Bollengrond

by Dicky Nieuwenhuis

400 pages, Kindle Edition

Published August 27, 2026

Reviews

[Pien · Rating 5 out of 5]

Ik heb dit boek vaak weggelegd met het idee hem niet meer uit te willen lezen. Om dan een dag later toch verder te gaan. Niet wegkijken, een oproep van de schrijfster die dan door mijn hoofd ging.

De afwisseling in heden en verleden, in appjes, dagboeken en verhalen, maakten dat je maar door kon blijven lezen.

Maar poh wat helpt dit niet met een positieve blik op de wereld.

[Gesine Zuijdweg · Rating 4 out of 5]

Indringend debuut. Heftig thema (familiedrama/misbruik in een gesloten gereformeerde gemeenschap), waarin vooral de vraag centraal staat in hoeverre omstanders 'schuldig' zijn. Heeft behoorlijk wat overeenkomsten met het boek 'Het hele dorp wist het' (Rinke Verkerk).
Mooie subtiele schrijfstijl (ingebed in de sfeer van de bollenstreek en met veel oog voor de schoonheid van de natuur) en mooie opbouw: een soort traumaverwerking (voor zover dat überhaupt mogelijk is uiteraard) steeds een laagje dieper komt. Met diepe schurende vragen/gedachten als:
- 'Wat nou als mijn voortdurende gepeuter aan de familiewond iets veel ergers zichtbaar maakt?'
- 'Gaat het mij eigenlijk wel om de antwoorden of wil ik het alleen maar gezegd hebben?'
- 'Ik joeg achter de waarheid aan maar ze heeft me nooit bevrijd.'
En een veelzeggende slotzin: 'Er is niets tussen mij en de hemel.'

[Margarita Mitreva · Rating 3 out of 5]

Bollengrond is een indringende roman over een zwaar en aangrijpend thema. Noor keert na dertig jaar terug naar het dorp van haar jeugd, op zoek naar antwoorden over dingen die ze als kind niet kon begrijpen of onder woorden kon brengen. Ze probeert door de verhalen, stiltes en herinneringen van haar familie en dorpsgenoten heen te ontdekken wat er werkelijk is gebeurd.

Wat mij vooral aansprak, is de bijzondere tijd waarin het verhaal zich afspeelt en de manier waarop de Bollenstreek en de gesloten dorpsgemeenschap worden neergezet. Een omgeving waarin iedereen elkaar kent, maar waarin tegelijkertijd veel verborgen kan blijven. Het zwijgen, het wegkijken en het vasthouden aan zelfbedachte verhalen vond ik een interessant en beklemmend gegeven.

De thematiek is zwaar en maakt dat het boek zeker stof tot nadenken geeft. Het roept vragen op over familie, loyaliteit, herinneringen en de behoefte om de waarheid te kennen. Ook de vraag of de waarheid uiteindelijk werkelijk bevrijdend is, blijft hangen.

Tegelijkertijd vond ik het verhaal niet van begin tot eind even sterk. Sommige delen raakten me en hielden me echt vast, terwijl ik op andere momenten wat meer moeite had om in het verhaal te blijven. De zoektocht van Noor vond ik interessant, maar niet alle onderdelen kwamen voor mij even overtuigend over.

Toch vind ik Bollengrond een bijzonder boek, vooral vanwege het onderwerp en de periode waarin het verhaal zich afspeelt. Het is zeker een boek dat de moeite waard is om te lezen én om over na te praten. Want wat gebeurt er wanneer de verhalen waarmee je jarenlang hebt geleefd langzaam hun houvast verliezen?

[Arjen · Rating 4 out of 5]

Bollengrond is een indrukwekkend boek over een reformatorisch gezin waarin misbruik en mishandeling plaatsvindt. Door de ogen van een van de kinderen wordt vele jaren later een zoektocht gestart naar wat er nou precies is gebeurd, wie er van wisten en wat zij daarmee hebben gedaan. Er wordt vrij scherp afgerekend met de ‘mantel der liefde’ die in de kerkelijke wereld toch te gemakkelijk wordt gehanteerd. Maar ook familie en vrienden.

Het is een dapper boek, voornamelijk autobiografisch als ik het goed heb. De auteur, die ik enigszins ken, moet sterk hebben geworsteld met wat ze wel en niet naar buiten brengt en op welke manier. Ze kiest er voor kwetsbaar te zijn en dat maakt het een sterk boek.

