คู่ผจญมนตร์มาร

魔影魅靈 #4

by Hei Jie Ming, 黑潔明, เฮยเจี๋ยหมิง

แม้จะถือเป็นเกียรติสูงสุดที่นางได้รับหน้าที่เป็นคนเฝ้าประตูแห่งป่าต้องห้าม ทว่าชีวิตของจื่อจิงกลับโดดเดี่ยวเดียวดายนัก...

นอกจากการนำเครื่องสังเวยไปถวาย ณ ลานบูชายัญไม่ขาดแล้ว นางมิอาจย่างเท้าก้าวออกไปยังที่ใด ต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังประหนึ่งโลกนี้มีแต่นางผู้เดียว รอคอยให้ผู้คนมาหาแล้วก็จากไป จากไปแล้วก็มาหาเท่านั้น

จนกระทั่งนางได้พบเขา... มารเล็กๆ ผู้มีแววตาว่างเปล่าตนนั้น โลกของนางจึงเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

...นางได้มอบความอ่อนโยนให้เขา ส่วนเขาก็มอบความอบอุ่นที่นางโหยหากลับคืนมาให้...

แม้จะรู้ทั้งรู้ว่ามนุษย์กับมารมิอาจใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน แต่นางก็ยังคงแอบหวัง ขอให้ความฝันนี้ยาวนานขึ้นอีกสักวันก็ยังดี

Genres: China, Fantasy

504 pages, Paperback

First published February 27, 2009

About the author

Associated Names:
* Hei Jie Ming (English)
* 黑潔明 / 黑洁明 (Chinese)
* เฮยเจี๋ยหมิง (Thai)

Reviews

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ถูกแบ่งเป็นพาร์ทอดีตกับปัจจุบันคล้าย
เรื่องก่อนๆ โดยในอดีตพระเอกกับนางเอก
รักกัน พระเอกที่เป็นเพียงปีศาจขี้ขลาดได้พบกับ
นางเอกและหลงรักอยากดูแล ส่วนนางเอกเป็น
คนที่ต้องนำเครื่องสังเวยถวายแก่ราชันปีศาจ
ความโดดเดี่ยว อ้างว้าง เมื่อได้พบกับพระเอก
จึงมีความสุขมาก เมื่อพระเอกห่วงใยและใส่ใจ
อย่างแท้จริง ขณะเดียวกันตัวแปรสำคัญจากใน
หลายๆภาคที่ผ่านมาก็คือ หลิง ซึ่งภาคนี้ร้ายถึง
ขั้นทำให้คนนึงทำร้ายคนที่ตัวเองรักได้อย่างเจ็บ
ปวดที่สุด

ในภาคปัจจุบัน นางเอกจากความเจ็บช้ำใน
อดีตชาติ จึงทำให้กลายเป็นคนเย็นชา ยากจะ
เชื่อใจใคร ทว่าในใจยังคงงดงาม ในพาร์ทปัจจุบัน
อาจจะดูสนุก ไม่เท่าพาร์ทอดีต บีบอารมณ์ยังไม่
เท่าไหร่หากเทียบกับเล่มอื่นๆแล้ว ยังคงอยู่ใน
ระดับรอง แต่ก็ยังคงสนุกอ่านได้เพลินเพลิน
ตามระดับของนักเขียนท่านนี้

[Nok Yung · Rating 5 out of 5]

ลืมซะ..แค่ลืมก็จะไม่เจ็บปวด

อ่านแล้วสงสาร'มารน้อยเยี่ยอิ่ง'มาก เราร้องไห้ให้กับชะตากรรมที่เยี่ยอิ่งต้องเผชิญนะ(ไม่รู้เราอ่อนไหวไปหรือเปล่า?) พระเอกเรื่องนี้ทั้งอ่อนแอ ขี้ขลาด และขี้แยเป็นที่สุด (ไม่มีมาดของพระเอกเลย อ่านแรกๆวาดภาพเป็นกอลลั่ม 555 ต้องรีบไปดูหน้าปก ถึงจะจิ้นหน้าพระเอกหล่อๆได้ :) แม้จะขาดกำลัง แต่ก็พยายามปกป้องนางเอกสุดชีวิต พอเลือกที่ทำบางอย่างเพื่อที่จะแลกพลังมา สิ่งนั้นกลับพรากคนสำคัญที่สุดไป T_T

ที่เรียกว่ามารก็เพระมีความโลภไม่รู้จักพอ แต่ไม่ว่าคนหรือมารต่างก็ทำร้ายคนอื่นเพื่อตัวเองได้เหมือนกัน

