What do you think?
Rate this book
Кондотьер
Чудом обнаруженный роман, напечатанный лишь через тридцать лет после смерти автора, — курьезная литературная лаборатория, в которой вырабатываются темы и приемы будущих произведений одного из самых значительных французских писателей ХХ века. Почему виртуоз-фальсификатор совершает убийство? Что ищет он в образе наемника, написанного великим итальянцем? Вопрошая память и сознание, Гаспар Винклер срывает маски, дабы за сотнями вымышленных биографий обнаружить всего одну, но реальную жизнь — свою собственную.
208 pages, Hardcover
First published January 1, 2012
18 people are currently reading
463 people want to read
About the author
Georges Perec
132 books1,654 followersGeorges Perec was a highly-regarded French novelist, filmmaker, and essayist. He was a member of the Oulipo group. Many of his novels and essays abound with experimental wordplay, lists, and attempts at classification, and they are usually tinged with melancholy.
Born in a working-class district of Paris, Perec was the only son of Icek Judko and Cyrla (Schulewicz) Peretz, Polish Jews who had emigrated to France in the 1920s. He was a distant relative of the Yiddish writer Isaac Leib Peretz.
Perec's first novel, Les Choses (Things: A Story of the Sixties) was awarded the Prix Renaudot in 1965.
In 1978, Perec won the prix Médicis for Life: A User's Manual (French title, La Vie mode d'emploi), possibly his best-known work. The 99 chapters of this 600 page piece move like a knight's tour of a chessboard around the room plan of a Paris apartment building, describing the rooms and stairwell and telling the stories of the inhabitants.
Cantatrix Sopranica L. is a spoof scientific paper detailing experiments on the "yelling reaction" provoked in sopranos by pelting them with rotten tomatoes. All the references in the paper are multi-lingual puns and jokes, e.g. "(Karybb et Scyla, 1973)".
Perec is also noted for his constrained writing: his 300-page novel La disparition (1969) is a lipogram, written without ever using the letter "e". It has been translated into English by Gilbert Adair under the title A Void (1994). The silent disappearance of the letter might be considered a metaphor for the Jewish experience during the Second World War. Since the name 'Georges Perec' is full of 'e's, the disappearance of the letter also ensures the author's own 'disappearance'.
His novella Les revenentes (1972) is a complementary univocalic piece in which the letter "e" is the only vowel used. This constraint affects even the title, which would conventionally be spelt Revenantes. An English translation by Ian Monk was published in 1996 as The Exeter Text: Jewels, Secrets, Sex in the collection Three.
It has been remarked by Jacques Roubaud that these two novels draw words from two disjoint sets of the French language, and that a third novel would be possible, made from the words not used so far (those containing both "e" and a vowel other than "e").
W ou le souvenir d'enfance, (W, or, the Memory of Childhood, 1975) is a semi-autobiographical work which is hard to classify. Two alternating narratives make up the volume: one, a fictional outline of a totalitarian island country called "W", patterned partly on life in a concentration camp; and the second, descriptions of childhood. Both merge towards the end when the common theme of the Holocaust is explained.
Perec was a heavy smoker throughout his life, and was diagnosed with lung cancer in 1981. He died the following year in Ivry-sur-Seine at only forty-five-years old. His ashes are held at the columbarium of the Père Lachaise Cemetery.
David Bellos wrote an extensive biography of Perec: Georges Perec: A Life in Words, which won the Académie Goncourt's bourse for biography in 1994.
Born in a working-class district of Paris, Perec was the only son of Icek Judko and Cyrla (Schulewicz) Peretz, Polish Jews who had emigrated to France in the 1920s. He was a distant relative of the Yiddish writer Isaac Leib Peretz.
Perec's first novel, Les Choses (Things: A Story of the Sixties) was awarded the Prix Renaudot in 1965.
In 1978, Perec won the prix Médicis for Life: A User's Manual (French title, La Vie mode d'emploi), possibly his best-known work. The 99 chapters of this 600 page piece move like a knight's tour of a chessboard around the room plan of a Paris apartment building, describing the rooms and stairwell and telling the stories of the inhabitants.
