What do you think?
Rate this book
Czy to sen? #3
W moich snach
Poruszająca opowieść o wybaczeniu – sobie i innym.
A także o dorastaniu, które wymaga trudnych wyborów.
Łucja próbuje poukładać swoje życie na nowo. Po trudnych doświadczeniach i odkryciu prawdy o Nikodemie wreszcie odnajduje spokój u boku chłopaka, który od dawna zdawał się być jej przeznaczony. Jednak przeszłość nie daje tak łatwo o sobie zapomnieć. Kiedy Nikodem niespodziewanie pojawia się w jej domu, do Łucji wracają wspomnienia, uczucia… i sny, które nieproszone wprowadzają chaos do jej życia.
Czy Łucja pozwoli sobie na powrót do tego, co kiedyś ją zraniło i czy historia niebezpiecznie zatoczy koło? Jak miłosne rozterki głównej bohaterki wpłyną na jej przyjaźń z Alex i czy okaże się ona wystarczająco silna, by przetrwać?
A także o dorastaniu, które wymaga trudnych wyborów.
Łucja próbuje poukładać swoje życie na nowo. Po trudnych doświadczeniach i odkryciu prawdy o Nikodemie wreszcie odnajduje spokój u boku chłopaka, który od dawna zdawał się być jej przeznaczony. Jednak przeszłość nie daje tak łatwo o sobie zapomnieć. Kiedy Nikodem niespodziewanie pojawia się w jej domu, do Łucji wracają wspomnienia, uczucia… i sny, które nieproszone wprowadzają chaos do jej życia.
Czy Łucja pozwoli sobie na powrót do tego, co kiedyś ją zraniło i czy historia niebezpiecznie zatoczy koło? Jak miłosne rozterki głównej bohaterki wpłyną na jej przyjaźń z Alex i czy okaże się ona wystarczająco silna, by przetrwać?
324 pages, Paperback
First published July 29, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
September 17, 2026
japierdole wszyscy sa siebie warci. współczuję jedynie nikodemowi bo został w to wtrącony tak nagle po czym łucja stwierdziła, że ona sobie wybaczyła więc nikodem może już wypierdalac z jej życia XDDD strasznie mnie oni wszyscy wkurwiali
September 16, 2026
Musiałam odczekać parę dni i przemyśleć co przeczytałam żeby napisać recenzję.
Ogólnie to jeśli chodzi o całą serię, uwielbiam pomysł z tematyką snu. To jest element który mnie najbardziej w to wciągnął. Myślę że przez to że pomysł tak dobry, to jeszcze bardziej poirytowała egzekucja tej ostatniej części albowiem mało o tych snach już jest. Tzn jest i nie jest. Pierwsza połowa mi się podobała, druga połowa zaczęłam się martwić w jaką stronę to idzie. Rozumiem że to bardzo terapeutyczne pisanie, więc też nie chce oceniać tego głębszego znaczenia dla samej autorki. Napisała co napisała, a ja poszłam kupić każdy tom i przeczytałam od początku do końca więc sukces osiągnięty jak czytelnik chce czytać.
Od tego momentu będą lecieć spoilery:
Trochę telenowela się z nimi wszystkimi zrobiła. Alex zmieniła się w praktycznie kreskówkowego złoczyńcę momentami (myślami typu “można go łatwo zmanipulować!”). Łucja płakała chyba w każdym rozdziale, co traciło po chwili znaczenia bo każda interakcja a ona miała łzy w oczach. Kubę w sumie rozumiem bo jakby mnie ktoś zostawił dla wymyślonej osoby ze snów a ta osoba by się nagle pojawiła naprawdę to też bym oszalała xd może nie do tego wrednego stopnia ale po części serio ma sens. Nikodema strasznie mi szkoda, bo oni wszyscy go wpakowali do tej sytuacji w sumie. Tylko on też te granice potem przekraczał no i po co.
No i jeśli ktoś czyta tą recenzję to chce się zapytać: co myślicie o znaczeniu tych wszystkich snów i tego ile elementów w Niko z tych snów okazało się prawdziwymi elementami życia prawdziwego Niko?
Szczególnie jeśli chodzi o ostatnie zdanie całej książki. Czy ten ze snów to jego życie bez wypadku, wyobrażona fantazja co mogło być? Bo jest tam popularny wśród studentek na uczelni, pływa i ma 22 lata. Czy Łucja pojawiała się w jego snach? Ale też, ona spała ciągle w pierwszej książce więc to by musiało znaczyć że on też tyle kimał xd no nie wiem, ale że ciekawy pomysł to serio teoryzuje nad znaczeniem. Może coś przegapiłam albo zapomniałam wyjaśnienia z poprzednich części (drugą przeleciałam w jeden dzień więc nie wiem czy nie pamiętam np. Co znaczy 21:21).