[Kittenlittle · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ก็แบ่งเป็นภาคอดีตชาติกับภาคปัจจุบัน ก็แนวๆเดียวกับเล่มก่อนๆ เป็นความรักระหว่างมารกับมนุษย์
เล่มนี้ก็ถือว่าสนุกตามมาตรฐานของเฮยเจี๋ยหมิง แต่ชอบเล่มก่อนหน้ามากกว่านิดนึง เล่มนี้ไม่ชอบอยู่อย่างเดียวคือนางเอกตอนชาติปัจจุบันเย็นชาไปหน่อย

[Chanyaku · Rating 4 out of 5]

สองเล่มบางๆ ของเฮยเจี๋ยหมิง

เลือกหยิบอ่านแบบไม่เรียงลำดับ (จริงๆ อ่านไปหลายเรื่องแล้วในซีรีส์นี้แต่นานจนลืม)

อ่านง่าย แต่พล็อตกะเนื้อเรื่องไม่เบา ค่อนข้างชอบเลยแหละ แต่ด้วยความบาง เรารู้สึกว่างานของเฮยเจี๋ยหมิงหลายๆ เรื่องถ้าสามารถขยี้ขยายบางจุดออกมา ให้เล่มหนาขึ้น และเน้นบางปมมากขึ้นเราจะประทับใจมากกว่านี้

เราเอ็นดูพระเอกในเล่มแรกอ่ะ ขี้กลัวและขี้แยเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ อ่านแล้วอยากเอามาเลี้ยงที่บ้าน ส่วนในชาติปัจจุบันเล่มสองก็เฉยๆ รู้สึกเหมือนอ่านตอนพิเศษมากกว่า

ปล. ไม่ชอบแม่มดหลิง เห็นแก่ตัวที่สุด ไม่ว่าจะอ่านเล่มไหนก็ไม่ชอบนางอยู่ดี

[M · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้คือร้าว ตามสไตล์เจ้เฮย
คือเซ็ทนี้ทุกเล่มแรกตอนจบจะมีความพัง ซึ่งเรื่องนี้สำหรับเราเจ็บแบบกระซวกดี สงสารนางเอกมาก
พระเอกร้องไห้ทั้งเรื่อง 5555 เล่มแรกน่าเอ็นดู เล่มสองเหมือนคนสองบุคลิก
แต่รวมๆ แล้วสงสารพระเอกมาก เล่มนี้รันทด


พระเอกเป็นมารไม่เต็มตัว ถูกรังเกียจ รังแก จนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี แต่มีนางเอกมาคอยดูแล ต่างคนต่างเหงาเป็นสองคนที่โดดเดี่ยว เลยกลายเป็นคนสำคัญ แต่สุดท้ายงานเข้า พระเอกกลายเป็นโคตรเทพแล้วลืมนางเอกแถมยังกระซวกนางเอกกับมือ คำสุดท้ายของพระเอกที่ถามนางเอกคือ เจ้าเป็นใคร ส่วนนางเอกก็เจ็บแค้นถามว่า ทำไมลืมข้า... พังยับ

[Ning · Rating 4 out of 5]

เป็นเล่มที่ยังคงความดราม่า เรียกน้ำตาได้อยู่
แต่พาร์ทปัจจุบันดูแผ่วๆ ไป
แต่ยังคงอ่านได้สนุกอยู่

[J.Nida · Rating 4 out of 5]

สนุกมากเลย คือเราอ่านกระโดดไปกระโดดมา ไม่เรียงตามชุดในซีรีย์เลยมีงงเล็กน้อยเท่านั้น

เรื่องนี้เป็นเรื่องของเยี่ยอิ่ง ครึ่งมารครึ่งคนที่ติดเป็นครึ่งๆ กลางๆ เป็นตัวสวะ
ที่ถูกเหล่ามารกลั่นแกล้ง เขาคอยรับใช้ถูกกดขี่มาตลอด ขี้ขลาด โสมม
ขี้กลัวและต่ำต้อย พวกมันทั้งหมดอาศัยอยู่ในถ้ำ พวกมันไม่อาจโดนแสงแดด
แต่เยี่ยอิ่งกลับโดนใช้ให้มาเอาเครื่องสังเวยจากมนุษย์ที่ต้องนำมาให้มารปีศาจ
ทุกๆ วัน และมันก็ได้พบกับหญิงมนุษย์นางหนึ่ง...

