Η Άκρα Ταπείνωση

by Rhea Galanaki, Ρέα Γαλανάκη

Το μυθιστόρημα εστιάζεται στη νύχτα που πυρπολήθηκε η Αθήνα, την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου του 2012.
Μια πρώην φιλόλογος και μια πρώην ζωγράφος, που βρίσκονται να συγκατοικούν σε έναν «ξενώνα» του υποβαθμισμένου κέντρου, βγαίνουν κρυφά στις διαδηλώσεις. Η λοξή ματιά τους εισδύει –με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο– στην αόρατη και συμβολική πλευρά των βίαιων συγκρούσεων. Πανικοβάλλονται, χάνονται μέσα στη δική τους πόλη, εξωθούνται στην επαιτεία, χωρίς να χάσουν την προσωπική τους αίσθηση πραγμάτων. Επιστρέφοντας είναι πιο κοντά στην ανέφικτη Ιθάκη.
Ο αναρχικός γιος της μιας, ο χρυσαυγίτης μιας τρίτης που τις φροντίζει, μια νεαρή μετανάστρια και το παιδί της, ο γιατρός και η κοινωνική λειτουργός, τα φαντάσματα ενός ετοιμόρροπου αθηναϊκού σπιτιού και, φυσικά, οι νεοάστεγοι διασταυρώνονται με ποικίλους τρόπους μαζί τους είτε στη σπαρασσόμενη Αθήνα είτε λίγο αργότερα.
Σ’ αυτό το ανθρωποκεντρικό πολιτικό μυθιστόρημα, η απερχόμενη γενιά του Πολυτεχνείου ανοίγει τον δύσκολο, τον αναγκαίο, αν όχι και μοιραίο διάλογό της με τις σημερινές εξεγέρσεις, με τη μεγάλη ανατροπή της ζωής τα τελευταία χρόνια, με τη μνήμη αλλά και με την Άκρα Ταπείνωση του άστεως.

324 pages, Paperback

First published April 1, 2015

About the author

Rhea Galanaki (Greek: Ρέα Γαλανάκη) is an author who was born in Heraklion, Crete in 1947. She studied history and archaeology at the University of Athens. She received the Novel Prize of the Greek state in 1999.

Reviews

[ΠανωςΚ · Rating 1 out of 5]

Μέρος δεύτερο από το δανεισμό τριών βιβλίων που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα επέλεγα να διαβάσω: Δεν είχα ξαναδιαβάσει Γαλανάκη. Την εκτιμούν ωστόσο άνθρωποι των οποίων το γούστο εμπιστεύομαι. Όμως, ασχέτως περιεχομένου, ο τρόπος γραφής της με απώθησε. Μου είπαν ότι αυτό είναι το στιλ της (το οποίο προτιμώ να μη χαρακτηρίσω). Αν έτσι γράφει και στ' άλλα της βιβλία, ε, δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας.

[Yolanda (dinsunllibre) · Rating 2 out of 5]

Vos en recordau que fa uns dies vaig dir que l'abandonava? Idò oblidau-ho. Al final l'he acabat, me feia ràbia no fer-ho. I, tot i que cap a la meitat es posa més interessant, com ja vaig dir, l'estil narratiu no m'ha agradat, és molt dispers (sobretot al principi).

«L'esperaves fins i tot quan sabies que, de fet, ja no podia ser viu. Però allò no tenia importància, l'amor fa que els altres siguin visibles de maneres molt estranyes.»

[Χριστόφορος Νικολάου · Rating 1 out of 5]

Επιφανειακό, ρηχό, γεμάτο φιλοσοφικό-ψυχολογικά κλισέ. Το πρώτο βιβλίο που δυσκολεύτηκα να τελειώσω εδώ και καιρό. Κρίμα γιατί περίμενα αυτό το "πρώτο βιβλίο για την εποχή της κρίσης" με ανυπομονησία.
Και απογοήτευση για τη Γαλανάκη που έχει γράψει τόσο, (μα τόσο) καλύτερα βιβλία.

