Dochter van de tarot van Clare Marchant is een historische roman waarin tarot, mysterie, familiegeheimen en sterke vrouwelijke personages samenkomen. Het verhaal speelt zich af in twee verschillende tijdsperiodes. In 1644 vlucht Portia samen met haar babydochter Vittoria naar Londen om te ontsnappen aan haar gewelddadige echtgenoot. Portia is tarotlegster en krijgt tijdens haar kaartleggingen de verhalen en problemen van verschillende vrouwen te horen. Ze bedenkt een plan om deze vrouwen te helpen, waarbij de mysterieuze Duivelkaart een belangrijke rol speelt. In het heden verhuist Beatrice na het overlijden van haar moeder naar Londen, waar ze een tarotwinkel wil beginnen. Daar ontdekt ze een oude tarotset waarvan de Duivelkaart ontbreekt. Wanneer Beatrice op onderzoek uitgaat, ontdekt ze dat de verdwenen kaart verbonden is met een reeks moorden op vrouwen in het Londen van de zeventiende eeuw. Zo komen de verhaallijnen van Portia en Beatrice steeds dichter bij elkaar en worden geheimen uit het verleden langzaam onthuld.
Ik vond Dochter van de tarot een heel leuk en bijzonder boek om te lezen. Vooral omdat ik zelf spiritueel ben en mijn eigen tarotkaarten heb, sprak het onderwerp mij meteen aan. Ik vond het interessant om te lezen hoe tarot in het verhaal wordt gebruikt en welke betekenis de kaarten krijgen. De tarotkaarten zijn niet zomaar een onderdeel van het verhaal, maar vormen echt een rode draad die de gebeurtenissen uit het verleden en het heden met elkaar verbindt.
De personages Portia en Beatrice vond ik interessant om te volgen. Portia is een sterke en vastberaden vrouw die, ondanks de moeilijke omstandigheden waarin ze terechtkomt, andere vrouwen probeert te helpen. Beatrice leeft in een heel andere tijd, maar raakt door de oude tarotset steeds meer betrokken bij het geheim uit het verleden. Ook Vittoria, de dochter van Portia, speelt een belangrijke rol in het verhaal. Ik vond het mooi hoe de twee verhaallijnen elkaar aanvullen en hoe je als lezer steeds meer te weten komt over de gebeurtenissen uit het verleden.
Wat ik ook leuk vond aan het boek, is de mysterieuze en soms spannende sfeer. De combinatie van geschiedenis, tarot en mysterie maakte het verhaal voor mij extra boeiend. Soms vond ik bepaalde stukken wat rustiger, maar door de geheimen en de zoektocht naar de verdwenen Duivelkaart bleef ik nieuwsgierig naar het verdere verloop van het verhaal. De schrijfstijl van Clare Marchant is prettig en beeldend, waardoor je je de verschillende tijdsperiodes goed kunt voorstellen.
Voor mij was Dochter van de tarot vooral een aanrader omdat het boek een onderwerp bevat waar ik zelf veel interesse in heb. Doordat ik spiritueel ben en zelf tarotkaarten gebruik, vond ik het extra leuk om tarot op deze manier terug te zien in een roman. De combinatie van spiritualiteit, geschiedenis, mysterie en familiegeheimen maakte het voor mij een origineel en sfeervol verhaal. Ik heb het boek met veel plezier gelezen.
✨️Recensie✨️ 'Dochter van de Tarot' van Clare Marchant, 4.5🌟
1644: De Italiaanse Portia vlucht met haar baby Vittoria naar Londen,weg van haar geweldadige echtgenoot. Als tarotlegger hoort ze telkens weer de vreselijkste verhalen van vrouwen,en ze bedenkt een plan om zo veel mogelijk van hen te helpen...een plan waarin de Duivelkaart de hoofdrol speelt.
Heden: Na de dood van haar moeder vertrekt Beatrice naar Londen om een tarotwinkel te beginnen. Ze stuit op een oude set tarotkaarten waarvan de Duivelkaart ontbreekt. Ze gaat op onderzoek uit en ontdekt dat de kaart gelinkt is aan een reeks moorden op vrouwen in het 17e-eeuwse Londen.
Zoals de flaptekst al duidelijk maakt lezen we deze heerlijke historische roman in duale tijdlijn uit de perspectieven van twee sterke onafhankelijke vrouwen,elk met hun eigen verdriet,trauma's en strijd voor vrijheid en rechtvaardigheid. Ik vond de verhaallijnen heel mooi met elkaar verbonden, de afwisseling tussen heden en verleden maakten dat er steeds meer vragen en mysterie bijkwamen zodat ik steeds geboeid bleef.
Het verhaal van Portia vond ik vooral heel aangrijpend en indrukwekkend,en was dan ook mijn favoriete tijdlijn. Portia heeft een serieuze portie geweld en verdriet meegemaakt en draagt een groot geheim met zich mee dat tot het einde toe een mysterie blijft. Het verhaal heeft een duister kantje en voelt met momenten zelfs heel donker en dreigend en ook de vele wendingen maken het extra spannend. Ik vond het ook heel interessant te ontdekken hoe het leven er in 1644 aan toe ging.
De verhaallijn van Bea bracht dan weer wat luchtheid en voelde iets zachter. Bea heeft haar eigen trauma's en onzekerheden maar dankzij de zoektocht naar de Duivelskaart bloeit ze open,vind ze zichzelf terug en ontdekt ze wat er toe doet in het leven en dat ze moet uitkijken naar de toekomst. Ook de ontluikende romance, slow-burn, vond ik heel mooi in beeld gebracht.
Een heerlijk verhaal over twee sterke vrouwen, een sterke connectie door de tijdlijnen heen, het voelde mysterieus, heerlijk,spannend en romantisch en ik heb er oprecht van genoten. Een verhaal dat je van het begin helemaal meesleept en wel indruk nalaat.