จื่อจิน ผู้ดูแลหุบเขาที่เหล่ามารปีศาจถูกกักขัง นางต้องนำเครื่องเส้นมาให้
เหล่ามารบนเขาทุกวันมิได้ขาด การเดินทางขึ้นเขาน่ากลัวมาก แต่นางชินเสียแล้ว
เพราะทำมาจนนับครั้งไม่ถ้วน และวันหนึ่ง นางก็มารตนหนึ่งที่ดูคล้ายจะหลงทาง
ทั้งคู่ใช้เวลาร่วมกัน พัฒนาเป็นความห่วงใยและผูกพัน แต่มนุษย์จะอยู่ร่วมกับ
มารปีศาจไม่ได้ นางรู้ดี แม้มีคนบอกว่านางจะต้องเสียใจแต่นางไม่เชื่อ

สุดท้าย นางก็ต้อง 'เสียใจ' จริงๆ

เวลาผันผ่านนับร้อยปี

โลกในศตวรรษที่ 21 ไม่เหมือนเช่นเมื่อนับหลายร้อยปีก่อนอีกต่อไป
เยี่ยอิ่งกลายเป็นราชันย์ของหมู่มาร มีพลังแกร่งกล้า มีทุกสิ่งที่ต้องการ
ทว่าเขารู้สึกว่าเขาทำบางสิ่งบางอย่างหายไป หาเท่าไหน่ก็หาไม่เจอ
นึกเท่าใดก็นึกไม่ออก

จนกระทั่งได้พบกับ เธอ...

______

ชอบมากเลย เนื้อเรื่อง พล็อตดีเลยแหละ ชอบชาติแรกที่พระเอกขี้ขลาดมาก
ขี้กลัวไปทุกอย่าง แต่พอเจอจื่อจินก็เริ่มมีความหวังกลับมา เพียงแต่ว่า
แม่มดหลิงเป็นตัวแปรสำคัญทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปและไม่อาจหวนคืน

นางเอกเรื่องนี้ชอบทำอาหารมาให้พระเอกบนเขา ดีกับเยี่ยอิ่งทุกอย่าง
แล้วก็ชอบตรงที่เยี่ยอิ่งนี่ทนุถนอนจื่อจินมาก จะจับยังไม่กล้าเพราะคิดว่า
ตัวเองเป็นสวะโสมมต่ำต้อย คืออ่านไปแล้วอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วย

ถามว่าดราม่ามั้ย บอกเลยว่าดราม่า เสียน้ำตาไปหลายอยู่ แต่ตอนจบอบอุ่นหัวใจมาก
ความรักของทั้งคู่ไม่ง่ายเลยจริงๆ

[Boong · Rating 5 out of 5]

ตอนแรกนึกว่าจะดีเลิศเฉพาะเล่มแรกอย่างเรื่องก่อนๆ
แต่เรื่องนี้ เล่ม 2 ที่เป็นยุคปัจจุบันก็ดี ไม่รู้สึกขัดๆเหมือนเรื่องอื่นๆ

แล้วการที่อ่านเล่ม 11 มาก่อน ทำให้รู้ความร้าวรานของเยี่ยอิงมาตั้งแต่ตอนนั้น พออ่านเรื่องของเขาจริงๆ เลยอินเป็นพิเศษ

เล่มแรกบอกเลยว่าบีบคั้นมาก ฉากสุดท้ายนี่กระชับ หมดจด แต่แดมเมจเต็มเปี่ยมมาก
เจ็บกว่าตาย คือ การถูกลืม...จริงๆ

เล่มสอง รู้สึกสนุกกว่าเรื่องอื่นๆ อาจเพราะทั้งคู่ไม่มีใครจำได้ แต่พฤติกรรมที่อยู่เหนือการควบคุมหลายๆอย่างมันทำให้ร้าวรานมากๆ ทั้งการไม่เชื่อใจใครของชิวหราน หรือการเดินละเมอของเยี่ยอิง

สรุปคะแนนพุ่งเพราะ แพ้พระเอกแนวโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ค่ะ โดยเฉพาะโกลเด้นที่โดนทิ้งด้วยแล้วยิ่งเทคะแนนความสงสารให้หมดหน้าตักเลยจ้ะ

ปล. การอ่านเล่ม 11 เป็นเล่มแรกนี่มันสปอยล์ซีรีย์นี้ขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ยยยยย

[Panupong Artornwiriyakul · Rating 4 out of 5]

