Η εξομολόγηση

by Σπύρος Πετρουλάκης

Η Ελένη, ως παιδί, ζει μια ευτυχισμένη και φαινομενικά άνετη ζωή στην Κωνσταντινούπολη του 1928.
Χάνοντας, όμως, τους γονείς της από ατύχημα, όλα ανατρέπονται.
Μακριά από τον αδελφό της, αντιμετωπίζει μόνη τη σκληρότητα του συγγενικού της περιβάλλοντος.
Ως αντικείμενο συναλλαγής, καταλήγει στην Ήπειρο, ανάμεσα σε σκληρούς ανθρώπους της ελληνικής υπαίθρου.
Πέφτει χαμηλά, αλλά ξανασηκώνεται.
Όταν ο έρωτας έρθει, είναι ήδη πολύ αργά για εκείνη...

Κόνιτσα, σήμερα.
«Έχω κάνει πολλές αμαρτίες, παιδί μου…»
Η γερόντισσα Μαρκέλλα δεν έχει βγει από το μοναστήρι της Παναγιάς Βρεφοκρατούσας τα τελευταία εβδομήντα τρία χρόνια, δεμένη από ένα βαρύ τάμα.
Τώρα, τις τελευταίες ώρες της ζωής της, ζητά συγχώρεση για να σταθεί αμόλυντη στην Κρίση Του Πλάστη.
Να εξομολογηθεί.
Ο πατέρας Θεόφιλος καλείται εσπευσμένα στα βουνά της Πίνδου να τελέσει το μυστήριο της εξομολόγησης…

Το παρελθόν μπορεί να αποτρέψει το μέλλον;
Η δύναμη της πίστης έχει την ισχύ να γεννήσει ελπίδα;
Ο έρωτας αλλάζει το πεπρωμένο;

Μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, που καλεί τον αναγνώστη να αποδώσει δικαιοσύνη, να πάρει θέση, να δικαιώσει ή να καταδικάσει πράξεις που σημαδεύουν τις ζωές των ανθρώπων.

Genres: Fiction, Historical, Historical Fiction

480 pages, Paperback

First published April 1, 2015

About the author

Ο Σπύρος Πετρουλάκης γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, έχοντας ζήσει επίσης στο Ρέθυμνο και στα Χανιά από όπου και κατάγεται. Έχει δύο παιδιά, την Ειρήνη και τον Κωνσταντίνο. Είναι συνθέτης και στιχουργός. Τραγούδια του περιλαμβάνονται σε CD πολλών γνωστών καλλιτεχνών, ενώ έχει γράψει μουσική και τραγούδια για ντοκιμαντέρ και θεα­τρικές παραστάσεις. Παράλληλα, είναι ραδιο­φωνικός παραγωγός στο Δίκτυο FM.
Ασχολείται με τη φωτογραφία (φωτογραφίες του έχουν βραβευτεί και δημοσιευτεί σε ευρωπαϊκά περιοδικά), είναι αφηγητής παραμυθιών, προπονητής και Πανελληνιονίκης στο άθλημα του Taekwondo και έχει ως χόμπι την αναρρίχηση και τις καταδύσεις.
Από τις εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του Το παράθυρο της Νεφέλης (2014), Η εξομολόγηση (2015), H Παναγιά της φωτιάς (2016), Το τελευταίο δαχτυλίδι (2017), Αμαλία (2018), Σασμός (2019), Η νύχτα της αλήθειας (2020), καθώς και τα βιβλία του για παιδιά Στα χνάρια του κουρσάρου Μπαρμπαρόσα (2014), Ο θησαυρός του Κυβερνήτη (2015), Ο δράκος Μπουρμπουλήθρας (2016), Η συνταγή της ευτυχίας (2016), Το αθάνατο νερό (2019) και Ο δράκος Μπουρμπουλήθρας σώζει την Πρωτοχρονιά (2020).

(Πηγή: "Εκδόσεις Μίνωας", 2022)

Reviews

[Eirini Proikaki · Rating 1 out of 5]

Υπάρχουν κάποια βιβλία που εγώ τα λέω βιβλία-σαπουνόπερα.Όπως οι λατινοαμερικάνικες σαπουνόπερες που βλέπαμε παλιά ή οι τούρκικες που κατακλύζουν τα τελευταία χρόνια την τηλεόραση,έτσι κι αυτά βασίζονται στο γνωστό τρίπτυχο δράμα-κλάμα-εκδίκηση με έναν μεγάλο έρωτα,μια ταλαιπωρημένη ηρωίδα,πολλά μα πολλά βάσανα και την απαραίτητη λύτρωση στο τέλος.Ξεκινώντας αυτό το βιβλίο ήμουνα σίγουρη οτι ανήκει σε αυτό το είδος.Διαβάζοντάς το κατάλαβα τελικά οτι είναι ένα είδος απο μόνο του.Ενα μείγμα παραμυθιού τύπου Χιονάτη ή Σταχτοπούτα,μιας ιστορίας απο την Παλαιά Διαθήκη με έναν Θεό που δοκιμάζει σκληρά τον εκλεκτό του και γίνεται τιμωρός,και μιας περιπέτειας τύπου Game of thrones οπου γίνονται τρομερά εγκλήματα και η εκδίκηση είναι πάντα σκληρή.Μόνο ο George Martin μπορεί να συνδυάσει τόσους θανάτους,απο τραγικούς μέχρι αστείους.Η ηρωίδα μας λοιπόν περνάει απο όλα τα στάδια.Απο Σταχτοπούτα που καθαρίζει τα πατώματα που πατάνε οι δυνάστες της,σε Χιονάτη που τη διώχνουν απο το παλάτι,σε τραγικά δοκιμαζόμενη φιγούρα της Παλαιάς Διαθήκης,σε εκδικήτρια Άρια Σταρκ,σε αγία....
Οι υπερβολές του βιβλίου στην αρχή με εκνεύρισαν αλλά μετά συνηθισα και το διασκέδασα κιόλας.Γέλασα με τον αστείο θάνατο των γονιών,με τις συνεχείς κακοποιήσεις της ηρωίδας που όποιος την έβλεπε ήθελε να την βιάσει και που περιγράφονται με τόσο ρηχό τρόπο που μόνο να γελάσεις μπορείς,με την απίστευτη ανάρρωσή της μετα απο φρικτό αυτοτραυματισμό απο τον οποίο καμιά γυναίκα δεν θα ανάρρωνε ΧΩΡΙΣ περίθαλψη και πάλι δύσκολα(είναι δυνατόν να χώσει ένα πυρωμένο σίδερο στον κόλπο της και σε 4 μέρες να σηκωθεί να πάει να αρμέξει και μετά να μην έχει ποτέ κανένα προβλημα?),με το χαμομήλι που γιατρεύει πληγές που έχουν μολυνθεί(τύφλα να έχει η πενικιλλίνη!),με τις αστείες σκηνές εκδίκησης(με μερικές ακόμα γελάω),με αναχρονισμούς και ανακρίβειες που αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας και σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν αυτά τα βιβλία περνάνε έστω απο μια στοιχειώδη επιμέλεια...Μάγια,τσιγγάνες,προφητείες,άνθρωποι-καρικατούρες,κακιές μητριές με γαμψά νύχια και κρεατοελιές με τρίχες,εικόνες που δακρύζουν,ο παπα-Καρδούλας!χαχχαχχαχχχα
Ομολογώ οτι δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω,ήταν τόσο αστεία όλα που ήθελα να δω το τέλος.Αν το βιβλίο γράφτηκε ως παρωδία με σκοπό να διακωμωδήσει τις τάσεις στην σύγχρονη ελληνική "λογοτεχνία" μέσω της υπερβολής πραγματικά αξίζουν συγχαρητήρια.