Tenslotte is het knap hoe ze met de vorm speelt; het verhalende deel van het boek dat het leeuwendeel vormt, maar ook de voiceberichten, appverkeer en vooral de eigen mijmeringen die soms naar het filosofische en dromerige uitwaaieren waardoor ze bepaalde dingen op een subtielere manier kan brengen. Dat is knap.

[Ton de Gans · Rating 4 out of 5]

Net niet in één adem uitgelezen….een bijzonder debuut van Dicky Nieuwenhuis.
Een zwaar en beladen thema; zwijgen en stilte rond een heftig familiedrama. Tegelijk leest het boek op momenten ogenschijnlijk lichtvoetig. Zinnen met diepe gedachten, afgewisseld met een soort van zwartgallige humor. De roman is fictie; tegelijkertijd lukt het Dicky om situaties zo beeldend neer te zetten dat er herkenning en herinnering optreedt. Een eersteling, die smaakt naar meer!

[GIRL NEEDS TO READ 🪞 · Rating 2.75 out of 5]

Dit begon vrij sterk, maar wist me uiteindelijk toch niet te overtuigen.

[Cyanne Tersteeg · Rating 5 out of 5]

Wat een ijzersterk debuut. Zo ontzettend knap om met zoveel oog voor detail, emoties en sfeer te schrijven over zo’n zwaar onderwerp en verschillende verhaallijnen door elkaar te verweven. 4,5⭐️

[Schelley · Rating 4 out of 5]

Dicky Nieuwenhuis groeide op in Hillegom, midden in de Bollenstreek. Bollengrond is haar debuutroman, voortgekomen uit een persoonlijke zoektocht naar het zwijgen en de ontwrichting binnen haar eigen familiegeschiedenis, maar zorgvuldig omgezet in fictie.

Noor groeit op tussen de kleurrijke bollenvelden, met haar zussen Maud en Brechtje en broer Joris. Het lijkt een gewoon gezin, maar er is een voortdurende spanning die ze als kind niet kan duiden. Ze ziet dingen die ze niet onder woorden kan brengen, voelt de angst en de stilte, en merkt hoe haar moeder zwaar tilt aan het leven terwijl haar vader onvoorspelbare buien heeft. Dertig jaar later keert ze terug naar diezelfde grond. Moeder is er niet meer, vader dementeert, en Noor besluit het zwijgen te doorbreken. Ze praat met tantes die zich verschuilen achter zelfgemaakte verhalen, met dorpsgenoten die signalen zagen maar wegkeken, en met de mensen uit de kerkelijke kring van vroeger. Langzaam wordt duidelijk dat haar zus Maud het zwaarst getroffen is door wat er in huis gebeurde, terwijl Noor zelf vooral de indirecte klappen kreeg. Wat begint als een zoektocht naar antwoorden, verschuift ook haar eigen werkelijkheid. En ergens blijft die ene vraag hangen: wat als de waarheid niet verlost?

De schrijfstijl is lichtvoetig en beeldend tegelijk. Nieuwenhuis springt soepel tussen Noors kindertijd en het heden, mengt herinneringen met dagboekfragmenten, appjes tussen de broers en zussen, en korte, bijna terloopse observaties. De natuurbeschrijvingen van de bollengrond werken als een stil contrast met de onrust in het gezin; ze ademen rust terwijl er binnen muren van stilte wordt gebouwd.

Wat me echt pakte, is hoe eerlijk het boek de loyaliteit en het wegkijken binnen een gesloten gemeenschap neerzet, zonder meteen met een beschuldigende vinger te wijzen. De manier waarop de stilte zich van generatie op generatie voortzet, blijft hangen, en de kleine momenten van warmte tussen de broers en zussen geven het verhaal lucht. Minder sterk vond ik dat de ontknoping net iets te gereserveerd blijft; na al die zoektocht had ik soms gehoopt op een scherpere afronding.

Bollengrond is een debuut dat stevig staat en zacht raakt tegelijk.

[Maryan · Rating 4 out of 5]

“de maanden na die ene dag, waarin er niets meer was dan een grauw huis, een grijze straat, kleurloze bollenvelden, bleke wangen”

Noor groeit op tussen de bollenvelden, met 2 zussen, Maud en Brechtje en een broer,Joris.
Op het oog een gewoon gezin.
Als ze 30 jaar later terugkeert naar het reformatorische dorp is ze vastbesloten de waarheid te achterhalen.
We lezen over haar zoektocht, maar ook stukken uit haar dagboek van vroeger.. Herinneringen, veel mooie herinneringen wel, blijken van een fijne jeugd, maar schijn bedriegt..
Er was iets.