Cantatrix Sopranica L. is a spoof scientific paper detailing experiments on the "yelling reaction" provoked in sopranos by pelting them with rotten tomatoes. All the references in the paper are multi-lingual puns and jokes, e.g. "(Karybb et Scyla, 1973)".
Perec is also noted for his constrained writing: his 300-page novel La disparition (1969) is a lipogram, written without ever using the letter "e". It has been translated into English by Gilbert Adair under the title A Void (1994). The silent disappearance of the letter might be considered a metaphor for the Jewish experience during the Second World War. Since the name 'Georges Perec' is full of 'e's, the disappearance of the letter also ensures the author's own 'disappearance'.
His novella Les revenentes (1972) is a complementary univocalic piece in which the letter "e" is the only vowel used. This constraint affects even the title, which would conventionally be spelt Revenantes. An English translation by Ian Monk was published in 1996 as The Exeter Text: Jewels, Secrets, Sex in the collection Three.
It has been remarked by Jacques Roubaud that these two novels draw words from two disjoint sets of the French language, and that a third novel would be possible, made from the words not used so far (those containing both "e" and a vowel other than "e").
W ou le souvenir d'enfance, (W, or, the Memory of Childhood, 1975) is a semi-autobiographical work which is hard to classify. Two alternating narratives make up the volume: one, a fictional outline of a totalitarian island country called "W", patterned partly on life in a concentration camp; and the second, descriptions of childhood. Both merge towards the end when the common theme of the Holocaust is explained.
Perec was a heavy smoker throughout his life, and was diagnosed with lung cancer in 1981. He died the following year in Ivry-sur-Seine at only forty-five-years old. His ashes are held at the columbarium of the Père Lachaise Cemetery.
David Bellos wrote an extensive biography of Perec: Georges Perec: A Life in Words, which won the Académie Goncourt's bourse for biography in 1994.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 67 reviews
October 28, 2025
In the beginning there is a corpse… And a murderer…
Then there follows the stream of murderer’s consciousness… Feverish and chaotic… Fragments of the past… Shards of causes and effects…
The killer is an artist… But he is just a copyist… He is a forger… He dreamt to create an authentic masterpiece of the past… But what he painted looked like a pitiful fake… And gradually the stream of tumultuous thoughts turns into a panorama of the falsifier’s madness… He escapes… The state of temporary insanity is over… And looking back he sees the reason for his downfall…
Some are born to create and some are capable only of imitation.
Madera was heavy. I grabbed him by the armpits and went backwards down the stairs to the laboratory. His feet bounced from tread to tread in a staccato rhythm that matched my own unsteady descent, thumping and banging around the narrow stairwell. Our shadows danced on the walls. Blood was still flowing, all sticky, seeping from the soaking wet towel…
Then there follows the stream of murderer’s consciousness… Feverish and chaotic… Fragments of the past… Shards of causes and effects…
You’ve killed a man, you have, don’t you see. You committed murder. You think it’s easy. Well, it’s not. You think that committing murder has a meaning. Well, it doesn’t. You think it’s easy to paint a Condottiere. Well, it’s not. Nothing is easy. Nothing is quick. Everything is wrong. You could not but get it wrong. You could only ever end up like this. Caught in your own trap, by your own folly, by your own lies…
The killer is an artist… But he is just a copyist… He is a forger… He dreamt to create an authentic masterpiece of the past… But what he painted looked like a pitiful fake… And gradually the stream of tumultuous thoughts turns into a panorama of the falsifier’s madness… He escapes… The state of temporary insanity is over… And looking back he sees the reason for his downfall…
Twelve years of nothing. Twelve years of living as a zombie, living as Fantômas. Nihil ex nihilo – except that, at the end of the road, instead of a Renaissance masterpiece, instead of the portrait I thought I could perfect after twelve years’ striving, instead of the only portrait I ever really wanted to paint – an image of serenity, strength, poise and command – there was a clown in a mask, a buffoon in his prime, a tense, nervous, lost, defeated, yes, utterly defeated man.
Some are born to create and some are capable only of imitation.