[Rita Milou · Rating 1 out of 5]

Μέσα στις μεταρρυθμίσεις που επιβάλλει η τρόικα πρέπει επίσης με νόμο να απαγορέψει στους έλληνες συγγραφείς να γράφουν για την κρίση.

[Lefteris Filippou · Rating 2 out of 5]

Γιατι θα πρέπε να το εχρι γράψει ;
Εχει γράψει αριστουργήματα
Αυτο ειναι μια απογοήτευση .

[Alma B · Rating 3 out of 5]

Tot i que me va agradar molt vore protagonistes tant distintes a les que estem acostumades a vore en molts dels llibres, com son les dos dones jubilades que protagonitzen l'història i que en alguns moments dona a entendre que patixen problemes mental, és un llibre que no va aconseguir atrapar-me en mig d'aquesta història. Algunes vegades en costava distingir els distints punts de vista i feia que empatitzara amb elles ni li prestara massa atenció. Tot i això el final va ser el que més em va agradar

Lo millor: La visibilització de la vida de les sensesostre, així com el fet de que les protagonistes foren dos dones jubilades amb ganes de lluitar pels pocs drets que lis quedaven

Lo pitjor: En ocasions les descripcions eren tant detallades que t'allunyen un poc de la trama principal

[Chryssa · Rating 3 out of 5]

Η Γαλανάκη συνεχίζει σταθερά να κατέχει τον τίτλο της αγαπημένης μου εν ζωή Ελληνίδας συγγραφέα. Το συγκεκριμένο βιβλίο, όμως, δεν μπορώ να το βαθμολογήσω με παραπάνω από 3 αστέρια. Δεν με ταξίδεψε αυτό το βιβλίο, όπως συνηθίζει να κάνει η πένα της Γαλανάκη. Οι δυο της ηρωίδες ενώ στην αρχή είναι ενδιαφέρουσες τελικά καταλήγουν σαν καρικατούρες. Η περιπέτειά τους δεν με έπεισε. Γενικότερα, ένα μέτριο βιβλίο που μιλάει για την κρίση.

[Xristina Liosi · Rating 3 out of 5]

Όμορφη η γραφή της Γαλανακη. Αλλά βαρύ το θέμα του βιβλίου, πολλή η δυστυχια και η πραγματικότητα....

[Spiros Malamis · Rating 2 out of 5]

2,5/5 - Δυστυχώς αποδείχθηκε, εμφατικά, κατώτερο των προσδοκιών.

[jmbadia · Rating 2 out of 5]

Només n'he llegit 30 pàgines però se m'ha acabat la paciència. No m'agraden les descripcions, ni com escriu quan es posa en mode lletraferit ("tocaves amb els ulls els rostres del teu voltant...". WTF?); a més, narrativament és confús. Si no tingués a La Pila llibres molt més interessants l'hagués continuat.

[Μαρία Γεωργίου · Rating 3 out of 5]

Η ιστορία εξελίσσεται στην Αθήνα. Διαπερνά την ιστορία της από τον εμφύλιο μέχρι τις πυρκαγιές στο κέντρο της πόλης το 2012. Στέκεται ιδιαίτερα στα γεγονότα του Πολυτεχνείου μέσα από τις δυο κεντρικές ηρωίδες οι οποίες τα έζησαν με τρόπο που καθόρισαν τις μετέπειτα ζωές τους. (Σκιαγραφούνται αρκετά μεγαλύτερες απο ότι θα περιμέναμε να είναι). Αναπόφευκτα γίνονται συγκρίσεις, μπαίνουν προβληματισμοί, για τις ιδεολογίες, τον ηρωισμό, τον φανατισμό, την αριστερά, τη διαφθορά των πολιτικών, τα συντροφικά μαχαιρώματα, τις ακρότητες, τη ξενοφοβία. Όλα όσα απασχολούν ίσως τη σύγχρονη κοινωνία σε μια Αθήνα με πολλά πρόσωπα. Η πλοκή έξυπνη, πρωτότυπη. Οι ηρωίδες δεν βιώνουν μόνο την κοινωνική και οικονομική παρακμή αλλά και τις δικές τους προσωπικές ματαιώσεις. Η αφήγηση σε κάποια κεφάλαια είναι δευτεροπρόσωπη, απευθύνεται σε μια από τις δυο ηρωίδες, σαν μια φωνή από το υπερπέραν με κάπως πιο εσωτερική διάθεση.