[Skorofido Skorofido · Rating 1 out of 5]

Πώς φτιάχνει κανείς το απόλυτο best seller;
Με πολύ πόνο, με πολύ αίμα, με πολύ σπέρμα και ακόμα μεγαλύτερο μαρτύριο… Του ήρωα και του αναγνώστη φυσικά. Ο συγγραφέας, ό,τι μπορούσε να κατεβάσει η κούτρα του ανθρώπου σε βασανιστήριο (τα σκορόφιδα δεν είμαστε τόσο ‘προχώ’) το έχει βάλει μέσα. Τι θέλεις κυρά μου; Θανάτους; Πάρε πέντε – έξι να χεις να χαίρεσαι! Βιασμούς; Πάρε καμιά δεκαριά! Αιμομιξία; Πάρε κι από δαύτην! Παιδεραστία; Τζάμπα είναι, πάρε κι απ’αυτή! Κακιά μητριά; Πάρε κι από τούτη! Δολοφονίες; Απ’όλα έχει ο μπαξές (και με ζώα που κατασπαράσσουν το θύμα τους, και με γυαλί και με κρεμάλα και με ολίγον τσεκούρι, με ό,τι θέλει ο πελάτης). Χαμένα, αρπαγμένα και σκοτωμένα παιδιά; Λείπει ο Μάρτης από την εξομολόγηση;;; Καμένα αιδοία; (εάν δεν γνωρίζετε τη λέξη, μπείτε στον Μπαμπινιώτη). Εδώ να δεις πρωτοπορία! Έμεινε τίποτα άλλο; Καλέ, δεν θα βάλεις μια κτηνοβασία; Πάρε λοιπόν και μια βαρβάτη κτηνοβασία…
Βέβαια ως ζώον (ασχέτως αν είμαι ζώον χαμέρπον και χαμηλοβλέπον), μετά από την αλήστου μνήμης λογοτεχνική φράση: «Καθάρισε με τα δάχτυλα το υγρό του πέος και στη συνέχεια τα έφερε στη μύτη του και τα μύρισε με έκσταση. Κατόπιν τα έβαλε στο στόμα του, τα πιπίλισε και συνέχισε να χαϊδεύεται μόνος του», ξέρασα τα ποντίκια που είχα φάει κι αποφάσισα να μείνω ανέραστο δια παντός. Να επισημάνω πως αυτή η θεία ερωτική έκστασις προήλθε έπειτα από μοναδικό ερωτικό πάθος του Παναγή με τη… (χάσατε! Όχι τη γυναίκα του) την κατσίκα του. Άντε μπορεί να σας κοροϊδεύω και δεν το θέλω. Μπορεί να ήταν και η προβατίνα του.
Ομολογώ πως δεν είμαι φίδι τόσο μαζοχιστικόν. Θα το είχα παρατήσει το βιβλίο από τις 20 πρώτες σελίδες που διάβαζα τα διάφορα κι έχασα και τα λιγοστά μυαλά (μαλλιά ως γνωστόν τα φίδια δεν έχουν) που είχα. Όμως μια διαστροφή στο να μάθω τι άρεσε σε όλο αυτό τον κόσμο που πλέκει διθυράμβους για τον βίο της καλόγριας Μαρκέλας κι όχι για τον «Βίο του Ματίας Αλμοσίνο», με ανάγκασε να το διαβάσω μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος μου.
Οι αναχρονισμοί και οι ιστορικές ανακρίβειες, είναι πανταχού παρούσες. Αν δεν κατέχετε ιστορία, αφήστε γι’άλλους το σπορ. Οι ελληνικές οικογένειες της Πόλης και μάλιστα, εκείνες που προέρχονταν από τους βυζαντινούς Κομνηνούς, δεν άλλαζαν τη χριστιανική θρησκεία για να γίνουν μουσουλμάνοι και να διατηρήσουν τα προνόμια τους. Το 1928 – 1929, όταν οι σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας ήταν στα τάρταρα, κι αφού λίγα χρόνια πριν είχε προηγηθεί η ανταλλαγή πληθυσμών, ήταν σχεδόν αδύνατη η διακίνηση προσώπων (και δη ανήλικων μόνων τους για να πάνε να παντρευτούν σ’ένα χωριό της Ηπείρου). Ξέρετε πάντα χρειάζονταν χαρτιά και διαβατήρια, και τότε ήταν ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα μια και δεν υπήρχε και η Συνθήκη Σέγκεν.
Στις πρώτες σελίδες, η οικογένεια Αντάνογλου ήταν χριστιανοί που έγιναν μουσουλμάνοι αλλά παρέμεναν κρυπτοχριστιανοί (σαν το κρυφό σχολειό ένα πράγμα), η Ελένη ήταν μουσουλμάνα αλλά είχε χριστιανικό όνομα, ο Τούρκος αστυνόμος την αρπάζει από τη χριστιανή νταντά της γιατί είναι μουσουλμάνα, αλλά φεύγει άνετα στην Ελλάδα γιατί είναι χριστιανή και κάνει και χριστιανικό γάμο ενώ είναι βαφτισμένη μουσουλμάνα… δεν ξέρω εγώ εδώ κάπου το ‘χασα και παρέδωσα το πνεύμα… Έτσι κι αλλιώς όλα παιδιά του ίδιου Θεού είμαστε…
Και πάμε στα κλισέ! Τα απίστευτα ρατσιστικά κλισέ που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν σ’ένα βιβλίο του 21ου αιώνα (ποιου αιώνα είπαμε;;;)
- Φυσικά η μητριά είναι κακάσχημη, χοντρή με πρησμένα πόδια, γαμψά νύχια, μεγάλη κρεατοελιά με τρίχες και αναπνοή που ζέχνει (το λεξιλόγιο είναι του συγγραφέα)
- Φυσικά ο Τούρκος αστυνομικός είναι άξεστος και βίαιος που χτυπάει τόσο δυνατά τη δεκαπεντάχρονη Άννα που της σπάει το σαγόνι για μια ζωή, επειδή άκουσον! Άκουσον! η Άννα φιλοξένησε το βράδυ της κηδείας των γονιών της Ελένης, τα δύο ορφανά και δεν επιτρεπόταν η χριστιανή να κοιμίσει στο σπίτι της παιδιά μουσουλμάνου. Έλεος δηλαδή! Κατ’αρχήν, μόνο που θα τον έβλεπε η Άννα τον κακό αστυνομικό, θα τα ‘κανε επάνω της και θα τα έδινε πίσω τα παιδιά, δεν χρειαζόταν να της σπάσει και το σαγόνι
- Φυσικά οι τσιγγάνες είναι κλέφτρες και απατεώνισσες
- Φυσικά όλοι οι άνθρωποι των ορεινών χωριών είναι άξεστοι, βλέπουν δεκατριάχρονη και θέλουν να την ‘ξεσκίσουν’ και φυσικά κανείς δεν μιλάει
- Φυσικά όλες οι γυναίκες που τις παράτησε ο αρραβωνιαστικός ή που ατίμασαν την οικογένεια κι έμειναν έγκυες κλείνονται στο μοναστήρι (τις κουρεύουν κιόλας;)
Ακόμα και οι καλοί της ιστορίας είναι τόσο ηλίθιοι που καταντούν πιο κακοί από τους κακούς. Είναι δυνατόν ο παπάς, ο παπάς τονίζω, που εκείνη την εποχή ήταν η ανώτατη εξουσία στο ορεινό χωριό, να μην εναντιώνεται στο γάμο της δεκατριάχρονης με τον Παναγή κι όταν μαθαίνει τα όσα τραβάει η μικρή, να της λέει κάνε υπομονή;
Αν συνεχίσω να γράφω, θα γράψω ολόκληρο βιβλίο και δεν είναι αυτή η πρόθεσις μου, μια άποψη ήθελα να πω μόνο. Ας πω και τα δύο θετικά του βιβλίου. Γιατί όπως λέει κι η επιστήμη της ψυχολογίας πρέπει να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο.
1.Μου άρεσε που ο συγγραφέας έβγαλε τα φίδια από τις τρύπες μας και μας έκανε φίρμες στο πανελλήνιο, χρησιμοποιώντας κατά κόρον φράσεις του τύπου ‘διχαλωτή γλώσσα’, ‘σύριξε σαν φίδι’, ‘ήταν περίτεχνα σκαλισμένο ένα φίδι που έτρωγε την ουρά του’, ‘μόνο με το κοίταγμα της οχιάς’. Τον ευχαριστώ λοιπόν εκ μέρους όλων των φιδιών.
2.Αυτό που πραγματικά μου άρεσε (με κάθε ειλικρίνεια) ήταν η χρήση της κρητικής διαλέκτου από τον Μανούσο. Για μένα ο πιο ενδιαφέρων και ισορροπημένος χαρακτήρας του βιβλίου και τα μοναδικά κομμάτια που διάβασα με αληθινό ενδιαφέρον. Α! ρε Κρήτη λεβεντογέννα!
Τώρα πρέπει να βάλω κι ένα βαθμό…
Στο σχολείο μας είχαν μάθει πως υπήρχαν και αρνητικοί αριθμοί, κάτω του μηδενός.
Επειδή όμως είμαι και φίδι ψυχοπονιάρικον ένα 2/10 (για το Μανούσο ρε γαμώτο!)