September 9, 2019
“Paralı Asker” bir cinayet/polisiye romanını andıran yönünden çok ilginç monologlarıyla psikolojik bir roman gibi geldi bana. Aslında bir novella, kısa bir roman. Sahte tablo ressamı Gaspar Winckler’in öyküsü. Winckler, işvereni Antole Madere tarafından, rönesans ressamlarından Antonella da Messina’nın Louvre Müzesi’nde sergilenen “Condottiero” (Paralı Asker) isimli tablonun sahtesini yapması için tutulur. Winckler bu işi yaparken büyük çatışma ve sıkıntılar yaşar, bu işten kendini kurtarmaya çalışırken, anlaştığı iş verenini öldürürür. Bu basit hikaye o kadar farklı ve ilginç bir şekilde anlatılıyor ki ancak G. Perec böyle anlatabilir diye düşünmeden edemedim.
Romanın ortaya çıkış öyküsü de ilginç. Perec’in 20’li yaşlarının başlarında yazmış olduğu ilk romanıdır ancak bir türlü yayınevlerine kabul ettiremez, kitap basılmaz, bu işten vazgeçer hatta daktilo ettiği metinleri kaybeder. Çok sonra bulunan müsveddeler yazarının ölümünden 30 yıl sonra kitap olarak basılır.
Kitabın başında geniş bir açıklama var. Bunu okumak gerek çünkü kısa ama yoğun bir roman olan Paralı Asker için yol gösterici bir açıklama. Romanın içine girebilmek için ilk üçte bir bölümü geçmem gerekti. Kitabın içeriğinin yoğunluğu nedeniyle okumam uzun sürdü. Sonradan film şeridinin geriye sarılması gibi olayın akışını okumak, kişileri tanımak kitaba bağlanmak için yetti.
Kendisini resimdeki “paralı asker” ile özleştiren sahteci Winckler kendini tutsak olarak görüyor ve özgürleşmenin tek bir yolla olacağına karar veriyor. Bunu romanı okuyunca keşfedeceksiniz. Ruhun, kişiliğin özgür olması için verilen mücadelenin anlatılması, bunu yaparken “ gerçek nedir” sorusuna cevap aranması olarak içeriğini özetleyebilirim. Bu arada ressam Antonella de Messina ve yapıtı “Paralı Asker” hakkında ayrıntılı bilgi edinilmesi de ayrı bir keyif oldu benim için. Çok beğendim. Perec’i okumaya devam.
Romanın ortaya çıkış öyküsü de ilginç. Perec’in 20’li yaşlarının başlarında yazmış olduğu ilk romanıdır ancak bir türlü yayınevlerine kabul ettiremez, kitap basılmaz, bu işten vazgeçer hatta daktilo ettiği metinleri kaybeder. Çok sonra bulunan müsveddeler yazarının ölümünden 30 yıl sonra kitap olarak basılır.
Kitabın başında geniş bir açıklama var. Bunu okumak gerek çünkü kısa ama yoğun bir roman olan Paralı Asker için yol gösterici bir açıklama. Romanın içine girebilmek için ilk üçte bir bölümü geçmem gerekti. Kitabın içeriğinin yoğunluğu nedeniyle okumam uzun sürdü. Sonradan film şeridinin geriye sarılması gibi olayın akışını okumak, kişileri tanımak kitaba bağlanmak için yetti.
Kendisini resimdeki “paralı asker” ile özleştiren sahteci Winckler kendini tutsak olarak görüyor ve özgürleşmenin tek bir yolla olacağına karar veriyor. Bunu romanı okuyunca keşfedeceksiniz. Ruhun, kişiliğin özgür olması için verilen mücadelenin anlatılması, bunu yaparken “ gerçek nedir” sorusuna cevap aranması olarak içeriğini özetleyebilirim. Bu arada ressam Antonella de Messina ve yapıtı “Paralı Asker” hakkında ayrıntılı bilgi edinilmesi de ayrı bir keyif oldu benim için. Çok beğendim. Perec’i okumaya devam.
