เกมสารภาพ บาปมรณะ

by Atsushi Shimomura, 下村 敦史, ธนิน (Translator)

ประธานบริษัทถูกฆาตกรรมในห้องทำงาน คนที่ "เกี่ยวข้อง" เจ็ดคนถูกรวบรวมมาไว้ในอาคารร้าง ประกอบด้วย หญิงม่าย นักข่าว พนักงานสองคน คนขับรถ พนักงานทำความสะอาด และญาติของเหยื่อ—

แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงดังออกมาจากลำโพงในห้องปิดตาย "เราจะปล่อยให้เฉพาะฆาตกรที่ฆ่าประธานบริษัทรอดชีวิตออกไป" พวกเขาถูกขู่ว่าคนที่ไม่ใช่ฆาตกรจะถูกฆ่าด้วยแก๊สพิษ ทั้งเจ็ดคนจึงต้องต่อสู้ด้วยการสารภาพเพื่อเอาชีวิตรอด

392 pages, Paperback

Published June 1, 2026

Reviews

[Makmild · Rating 4 out of 5]

เอ้าาา สนุกเฉย ยอมรับเลยว่า ตอนอ่านเรื่องย่อดูไม่น่าสนใจแอบน่าเบื่อนิดหน่อยด้วยเพราะพล็อตมันดูแบบเดิมๆ มาก มีพลิกนิดๆ หน่อยๆ คือ ประธานบริษัทคนนึงฆตตเพราะทนแรงกดดันจากสังคมไม่ไหวเนื่องในประเด็นที่ผลิตภัณฑ์ของตนเองทำให้ผู้อื่นเกิดอันตรายถึงแก่ชีวิตเป็นจำนวนมาก แต่จริงๆ แล้ว ประธานฆตตจริงหรอ? แล้วทำไมเจ็ดคนนี้ที่ถูกพามาที่อาคารร้างนี้ กับไอ้ลำโพงบ้านั่นถึงไม่ได้บอกแบบนั้นละ? (อ่านเรื่องย่อจากหนังสือน่าจะง่ายกว่าอ่านที่เราพิม) แต่ปรากฏว่าไม่น่าเบื่อเลย! เราว่าเขาวางพล็อตแม่นมากอะ (พูดเหมือนเซียนมากอีกแล้ว นอย)

เพราะงั้นหนังสือจริงๆ แล้วมีอยู่เซ็ตติ้งเดียวเลย เหมือนเป็นฉากละคร คือคิดภาพออกแบบละครเวทีเลยว่าตัวละครทำอะไร คุยกันอย่างไร แถมในหนังสือยังมีผังมาให้อีกต่างหาก ทั้งเจ็ดคนต่างพยายามเอาตัวรอดด้วยการบอกว่า "ฉันนี่แหละ! คือฆาตกร!!!" (ขอเสียงแบบโคนัน) เราอ่านแล้วเอ๊ะมาก เอ๊ะหลายจุดมาก แบบ หรอวะๆๆๆๆๆ พอมาถึงตอนท้ายคือ แบบ โหยยยยยยย ตบเข่าฉาด นี่สินะ หนังสือสืบสวนสอบสวนที่จริงใจ (?) คือ แก เราว่าเขาวางคำใบ้ไว้หลายจุดมาก มันลงล็อคไปหมด รู้สึกเลยว่าไม่มีพล็อตโฮล ไม่ได้เล่นท่ายากอะไรด้วย คือเขาตั้งใจให้เราคิดตามตัวละครจริงๆ เราแบบ โห รู้สึกภูมิใจในตัวเองเลยอวยคนเขียนน่ะ (อะไรวะ)

แล้วในเล่มเขาใส่ประเด็นสังคมมาดีเลย เป็นสิ่งที่เขาทำได้ดีตั้งแต่เล่ม ยืมชื่อฆ่า แล้ว เล่มนี้ก็ยังทำได้ดีมาอย่างต่อเนื่อง แต่เราอ่านเล่มยืมชื่อฆ่าไม่จบนะ ยืมเพื่อนอ่านอ่านได้ประมาณครึ่งแรกก็รู้สึกน่าสนใจแหละ แต่ขี้เกียจไปซื้อมาอ่านต่อ ประเด็นมันหนัก (ฮ่า) ไม่รู้จะบอกไปทำไมเหมือนกัน เห้อม

[Luk-Wa · Rating 3 out of 5]