[Katerina Charisi · Rating 1 out of 5]

Ούτε για μισό αστέρι, ούτε για κόκκο αστεριού. Η απόλυτη ηλιθιότητα σε όλο της το μεγαλείο. Το ανησυχητικό βέβαια δεν είναι ότι η κουκουβάγια βλέπει τα παιδιά της σαν τα ομορφότερα του κόσμου, αλλά ο κόσμος που βλέπει ό,τι και η κουκουβάγια. Ήμαρτον. Όχι άλλο κάρβουνο.

[Vaso · Rating 4 out of 5]

Το συγκεκριμμένο βιβλίο θα έλεγα ότι ειναι ιδιαιτέρως "σκληρό", δεδομένου ότι η ηρωΐδα περνάει πολύ δύσκολα. Η ροή της ιστορίας κυλάει γρήγορα, μεσα απο περιγραφές λεπτομερείς, οι οποίες δημιουργούν στον αναγνώστη τις ανάλογες εικόνες. Κάποια σημεία της ιστορίας τα βρήκα υπερβολικά, αλλά θεωρώ ότι ο κος Πετρουλάκης, κατάφερε να μπει στην ψυχοσύνθεση της Ελένης, και να αναδείξει έτσι το χαρακτήρα της ηρωίδας του. Μια έκπληξη για μένα ήταν η Η εξομολόγηση και νομίζω ότι αξίζει τα συγχαρητήριά μου αυτή η προσπάθεια.

[Maria Bikaki · Rating 4 out of 5]

Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε με το βιβλίο του κυρίου Πετρουλάκη τον οποίο πρώτη φορά γνώρισα συγγραφικά μέσω της εξομολόγησης Ομολογώ ότι ήταν πριν από μερικές μέρες σε κάποιο μπλογκ που πρωτοαντίκρισα το εν λόγω βιβλίο. Ορμώμενη όμως από το εξώφυλλο του που χωρίς λόγο με παρέπεμψε σε άλλα διαφορετικά μονοπάτια διαφορετικά από τα δικά μου το προσπέρασα χωρίςδεύτερη σκέψη. Εκείνο όμως λες και βάλθηκε να με διαψεύσει βρισκόταν συνέχεια και ως δια μαγείας συνέχεια μπροστά μου μέχρι που αρχικά και έχοντας πλέον σιγουρευτεί για την ενδιαφέρουσα ιστορία του αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία. Παρόλο λοιπόν που η επιλογή του έγινε τυχαία και σε ένα βράδυ που η κούραση από το φόρτο εργασίας είχε χτυπήσει κόκκινο τελικά βρέθηκα να περνάω το βράδυ μου διαβάζοντας ακατάπαυστα. Η εξομολόγηση είναι ένα βιβλίο γεμάτο πόνο. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που στα μάτια και του πιο ευκολόπιστου αναγνώστη θα φάνταζαν υπερβολικά είναι ένα βιβλίο συγκινητικό ικανό να σου κάψει τα σωθικά μέχρι να φτάσει το λυτρωτικό φινάλε. Μεστή, ουσιώδης γραφή του συγγραφέως ο οποίος έχοντας να διαχειριστεί μια ιστορία σκληρή και ήρωες που μεταχειρισμένους από κακή πένα θα μπορούσαν εύκολα να μετατραπούν σε πρωταγωνιστές ταινίας μελό του 60, καταφέρνει να στήσει μια ιστορία που δε μπορεί να μην αφήσει ασυγκίνητο τον αναγνώστη. Ο αγωνιώδης και μοναχικός δρόμος μιας κατατρεγμένης νεαρής που η μοίρα θέλησε να μεγαλώσει και να γίνει γυναίκα πριν καν η ίδια η φύση να το αποφασίσει Μιας γυναίκας χτυπημένης από τη μοίρα που βρέθηκε να παλεύει με αρπακτικά όρνια που βρέθηκαν στο διάβα της και δε δίστασαν να ξεσκίσουν κάθε κομμάτι από τη σάρκα της. Η ιστορία της τραγική, επώδυνη, σκληρή. Πραγματικά είναι απίστευτο ότι η ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσες γυναίκες εκεί έξω δεν πονούν βουβά και πίσω από τις κλειστές πόρτες όπως η ηρωίδα μας.
Ο Πετρουλάκης θέτει μοναδικά στο κείμενο του το δίλημμα του μέχρι πότε ένας άνθρωπος μπορεί από θύμα να μετατραπεί σε θύτης και κατά πόσο η δικαιοσύνη τελικά αποδίδεται σε όλους ή στους τολμηρούς που θα σταθούν μπροστά από το πεπρωμένο τους και θα του γυρίσουν την πλάτη. Η εξομολόγηση είναι ένα βιβλίο που μέσα από τις σελίδες του είμαι σίγουρη ότι θα δοκιμάσει τις ηθικές σας αξίες, θα σας συγκλονίσει θα σας κάνει να αναρωτηθείτε μέχρι που φτάνει τελικά η ανθρώπινη κτηνωδία και κυρίως πόσο εύκολο είναι τελικά να πάρεις την εξουσία στα χέρια σου και πόσο μεγάλη είναι τελικά η εκδικητική φύση του ανθρώπου.
Η εξομολόγηση σαν βιβλίο θα ξενίσει, κάποιους σίγουρα θα τους απωθήσει. Όμως μέσα από την ηθογραφία της εποχής που περιγράφει με γλαφυρότητα της θέση της γυναίκας στα χρόνια της κατοχής, ο Περουλάκης κάνει μια λογοτεχνική εξομολόγηση βαθιά που θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη κάθε αναγνώστη.

[Ioanna Xristodoyloy · Rating 1 out of 5]

αυτο ειναι το βιβλιο με της διθυραμβικες κρητικες?πλακα μου κανετε ετσι?και θελετε να μου πειτε πως ειναι και αληθηνη ιστορια?αυτο δεν ηταν βιβλιο τα x-files ηταν...μονο ο Γιαγκος δρακος με τη Βιρνα ελειπε...η γραφη του ηταν αξιοπρεπεστατη η ιστορια ηταν τραγικη και υποβαθμιζει τη νοημοσυνη μας...λεφτερια στη τζαιαντ Γιαγκο!!!!