[Maria · Rating 2 out of 5]

Για πρωτη φορά η Ρέα Γαλανάκη με απογοήτευσε. Σε ένα μυθιστόρημα προσπαθεί να περιλάβει ο,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, από την ανθρωπιστική κρίση, την ανεργία, το ρατσισμό, τα πάθη της μεταπολεμικής αριστεράς, μέχρι την κατάντια της γενιάς του Πολυτεχνείου, και πολλά άλλα. Και όλα αυτά διανθισμένα με ψυχαναλυτικές απόπειρες ανάλυσης. Η περίτεχνη γλώσσα της φαντάζει παράταιρη, και οι χαρακτήρες προβλέψιμοι, ακόμη κι όταν προσπαθεί να τους προσδώσει ιδιαίτερα στοιχεία.

[Effie N · Rating 1 out of 5]

Το επέλεξα με ενθουσιασμό, μα δεν κατάφερε να με κερδίσει... Ανά ένα κεφάλαιο άλλαζα γνώμη! Μου άρεσε, δε μου άρεσε, μου άρεσε, δε μου άρεσε...

[Tolika Maria · Rating 3 out of 5]

Περίτεχνος λόγος, σε σημείο να χρειάζεται να διαβάζω την ίδια πρόταση 2 και 3 φορές. Μου φάνηκε πολύ επίπεδο, δεν είχε αγωνία και δεν έβγαζε έντονα συναισθήματα. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στην Αθήνα πριν λίγα χρόνια.

[Demailly · Rating 4 out of 5]

roman grec, social, politique, poétique

[Pierre-Antoine · Rating 2 out of 5]

difficileee à lire, intéressant mais j'ai cassé mon crâne

[Mathiwi · Rating 3 out of 5]

Un livre unique, qui se démarque par ses nombreuses références à l'histoire, aux fables, aux citations populaires, à la littérature ancienne et contemporaine, au cinéma... Rhéa Galanaki dépeint la démocratie en danger dans son berceau à travers la vision de deux vieilles folles et de leur entourage.

Soyons honnêtes j'ai eu du mal à m'immerger et à saisir toute la portée du récit, c'est la postface de Loïc Marcou qui m'a fait réaliser la profondeur et l'ancrage de l'œuvre, qui devrait rejoindre le rang de celles étudiées à l'école. J'aimerais lire un livre Français aussi honnête, actuel et transgénérationnel que celui ci. La plume est transcendée par des moments de poésie.
Il y a beaucoup de niveaux de lecture et de sujets abordés à travers les différents personnages, celui de la crise et du passé qui se répète à travers la montée des extrémismes m'a semblé particulièrement résonnant avec notre situation actuelle.
J'ai beaucoup de mal à écrire cette review, parce que le livre était si multiple, parce que j'ai conscience d'être passé à côté de beaucoup de références de part mon éducation et historique Français, parce que la narration à multiples personnages n'était pas toujours simple à suivre...
Je conclurait donc que c'était un livre unique.
J'aimerais lire de la même autrice l'histoire (vraie) de la peintre grimée en homme.

[Nof*cking Antoinette · Rating 1 out of 5]

Για να γράψεις την Τρελή του Σαγιό πρέπει να 'σαι ο Girodoux μάνα μ'.
Υ.Γ. Είναι κρίμα να 'χεις γράψει το Υπογράφω Λουί και το Ελένη ή ο κανένας και μετά να γράφεις αυτό.

[John · Rating 5 out of 5]

insanely good, so far