January 14, 2015
This is Perec’s “first and last” novel, published in French in 2012. His career began with the superlative Things: A Story of the Sixties, a timeless and downbeat satire on conspicuous consumption, and this novel about failed forger and murderer Gaspard Winckler (close cousin of Henry), is a curious, repetitive, and playful work from a 24-year-old Perec still uncovering his powers over the pen. Part One is told in first, second, and third person perspectives (the second-person is used as an interior monologue), and flits to and fro as Winckler’s tale is told with unchronological abandon. Part Two is a form of interrogation—a two-way confession in dialogue, switching into first-person narrative later on, and an art catalogue towards the end. This is a busy bit of business, but the frenetic narration mirrors the narrator’s post-traumatic mental state, making for a highly engaging and fast-paced novel in the nouveau roman mode.
August 15, 2016
A fascinating unpublished early novella by the writer more famous for Life: A User's Manual. It tells the story of Gaspard Winckler, an art forger and his obsession with a failed attempt to create an original painting to match the renaissance master Antonello's Condottiere, better known in English as Portrait of a Man. Winckler tells his story first as a stream of consciousness narration and then by answering questions, as a form of cathartic confession after murdering his patron. It is difficult not to read this at least partially as a metaphor for the novelist's own struggle to create his first work, but also a meditation on the nature of creativity and originality in the arts.
Like all of Perec's work the language is playful and entertaining, which creates obvious challenges for the translator.
The translation is by David Bellos, who was not only the translator of the best known English versions of much of Perec's other work, but also the writer of a brilliant book on the art of translation, Is That a Fish in Your Ear?: Translation and the Meaning of Everything. Bellos had a hand in unearthing the manuscript of this book while researching a biography of Perec, and has added an introduction to this version.
Like all of Perec's work the language is playful and entertaining, which creates obvious challenges for the translator.
The translation is by David Bellos, who was not only the translator of the best known English versions of much of Perec's other work, but also the writer of a brilliant book on the art of translation, Is That a Fish in Your Ear?: Translation and the Meaning of Everything. Bellos had a hand in unearthing the manuscript of this book while researching a biography of Perec, and has added an introduction to this version.
April 1, 2019
«Quanto ao Condottière, merda para quem o ler.»
— Georges Perec
Gaspar Winckler estudou pintura durante quatro anos e foi falsificador de obras de arte durante doze. Tudo corre bem até ao dia em que lhe é encomendado um quadro que não consegue reproduzir.
(Antonello da Messina, Ritratto d'uomo - Il condottiero, 1475)
Moral da história: para criar obras de arte não basta esforço e talento; também é necessário um pouco de imaginação.
O Condottiere é o primeiro romance de Perec, interessante pelo tema, mas muito inferior ao extraordinário A Vida Modo de Usar.
Ao longo do livro são referidos vários falsificadores, como por exemplo, Van Meegeren (1889-1947), que pintou e vendeu falsificações a museus e coleccionadores privados, uma das quais foi parar às mãos de Goering. No final da guerra, foi julgado por ter vendido tesouros nacionais aos alemães. Para provar que não eram tesouros, Meegeren pintou um Vermeer à vista da polícia.
— Georges Perec
Gaspar Winckler estudou pintura durante quatro anos e foi falsificador de obras de arte durante doze. Tudo corre bem até ao dia em que lhe é encomendado um quadro que não consegue reproduzir.
(Antonello da Messina, Ritratto d'uomo - Il condottiero, 1475)
Moral da história: para criar obras de arte não basta esforço e talento; também é necessário um pouco de imaginação.
O Condottiere é o primeiro romance de Perec, interessante pelo tema, mas muito inferior ao extraordinário A Vida Modo de Usar.
Ao longo do livro são referidos vários falsificadores, como por exemplo, Van Meegeren (1889-1947), que pintou e vendeu falsificações a museus e coleccionadores privados, uma das quais foi parar às mãos de Goering. No final da guerra, foi julgado por ter vendido tesouros nacionais aos alemães. Para provar que não eram tesouros, Meegeren pintou um Vermeer à vista da polícia.
i-want-money
May 6, 2016New Perec released in French today ::
L'Attentat de Sarajevo
http://www.complete-review.com/saloon...
...which predictably isn't in the gr=db? But with Perec at least we can rest patiently knowing it'll be English'd in good time....
