R.I.P. Gissing

by Geerten Meijsing

Een jonge schrijver ontdekt het werk van de laat-victoriaanse auteur George Gissing (1857–1903). Een bron van inspiratie, denkt hij. Maar tot zijn ergernis merkt hij dat zijn leven veel overeenkomsten begint te vertonen met dat van de mysterieuze Gissing. Hij dreigt diens dubbelganger te worden. Na bestudering van zijn levensloop en literatuur moet hij tot de conclusie komen dat Gissing hem fataal geworden is. Zijn droom ligt in scherven. Het standbeeld is gevallen.
Met zijn stilistische brille en ongeëvenaarde gevoel voor drama toont Meijsing de teloorgang van een jeugdheld, de teleurstelling, en het inzicht dat met de ouderdom komt. Een roman als een gongslag. Vintage Meijsing.

327 pages, Kindle Edition

First published June 24, 2026

Reviews

[Sander Brouwer · Rating 3 out of 5]

Lodewijk Verduin schreef over deze roman in De Groene Amsterdammer dat het voor de lezer "voelt alsof er een archiefmap is leeggestort," en bij die nuchtere constatering sluit ik me graag aan.

In 2007 verscheen de voorlaatste roman van Meijsing, Siciliaanse Vespers, en hoewel het omslag van R.I.P. Gissing meldt dat het hier om een roman gaat, kan ik me ook niet aan die indruk van de leeggestorte archiefmap onttrekken.

Het leven van Geerten Meijsing en dat van de Victoriaanse schrijver George Gissing lijken in retrospectie een soort spiegelpaleis te vormen. Beiden verkeren in armoede, kunnen amper leven van de pen en worstelen een leven lang met de liefde en met hun eigen psyche.

Het leven van Gissing wordt in dit boek dan ook uitgebreid uit de doeken gedaan, maar ook onderbroken door dagboeken, autobiografische reflecties en ontboezemingen van Meijsing zelf. In die zin lijkt Gissing vooral te functioneren als de kapstok waarmee Meijsing zijn eigen leven en schrijverschap onder de loep neemt. Wat dat schrijverschap betreft valt er weinig enerverends te melden. Gissing stelde in de negentiende eeuw al dat schrijven-om-den-brode in wezen a trade of the damned is, en Meijsing lijkt zich daarbij aan te sluiten.

Het leven, bezien vanuit de naderende dood, is echter wel in alle hoeken en gaten in deze roman aanwezig. Meijsing gaat bijvoorbeeld na hoe hij zijn eigen begrafenis en nalatenschap voor zich ziet, maar lijkt er niet uit te komen. Dat bewust omgaan met de eigen sterfelijkheid en het besef van de betrekkelijkheid van een mensenleven, gecombineerd met de zwarte bladzijden uit zijn eigen levensgeschiedenis maakten dat ik dit boek absoluut de moeite waard vond (De geschiedenissen die ten grondslag hebben gelegen aan Dood Meisje en Tussen mes en keel komen ook aan bod).

Misschien dat Gissing als een soort lappendeken functioneert, een verband om het bloeden van de open wond enigszins te stelpen.

[Piet · Rating 3 out of 5]

Een bewonderenswaardige hoeveelheid materiaal heeft Meysing weten te vergaren over zijn geliefde/ verguisde held en vermeend spiegelbeld. Beiden werden verliefd op een jonge prostituee. Gissing vergooide zijn universitaire carriere met zijn huwelijk met Nell Harrison. Meysing daalde in de achting van xijn vrienden vanwege zijn relatie met een 18- jarige escortdame. Beiden schreven veel maar bleven vechten tegen armoede door geringe inkomsten. Beiden hadden een meer dan gemiddelde drang naar seks. Meysing is zeer openhartig over zijn affaires( soms vulgair bij Olga) en Gissing kiest als tweede vrouw de op straat opgepikte Edith Underwood die hem twee kinderen schonk maar onmogelijk was in de omgang. Zijn derde vrouw Gabrielle Fleury dwong hem in een menage a trois met haar onafscheidelijke moeder. Het boek is wat rommelig en fragmentarisch opgezet maar verveeld slechts op enkele momenten nl. het dagboek van Gjissing en het spiegelbeeld het dagboek van Geerten Meysing. De passage waarin Meysing zijn eigen begrafenisdienst plant is niet van humor gespeend.

[Anne Bergsma · Rating 4 out of 5]

Er staat ‘roman’ op dit boek, maar is dit een roman? Misschien wel. Ik heb me er zeer meer vermaakt en ga nu dadelijk het door Meijsing vertaalde boek van George Gissing dat in reeks privé-domein verscheen lezen. Meijsing heeft iets vergelijkbaars willen doen rond de persoon en schrijver Gissing als Julian Barnes deed met Gustave Flaubert in ‘Flaubert’s parrot’. Wat mij betreft is hij daarin geslaagd.