[Λίνα Θωμάρεη · Rating 2 out of 5]

Χμ....
Τι να πει κάνεις για αυτό το βιβλίο....
χμ....
Λοιπόν... το βιβλίο ήταν μετριογραμμένο... (αν υπάρχει και τέτοια λέξη)....
Είχε μια κάποια ροή που σε τράβαγε να το φτάσεις μέχρι το τέλος... παρόλο που ήξερες ποια θα ήταν η κατάληξη.
Απογοητεύτηκα όμως με το κεντρικό χαρακτήρα... και γενικά οι χαρακτήρες κατά με δεν ήταν τόσο καλά δουλεμένοι όσο θα έπρεπε ώστε να σου βγάλουν τα συναισθήματα που θα ήθελε ο Συγγραφέας.
Ακόμα ένα μείον που βρήκα ήταν ότι σε κάποια σημεία της ιστορίας ήταν στεγνά. Απλές περιγραφές και πληροφορίες για να γεμίσουν την ιστορία μας.
Τα τελευταία κεφάλαια ήταν πιστεύω τα καλύτερα και τα πιο σωστά δουλεμένα.
Αλλά το δίδαγμα που πήρα από αυτή την ιστορία δεν ήταν το ότι η ζωή πολλές φορές είναι σκληρή ή το να μην το βάζεις ποτέ κάτω ή ότι το καλό στο τέλος πάντα νικά... Όοοοοοοχι το δίδαγμα που πήρα από αυτή την ιστορία είναι το "Πολύ χαϊβάνι η Ελένη". Και στην ουσία με βρήκε αδιάφορη τόσο η ζωή της όσο και η όποια μεταμέλεια ή το τέλος που μπορεί να είχε η ίδια.... και αυτό είναι το μεγαλύτερο κρίμα.

Ξεκινώντας λοιπόν να διαβάζω το βιβλίο ήμουν συνηδητοποιημένη πάνω κάτω για τι πρόκειται μιας και με είχαν προειδοποιήσει ήδη αυτοί που το είχαν διαβάσει. Άρα γνώριζα πάνω κάτω και 1 με 2 περιστατικά που θεωρούνταν υπερβολικά. Εμένα τα περιστατικά δεν με ξαφνιάσανε και ούτε τα βρήκα υπερβολικά. Υπερβολική, περίεργη και αρρωστημένη βρήκα την συμπεριφορά της ίδιας της Ελένης. Πολλές φορές ήθελα να πετάξω το βιβλίο στο τοίχο... (έχε χάρη που το διάβαζα από το κινητό μου) από την άβουλη, άτολμη συμπεριφορά της... γιατί να λυπηθώ αυτό το πλάσμα? Και γιατί να νιώσω ότι βρήκε μια κάποια δικαίωση όταν άρχισε να εκδικείται....
Πραγματικά πρώτη φορά ένιωσα τόσα αδιάφορα αισθήματα για χαρακτήρα γυναίκας που πέρασε όσα γράφει το βιβλίο... και πραγματικά μου κάνει εντύπωση που όλοι όσοι το έχουν διαβάσει έχουν μείνει στα περιστατικά και όχι στην συμπεριφορά....
Anyway.... 2,5 αστέρια ... :/

[Maria Stefanou · Rating 5 out of 5]

Η εξομολόγηση είναι αναμφισβήτητα το βιβλίο που έκλεψε τις εντυπώσεις της χρονιάς. Νομίζω ότι ακούστηκε περισσότερο από κάθε άλλο και αυτός είναι ο λόγος που μου γεννήθηκε έντονα η επιθυμία από τα μέσα του καλοκαιριού να το αποκτήσω και να το διαβάσω. Τελικά πέρασαν δύο ολόκληροι μήνες για να βρεθώ εκεί και ομολογώ πως ειδικά στην αρχή ήταν τόσο έντονο το πλάκωμα στο στήθος μου που δεν ήμουν σίγουρη ότι θα είχα την ψυχολογική αντοχή τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο ώστε να το συνεχίσω και να το ολοκληρώσω.
Θέλω να τονίσω αρχικά πως πρόκειται για ένα πολύ καλογραμμένο λογοτεχνικό βιβλίο με λόγο που ρέει ενώ κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη στον υπέρτατο βαθμό. Η εξιστόρηση των γεγονότων είναι λεπτομερειακή, οι λέξεις μετατρέπονται σε εικόνες και αυτό που θαύμασα είναι οι αλλοτινές εποχές που περιγράφονται και κυρίως η Κωνσταντινούπολη του 1928. Ποιος μπορεί άλλωστε να μιλήσει για την πόλη και να μην υπάρχουν μέσα στις περιγραφές του γεύσεις, αρώματα, χρώματα, αξίες και όνειρα;
Ωστόσο ο δρόμος της κεντρικής ηρωίδας, της Ελένης, μόνο στρωμένος με ροδοπέταλα δεν είναι. Μια και μόνη στιγμή είναι αρκετή για να μετατρέψει την ανέμελη ζωή της σε κόλαση και είναι προδιαγεγραμμένο πως θα ανέβει έναν Γολγοθά που μοιάζει να μην έχει τελειωμό. Άραγε θα έρθει κάποια μέρα η κάθαρση; Θα βρουν η ψυχή και η συνείδησή της τη λύτρωση κι αν ναι με ποιο τρόπο; Ερωτήματα που θα απαντηθούν εάν επιλέξετε να διαβάσετε το συγκεκριμένο βιβλίο.
Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα συγγραφικό αριστούργημα, ειλικρινά θαυμάζω τον κύριο Πετρουλάκη που έγραψε ένα τόσο σπουδαίο βιβλίο αλλά οφείλω να ομολογήσω πως ήθελα κι άλλη δικαίωση. Αισθάνομαι βαθιά μέσα μου ένα μικρό κενό. Επίσης για κάποιους από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες του βιβλίου που έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας θα ήθελα να δω περισσότερα γι’ αυτούς στη συνέχεια. Νιώθω ότι κάποιοι κύκλοι δεν έκλεισαν, πως κάποιοι έμειναν ατιμώρητοι για τα πολύ σκληρά και αποτρόπαια εγκλήματα που διέπραξαν.
Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα και να αποκαλύψω γεγονότα και καταστάσεις. Σημασία έχει πως η εξομολόγηση είναι ένα δυνατό βιβλίο που δεν το ξεχνάς εύκολα, αντιθέτως το θυμάσαι, το σκέφτεσαι, το αναλύεις και μετά το τέλος της ανάγνωσής του. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά.