L'Attentat de Sarajevo
http://www.complete-review.com/saloon...
...which predictably isn't in the gr=db? But with Perec at least we can rest patiently knowing it'll be English'd in good time....
April 28, 2018
It's Georges Perec - author of my very favourite book of all time - so it has to be good, doesn't it? And indeed it is.
I'd read about this novel - Perec's second, but never published in his lifetime - in David Bellos' monumental biography of Perec, so when it finally turned up in print I had to have it. It's taken me a couple of years to get around to reading it. A curious work in two parts (the second is a retelling of the first), it features Gaspard Winckler, also the name of one of the main characters in "Life a User's Manual", though it's not clear if they're one and the same. It concerns a frustrated forger who murders his paymaster. Reputed to be difficult because it's told in the first,second and third persons, I didn't find it so at all. I'm not at risk of giving any plot spoilers because there isn't much of a plot, to be honest. But that doesn't matter. It's an entertaining meditation on creativity and genius, written with Perec's characteristic wit.
By coincidence, I had just read Thomas Bernhard's "Old Masters", also a contemplation of a single portrait and artistic genius in which nothing much happens, and the two worked well as a piece.
I'd read about this novel - Perec's second, but never published in his lifetime - in David Bellos' monumental biography of Perec, so when it finally turned up in print I had to have it. It's taken me a couple of years to get around to reading it. A curious work in two parts (the second is a retelling of the first), it features Gaspard Winckler, also the name of one of the main characters in "Life a User's Manual", though it's not clear if they're one and the same. It concerns a frustrated forger who murders his paymaster. Reputed to be difficult because it's told in the first,second and third persons, I didn't find it so at all. I'm not at risk of giving any plot spoilers because there isn't much of a plot, to be honest. But that doesn't matter. It's an entertaining meditation on creativity and genius, written with Perec's characteristic wit.
By coincidence, I had just read Thomas Bernhard's "Old Masters", also a contemplation of a single portrait and artistic genius in which nothing much happens, and the two worked well as a piece.
April 24, 2025
Die Ausgangslage ist klar. Oben im Haus liegt eine Leiche, unten im Keller sitzt Gaspard Winckler. Der Kunstfälscher hat seinem Auftraggeber Anatole Madera mit einem Messer die Kehle aufgeschlitzt. Jetzt hockt er eingeschlossen in der Falle, der einzige Fluchtweg durch Maderas Kammerdiener versperrt und vor ihm der Auslöser der unheilvollen Tat – Der Condottiere. Das Porträt eines italienischen Söldnerchefs, gemalt von Antonello da Messina, einem Künstler aus der Renaissance. Winckler hat das Handwerk des Fälschens von der Pike auf gelernt und in jahrelanger Übung bis zur Meisterschaft vollendet. Ein einträgliches Geschäft, angeblich unbekannte Werke bekannter Künstler, versehen mit fingierten Provenienzgutachten, an wohlhabende Käufer zu vermitteln. Das hätte problemlos in der Form weitergehen können, wäre nicht Der Condottiere gewesen.
Insgesamt fand ich den Roman nicht schlecht. Allerdings war er mir oft zu explizit in den Erklärungen der Beweggründe des Protagonisten. Dessen umfassendes Bekenntnis lässt kaum Raum für Mehrdeutigkeit, weshalb es bei mir nur für ein mittlere Bewertung reicht.
Was sollte dieser unsinnige Wunsch, über den unumgänglichen Sturzbach der Jahrhunderte hinweg die strahlende Visage dieses Halbstarken, die so jung und durchscheinend war wie eine Kerze von besserer Qualität, neu zu schöpfen?
Die Handlung setzt zeitlich unmittelbar nach der Tat ein, in einer anfangs bruchstückhaften Erzählweise, als Ausdruck von Wincklers geistiger Verfassung. Es ist die Beschreibung eines totalen Zusammenbruchs, ein Mensch am Nullpunkt seines Lebens.
