«تاریخ داشت جرم خودش رو در زمان فرومیکرد و در همین گرانش تاریخ بود که زمان تغییر شکل میداد و ما رو پسوپیش میکرد. نه ما قرار نبود اون شب اصلا به هم برسیم. اما اونچه مانع اتصال ما میشد، زمان امکانی نبود، تاریخ امکانی بود.»
و بدینترتیب در تاریخی امکانی، از مکاشفات اشعیای نبی تا ترانههای آخرالزمانی پینکفلوید در زمانی مشخص و مکانی منحصر احضار میشوند. این عاشقانهای است که با تاریخ تصادم پیدا کرده و ناخواسته در مدار گرانش آن قرار گرفته است.
محمد رضاییراد فیلمنامهنویس، نمایشنامهنویس، کارگردان و پژوهشگر در سال ۱۳۴۵ در محلۀ بیستون رشت متولد شد. فیلمنامههای او برنده جوایز متعددی از جشن خانه سینما و جشنواره فیلم فجر و جشنواره آسیا پاسفیک شدهاست. فیلم کودک و سرباز با فیلمنامه ای از او برنده بالن نقره ای جشنواره سه قاره نانت فرانسه شد. رضاییراد از سال ۱۳۵۸ در کلاسهای تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شرکت کرد. در سال 1366، دبیرستان را نیز به پایان رساند. در سال ۱۳۶۴ در کلاسهای انجمن سینمای جوان شرکت کرد. پس از پایان دبیرستان به دانشگاه آزاد رشت رفت و آنجا ادبیات فارسی خواند. در این سالها فعالیت مطبوعاتی مختصری نیز داشت. او پس از آنکه خدمت سربازیاش به اتمام رسید تحصیل در مقطع فوق لیسانس را آغاز کرد و در دانشگاه آزاد تهران در رشتۀ فرهنگ و زبانهای باستانی ادامه تحصیل داد. رضاییراد در سال ۱۳۷۲ نخستین فیلمنامهاش را با نام بچههای مدرسۀ همت به رضا میرکریمی میفروشد که بعدها به مجموعهای ۱۳ قسمتی تبدیل میشود. او در این سالها به کارهای پژوهشی و فعالیت مطبوعاتی نیز مشغول است. در سال ۱۳۸۶ تدریس تاریخ نمایش و نمایشنامهنویسی در دانشکدۀ هنر و بعد در دانشگاه سوره و دانشگاه تهران را آغاز میکند. در سال ۱۳۸۸ به فرانسه رفت و فعالیتهای پژوهشی و فیلمنامهنویسیاش را آنجا دنبال کرد. بعد از حدود ۱۰ سال دوری از تئاتر بار دیگر از روز ۵ تیر ماه ۱۳۹۳ نمایش و آنک انسان را به روی صحنه برد. او همچنین در سال ۱۳۸۴ نمایش «بازگشت به خان نخست» را در سالن قشقاییِ تئاتر شهر و در سال ۱۳۹۶ نمایش «فعل» را در سالن چهارسوی تئاتر شهر به صحنه برد.
این نمایش اصلا بصورت مستقیم و تاریخی درمورد واقعه سیاهکل نیست. بیشتر انگار درمورد زندگی شخصی انسانها توی مواقع بزرگ سیاسیه. (جالبه که خود نمایش یکماه بعد از آبان ۹۸ نوشته شده) اون شب تو سیاهکل یه آرمان سیاسی شکست میخوره اما برای همیشه زندگی دوتا جوون رو تغییر میده. زمان توی نمایش شکسته شده. دیالوگ ها انگار توی فضای ذهنی بیان میشن. زمان و مکان بهم خورده. بوی حشیش و صدای آهنگ پینک فلوید و زمزمهی کتاب مقدس نمایش رو پر کردن اما همچنان نمایش از زیر بار المانها و اندیشه ها و انتظاراتی که بهش تحمیل شده فرار میکنه وضربه های بدی میخوره. بیجان تر از اون بود که حسی در من ایجاد کنه یا چراغ فکری رو روشن کنه یا تجربهای رو شکل بده. انتظارم از رضاییراد بیشتر بود و این کار صرفا یک عقبگرد پر ادا و ادعا بود.
تو بستر بیماری خوندمش. تمام مدت خاطرهی عجیبم از اون پاسگاه جلو چشمم بود. هنوز هم بعد چندسال مو رو به تنم سیخ میکنه. دلم برای سیاهکل و دیلمان تنگ شده.
در مورد کتاب نظر تخصصیای نمیتونم بتونم چون فیلدم نیست. صرفاً به مخاطب عامم که از نوجوانی نمایشنامه زیاد میخونه. همین. دوستش داشتم.