ถ้าต้องการเกมที่มีความตื่นเต้น หนีไป แต่ถ้าต้องการเกมที่เน้นการถกเถียง ลับฝีปาก หักล้างมุมมองของอีกฝ่ายว่าฉันนี่แหละคือฆาตกรตัวจริง ก็แนะนำให้อ่านเล่มนี้

สำหรับเรา แอบเบื่อที่ตัวละครด่า เถียงกันไปมา จนยืดเยื้อ เริ่มจะสนุกก็ตอนที่แต่ละคนสร้างเรื่องราวในการเป็นฆาตกรนี่ล่ะ แต่ละคนก็พยายามหักร้างเรื่องราวของคนก่อนหน้า

ไม่ชอบตอนจบดูแถไงไม่รู้ คนเขียนพยายามหักมุมมากเกิน ให้คนอ่านรู้สึกว้าว แต่เราว่ามันดูเว่อร์ ไม่ค่อยมีเหตุมีผลเท่าไหร่

[osa · Rating 2 out of 5]

ไม่เคยเห็นคนที่เคยกล่าวโทษคนอื่นอย่างรุนแรง หันกลับมาใช้มาตรฐานเดียวกันนั้นกับตัวเองเลยสักครั้ง

เกมสารภาพบาปมรณะเป็นการดึงคนที่เกี่ยวข้องกับเหตุฆาตกรรมมาเสวนา โต้แย้ง ปะทะคารมกัน มีนัยยะกล่าวถึง "ศาลเตี้ย" ที่ผู้คนพร้อมตัดสินจากข้อมูลเพียงบางส่วน เลือกเชื่อข้อเท็จจริงที่สอดคล้องกับอคติของตน รวมถึงแสดงให้เห็นถึงความเห็นแก่ตัวที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องตัวเอง

ที่จริงช่วงแรกสนุก ทุกคนพยายามสารภาพเพื่อแย่งกันเป็น "ฆาตกร" เพราะมีเพียงฆาตกรคนเดียวเท่านั้นที่จะรอดชีวิตจากเกมนี้ มีการสอดแทรกประเด็นสังคมให้เห็นอยู่บ้าง พออ่านไปเรื่อย ๆ เหมือนเรื่องไม่เดินสักที เข้าใจได้ว่าเป็นรายละเอียดเพื่อส่งเสริมองค์ประกอบให้สมบูรณ์ขึ้น แต่ด้วยความที่สถานการณ์ในเรื่องเต็มไปด้วยการถกเถียงกันแทบตลอดเวลา ทำให้อ่านแล้วเหนื่อยพอสมควร

เริ่มเบื่อตั้งแต่กลางเรื่อง ตอนขมวดจบไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้น เป็นการขยายความให้เห็นคำตอบที่ชัดขึ้นของคดีเท่านั้นเอง

[arthoreads · Rating 5 out of 5]

"ทุกคนเมื่อถูกตำหนิก็จะกลายเป็น "เหยื่อ" และเมื่อต้องการตำหนิคนอื่นก็จะกลายเป็น "นักสืบ" อยู่มาวันหนึ่งทุกคนก็จะกลายเป็น "ฆาตกร" อย่างไม่ได้ตั้งตัว ถ้าอย่างนั้น ความจริงมันจะมีความหมายอะไร..."