เฮยเจี๋ยหมิงยังคงรักษามาตรฐานได้ดี ในเรื่องเสน่ห์ของตัวละครและการคุมโทนเนื้อเรื่องที่หลากหลายแนวได้ดี ภาษาสวย ค่อยๆเป็น ค่อยๆไป พระเอกเรื่องนี้นิสัยแหวกแนวจากนิยายมากกว่ารักเรื่องอื่นมาก สวนทางกับนางเอกอย่างสิ้นเชิง ซึ่งค่อนข้างชื่นชอบเพราะแปลกดี ยังคงความเป็นแนวParanormalได้ดี และเรื่องนี้ทำให้เข้าใจแม่มดขาว(หลิง)มากยิ่งขึ้น แต่โดยส่วนตัวรู้สึกว่าพาร์ทปัจจุบันแผ่วไปบ้าง เนื้อหาไม่เข้มข้นเท่าพาร์ทอดีต แต่ก็ไม่แย่เกินไป ยังคงมีมุมที่ชื่นชอบอยู่

[Ahgase · Rating 4 out of 5]

ก่อนอื่นนะ
อีหลิง อีคxายยยยยยย
โหยยยย โครตเกลียดมันอ่า
เล่มนี้หลิงโคตรทุเรศ ทุเรศแบบมากๆ
ไอ้ที่ไม่รู้ผลน่ะไม่เท่าไหร่ พอรูู้แล้วไง
โห มึงททำกันได้ ส่วนพระเอกก็แบบ
สมน้ำหน้ามากๆๆ นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ
ใครบอกนะว่านางเอกใจแข็ง เย็นชาไป
นี่กุว่าเบาๆ เหอะ พวกมันสบายมาพันปี
ไม่ได้ไปเกิดแล้วไงอะ ก็สุขสบาย มีหญิงด้วยมั้ง
โมโหมากกก น้อยใจแทนมากๆ
อีหลิงนี่มันรอดไปได้ไง เล่มนี้กับเล่ม5 (หวลอิง)
สุดเลว โดยเฉพาะเล่มนี้ นี่ถึงคิดแล้วยังโมโหอยู่เลย
มันควรไม้่ได้ตายดีตลอดไปอะ

[Misspharaoh · Rating 3 out of 5]

3/5 ⭐️⭐️⭐️
เล่มนี้ให้ กลางๆ ยังไม่ทำให้อินกับความรักของทั้งคู่เท่าที่ควร แต่ก็มีน้ำตาปริ่มๆบ้าง

พาร์ทแรกเหมือนนางเอกเอ็นดูสงสารพระเอก เป็นแนวๆน้องชายพี่สาวมากกว่ายังไงไม่รู้ในความรู้สึกเรา ไม่เกิดความชิปใดๆ แต่พระเอกมารน้อยน่ารักน่าเอ็นดูเชียว เหมือนน้องน้อย ค้องได้รับการปลอบประโลม เดี๋ยวๆก็ร้องไห้น้ำตาไหลพราก

ส่วนพาร์ทหลังยิ่งไม่อินเข้าไปอีก สรุปชอบชาติแรกมากกว่า เพราะพระเองน่าเอ็นดู😘

[Anida · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ทำให้รู้ว่าทำไมหลิงถึงเป็นอมตะ แล้วทำไหมถึงต้องยุ่งเรื่องชาวบ้านอยู่เนืองๆ

[Curio Pun · Rating 5 out of 5]

เจ้าผีขี้แยเอ๊ย ชอบมากเลย ร้องไห้ตามแล้ว

[Nlinpatr · Rating 3 out of 5]

เป็นเรื่องที่อ่านข้ามไปหลายเรื่อง จนไปอ่านอุ่นไอก่อนทำให้อยากมาอ่านเล่มนี้ ตามเก็บเรื่อยๆหวังว่าเล่มสุดท้ายจะมาทันพอดีนะ

[kunaom · Rating 5 out of 5]

แม่นางเฮยก็ยังคงเป็นแม่นางเฮย มาควักใจข้าไปเลยดีกว่า >___<

นี่คือเรื่องราวของอสูรและโฉมงาม...

