What do you think?
Polacy
Mity powstania warszawskiego. Fatalne błędy kampanii 1939 roku i polityki Józefa Becka. Tragiczne losy Polaków służących w Wehrmachcie i Waffen-SS. Przygody polskich najemników walczących z komunizmem podczas zimnej wojny.
Czy Polska w XVII wieku mogła podbić Rosję i stworzyć imperium? Czy Wielka Brytania wciągnęła nas do II wojny światowej? Czy margrabia Wielopolski mógł zatrzymać wybuch powstania styczniowego? Zatonięcie Heweliusza, katastrofa Iła-62 w Lesie Kabackim – jakie były prawdziwe przyczyny tych katastrof?
Piotr Zychowicz w pierwszej części Polaków stawia fundamentalne pytania i porusza niepoprawne politycznie wątki naszej historii. Kolejna odsłona bitwy między historią realną a propagandą polityki historycznej.
Czy Polska w XVII wieku mogła podbić Rosję i stworzyć imperium? Czy Wielka Brytania wciągnęła nas do II wojny światowej? Czy margrabia Wielopolski mógł zatrzymać wybuch powstania styczniowego? Zatonięcie Heweliusza, katastrofa Iła-62 w Lesie Kabackim – jakie były prawdziwe przyczyny tych katastrof?
Piotr Zychowicz w pierwszej części Polaków stawia fundamentalne pytania i porusza niepoprawne politycznie wątki naszej historii. Kolejna odsłona bitwy między historią realną a propagandą polityki historycznej.
- GenresNonfiction
504 pages, Paperback
First published June 16, 2026
About the author
Piotr Zychowicz
21 books87 followersPiotr Zychowicz jest publicystą historycznym. Pisze o drugiej wojnie światowej, zbrodniach bolszewizmu i geopolityce europejskiej XX wieku. W swoich koncepcjach nawiązuje do idei Józefa Mackiewicza, Władysława Studnickiego, Stanisława Cata-Mackiewicza oraz Adolfa Bocheńskiego. Znany z antykomunistycznych i antyendeckich poglądów. Jest zwolennikiem wielonarodowej Rzeczypospolitej.
Opowiada się za prowadzeniem Realpolitik i zajmuje krytyczne stanowisko wobec polskich przywódców z lat 1939-1945. Surowo ocenia politykę Józefa Becka, Władysława Sikorskiego i Stanisława Mikołajczyka. Zarzuca im chciejstwo, naiwność i zbyt hojne szafowanie polską krwią. Operację „Burza” i decyzję o wywołania Powstania Warszawskiego uważa za błędy.
Absolwent Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Był dziennikarzem „Rzeczpospolitej” i tygodnika „Uważam Rze” oraz zastępcą redaktora naczelnego miesięcznika „Uważam Rze Historia”. Obecnie jest redaktorem naczelnym miesięcznika „Historia Do Rzeczy” i zastępcą redaktora naczelnego tygodnika „Do Rzeczy”. Jest jednym — obok Jerzego Haszczyńskiego i Katarzyny Zuchowicz - z inicjatorów akcji „przeciwko polskim obozom“ zorganizowanej w 2005 roku przez dziennik „Rzeczpospolita”. Napisał książki "Pakt Ribbentrop-Beck", "Obłęd '44" oraz "Opcja niemiecka"
Opowiada się za prowadzeniem Realpolitik i zajmuje krytyczne stanowisko wobec polskich przywódców z lat 1939-1945. Surowo ocenia politykę Józefa Becka, Władysława Sikorskiego i Stanisława Mikołajczyka. Zarzuca im chciejstwo, naiwność i zbyt hojne szafowanie polską krwią. Operację „Burza” i decyzję o wywołania Powstania Warszawskiego uważa za błędy.