[Μαρια Κουλουρη · Rating 1 out of 5]

Μετά από τα τόσα σχόλια αναγνωστών αποφάσισα κι εγώ να διαβάσω το βιβλίο του κ.Σπύρου Πετρουλάκη.
Δεν είχε τύχει να διαβάσω το προηγούμενο βιβλίο του. Ήταν η πρώτη μου επαφή λοιπόν με το συγγραφέα. Ομολογώ πως δεν με έλκυσε η περίληψη, αλλά αυτό καθόλου δεν με πτόησε. Δυστυχώς ανακάλυψα από την αρχή ακόμη πως δεν θα με κάλυπτε και σαν αναγνώστρια.
Η εξομολόγηση κατά τη γνώμη μου είναι ένα βιβλίο φορτωμένο – σε υπερβολικό βαθμό – με γεγονότα. Φόρτωση σε όλα τα θέματα. Φόρτωση στο μελό, φόρτωση στα βάσανα της ηρωίδας, φόρτωση παντού. Φόρτωση ακόμη και στο αρκετά αναπτυγμένο, μέσα στις σελίδες του, θρησκευτικό συναίσθημα.
Σαν να επρόκειτο για έναν αγώνα να πιαστούν όλα τα θέματα σ΄ ένα βιβλίο και να μη δυσαρεστηθεί κανένας.
Σαν να γράφτηκε με σκοπό να καλυφθούν όλα τα αναγνωστικά γούστα.
Σαν η ηρωίδα να ήταν πολλές, ενωμένες σε μία.
Θα μου πείτε, αποκλείεται να έχει εμπνευστεί ένας συγγραφέας από ιστορίες που άκουσε για δύο ή τρεις γυναίκες ;
Όχι φυσικά και δεν είναι κακό αυτό.
Όμως έγκειται στην ικανότητα του κάθε συγγραφέα να συμπτύξει αυτές τις ιστορίες, αφού ξεδιαλέξει ποια γεγονότα θα ακουμπήσει, ποια θα αναπτύξει, και ποια απλά θα αφήσει.
Δεν θεωρώ πως ήταν θέμα timing. Όποτε και να το διάβαζα το ίδιο θα αισθανόμουν, πως δεν αισθάνθηκα τίποτα. Ακριβώς γιατί στα μάτια μου έχανε, το κάθε ίσως σημαντικό στοιχείο του, λόγω της φόρτωσης και όχι φόρτισης .
Τα πραγματολογικά λάθη ήταν πολλά και θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν δεν υπήρχε αυτή η τάση υπερβολής που διέτρεχε όλο το βιβλίο.
Και θα ήθελα να τονίσω κάτι πολύ σοβαρό. Ιστορικής και ιατρικής φύσεως θέματα δεν γίνεται να καλύπτονται κάτω από τη σκέπη της μυθοπλασίας. Είναι τα μόνα που θα πρέπει να μένουν πάντα ανέγγιχτα, όσο και να θέλουμε να τα εντάξουμε στο μύθο.
Δυνατά σημεία
1. Στρωτή γραφή
Αδύνατα σημεία
1. Φορτωμένο από υπερβολή.
2. Αρκετά μελοδραματικό ώστε να γίνει πιστευτό
3. Πολλά λάθη σε ιστορικήε και ιατρικής φύσεως θέματα.

[Vicky Ziliaskopoulou · Rating 2 out of 5]

Ας αρχίσω από τα θετικά. Μου άρεσε ο τρόπος γραφής του κ. Πετρουλάκη. Η ροή της ιστορίας ήταν ομαλή και κυλούσε όμορφα και ήρεμα, στρωτά δηλαδή. Επίσης μου άρεσε και ο τρόπος που ήταν δομημένο το βιβλίο, δηλαδή η απόκρυψη στοιχείων της ιστορίας και η αναδρομή στο παρελθόν όταν έπρεπε πια να εξηγηθούν κάποια πράγματα. Ακόμη δίνω τα εύσημα στον Μανούσο και στον τρόπο που αποδόθηκε η Κρητική διάλεκτος- ήταν σαν να υπήρχε ένα τραγούδι μέσα στο κείμενο.
Όμως βρήκα την ιστορία πολύ τραβηγμένη για τα γούστα μου. Ήταν σαν να ήθελε να γράψει κάποιος εγχειρίδιο για διαστροφές και έβαλε όσες περισσότερες μπορούσε μέσα σε μια ιστορία. Δεν λέω, όμορφα τις έδεσε, αλλά αισθάνομαι σαν να προσπαθούσε να με κάνει να ανατριχιάσω ή να αγανακτήσω ή να συγκινηθώ με το ζόρι, βάζοντας την ηρωίδα να περνάει τα πάνδεινα ώστε να είναι σίγουρο ότι θα αντιδράσω (ως αναγνώστης) .

[Ioanna Xristodoyloy · Rating 1 out of 5]

αυτο ειναι το βιβλιο με της διθυραμβικες κρητικες?πλακα μου κανετε ετσι?και θελετε να μου πειτε πως ειναι και αληθηνη ιστορια?αυτο δεν ηταν βιβλιο τα x-files ηταν...μονο ο Γιαγκος δρακος με τη Βιρνα ελειπε...η γραφη του ηταν αξιοπρεπεστατη η ιστορια ηταν τραγικη και υποβαθμιζει τη νοημοσυνη μας...λεφτερια στη τζαιαντ Γιαγκο!!!!

[Elsa Athanasiadou · Rating 4 out of 5]

Αρκετά καλό και το δεύτερο βιβλίο του κ. Πετρουλάκη .Κατά μία σύμπτωση και σε αυτό το βιβλίο η ηρωίδα ζει τα πάνδεινα και βγαίνει σχετικά αλώβητη. Και το συγκεκριμένο βιβλίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία !!!!!! Γνωρίζω προσωπικά ότι οι γυναίκες των δεκαετιών 30-40 ζούσαν τα χειρότερα κοντά στις πεθερές τους , αλλά τόση φρίκη μαζεμένη στην κάθε ηρωίδα του ??

[♥️Annete♥️loves❤️books♥️ · Rating 3 out of 5]

Η πρωταγωνίστρια μας Ελένη Αντανογλου έχει τραβήξει τα πάνδεινα.Τοσες πίκρες και δυστυχίες, δηλαδή τύφλα να έχει το δράμα της Μάρθας Βούρτση και του Νίκου Ξανθοπούλου.Η Ελένη είχε την τέλεια μητέρα,τον τέλειο πατέρα,τον καλύτερο αδερφό,είχε λεφτά,ζούσε σε αρχοντικό στην Κωνσταντινούπολη και από τη μια στιγμή στην άλλη οι δυστυχίες την χτυπούν σαν κεραυνός.Ο συγγραφέας,κυριολεκτικά,δεν αφήνει τον αναγνώστη να πάρει ανάσα με τον καταιγισμό δύστυχιων και κακουχιών που χτύπησαν την Ελένη.
ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS
Η Ελένη βιάζεται συστηματικά από τον ξάδερφο της .Περνάει μαύρες στιγμές κοντά στην άκαρδη θεία της,Ντιλεκ Στέλνεται από τη Πόλη στην Ελλάδα σε ένα χωριό της Ηπείρου και την παντρεύουν άθελά της με έναν άξεστο βοσκό,ο οποίος τη βιάζει συστηματικά.Η πεθερά την κακομεταχειρίζεται ,η κουνιάδα της φέρεται σκληρά.Οταν η Ελένη γεννά και τα δύο της παιδιά τα παίρνει η κουνιάδα της για να τα μεγαλώσει σαν δικά της,ώσπου το μικρότερο ξαφνικά της πεθαίνει. Αρχίζει να πέφτει πολύ θανατικό στην οικογένεια,όλοι ένας ένας πεθαίνουν με τραγικό τρόπο ώσπου στο τέλος μένει μόνο η κουνιάδα και ο μικρός γιος της.Ενα πρωί γιος και κουνιάδα εξαφανίζονται μυστηριωδώς και τότε στη ζωή της μπαίνει ο παλικαρας Κρητικαρος Μανούσος και μαθαίνει η ηρωίδα μας πως ξέσπασε πόλεμος.Με τον Μανουσο η Ελένη ξεχνά και παιδί και τα πάντα,πρώτη φορα ερωτεύεται έτσι.Οταν χωρίζουν με τον Μανουσο,εκείνος την εμπιστεύεται σε ένα μοναστήρι και τότε η Ελένη ασπάζεται το μοναχισμό και γίνεται αδερφή Μαρκέλλα.Ολη της τη ζωή έκτοτε την περνά στο μοναστήρι αφιερώνοντας τη ζωή της στο Θεό.
Το βιβλίο δεν ήταν κακό,αυτό που με χάλασε ήταν πως το βρήκα πολύ υπερβολικό.Η πρωταγωνιστρια του Πετρουλάκη πέρασε τα πάνδεινα.Θα μου πείτε,δεν συμβαίνουν παρόμοια γεγονότα;Συμβαίνουν,εννοείται,αλλά όχι και έτσι,κόψτε κάτι κε συγγραφέα,όχι τόσο δράμα.Η εξομολόγηση με ψυχοπλακωσε από την αρχή ως το τέλος αφού δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή ανάπαυλας.Ολοι λιμπιζονταν την Ελένη,όλοι θέλανε να τη βιάσουν(και εδώ μου ήρθε εντελώς τυχαία μια σκηνή από το Κωνσταντίνου και Ελένης για την άμοιρη Ελεναλντα,"Ω,δον Κοθταντινεθ πάλι θα με βιάσεις;"),όλοι θέλανε να της κάνουν κακό.Αλλο ενα πρόβλημα με αυτό το βιβλίο είναι οι ηρωες,οι καλοί είναι πολύ καλοι ,ομορφοι και αγγελικοι.Οι κακοί ,πολύ κακοι,άσχημοι με ελιές στο πρόσωπο,χοντροί και λαιμαργοι,δηλαδή παραμύθια της Χαλιμάς. Αυτό το βιβλίο σίγουρα δεν μπαίνει στη λίστα με τα αγαπημένα μου!