แต่มารอสูรตนนี้กลับต่ำเตี้ยติดดิน ต่ำยิ่งกว่ามารรับใช้ด้วยซ้ำไป ปกติคนอ่านจะชอบบทที่พระเอกต่ำต้อยอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอแบบเรี่ยดินสุดๆเช่นนี้ จึงนับว่าชอบมาก แม้ว่าเทียบกับนางเอกแล้ว นางจะเป็นแค่คนธรรมดา ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งฐานะสูงส่งแต่อย่างใด ก็แค่...คนเฝ้าประตู ตำแหน่งที่ใครๆก็อยากหลีกหนี แต่นางกับเขาก็ยังต่างและห่างกันมากอยู่ดี นางอยู่ในแดนสว่าง ส่วนเขาอยู่ในแดนมาร เป็นแค่มารเล็กๆที่แม้แต่มารด้วยกันยังเหยียดหยาม ถมน้ำลายใส่หน้า 'มัน' ไม่เว้นวัน

เฮยเจี่ยหมิง ก็ยังเป็น...เฮยเจี่ยหมิง เธอยังทำหน้าที่ได้ดีมากๆในการถ่ายทอดพัฒนาความรู้สึก พัฒนาการของความรัก ทั้งนุ่มนวล ทั้งอบอวล ชวนอบอุ่นหัวใจ แม้คาแรกเตอร์ตัวละครยากที่จะจิ้นได้ไกล ดูยังไงพระ-นางก็คล้ายคนกับสัตว์เลี้ยงกลายๆ เราก็ยังสัมผัสได้ถึงความละมุนละไมในอารมณ์ หลุ่มหลงไปในความผูกพันของตัวละครโดยไม่รู้ตัว จนเมื่อเรื่องราวไต่บันไดสู่จุดสูงสุด เราก็พร้อมที่จะสั้นสะเทือน เราก็พร้อมที่จะหลั่งน้ำตาให้กับสิ่งที่เกิดกับตัวละคร...

จุดเริ่มต้นของคนคู่นี้คือ...มิตรภาพ มิตรภาพที่เขาและเธอหาได้ยากยิ่งในสายพันธุ์ของตนเอง ก่อเกิดเป็นความผูกพันที่ต่างยึดเหนี่ยวจิตใจของกันและกันไว้อย่างสวยงาม
แค่มีนางก็พอแล้ว... แค่มีเขาก็คงพอแล้ว...
นางทำให้เขากลับมามองเห็นคุณค่าในตัวเอง ไม่ใช่เป็นเพียงแค่เศษสวะอีกต่อไป
เขาที่ห่วงใยนางมากกว่าผู้ใด ปัดเป่าความเปล่าเปลี่ยวในใจให้มลายหายไปสิ้น

แต่เพราะขลาดเกิดไป แต่เพราะกลัวเกินไป แต่เพราะต่ำต้อยไร้พลังเกินไป เขาจึงพลาดพลั้ง ทำเรื่องตรงข้ามกับคำว่าปกป้อง...กับนาง ทำเรื่องโง่งมลงไป จนพลากจากไกล กลายเป็นส่วนหนึ่งให้วงล้อของชะตากรรมฉุดเขาและนางไปด้วยกัน ต้องตามชดใช้กันต่อไป...
บทพิสูจน์ทดสอบใจของเขาและเธอ สำหรับคู่นี้จึงจัดว่าชอบ จึงจัดว่าทรหดใช้ได้ที่เดียว
เรื่องนี้จึงขอชูฮกให้พระเอก ถึงจะขี้แย อ่อนแอ ช่างเปราะบาง แต่ฉันก็ชอบเขา เพราะความจริงใสซื่อ จริงใจ...แบบหมาน้อย

[Gigi W · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้สนุกขึ้นจากเรื่องที่แล้วของเซ็ตนี้ และสนุกกว่าพวกเล่มแรกๆ สำหรับเรานะ เรารู้สึกว่าความรักของคู่นี้คือค่อยๆ บ่มเพาะจริงๆ มันคือคนสองคนที่ไม่เคยมีคนรักและห่วงใยมาเจอกัน ดีต่อกัน จนรักกัน

ทั้งพระเอกนางเอกชีวิตน่าสงสารอะ ในชาติที่แล้วพระเอกนี่แบบรันทดมาก อยู่แบบไร้ศักดิ์ศรี โดนมองเป็นแค่สวะ ใจเสาะ ขี้กลัว แต่ก็ดี บางทีเราเบื���อพระเอกเก่ง ห้าวหาญแล้วอ่ะ ได้อ่านพระเอกขี้ขลาดที่เอาแต่หนีความจริงก็ดีเหมือนกัน บางทีชีวิตจริงคนเราก็แบบนี้แหละ อะไรที่มันเจ็บปวดกับเราเกินไป กลไกของจิตใจก็เลือกที่จะลืมมันซะ อันนี้หมายถึงที่พระเอกลืมอดีตตัวเองนะ