Absolwent Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Był dziennikarzem „Rzeczpospolitej” i tygodnika „Uważam Rze” oraz zastępcą redaktora naczelnego miesięcznika „Uważam Rze Historia”. Obecnie jest redaktorem naczelnym miesięcznika „Historia Do Rzeczy” i zastępcą redaktora naczelnego tygodnika „Do Rzeczy”. Jest jednym — obok Jerzego Haszczyńskiego i Katarzyny Zuchowicz - z inicjatorów akcji „przeciwko polskim obozom“ zorganizowanej w 2005 roku przez dziennik „Rzeczpospolita”. Napisał książki "Pakt Ribbentrop-Beck", "Obłęd '44" oraz "Opcja niemiecka"
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
July 15, 2026
Piotr Zychowicz od lat konsekwentnie wybiera tematy, które wywołują spory i zmuszają do ponownego spojrzenia na utarte schematy polskiej historii. W „Polakach”, najnowszym tomie cyklu Opowieści niepoprawne politycznie, ponownie sięga po wydarzenia i postacie, wokół których narosło najwięcej mitów. Robi to w swoim charakterystycznym stylu – odważnie, prowokacyjnie i z dużą swobodą narracyjną.
To nie jest klasyczna monografia ani podręcznik historii. Zychowicz proponuje zbiór reportaży historycznych i esejów, w których stawia niewygodne pytania dotyczące między innymi kampanii 1939 roku, powstania warszawskiego, polityki Józefa Becka, Polaków służących w Wehrmachcie i Waffen-SS czy mniej znanych epizodów z naszych dziejów. Nie unika tematów kontrowersyjnych i często polemizuje z dominującymi interpretacjami. Nawet jeśli czytelnik nie zgodzi się z jego wnioskami, trudno odmówić autorowi umiejętności pobudzania do refleksji i dyskusji.
Największą siłą książki jest właśnie sposób opowiadania. Zychowicz pisze żywo, dynamicznie i z reporterskim wyczuciem. Łączy źródła historyczne z publicystycznym temperamentem, dzięki czemu kolejne rozdziały czyta się niemal jak sensacyjne opowieści. Autor nie ukrywa własnych opinii, ale jednocześnie zachęca, by samodzielnie analizować fakty i wyciągać własne wnioski.
„Polacy” to lektura dla tych, którzy nie boją się zadawania trudnych pytań o przeszłość i chcą spojrzeć na historię z mniej oczywistej perspektywy. Niezależnie od tego, czy podziela się poglądy Piotra Zychowicza, czy pozostaje wobec nich sceptycznym, trudno przejść obok tej książki obojętnie. To kolejny bardzo udany tom serii, który potwierdza, że autor potrafi zainteresować historią nawet osoby, które na co dzień nie sięgają po literaturę historyczną. To książka, która przede wszystkim inspiruje do myślenia i pokazuje, że historia nie jest zbiorem niepodważalnych dogmatów, lecz nieustanną debatą nad przeszłością.
To nie jest klasyczna monografia ani podręcznik historii. Zychowicz proponuje zbiór reportaży historycznych i esejów, w których stawia niewygodne pytania dotyczące między innymi kampanii 1939 roku, powstania warszawskiego, polityki Józefa Becka, Polaków służących w Wehrmachcie i Waffen-SS czy mniej znanych epizodów z naszych dziejów. Nie unika tematów kontrowersyjnych i często polemizuje z dominującymi interpretacjami. Nawet jeśli czytelnik nie zgodzi się z jego wnioskami, trudno odmówić autorowi umiejętności pobudzania do refleksji i dyskusji.
Największą siłą książki jest właśnie sposób opowiadania. Zychowicz pisze żywo, dynamicznie i z reporterskim wyczuciem. Łączy źródła historyczne z publicystycznym temperamentem, dzięki czemu kolejne rozdziały czyta się niemal jak sensacyjne opowieści. Autor nie ukrywa własnych opinii, ale jednocześnie zachęca, by samodzielnie analizować fakty i wyciągać własne wnioski.
„Polacy” to lektura dla tych, którzy nie boją się zadawania trudnych pytań o przeszłość i chcą spojrzeć na historię z mniej oczywistej perspektywy. Niezależnie od tego, czy podziela się poglądy Piotra Zychowicza, czy pozostaje wobec nich sceptycznym, trudno przejść obok tej książki obojętnie. To kolejny bardzo udany tom serii, który potwierdza, że autor potrafi zainteresować historią nawet osoby, które na co dzień nie sięgają po literaturę historyczną. To książka, która przede wszystkim inspiruje do myślenia i pokazuje, że historia nie jest zbiorem niepodważalnych dogmatów, lecz nieustanną debatą nad przeszłością.