Einmal mehr präzisierten sich die Erinnerungen, bevor sie plötzlich explodierten, zu verstreuten Eindrücken wurden, zu diversen Krumen eines Lebens, für die man vergeblich nach einem Sinn, einer Richtung, einer klaren Orientierung gesucht hätte. Risse und Brüche. Als ob der alte Horizont seines Universums aus einer Katastrophe hervorgegangen sei. Als ob die Welt ihm von nun an nicht mehr gehöre. Ihm noch nicht gehöre. Er war in eine andere Ära eingetreten.Bleibt die Erzählperspektive zunächst ganz nah bei Gaspard Winckler, erweitert sie sich im weiteren Verlauf durch Passagen in Dialogform.
– Warum hast du Madera getötet?Der Protagonist durchläuft einen schmerzhaften Prozess der Selbsterkenntnis, an dessen Ende es zu einer Art Wiedergeburt des eigenen Ich kommt. Unweigerlich muss man an den bekanntesten Satz von Adorno denken: Es gibt kein richtiges Leben im falschen. Eine Erkenntnis die den Fälscher mit voller Wucht trifft, bestand sein ganzes Leben doch aus der Reproduktion fremder Werke. Er hat sich völlig in den Leben anderer Künstler verloren.
– Ich weiß es nicht ... Wenn ich es wüsste, wäre ich nicht hier ... Wenn ich es gewusst hätte, hätte ich es vermutlich nicht getan ... In der Vorstellung ist alles einfach ... Man begeht einen Akt ... Man weiß nicht ... man kann nicht wissen ... man will nicht wissen ... Aber nach einer gewissen Zeit liegt er hinter einem ... man weiß, dass man ihn begangen hat ... und dann ...
– Und was dann?
– Und dann nichts …
Du wolltest mit offenem Visier kämpfen? Aber du hattest die Karten gezinkt, wusstest du das nicht? Du wolltest den Sieg, aber den Kampf hast du verweigert ... Wer warst du schon, um einen solchen Triumph zu suchen?Deleuze sprach davon, dass der Akt der Malerei über die Katastrophe verläuft. Das heißt, der Maler muss sich von Klischees befreien, sich von allem Vorangehenden lösen, was auf dem Gemälde lastet, bevor es überhaupt begonnen wurde. Gaspard Winckler erkennt, dass er zeitlebens diesen Kampf verweigert hat. Er ging kein Risiko ein, spielte mit seinen technisch, perfekten Nachahmungen stattdessen auf Sicherheit. Das Kunstwerk von Messina wird zum Spiegel seines Scheiterns als Maler, mit der Ermordung von Madera als fast zwangsläufiger Folge. Ein symbolischer Akt der Revolte gegen den vermeintlichen Unterdrücker.
Insgesamt fand ich den Roman nicht schlecht. Allerdings war er mir oft zu explizit in den Erklärungen der Beweggründe des Protagonisten. Dessen umfassendes Bekenntnis lässt kaum Raum für Mehrdeutigkeit, weshalb es bei mir nur für ein mittlere Bewertung reicht.
February 25, 2017
Perec's unpublished debut novel isn't great in any way, but what's interesting is that it seems to be about exactly that. Gaspard Winckler (he'd reuse the name in his last masterpiece 20 years later) is a forger who, after years of creating copies of great artworks, gets it into his head to create a copy which is also a great masterpiece on its own terms - his masterpiece as an artist and a forger. This is, in a pre-post-modernist view, impossible. So he kills his boss and tunnels out of the basement he's been working in.
Perec worked on this for years, eventually finishing the last rewrite by writing ENDENDENDEND and telling his publisher he wouldn't change another word if he didn't get a LOT more money. When he didn't, he declared that it wouldn't be published until it was found years after his death. It wasn't published until it was found years after his death.
Portrait of a Man seems to be a novel with heavy existentialist and Borgesian influences that has its own failure as its central metaphor. There are hints of the author Perec would become - the occasional wordplay, the conflict between the real and the artificial (which he'd do a lot better in a lot fewer words in A Gallery Portrait and The Winter Journey)... but for all that it gets right, it's messy and badly paced; the POV changes constantly for no particular reason, and once the central point of the novel becomes clear (especially if you read the foreword first), there's still about half the novel to go with no particular development.