[Roxani Spanou · Rating 3 out of 5]

Στα θετικά του βιβλίου το ότι σε βάζει κατευθείαν στο "ψητό",η ιστορία κυλάει γρήγορα χωρίς κάπου να κάνει κοιλιά.Ωστόσο οι χαρακτήρες δε μου φάνηκαν ολοκληρωμένοι.οι κακοί ήταν πολύ κακοί,χωρίς κάτι να δικαιολογεί την τόση κακία και οι καλοί ήταν πολύ καλοί,έως ηλίθιοι,που γνώριζαν για εγκλήματα που γίνονταν δίπλα τους και δεν αντιδρούσαν καν.υπηρχαν σημεία στην ιστορία που δεν μου κολλούσαν καλά, αλλά ας μην αρχίσω να τα αριθμώ.το ευχάριστο είναι ότι το βιβλίο αυτό προηγήθηκε του αγαπημένου μου Σασμού,που σημαίνει πως ο συμπαθέστατος κ.Πετρουλάκης έχει βελτιωθεί πολύ!

[Katerina · Rating 1 out of 5]

Δεν απορώ με το βιβλίο, απορώ με τα πεντάστερα που δόθηκαν. Είναι δυνατόν;

[Dora Koutsoukou · Rating 5 out of 5]

Η Εξομολογηση / Σπυρος Πετρουλακης

Η Ελενη δεν ξερω αν γεννηθηκε δυνατη ή αναγκαστηκε να γινει στην εναρξη της δευτερης δεκαετιας της ζωουλας της.
Σιγουρα ομως παλεψε και κρατηθηκε ορθια μπροστα στα τραγικα και ανηθικα παιχνιδια που της επεφυλαξε η μοιρα.

Με ρεαλιστικες, σκληρες αλλα και προσεγμενες περιγραφες γινομαστε μαρτυρες της απιστευτης εξομολογησης της ηρωιδας.
Η ψυχουλα και το κορμακι της λεηλατηθηκ��ν πολυ νωρις. Εχοντας χασει τους γονεις της, την αναλαμβανει η οικογενεια του θειου της με στοχο να σφετεριστουν την περιουσια της (και οχι μονο...). Της φερονται ελεεινα και απανθρωπα.
Λιγο αργοτερα, την ξαποστελνουν κρυφα, σε μια καταπτυστη οικογενεια, οπου οι αναισχυντες πραξεις φτανουν στο ζενιθ.
Οι μοναδικες ακτινες αγαπης εμφανιζονται απεναντι στα προσωπα του Γιαννη και του Κωνσταντη. Μεχρι να φανει ο ηλιος στη ζωη της που θα ερθει απο την Κρητη και φερει το ονομα Μανουσος....

Μια πικρη ζωη που καταφερνει να βρει λυτρωση και συγχωρεση....

Με καλοσχεδιασμενους χαρακτηρες και φορτισμενη ατμοσφαιρα, ο κυριος Πετρουλακης κραταει αδιαπτωτο το ενδιαφερον του αναγνωστη ο οποιος γινεται συνοδοιπορος στο κακοτραχαλο δρομο που διαβηκε η Λενιω του Μανουσου......

Ενα δυνατο αλλα και σκληρο βιβλιο για αναγνωστες που ... αντεχουν....

[Lena Papanikolaou · Rating 3 out of 5]

Έχω περάσει τη μέση αδυνατώ να πιστέψω ότι αυτό που διαβάζω είναι αληθινή ιστορία!Τόσες αναποδιές ούτε η μπόρα της Παπαδάκη!Το τελείωσα και παραμένω στην αρχική μου άποψη.Διαβαζεται πάντως ευχάριστα

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Ο Σπύρος Πετρουλάκης, μετά το Παράθυρο της Νεφέλης, επέστρεψε με την Εξομολόγηση, το πιο σκληρό κοινωνικό μυθιστόρημα που έχω διαβάσει ως τώρα. Η Ελένη, ως άλλη οσία, τραβά του λιναριού τα πάθη από μια σκληρή, μητριαρχική θετή οικογένεια, που εν συνόλω ίσως φανούν υπερβολικά και πολλά μαζεμένα για έναν άνθρωπο, όμως αυτή ακριβώς η περιπέτεια, αυτά τα δεινά και τα πάθη είναι απαραίτητα για να δείξουν το μέγεθος της συγχώρεσης από τον Θεό και της ψυχικής σωτηρίας που βρήκε η Ελένη στο μοναστήρι της Παναγιάς της Βρεφοκρατούσας ως Μαρκέλλα.

Η Ελένη χάνει τους πλούσιους γονείς της σε ατύχημα στην Κωνσταντινούπολη του 1928 και η θεία της, η Ντιλέκ, παντρεμένη με τον άβουλο Αντώνη, την υιοθετεί, αποσκοπώντας στην περιουσία της. Τον αδερφό της Ελένης, Ηλία, τον υιοθέτησε ο θείος του Στυλιανός και τα δυο αδέρφια χωρίστηκαν οριστικά. Δύσκολη και ανάποδη η μοίρα της Ελένης, που κατήντησε δουλικό στο ίδιο της το ανάκτορο και θύμα των σεξουαλικών ορέξεων του ξαδέρφου της, Οσμάν. Το προξενιό με έναν βοσκό της Θεσπρωτίας θα αποφέρει καρπούς κι η Ελένη κάνει ένα μακρινό ταξίδι γεμάτη όνειρα και προσδοκίες, μόνο και μόνο για να προσγειωθεί σε μια πραγματικότητα σκληρότερη και δυσκολότερη.