September 25, 2026
Nie rozumiem tak wysokiej oceny tej książki. Pożyczono mi ją, dlatego ją przeczytałem, ale gdybym ją kupił - byłbym wściekły.
Po kolei:
- poziom edytorski: to jest zbiór artykułów z różnych miejsc, o różnym stylu, różnym poziomie szczegółowości. Jeśli przykładowo po kolei wrzucono 3 artykuły na ten sam temat, to miedzy sobą strasznie się powtarzają, a czasem nawet sobie przeczą w szczegółach. Ktoś kto spodziewa się spójnej książki - zawiedzie się.
- poziom naukowy: nie stwierdzono. Pan Zychowicz lubi pozować na historyka, choć do bycia nim mu w istocie daleko - wszystkie te teksty to jakieś wolne przemyślenia, czasem oparte na jakiś wywiadach z badaczami, czasem nie wiadomo na czym (na artykułach z internetu?). Cienia bibliografii - brak.
- dobór rozmówców: ponad połowa tej książki to są przemyślenia orędowników najróżniejszych, czasem dość karkołomnych teorii historycznych. I ja nie mam problemu z tym że ktoś nie myśli stadnie - ale jeśli już zaprzecza konsensusowi naukowemu - to niech chociaż ma dobre argumenty. Tutaj główny argument brzmi „Trust me, bro”, a im bardziej oryginalnym człowiekiem jest rozmówca p. Piotra - tym poziom zaufania do niego wyższy.
- poziom wywiadów: niejednokrotnie miałem wrażenie, że jedyne co tę książkę tłumaczy, to to że pisał ją ktoś, kto intelektualnie ma wciąż maksymalnie 14 lat. Rozmowa z powstańcem warszawskim: „o jaaaa a bolało jak Pana postrzelili”? Z Sikorskim: „a strzelał Pan też ratatatatata z kałacha”? Już nie będę nawet się pastwił nad zachwytem Zychowicza nad tymi memuarami polskich najemników w Afryce, bo szkoda słów.
- skrzywienie ideologiczne: dużą wartością jakiejkolwiek pracy badawczej jest obiektywizm. Tutaj jest go brak - nie sposób odnieść wrażenia, że podtekst każdego artykułu brzmi „wszystko co złe na świecie łącznie z malarią, przegraną Krzyżaków pod Grunwaldem i słabym występem Polaków na Euro to wina komunistów”. Czerwoną zarazę odmienia się tu przez wszystkie przypadki, a jeśli coś da się wytłumaczyć w sposób zniuansowany lub prostacko - komunizmem - to zawsze wybierany jest drugi sposób. Nie umniejszam komunistycznym zbrodniom, ale pan Piotr naprawdę przekracza granicę przesady wielokrotnie.
- styl wywiadów: posłużę się nieco absurdalnym pastiszem:
(Z)ychowicz: czy to prawda że wszystkie jabłka są kwaśne?
(B)adacz: nieprawda, są kwaśne, slodkie, oraz wiele odmian o nietypowych smakach
Z: No ale przecież szarlotkę się dosładza, to popularny deser - przecież nikt by jej nie dosładzał gdyby jabłka nie były kwaśne
B: Dosładza się, bo z takich zazwyczaj jabłek jest wyrabiana - z odmian mniej słodkich, ale za to bardziej zwartych. To nie oznacza jednak że nie ma słodkich jabłek
Z: Kupiłem kiedyś banana i jabłko w biedronce, jabłko było zauważalnie kwaśniejsze, czy nie jest aby tak, że wierzymy w mit pysznego polskiego słodkiego jabłka dzięki pewnej narracji sadowniczej zapoczątkowanej przez rząd PRL?
(…)
Ogólnie szkoda życia, polecam zamiast tego czytać napisy na opakowaniach po jogurcie, albo metkach od kalesonów. Pisarstwo Pana Piotra jest bowiem jedynie dla fanów i wyznawców, a jak ktoś dodatkowo jeszcze wierzy że wszystkie nieszczęścia spadły na nieszczęsny naród polski bez jego winy i udziału i wszystkiemu winni są agenci, zwłaszcza komunistyczni - to poczuje się tu jak w domu.
Szkoda - bo niektóre z tych teorii byłyby nawet ciekawe, gdyby tylko przedstawić je rzetelnie i z dobrą bibliografią.
