Een persoonlijk reisverslag en essay over migrantenouders – en de verhalen die achter hen verborgen liggen. Van de auteur van bestseller De bananengeneratie.
Misschien is het helemaal niet te laat. Misschien kan ik ons nog redden. Misschien kan ik het verhaal van de migratie van mijn ouders heruitvinden. Misschien kunnen we opnieuw beginnen.
De ouders van journalist en schrijver Pete Wu kwamen in de jaren zeventig zonder geld van China naar Nederland en zwoegden als ‘perfecte’ migranten decennialang in hun snackbar. Nu, vijftig jaar later, reist hij samen met hen terug naar een onherkenbaar veranderd China. Tijdens het ceremoniële grafvegen, luide familie-etentjes, maar ook de stille momenten samen ontdekt Pete nieuwe kanten die hij nooit heeft gezien – van zijn ouders, maar ook van zichzelf.
Dit is zo knap, zo dapper en zo verdomd mooi, dat ik gewoon niet weet waar ik moet beginnen. Hoewel Ik ben zo weer weg een persoonlijk verslag van een familiereis is, doet Pete Wu hier iets waar ik als mede-tweede generatie Nederlander met ouders uit Hong Kong niet eens over durf te dromen: vragen stellen, zelfs als je de woorden er niet voor hebt. Ook als je ouders niet thuis lijken te geven (“het is nu eenmaal zo gelopen”). Zelfs als het een beetje (heel veel) pijn doet.
In alles voel je hoe de schrijver zijn ouders probeert te begrijpen, hoe hij de migratie naar Nederland door hun ogen wil leren zien en hoe het besef groeit dat sommige dingen onuitgesproken zullen blijven - en dat levert een intiem en prachtig verhaal op. Het idee dat je als kind van je ouders had, herschreven door het verstrijken van tijd.
Och. Mijn hart. Wat een ontdekkingsreis. Alle sterren van de hemel voor Ik ben zo weer weg.
Een kwetsbaar, warm-menselijk boek over de twee weken dat Pete Wu met zijn ouders in hun geboortestreek is, Wenzhou in China; het is een intiem verhaal en toch lijken Pete en zijn ouders niet heel veel nader tot elkaar te komen. Telkens doet Pete pogingen om zijn ouders dingen te vragen over waarom ze geëmigreerd zijn maar hij krijgt maar gedeeltelijk antwoord. De taal speelt een rol: zij spreken gebrekkig Nederlands, hij gebrekkig Wenzhou-Chinees. Maar toch ook de cultuur. Er werd thuis niet gepraat, zijn ouders werkten zich een slag in de rondte in hun eigen snackbar. En nu kunnen ze het eigenlijk niet meer, praten, lijkt het. Ook confronterend hoe zijn ouders steeds heel snel reageren wanneer er vragen worden gesteld over Petes burgerlijke status, over dat hij nog niet getrouwd is en geen kinderen heeft. Toch spreekt er heel veel liefde uit het boek. Daarnaast laat Wu goed zien wat het betekent een zogenaamde ‘modelmigrant’ te zijn.
Pete verwoord mooi hoe de meeste Chinees-Nederlanders (2e generatie) zich voelen in hun relatie met hun ouders. We zoeken verbinding met onze ouders, maar we missen de woordenschat in dezelfde taal in dit op een diepere niveau te ontdekken. Het is namelijk een cultuurverschil, ook een klassenverschil. De conclusie is wel mooi dat we beter kunnen focussen op de toekomst ipv antwoorden te vinden over het verleden, want daar schieten we weinig mee op. Ben benieuwd naar de documentaire!
'Zijn schouder trilt onder mijn hand, alsof de Boss-pet het ergste is wat hij kan verliezen. Vroeger durfde ik nooit mijn arm om zijn schouder te slaan. Nu buig ik me over hem heen, houd mijn gezicht voor dat van hem en zeg dat we zijn pet zullen vinden. Hij knikt dankbaar.'
Ik keek heel erg uit naar dit boek. Eerder las ik We Were Dreamers van Simu Liu en had een daar een kleinere versie van verwacht. Ik had verwacht dat Pete veel persoonlijke en kritische en nieuwsgierige vragen zou stellen aan zijn ouders om erachter te komen wie ze zijn. Maar ik vond dat ie vaak zijn woorden en gedachtes inslikte en verder breide op aannames en zijn eigen interpretatie van dingen. Ik snap dat (familie)context daar een rol in speelt en misschien ligt het aan mijn eigen verwachtingsmanagement, maar dat viel tegen. Onder de streep was het voor mij meer een verzameling van culturele context uit Wengzhou met een paar, redelijk on the nose, culturele referenties. De foto’s erbij vond ik enig
Ik voel me de laatste tijd erg aangetrokken tot media dat focust op diaspora, identiteit, third-culture kids en de impact van dit alles op familierelaties (en vice versa). Dit boek bespreekt al deze thema's en nog meer: Pete Wu schrijft gevoelig, intiem, kwetsbaar over de reis naar de stad van zijn ouders (inclusief herkenbare waarnemingen). Mooi hoe het evenzeer gaat over het begrijpen van zijn ouders als het begrijpen van hemzelf en hij zijn ervaringen en gedachten in de context kan plaatsen van andere werken en ideeën.
Dit is het eerste boek dat ik ooit het gepre-ordered en het eerste boek dat ik heb gelezen van Pete Wu - maar zeker niet de laatste!
‘Opgroeien betekent het loslaten van wat had kunnen zijn.’ Een kwetsbaar, reflectief en rechtschapen beeld over het in het reine komen met de verschillende versies van jezelf en de mensen om je heen. Herkenbaar en warm geschreven, in contrast met de sporadische, koude dualiteit van Oost-Aziatische cultuur, vertroebelde herinneringen en een (nog niet gerealiseerde) werkelijkheid. Verlies maakt ook plaats voor iets nieuws, en dat is misschien een van de grootste privileges die wij mogen dragen.
Een mooi inzicht in het leven van Pete Wu als kind van een gezin van Chinese migranten in Nederland en alle complexe dynamieken die daar bij komen kijken, van het meest persoonlijke tot de grote maatschappelijke posities. Tegenwoordig lees ik enkel nog romans waar de schrijvers volop Annie Ernaux citeren. Een goeie evolutie als je het mij vraagt.
echt ontroerend. ik kan niet compleet relaten met zijn ervaring maar tis toch mooi om te zien hoe hij de ballen heeft om het hele geforceerde wenzhounese kringetje te verlaten en gewoon te doen wat hij leuk vindt. ik ga woensdag naar zijn samenkoming (idk hoe ik het moet noemen) over dit boek dus dan zal ik er nog meer over zeggen
Mooi en persoonlijk verhaal van een Chinees Nederlandse schrijver over de band tussen hem en zijn ouders. Zitten veel mooie kleine momenten in. Maar er bekroop mij ook af en toe een tragisch gevoel van elkaar nooit helemaal zullen kennen en begrijpen. Ik had het ook leuk gevonden om de blik van zijn broer en zus op hun ouders te horen.