เป็นงานสืบสวน psychological thriller ที่สนุก เข้มข้น และระทึกแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยมากๆ เรื่องราวต่างๆ ขับเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง พร้อมด้วยตัวละครต่างๆ ที่ต้องหาทางเอาตัวรอดภายใต้เวลาที่จำกัด ผ่านการอนุมานที่ชวนให้คิดตาม เป็นงานสืบสวนรสชาติใหม่ๆ ที่สนุกสมการรอคอย พร้อมทั้งประเด็นที่ทันสมัย ชวนให้ตกตะกอน และย้อนมองถึงโลกความเป็นจริงในปัจจุบันได้เป็นอย่างดี
.
จุดที่โดดเด่นที่สุดของงานเขียนชิ้นนี้ คือ big idea และ concept ที่จับเอาคนที่เกี่ยวพันกับเหตุการณ์เสียชีวิตมาอยู่ในสถานที่เดียวกัน และถูกบีบบังคับให้สารภาพบาปผ่านการบอกว่าตัวเองเป็น "ฆาตกร" เพื่อให้ตัวเองรอดชีวิต และพยายามพูดให้สิ่งที่ตัวเองทำเป็น "ความจริง" แต่ในขณะเดียวกัน ตัวละครอื่นๆ ก็จะต้องหาข้อขัดแย้งผ่านการอนุมาน "สิ่งที่ไม่จริง" จากคำสารภาพของคนอื่น เพื่อให้ทุกๆ คำสารภาพไม่ถูกต้อง ซึ่งสิ่งนี้เป็นรสชาติที่สดใหม่และเซอร์ไพร์สมากๆ ภายใต้ความจริงที่ซ่อนอยู่ กับเต็มไปด้วยความไม่จริงมากมาย ซึ่งทำให้เรื่องราวและตัวละครแต่ละตัวต่างมีมิติและความเป็นมนุษย์ที่สูงมากๆ
.
จุดที่โดดเด่นอีกอย่างที่เรารักในงานเขียนเล่มนี้ และดีใจมากๆ ที่ได้อ่าน คือความเทาๆ ของความจริงและสังคมของโลกใบนี้ ที่ถูกถ่ายทอดผ่านเรื่องราวในเล่ม เราค้นพบว่ามันเต็มไปด้วยสิ่งที่พบเจอได้ในชีวิตปัจจุบัน และเราต่างเป็นฟันเฟืองหนึ่งของเหตุการณ์ต่างๆ เหล่านั้น เราค้นพบว่า theme ของงานเขียนเล่มนี้มันทรงพลัง มี layer ที่ชวนให้เราได้พูดคุยและถกเถียงกันหลังอ่านจบ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ต้องยอมรับว่า "เพราะความจริงที่ไม่จริง และความไม่จริงที่จริง" ในงานเขียนเล่มนี้มันช่างทรงพลังและใกล้ตัวเราจนน่าขนลุก เรื่องราวในเรื่องมันถึงได้เข้มข้นและหนักหน่วงได้ถึงเพียงนี้
.
โดยรวมเป็นงานสืบสวนที่ทุกคนควรค่าได้อ่านสักครั้ง เพราะนอกเหนือจากความสนุกแบบจัดเต็มและอัดแน่นตลอดทั้งเล่มแล้ว ประเด็นในหนังสือเล่มนี้ยังเป็นประเด็นที่เราอยากให้ทุกคนได้ฉุกคิด และมองให้ออกว่าโลกที่มันกำลังดำเนินไป เราต่างเป็นทั้ง "เหยื่อ" "นักสืบ" และ "ฆาตกร" ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง และในโลกแบบทุกวันนี้ การที่จะไม่เป็น 1 ในฟันเฟืองนี้ มันช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน

[Jane]

ความจริงอยากให้ 1 คะแนน
แต่รู้สึกว่าใจร้ายเกินไปหน่อย งั้นให้ 2 เต็ม 5 แล้วกัน

ตอนเริ่มเรื่องเหมือนจะดีมาก
พล็อตดูหวือหวาและน่าสนใจ จนเรารีบลัดคิวหยิบออกมาจากกองดองเลย
แต่ปรากฏว่า… ผิดหวังมาก

เรื่องนี้เน้นการเฉือนคมกันด้วยคำพูดของตัวละครเป็นหลัก ไม่มีฉากเลือดสาด ไม่มีฉากฆาตกรรมแบบระทึกขวัญ และแทบไม่มีความเป็นแอ็กชันเลย
เพราะฉะนั้นใครที่คาดหวังแนวเกมเอาชีวิตรอดแบบลุ้นระทึก มีฉากไล่ล่า หรือฉากรุนแรงต่าง ๆ ต้องบอกก่อนว่า ไม่มีนะจ๊ะ!!


สิ่งที่หนังสือทำได้ดี คือประเด็นที่ผู้เขียนพยายามฝากไว้ให้คนอ่านคิดต่อ

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของ “ความจริง” ที่สื่อนำเสนอ, “ความจริง” ที่คนเลือกพูด หรือ “ความไม่จริง” ที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้เรื่องเล่าแต่ละแบบ

แก่นของเรื่องจึงค่อนข้างร่วมสมัย และสะท้อนสังคมปัจจุบันได้ดีว่า เราควรมีสติ คิด วิเคราะห์ แยกแยะ และไม่ไหลไปตามกระแสสังคมหรือข้อมูลที่สื่อชี้นำง่าย ๆ

แต่ปัญหาคือวิธีการนำเสนอจ้าาาาาา
เรื่องนี้มีจุดโหว่และ plot holes เยอะมาก
อ่านแล้วต้องขมวดคิ้วอยู่ตลอดว่า
“มึงงงงงง นี่เอาจริงเหรอ?”
“ถ้าเป็นเรื่องจริงจะทำแบบนี้ได้ยังไงวะ?”
“ไม่มีใครคิดถึงเรื่องไม่สมเหตุสมผลพวกนี้เลยเหรอวะ?”