Po kolei:
- poziom edytorski: to jest zbiór artykułów z różnych miejsc, o różnym stylu, różnym poziomie szczegółowości. Jeśli przykładowo po kolei wrzucono 3 artykuły na ten sam temat, to miedzy sobą strasznie się powtarzają, a czasem nawet sobie przeczą w szczegółach. Ktoś kto spodziewa się spójnej książki - zawiedzie się.
- poziom naukowy: nie stwierdzono. Pan Zychowicz lubi pozować na historyka, choć do bycia nim mu w istocie daleko - wszystkie te teksty to jakieś wolne przemyślenia, czasem oparte na jakiś wywiadach z badaczami, czasem nie wiadomo na czym (na artykułach z internetu?). Cienia bibliografii - brak.
- dobór rozmówców: ponad połowa tej książki to są przemyślenia orędowników najróżniejszych, czasem dość karkołomnych teorii historycznych. I ja nie mam problemu z tym że ktoś nie myśli stadnie - ale jeśli już zaprzecza konsensusowi naukowemu - to niech chociaż ma dobre argumenty. Tutaj główny argument brzmi „Trust me, bro”, a im bardziej oryginalnym człowiekiem jest rozmówca p. Piotra - tym poziom zaufania do niego wyższy.
- poziom wywiadów: niejednokrotnie miałem wrażenie, że jedyne co tę książkę tłumaczy, to to że pisał ją ktoś, kto intelektualnie ma wciąż maksymalnie 14 lat. Rozmowa z powstańcem warszawskim: „o jaaaa a bolało jak Pana postrzelili”? Z Sikorskim: „a strzelał Pan też ratatatatata z kałacha”? Już nie będę nawet się pastwił nad zachwytem Zychowicza nad tymi memuarami polskich najemników w Afryce, bo szkoda słów.
- skrzywienie ideologiczne: dużą wartością jakiejkolwiek pracy badawczej jest obiektywizm. Tutaj jest go brak - nie sposób odnieść wrażenia, że podtekst każdego artykułu brzmi „wszystko co złe na świecie łącznie z malarią, przegraną Krzyżaków pod Grunwaldem i słabym występem Polaków na Euro to wina komunistów”. Czerwoną zarazę odmienia się tu przez wszystkie przypadki, a jeśli coś da się wytłumaczyć w sposób zniuansowany lub prostacko - komunizmem - to zawsze wybierany jest drugi sposób. Nie umniejszam komunistycznym zbrodniom, ale pan Piotr naprawdę przekracza granicę przesady wielokrotnie.
- styl wywiadów: posłużę się nieco absurdalnym pastiszem:
(Z)ychowicz: czy to prawda że wszystkie jabłka są kwaśne?
(B)adacz: nieprawda, są kwaśne, slodkie, oraz wiele odmian o nietypowych smakach
Z: No ale przecież szarlotkę się dosładza, to popularny deser - przecież nikt by jej nie dosładzał gdyby jabłka nie były kwaśne
B: Dosładza się, bo z takich zazwyczaj jabłek jest wyrabiana - z odmian mniej słodkich, ale za to bardziej zwartych. To nie oznacza jednak że nie ma słodkich jabłek
Z: Kupiłem kiedyś banana i jabłko w biedronce, jabłko było zauważalnie kwaśniejsze, czy nie jest aby tak, że wierzymy w mit pysznego polskiego słodkiego jabłka dzięki pewnej narracji sadowniczej zapoczątkowanej przez rząd PRL?
(…)
Ogólnie szkoda życia, polecam zamiast tego czytać napisy na opakowaniach po jogurcie, albo metkach od kalesonów. Pisarstwo Pana Piotra jest bowiem jedynie dla fanów i wyznawców, a jak ktoś dodatkowo jeszcze wierzy że wszystkie nieszczęścia spadły na nieszczęsny naród polski bez jego winy i udziału i wszystkiemu winni są agenci, zwłaszcza komunistyczni - to poczuje się tu jak w domu.
Szkoda - bo niektóre z tych teorii byłyby nawet ciekawe, gdyby tylko przedstawić je rzetelnie i z dobrą bibliografią.
