1954, Leeghwaterbuurt. Als Daaf op een lentemiddag met zijn beste vriend Thijs de Oude Polder in fietst om schoolgenootjes te bewijzen dat hun 'bloedpaarden' niet bestaan, vallen beide jongens ten prooi aan ziekelijk geweld. Thijs raakt zoek, Daaf wordt diep in de nacht door zijn vader gevonden in een oud stallencomplex. Het misdrijf ontwricht het gezin en houdt de dorpsgemeenschap wekenlang in z'n greep. De pompen van het Leeghwatergemaal worden opgevoerd en met man en macht wordt er in de voorjaarsnatte polder gezocht naar Thijs. Daaf worstelt eenzaam met de gebeurtenissen uit zijn jeugd. Als hij twintig is, dringt dit onvoltooide verleden zich in alle hevigheid aan hem op en gaat hij noodgedwongen terug, de Oude Polder in. Clément weet met haar fijnzinnige pen als geen ander de doorwerking van trauma invoelbaar te maken.
We kijken mee met Daaf Brandt. Hij woont samen met zijn ouders en zijn grote broer Evert. Evert is niet de liefste broer, hij is nogal een deugniet. Ik heb me in het begin een beetje geïrriteerd aan Evert. Toen merkte ik dat ik al een klik met het verhaal had, doordat ik iets voelde voor een personage. De auteur weet het gewoon met heel veel overgave en gelaagdheid aan ons te geven.
Op een middag gebeurt er iets waardoor het leven van Daaf en zijn broer op slag veranderen. Ik schrok hier wel van. Al wordt het je op een manier vertelt die niet direct schokkend is, maar meer met een deken van liefde eromheen. Wat het gebeuren niet minder maakt, begrijp me niet verkeerd. Clement weet met een mooie vertelling de dorpen en de mensen die er wonen uit te tekenen. Ook hoe het er bij Huize Brandt aan toe gaat.
Het leven van Daaf nemen we onder de loep in dit verhaal. Je ziet hoe hij zijn gymnasium doorloopt en een sociale kring opbouwt. Je ziet hem opgroeien. Je maakt alles mee door de ogen van Daaf. Alles wat hij voelt, wat hij ziet. Clément weet dit op zo´n mooie manier in te kleuren dat het voelt alsof je zij aan zij met het hoofdpersonage meeloopt.