คือหลายจุด Logic พังมาก
ทั้งสถานการณ์ แผนการ การควบคุมคน และปฏิกิริยาของตัวละคร ล้วนมีส่วนที่ดูไม่สมจริงมาก ๆๅๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนทำให้เราอินกับเรื่องไม่ได้
คือต่อให้เราเข้าใจว่าผู้เขียนต้องการพาเรื่องไปสู่ประเด็นทางสังคมที่บอกไว้ข้างต้น
แต่เส้นทางที่ใช้พาไปถึงตรงนั้นกลับฝืนอย่างมากกกกกกกและมีช่องโหว่มากเกินไป จนต้องถอนหายใจเป็นสิบ ๆ รอบ

พออ่านจบเลยให้ความรู้สึกประมาณว่า เออ… ไอเดียตั้งต้นดี ประเด็นดี แต่การเล่าและตรรกะของเรื่องยังไม่แน่นพอ

สรุป:
พล็อตตั้งต้นน่าสนใจ ประเด็นทางสังคมดี และมีความพยายามตั้งคำถามกับ “ความจริง” ที่คนในสังคมเลือกเชื่อ

แต่สำหรับเรา ตัวเรื่องมีช่องโหว่เยอะเกินไป ตรรกะหลายอย่างไม่ผ่าน และความระทึกก็เบากว่าที่หน้าปกกับเรื่องย่อทำให้คาดหวังไว้มาก

[Pandan · Rating 2 out of 5]

too much yapping เกือบจะหลับอยู่แล้ว วิธีการเล่าวกวนและจำเจเหมือนพายเรือในอ่าง ทั้งหงุดหงิด ทั้งเบื่อ เอาจนมาถึงช่วงเฉลยตอนท้ายก็ไม่ได้สร้างไคลแมกซ์หรือดึงบาร์ความตื่นเต้นขึ้นเลย

[Erika · Rating 2 out of 5]

2.5

物語を読んでいて感じた違和感は全て「探偵たちが再現していただけだから」
...なんかなぁ。正直拍子抜けというか、なんか、この作者の十八番な気がしてきたというか。

[TONG . · Rating 3.5 out of 5]

#ShelfReview เกมสารภาพ บาปมรณะ
คนเจ็ดคนถูกจับขัง มีเพียง ‘ฆาตกร’ เท่านั้นที่จะรอดออกไปจากที่นี่
เปิดหัวมาได้น่าสนใจ เข้าเรื่องไว มีแค่ตอนท้ายที่มาทรงอิหยังวะไปนิด
ชอบการดีเบตระหว่างทางที่พยายามโยนเหตุผลให้ตัวเองเป็นฆาตกร
พอเดาได้เลา ๆ ว่าน่าจะเล่ามาทางนี้ แต่ก็ถือว่ายังเล่าสนุก น่าสนใจอยู่
ให้อารมณ์เหมือนย้อนกลับไปอ่าน ‘เรือโนอาห์’ ผสม ‘ใครโกหกยกมือขึ้น’
การใช้คำพูดเพื่อชิงไหวชิงพริบกัน พยายามหาหลักฐานมาให้ตัวเองผิด
อาจจะมีแค่ช่วงท้ายที่บทเฉลยค่อนข้างถีบเราออกจากตัวเรื่องพอสมควร
คือพอเดาได้ว่าจะมาท่านี้ แต่เป็นท่าที่ไม่ค่อยอยากให้ใช้เท่าไหร่
มันเป็นท่าที่แอบโกงคนอ่านที่ตั้งใจอ่านมาทั้งเรื่องนิด ๆ อารมณ์ฝันไป
บทเฉลยก็คาดเดาได้ ไม่หวือหวา ไม่ได้มีอะไรที่เกินคาดการณ์ขนาดนั้น
โดยรวมคือต้นเรื่องสนุกดี กลางเรื่องมันใช้ได้ แต่แผ่วปลายลงนิด ๆ
7/10 .