June 30, 2026
Złapałem za "Polaków" dosłownie w dzień premiery, w sumie ciekawy, co tam ciekawego Zychowicz znów ugotował. Tym bardziej, że można było do książki podejść na różnie sposoby: odbrązowiać, rozrprawiać się z mitami, porównywać, analizować błędy, gdybać i spekulować, a nawet polecieć w political fiction. I tak szczerze mówiąc, autor robi to wszystko - po trochu. Ale w efekcie brakuje świeżości, nie brakuje natomiast niedosytu ... Dlaczego? Generalnie trudno oprzeć się wrażeniu, że sporą część "Polaków" Zychowicz "skleił" z poprzednich książek. Nie, nie twierdzę, że literalnie powycinał fragmenty, przeredagować i sprzedaje teraz takiego "frankensteina", aż tak to nie jest - ale tezy, spostrzeżenia, cała narracja i specyficzne dla tego autora emocje są żywcem wzięte z poprzednich książek.
No wiem przecież, że nie mógł przecież wymyślić sobie historii II WS (na przykład) na nowo, żeby w ten sposób czytelnika zaskakiwać. Ale "kąt natarcia" książki powinien jednak trochę się różnić, żeby faktycznie książka sprawiała wrażenia, że coś wnosi czytelnikowi do życia. I o ile ktoś, kto wcześniej PZ nie czytał faktycznie może mieć tu efekt "wow", to jego regularni czytelnicy raczej nie ...
Co mi się w Polakach podobało? Przede wszystkim prosta teza, przypominająca cios między oczy - bezpośredni i skuteczny: nie, nie jesteśmy specjalni; nie jesteśmy narodem wybranym; jesteśmy tacy sami jak inne narody - ani lepsi, ani gorsi. Nie powinniśmy ani wstydzić się za siebie i popadać w ojkofobię, ani patrzeć na innych z poczuciem moralnej wyższości ze względu na pochodzenie czy historię.
Generalnie jest w tej książce pierwiastek zdrowego nacjonalizmu. Tak, bo nacjonalizm wcale nie musi być zły, szkodliwy ani konfliktogenny. Może być wypełniony sensem przynależności do czegoś większego, może spajać i łączyć, może mobilizować do wspólnego wysiłku i budowania wspólnej przyszłości.
OK, może jakaś konkluzja? IMHO ta książke niewiele wniosła po szczegółowym omówieniu naszych sąsiadów, na miejscu Zychowicza szedłbym raczej w pozycje poświęcone bardziej konkretnym i zawężonym a najlepiej "niedopieszczonym" przez historyków tezom i faktom - jak np. w "Pakcie Ribentropp-Beck".
No wiem przecież, że nie mógł przecież wymyślić sobie historii II WS (na przykład) na nowo, żeby w ten sposób czytelnika zaskakiwać. Ale "kąt natarcia" książki powinien jednak trochę się różnić, żeby faktycznie książka sprawiała wrażenia, że coś wnosi czytelnikowi do życia. I o ile ktoś, kto wcześniej PZ nie czytał faktycznie może mieć tu efekt "wow", to jego regularni czytelnicy raczej nie ...
Co mi się w Polakach podobało? Przede wszystkim prosta teza, przypominająca cios między oczy - bezpośredni i skuteczny: nie, nie jesteśmy specjalni; nie jesteśmy narodem wybranym; jesteśmy tacy sami jak inne narody - ani lepsi, ani gorsi. Nie powinniśmy ani wstydzić się za siebie i popadać w ojkofobię, ani patrzeć na innych z poczuciem moralnej wyższości ze względu na pochodzenie czy historię.
Generalnie jest w tej książce pierwiastek zdrowego nacjonalizmu. Tak, bo nacjonalizm wcale nie musi być zły, szkodliwy ani konfliktogenny. Może być wypełniony sensem przynależności do czegoś większego, może spajać i łączyć, może mobilizować do wspólnego wysiłku i budowania wspólnej przyszłości.
OK, może jakaś konkluzja? IMHO ta książke niewiele wniosła po szczegółowym omówieniu naszych sąsiadów, na miejscu Zychowicza szedłbym raczej w pozycje poświęcone bardziej konkretnym i zawężonym a najlepiej "niedopieszczonym" przez historyków tezom i faktom - jak np. w "Pakcie Ribentropp-Beck".
Displaying 1 - 3 of 3 reviews