Η ιστορία είναι γραμμένη με την απαράμιλλη τεχνική του συγγραφέα που γνωρίσαμε ήδη από το πρώτο του μυθιστόρημα ενηλίκων, μόνο που στην Εξομολόγηση διάλεξε να μας αφηγηθεί μια ιστορία σκληρή, επίπονη, τραγική. Ένας άνθρωπος που βασανίστηκε, αδικήθηκε, βιάστηκε ψυχολογικά και σωματικά και ωρίμασε απότομα στα 13 του τι χαρακτήρα άραγε συγκρότησε; Πώς θα αντιδράσει όταν του δοθεί η ευκαιρία να εκδικηθεί όσους της έκαναν κακό; Πόσο καταλυτικό ρόλο θα παίξει ο άδολος έρωτας στα χιονισμένα βουνά στην Κατοχή; Θα προλάβει ο Θεός να τυλίξει γύρω από την Ελένη τον μανδύα της σωτηρίας και να την καλέσει στο μοναστήρι; Και γιατί διάλεξε τον πατέρα Θεόφιλο για να του εξομολογηθεί τη ζωή της πριν πεθάνει; Τι συνδέει αυτούς τους δύο ανθρώπους;

Ένα διαφορετικό κοινωνικό μυθιστόρημα, που με έφερε σε σύγκρουση με τον αθώο εαυτό μου και πείστηκα πόσο απάνθρωπες ήταν (και είναι ακόμη) οι καταστάσεις στην επαρχία, ειδικά όσον αφορά τις γυναίκες. Άβουλες, πιόνια στις ορέξεις του καθενός, χωρίς πρωτοβουλίες, χωρίς έρωτα, χωρίς υπόσταση. Κι όταν αποκτήσουν οικογένεια, γίνοται δεσποτικές, τυρρανικές, απαιτητικές. Στην Εξομολόγηση δίνονται βίαιες σκηνές, χωρίς συγκάλυψη και εξωραϊσμό, που με πόνεσαν και με μάτωσαν (η σκηνή του ακρωτηριασμού με συγκλόνισε, δεν περίμενα ποτέ ότι ένας άνθρωπος θα έφτανε σε τέτοιο σημείο απελπισίας που να ακρωτηριάσει...... δε λέω τίποτε άλλο, όμως πραγματικά σοκαρίστηκα). Διάβασα μια αλλιώτικη ιστορία που τελικά δεν είχε σκοπό να ομορφύνει τα βράδια μου αλλά να συγκλονίσει τις μέρες μου και να με κάνει να σκεφτώ πόσα πλάσματα υπάρχουν εκεί έξω που χρειάζονται βοήθεια αλλά δεν μπορούν να κραυγάσουν γιατί είναι κλεισμένα γύρω από βουνά αδιαφορίας και ποταμούς σιωπής!

Ένα από τα πιο όμορφα εξώφυλλα καλωσορίζει τον αναγνώστη σε έναν μαύρο κόσμο που προχωρά ανυποψίαστος σελίδα σελίδα σε όλο και πιο ζοφερές τροπές της ιστορίας κι εκεί που η καρδιά σφίγγεται και λες «φτάνει»!, βγαίνει ο ήλιος του έρωτα, χαλαρώνει η αφήγηση και ομορφαίνουν οι άνθρωποι, κι έτσι σιγά σιγά η Ελένη βρίσκει το καταφύγιό της στον οίκο του Θεού. Χωρίς να είναι ηθικοπλαστικό ή θρησκευάμενο, το κείμενο δείχνει πόσο μπορεί να αντέξει η ψυχή, πόσες σκοτεινές πλευρές έχει ο άνθρωπος και πόσο καθαρά προσωπική επιλογή (και λίγο η συγκυρία) είναι να κάνεις μια πράξη, απότοκη των βιωμάτων! Ο συγγραφέας έχει πάρει μια κοινωνία και την έχει τεμαχίσει χωρίς αναισθητικό, μόνο και μόνο για να κραυγάσει με τον δικό του, λογοτεχνικό τρόπο ότι ο άνθρωπος είναι θηρίο αλλά έχει τη δύναμη και την ικανότητα να σταθεί στα πόδια του και να ενταχτεί σε λογικούς κανόνες. Οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος είναι αυστηρά επιλεγμένοι και ζουν τόσο έντονες και άσχημες καταστάσεις που ο Σπύρος Πετρουλάκης μόνο με τον σκηνοθέτη Λαρς Φον Τρίερ μπορεί να συγκριθεί.

Χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Τη λάσπη της γης, ακόμα και τις ακαθαρσίες μπορείς να τα πλύνεις και να φύγουν. Η λάσπη όμως που έχουν οι άνθρωποι στην ψυχή, όσο και να την πλύνεις, όσο και να την καθαρίσεις, δεν φεύγει ποτέ. Μένει εκεί. Ένα άσβεστο στίγμα» (σελ. 175).

[ΔΕΣΠΟΙΝΑ Ντρέκη · Rating 2 out of 5]

Πολύ δυνατή ιστορία, τραγική. Τόσο τραγική που μπορώ να χαρακτηρίσω το βιβλίο ψυχολογικό θρίλερ, με τόσο βία και θανατικό.
Η γραφή λυρική, που ταίριαζε απόλυτα με την τραγικότητα του θέματος. Η κτηνοβασία, η μασιά και όλα αυτά που συζητήθηκαν, δεν με πείραξαν καθόλου. Έχω διαβάσει και χειρότερα σε κλασικά βιβλία και μη. Η ιστορία κυλούσε ομαλά και ξεκούραστα. Το μειονέκτημα του βιβλίου, θεωρώ ότι είναι η συνεχιζόμενη βία, κακουχίες, σκοτωμοί, σε κάθε αράδα, σε κάθε σελίδα του βιβλίου. Δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις ούτε σε κόμμα. Πιέζεσαι ψυχικά και δεν απολαμβάνεις το ρου της ιστορίας. Θα έπρεπε ο συγγραφέας να είχε διασκορπίσει αυτά τα βάσανα και να είχε βάλει ενδιάμεσα, διαλείμματα χαλάρωσης ( δεν ξέρω πώς) κι ας ήταν περισσσότερες οι σελίδες. Ακόμη και στις αρχαίες τραγωδίες μεσολαβούσε ο χορός για να χαλαρώνει ο θεατής ή ο αναγνώστης. Το ψυχογράφημα των ηρώων θα έπρεπε να είναι πιο βαθύ. Τα ατού αυτού του βιβλίου είναι η δυνατή ιστορία και η όμορφη γραφή που σε κάνει να το χαρακτηρίσεις ωραίο.

[Δήμητρα Κότογλου · Rating 1 out of 5]

Οχι,όχι,όχι δεν με επεισε,ηθελε τοσο πολύ να βγάλει μια μαυρίλα που και στατιστικά ένας άνθρωπος κάτι χαρουμενο θα περάσει στην ζωή του εδω τιποτα;τοσο πολύ τραβηγμένο που υπήρχαν στιγμές που γέλασα κιολας

[Joanna · Rating 5 out of 5]

Τι να πω γι'αυτο το βιβλιο; Ενα αριστουργημα , ευκολοδιαβαστο με φοβερη πλοκη!! Πολλα μπραβο

[Ευαγγελία · Rating 1 out of 5]

Το παράτησα σχεδόν αμέσως. Δεν αντέχω τις διαστροφές...