ชาติปัจจุบันดูรีบจบไปหน่อย รวมๆ แล้วชอบเล่มหนึ่งมากกว่า ลุ้นกว่า บีบใจกว่า สงสัยอยู่นิดตรงที่แบบจริงๆ แล้วหลิงควรมีบทกว่านี้มะ แล้วหลิงดูๆ แล้วไม่น่าซื่อๆ ขนาดไม่รู้ว่าพระนางเค้ารักกัน นางเอกแค่สับสน ไม่ได้ไม่รัก ทำไมนางถึงกลายเป็นคิดเองเออเองเซ้นส์เอ๋อๆ แถมจริงๆ เรื่องนี้หลิงน่าจะมีความสำนึกผิดและพยายามแก้ไขมากกว่านี้ นางทำร้ายคู่นี้มากกว่าคู่จากคู่ฝันคะนึงอีกนะ ในความรู้สึกเรา

[Dreaming Jp' · Rating 4 out of 5]

คือ หลิงอ่ะ ตัวร้ายชัดๆ ไม่ได้ยังไม่ได้รับผลกรรมไรเล้ยย
พระเอกซวยเพราะเป็นมาร เหมือนโดนหลอกใช้ เพราะอยากได้อำนาจปกป้องนางเอก
โดนยุให้คลั่ง คือก็ผิดแหละ เพราะเป็นคนลงมือฆ่าเอง แต่หลิงอ่ะ หลิงที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้อ่ะ รอดมาได้ไง โวยวาย
เซงนางมีบ่นนูนนี้เหมือนไม่สำนึกด้วยอ่ะ ยุ่งกับชาวบ้านอีก เหอะๆ อยากอ่านเรื่องของนางเลยว่าจะโดนหนักเท่าชาวบ้านเขารึป่าว
ส่วนนางเอกนี้ซวยตั้งแต่เริ่ม เป็นคนดีมาตลอดแท้ๆ คือพยายามแฝงสัจจะธรรม ทำชั่วได้ชั่ว แต่ทำดีได้ดี นี้ไม่เห็นเลยอ่ะ

แต่เนื้อเรื่องสนุก หน่วงได้ใจ หวานๆ เรื่องๆ แทรกกับน้ำตาแตก สงสารพระนาง สำนวนดี

[Sammm · Rating 1 out of 5]

1.5. I thought of giving it a 1 but well, I guess it does have all the elements of a good tragedy, but I'm just not into that type. I take it back. Regardless of how format-wise, it might have worked for certain crowds; in retrospect, giving this book a 2 would make me feel unfair towards the other 2s I've given out. So yup. I just really didn't care or like this book. Sorry not sorry.

[Or_O · Rating 5 out of 5]

ไม่ได้ร้องไห้นะ แต่คนเขียนสามารถดึงเราให้เข้าถึงอารมณ์ความรู้สึก อยากมี อยากเป็น อยากทำ ณ ขณะนั้นได้ ซึ่งมันไม่ง่ายเลย อารมณ์เรื่องไม่ได้เศร้า แต่เป็นความหน่วงที่เข้ามาในจิตใจมากกว่า

สำหรับเล่มนี้คิดว่าครบรส ภาคอดีตและปัจจุบันทำได้สมบูรณ์

[Keetareel · Rating 4 out of 5]

เราชอบเรื่องนี้นะ ทำให้ต้องไปตามหาเรื่องอื่นๆ ต่อ ภาคอดีตนั้นน่าสงสาร น้ำตารื้นในบางตอนด้วย สรุปชอบที่สุดในชุดค่ะ

[รำพึง ลำพัง]

หยิบเล่มสองมาอ่าน แป๊บเดียวจบแล้ว ;^; หนังสือเรียนหน้าเดียวยังไม่จบเลย
มีสะดุดตรง ขึ้นลิฟท์ลงไปชั้นใต้ดิน 555
เล่มหนึ่งไว้ว่างๆ ค่อยไปเก็บ
ปกติเซ็ตนี้ที่เริ่มด้วย อดีต แล้วมาปัจจุบัน เราอ่านแล้วจะรู้สึกไม่ค่อยมีอะไร แต่เล่มนี้ค่อนข้างใช้ได้จนมาถึงช่วงที่ระลึกขาติได้นี่แหละ เนือยๆ