Ze legt ook die schijn bloot.. De foto’s van het leuke gezin.. maar wat zag je niet, zag niemand iets? Of keek men weg?
Waarom zweeg men, waarom werd er niet ingegrepen.. Wat gebeurde er werkelijk in hun gezin.
En hoe kon het dat zij zelf niks had gemerkt. Was ze te jong, naïef..

Nu moeder niet meer leeft, vader dementeert, blijven ooms en tantes over, de dominee, buren, mensen uit de kerk.. de beste vriendin van haar oudere zus Maud.. Maud die op een dag ging praten.
En moeder die zei “maak je het niet erger dan het is”

Wow.. Dat begrijp ik echt niet.. Maar blijkbaar in die tijd, in die gesloten gemeenschap..

Een onveilige jeugd, een driftige (gefrustreerde?) vader, een vader die zijn handen niet thuis kan houden..
Het is een zwaar onderwerp en toch is het een licht boek.
Dat komt door de opzet en schrijfstijl.. luchtige stukjes, terloopse opmerkingen.. de appjes tussen zussen en broer.. dagboekfragmenten.. wat gebeurde wordt ons steeds duidelijker. En Noor ziet de waarheid uiteindelijk ook beter..
Mooi geschreven !

[Gerrit De Vries · Rating 3 out of 5]

De boekpresentatie van Bollengrond op 3 september in Culemborg was een prachtige avond. Wat me is bijgebleven is de enorme warmte waarmee de presentatie plaatsvond, hoe Dicky uitlegde in eerste instantie alleen maar de familiegeschiedenis wilde onderzoeken en pas later besloot dit in de vorm van een roman te gieten. Maar vooral de opmerking van Dicky dat deze roman geen afrekening of zo is, maar een boek waarin alle pagina’s met liefde zijn geschreven.
Dat maakte het voor mij erg bijzonder.
Het lezen van het boek was boeiend maar ook wel lastig: enerzijds was er de nieuwsgierigheid naar wat er gebeurd is, anderzijds ook, omdat ik Dicky ken maar niet zo persoonlijk dat ik van deze geschiedenis afwist, was er het gevoel een beetje voyeur te zijn: wil ik dit wel weten van Dicky, het is zo persoonlijk, en ik ken haar anders… Het deed me eens te meer beseffen hoe bijzonder het is dat Dicky dit boek heeft geschreven en aan ons, aan de wereld, heeft gegeven: een boek met een zwaar thema, maar ook een inkijkje in hoe een creatief kind met fantasie haar eigen wereld vermengt met de wereld waarin ze opgroeit.

[Maria · Rating 2.5 out of 5]

Een verdrietig verhaal. Helaas pakte het me niet. De schrijfstijl is omfloerst. Ellenlange natuurbeschrijvingen doen het boek geen goed. En er is sprake van één en dezelfde riedel: een gesprek met een familielid (waar vaak niets uitkomt), gevolgd door een dagboekfragment van 8, 10 of 16 jaar, gevolgd door een scène in het heden waar meer dan eens niets gebeurt. Het boek had echt de helft korter kunnen zijn. Ook zijn bepaalde scènes zo vreemd omschreven dat ze op heel veel verschillende manieren te interpreteren vallen. De momenten dat er daadwerkelijk iets gebeurt, zijn meestal wél mooi.

[Janneke Van · Rating 5 out of 5]

Moedig geschreven boek over misbruik in de familie.

[Inno van Lieshout · Rating 2.5 out of 5]

'Bollengrond', de debuutroman van Dicky Nieuwenhuis over misbruik in een zwarte kousen-gezin in de bollenstreek. Wat gebeurde er jaren geleden in het gezin? Noor, de een na oudste dochter wil het na 30 jaar uitzoeken. Wist haar moeder ervan? De dominee, opa en oma, tantes en ooms, vrienden, buren, wat wisten zij? Ze beschrijft haar onderzoek, dat voornamelijk bestaat uit het voeren van al dan niet geslaagde gesprekken met al die mensen die een rol of rolletje in hun jeugd speelden, terwijl het boek ondertussen steeds teruggaat naar de jaren en gebeurtenissen waarin ze jong en schijnbaar gelukkig waren.
Hoewel het over een zeer belangrijk onderwerp gaat, kon het niet mijn aandacht blijvend vasthouden.

[Bart Van vliet · Rating 4 out of 5]

Indrukwekkend en indringend verhaal van een omstander van misbruik