[LITSATS · Rating 5 out of 5]

Είναι πολύ φτωχά τα λόγια και ελάχιστα τα πέντε αστέρια για αυτό το βιβλίο!
Σκέφτομαι τι να γράψω που να δείχνει αληθινά τα αισθήματα που νιώθω,αυτά που ανακάλυψα διαβαζοντας το.
Όπως ποια η ουσία ορισμένων τυπικών εκφράσεων όπως "καλός ανθρωπος" ή " κακός άνθρωπος",όπως " κάνω το σωστό" ή " πράττω λάθος".
Είναι αληθινή ιστορία,βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που όσο και τραβηγμένα να είναι δεν παύουν ναναι αληθινα και πρέπει η ηρωίδα να πάρει αληθινές αποφάσεις,χωρίς δεύτερες σκέψεις άρα δεν υπάρχει σωστό ή λάθος αλλά πώς θα ζήσει,πως θα επιβιώσει....κέρδισε τον ��εβασμό μου λοιπόν!!!!
Ο δε κύριος Πετρουλάκης τον απέραντο θαυμασμό μου ( είχε κερδίσει εκτίμηση απ' τον Σασμο)κι ένα ευχαριστώ που σαν Νέμεση έβαλε τον Μανούσο στην ιστορία ακριβώς λίγο πριν κάνει κρακ η καρδιά μου απ' την στεναχώρια.Κι αυτός που εφερε λιγες στιγμες ευτυχιας στην Ελενη και της γνωρισε την αγαπη,μας λαμπρινε το τοπίο με την γλυκιά κρητική ντοπιολαλιά,με την μουσική του,με την αγάπη του!
Κρατάω τα λόγια της ηρωίδας στο τέλος "τίποτα δεν μπορεί να εξαγοράσει την ψυχή σου,μόνο να την εξαργυρώσεις εσύ ο ίδιος μπορείς"
Και ακόμα επικριτώ αυτά τα λόγια "τη λάσπη της γης, ακόμα και τις ακαθαρσίες μπορείς να τα πλύνεις και να φύγουν. Η λάσπη όμως που έχουν οι άνθρωποι στην ψυχή, όσο και να την πλύνεις, όσο και να την καθαρίσεις, δεν φεύγει ποτέ. Μένει εκεί. Ένα άσβεστο στίγμα"
Ίσως ένα απ' τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει!!!!!

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Η Ελένη είναι ένα παιδί που έχει όλες τις προϋποθέσεις να ζήσει μια ευτυχισμένη και άνετη ζωή. Αυτά μέχρι την ημέρα που ο κόσμος της θα ανατραπεί με τον ξαφνικό θάνατο των γονιών της και τον χωρισμό από το μονάκριβο αδερφό της. Από εκεί και έπειτα, θα γίνει σκλάβα των διαβολικών συγγενών της και θα περάσει του Χριστού τα πάθη και του διαβόλου τα τεχνάσματα μέχρι να έρθει η μέρα να βρει τη γαλήνη κοντά στον Κύριο.

Η γραφή είναι απλή και κατανοητή, γεμάτη εικόνες, όμορφες και άσχημες, μα και συναισθήματα που περνούν στον αναγνώστη και τον βάζουν στη θέση των ηρώων. Ένα δυνατό μυθιστόρημα για το πλάσμα που λέγεται άνθρωπος, τις αρετές και τις κακίες του, της ψυχής τη δύναμη αλλά και την αδυναμία του.

Ένα βιβλίο που θα συγκλονίσει όλους όσους το διαβάσουν!

[Stefanos V · Rating 3 out of 5]

Δύσκολη ιστορία, δυνατές σκηνές, κρατάς την ανάσα σου από την ένταση και την προσμονή για τις επόμενες σελίδες. Μια ιστορία απλά συγκλονιστική.

[Despoina Xr · Rating 4 out of 5]

Ένα εκπληκτικό βιβλίο, καθώς η ιστορία έχει ροή και δεν συνάντησα κανένα σημείο στο οποίο να γίνετε "κοιλιά" ή να γίνετε βαρετό. Ουσιαστικά παρακολουθουμέ την ζωή της πρωταγωνίστριας από τα παιδικά της χρόνια μέχρι το τέλος της. Μία ζωή γεμάτη δράμα, έρωτα και περιπέτεια. Η πρωταγωνίστρια είναι ενδιαφέρουσα, συμπαθής και με τα δικά της μυστικά και δίνει νόημα στο βιβλίο. Ακόμα παρουσιάζει ανθρώπους της εποχής και τις καταστάσεις χωρίς να τις ωραιοποιεί κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα. Το μόνο αρνητικό που προσωπικά βρήκα στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι έχει έντονα το θρησκευτικό στοιχείο. Το συγκεκριμένο βιβλίο το συνιστώ σε όλους ανεπιφύλακτα.

[Αναστασια · Rating 5 out of 5]

Η εξομολόγηση του Σπύρου Πετρουλακη είναι ένα βιβλίο που σε φτάνει στα όρια σου ψυχικά.. οσο σχόλια και αν ακουσα δεν με επηρέασαν καθολου γιατί η αλήθεια είναι ότι ακούστηκαν πολλά για το συγκεκριμένο βιβλιο.ένα βιβλίο που χρειάζεται μεγάλα αποθέματα ψυχής να το αντέξεις γιατί είναι σκληρό γροθιά στο στομάχι σου λέει αλήθειες που μπορούν να σε πονεσουν.. όσα βιβλία και αν έχω διαβάσει του συγγραφέα δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ γιατί καταφέρνει με την γραφή του να σε καθηλώσει να σου περάσει μυνηματα για την ζωή αλλά και να σε κάνει να μην θες να το αφήσεις από τα χέρια σου..

[Sofia Kou · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο ! Ίσως ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει.

[Eli · Rating 5 out of 5]

*Audiobook *
Μια μοναδική ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, γεμάτη ανατροπές.

[Georgette Nanou · Rating 4 out of 5]

Βιβλίο που δίχασε το αναγνωστικό κοινό.Και για τον λόγο αυτό αποφάσισα να το διαβάσω για να έχω την δική μου άποψη αν και στην αρχή ήμουν αρνητική λόγω του μεγάλου ντόρου.Είναι το δεύτερο βιβλίο του κ.Πετρουλάκη που διαβάζω και μπορώ να πω ότι η γραφή του μου άρεσε και σαφώς καλύτερη από το προηγούμενό του καθώς επίσης και η πλοκή του με μία ροή που κυλά.Να αναφέρω επίσης και πάλι την δυσκολία ενός άνδρα να μπει στην ψυχοσύνθεση της γυναίκας αλλά ο συγγραφέας τα κατάφερε καλά και στα δύο του βιβλία.Καλογραμμένο το βιβλίο με μία γλώσσα κατανοητή και ουσιώδης με ενδιάμεσους ιδωματισμούς της Κρήτης που το καθιστούν ευχάριστο από άποψης γλώσσας και ανάγνωσης.Όσον αφορά την πλοκή δεν με κάλυψε τελείως αφήνοντας και ορισμένα κενά,εν τούτοις όμως σου κινεί το ενδιαφέρον να την ολοκληρώσεις.Μία σκληρή ιστορία γεμάτη πόνο,τραγικά γεγονότα με λεπτομέρεια κύριο πρόσωπο που είναι μία νεαρή που είναι χτυπημένη από την μοίρα και περνά τα πάνδεινα από την εφηβεία της μέχρι τα 21 χρόνια της.Θεωρώ ότι υπάρχουν υπερβολές χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν συνέβαιναν και μάλιστα με τις κάθε ηθικές αξίες τα χρόνια εκείνης της εποχής,αλλά και πάλι όλα τα δεινά και οι κακουχίες συγχρόνως?και παρ'όλο την απανθρωπιά που συνάντησε είχε την ψυχολογική αντοχή.Μήπως έπρεπε λίγο να την ξεκουράσει από τα απανωτά χτυπήματα ο συγγραφέας?και συγχρόνως να πάρει μία ανάσα και ο αναγνώστης από τα συνεχή ψυχοπλακωτικά γεγονότα?Τουλάχιστον εγώ θα το ήθελα,αλλά και πάλι είναι υποκειμενικό.Και τελικά με την πορεία που ακολούθησε η ηρωίδα ήρθε η δικαίωση και από ποιόν?Πάντως το συγκεκριμένο βιβλίο έκλεψε εντυπώσεις από το περισσότερο αναγνωστικό κοινό.