Ogólnie to jeśli chodzi o całą serię, uwielbiam pomysł z tematyką snu. To jest element który mnie najbardziej w to wciągnął. Myślę że przez to że pomysł tak dobry, to jeszcze bardziej poirytowała egzekucja tej ostatniej części albowiem mało o tych snach już jest. Tzn jest i nie jest. Pierwsza połowa mi się podobała, druga połowa zaczęłam się martwić w jaką stronę to idzie. Rozumiem że to bardzo terapeutyczne pisanie, więc też nie chce oceniać tego głębszego znaczenia dla samej autorki. Napisała co napisała, a ja poszłam kupić każdy tom i przeczytałam od początku do końca więc sukces osiągnięty jak czytelnik chce czytać.
Od tego momentu będą lecieć spoilery:
Trochę telenowela się z nimi wszystkimi zrobiła. Alex zmieniła się w praktycznie kreskówkowego złoczyńcę momentami (myślami typu “można go łatwo zmanipulować!”). Łucja płakała chyba w każdym rozdziale, co traciło po chwili znaczenia bo każda interakcja a ona miała łzy w oczach. Kubę w sumie rozumiem bo jakby mnie ktoś zostawił dla wymyślonej osoby ze snów a ta osoba by się nagle pojawiła naprawdę to też bym oszalała xd może nie do tego wrednego stopnia ale po części serio ma sens. Nikodema strasznie mi szkoda, bo oni wszyscy go wpakowali do tej sytuacji w sumie. Tylko on też te granice potem przekraczał no i po co.
No i jeśli ktoś czyta tą recenzję to chce się zapytać: co myślicie o znaczeniu tych wszystkich snów i tego ile elementów w Niko z tych snów okazało się prawdziwymi elementami życia prawdziwego Niko?
Szczególnie jeśli chodzi o ostatnie zdanie całej książki. Czy ten ze snów to jego życie bez wypadku, wyobrażona fantazja co mogło być? Bo jest tam popularny wśród studentek na uczelni, pływa i ma 22 lata. Czy Łucja pojawiała się w jego snach? Ale też, ona spała ciągle w pierwszej książce więc to by musiało znaczyć że on też tyle kimał xd no nie wiem, ale że ciekawy pomysł to serio teoryzuje nad znaczeniem. Może coś przegapiłam albo zapomniałam wyjaśnienia z poprzednich części (drugą przeleciałam w jeden dzień więc nie wiem czy nie pamiętam np. Co znaczy 21:21).
August 7, 2026
Zabije sie doslownie wnerwilam sie to zakonczenie nie
Mialo sensu i sorka ze ortografia i interpunkcja w tej recenzji gdzies wyparowaly ale pisze w emocjach swiezo po skonczeniu i mowie tak: kiedys te ksiazki to byl dla mnie masterpiece ale jak zrobilam reread (dodatkowo historia rozwinela sie o 3 tom) zauwazylam w niektórych miejscach bledy albo dziury fabularne i o ile pierwszy tom do mnie najbardziej przemowil to wedlug mnie drugi i trzeci strasznie naciagane tylko aby rozwinąc jakoś historie
Zakonczenie bym wgl usunela i napisala od nowa a z nich wszystkich najbardziej lubilam alex pozdro (Łucja i kuba oboje toksyki warte siebie) w sumie nawet nie wiem czemu dwie gwiazdki a nie jedna bo to byla tragedia albo w sumie dwie bo ciesze sie ze w koncu to skonczylam
Mialo sensu i sorka ze ortografia i interpunkcja w tej recenzji gdzies wyparowaly ale pisze w emocjach swiezo po skonczeniu i mowie tak: kiedys te ksiazki to byl dla mnie masterpiece ale jak zrobilam reread (dodatkowo historia rozwinela sie o 3 tom) zauwazylam w niektórych miejscach bledy albo dziury fabularne i o ile pierwszy tom do mnie najbardziej przemowil to wedlug mnie drugi i trzeci strasznie naciagane tylko aby rozwinąc jakoś historie
Zakonczenie bym wgl usunela i napisala od nowa a z nich wszystkich najbardziej lubilam alex pozdro (Łucja i kuba oboje toksyki warte siebie) w sumie nawet nie wiem czemu dwie gwiazdki a nie jedna bo to byla tragedia albo w sumie dwie bo ciesze sie ze w koncu to skonczylam
August 20, 2026
Ta część podobała mi się najbardziej. Natalia jest osobą niezwykle inteligentną emocjonalnie, co da się odczuć podczas lektury. Widać jej ogrom pracy, kreatywności i postępu w pisaniu od czasu, gdy kilka lat temu czytałam pierwszy tom. Teraz już starsza, na codzień sięgająca częściej po inną tematykę książek, miło spędziłam czas angażując się w historię.
Gratulacje Natalko 🩷
Gratulacje Natalko 🩷
Displaying 1 - 4 of 4 reviews