stap richting een relatie. Het open einde vond ik daarom juist passend: niet alle eindjes hoeven netjes aan elkaar geknoopt te worden. Het draait hier om een nieuwe start en de mogelijkheden die daarbij horen, niet om een perfect romantisch slot.

En dan de vormgeving! De cover is prachtig en de schutbladen zijn echt een cadeautje. Complimenten weer voor Iris Akka. Ze sluiten mooi aan bij het vorige boek, maar hebben toch een eigen uitstraling. De flashbacks zijn gedrukt op grijs papier, wat goed past bij de zwaarte van Cece's verleden. Ook de gesprekken in tekstballonnen zijn weer een leuke, subtiele toevoeging: ze lezen prettig en voelen authentiek, zonder af te leiden van het verhaal.

Je kunt dit boek prima zelfstandig lezen, al is het extra leuk als je 'Kleine gelukjes' ook kent. Verwacht vooral een verhaal over persoonlijke groei, het leren begrijpen en loslaten van je verleden en het ontdekken van nieuwe mogelijkheden, met een romance die rustig naar de achtergrond blijft.

Een lieve, herkenbare roman die niet alles voor je oplost, maar juist laat zien dat een nieuw begin ook in kleine stapjes kan ontstaan. Vier sterren!

[Puck · Rating 3.75 out of 5]

Eerder dit jaar las ik 'Kleine gelukjes' van Adelin: een fijne YA feelgood-roman over Ada's eerste jaar studeren in Gent, het verkrijgen van meer zelfvertrouwen, en eerste keer verliefd worden. Het verhaal was me soms iets te zoet, maar ik werd wel verliefd op Adelin's soepele schrijfstijl en de zelfontwikkeling van Ada. Ik was in iedergeval zeker nieuwsgierig naar Adelin's tweede roman en tijdens het lezen werd ik steeds enthousiaster: 'Liefs aan mijn exen' is stoer, meeslepend en gaat emotioneel nog een stapje verder dan 'Kleine gelukjes'. Ik heb er erg van genoten!

Langere recensie volgt.

[Lien · Rating 4 out of 5]

Heel cute.