Perec worked on this for years, eventually finishing the last rewrite by writing ENDENDENDEND and telling his publisher he wouldn't change another word if he didn't get a LOT more money. When he didn't, he declared that it wouldn't be published until it was found years after his death. It wasn't published until it was found years after his death.
Portrait of a Man seems to be a novel with heavy existentialist and Borgesian influences that has its own failure as its central metaphor. There are hints of the author Perec would become - the occasional wordplay, the conflict between the real and the artificial (which he'd do a lot better in a lot fewer words in A Gallery Portrait and The Winter Journey)... but for all that it gets right, it's messy and badly paced; the POV changes constantly for no particular reason, and once the central point of the novel becomes clear (especially if you read the foreword first), there's still about half the novel to go with no particular development.
July 31, 2021
Исповедь фальсификатора Гаспара Винклера не вызывает симпатий. Он какой-то бездушный, механический, даже где-то туповатый. Он не раскаивается ни в том, что он подделывал произведения искусства, ни в том, что он убил. Какой-то тормоз. Да и убил он просто потому, что после неудачи с подделкой портрета кондотьера Антонелло вдруг понял, что всю жизнь занимался не тем. До этой неудачи, 12 лет он всем был доволен и ни о чем таком не задумывался. И только эта неудача дала ему осознать, что он никак не самореализовывался, что его труд был мертвым что он не творец, а ремесленник, что в общем-то очевидно, и для этого не нужно 12 лет совершенствоваться в написании копий. Не могу сказать, что есть психологическая глубина прорисовки характера Гаспара. Мы знаем его действия, но не знаем, какой он по характеру, верующий или безбожник, смелый или боязливый, добрый или злой. Его чувства в момент убийства больше физические, описания кровищи, толстой шеи и так далее. Ответы на все вопросы начинаются с «не знаю». Единственное, что понравилось – это описание картины, описание самого кондотьера, его сложного взгляда с отражением аккорда чувств и едва заметной полуулыбки.
August 18, 2017
Una primera novela que ya dejaba una clara muestra de lo que iba a ser la obra de Perec
August 23, 2018
A masterpiece. Definitely. A novel idea. Definitely. Luminous prose. Definitely. Bravo Mr Perec, bravo!
July 17, 2017
Georges Perec is voor veel mensen te taai, te speels, te cerebraal of gewoon te saai. Voor veel anderen is hij echter een groot vernieuwer die op een lijn staat met Proust, Kafka, Mann en Nabokov. Zelf hou ik zeer van m.n. "Het leven een gebruiksaanwijzing" en "W of de jeugdherinnering", en ik heb zo'n beetje alles wat van hem vertaald is ook gelezen. Toch aarzelde ik lang met "De condottiere", een door Galimard geweigerde heel vroege roman die onlangs alsnog uitgegeven werd. Ik was een beetje bang om een nog onvolgroeide Perec aan te treffen, en dus een boek te lezen dat alleen voor Perecianen een klein beetje leuk is. Maar dat was onterecht: weliswaar heeft Perec hier volgens mij nog niet de geweldige taal- en vormbeheersing die hij vanaf zijn officiële debuut "De dingen" liet zien, en voor Perec-fanaten heeft dit boek veel meer te bieden dan voor andere lezers, maar intrigerend is het wel.
We volgen in "De condottierre" de schilderijenvervalser Gaspard Winckler, een personage met allerlei interessante overeenkomsten en verschillen t.o.v. de Gaspard Winckler uit "W of de jeugdherinnering" en "Het leven een gebruiksaanwijzing". En de Perec-liefhebber herkent bovendien de fascinatie voor vervalsingen en simulacra in de kunst, die bij de wat latere Perec tot zulke prachtige verhalen leidt. Tevens merkt de Perec-fanaat op dat "De condottierre" behoorlijk veel boosheid en pathos bevat, terwijl de latere Perec juist uitmunt door over heel dramatische zaken te spreken in een opvallend neutrale en van iedere pathos bevrijde toon, die door zijn contrast met de dramatische inhoud juist erg effectief is. En het virtuoze spel met stijlen en vormen in "Het leven een gebruiksaanwijzing" is in "De condottierre" ver weg, zoals de Perec-afficionado snel zal opmerken. Niettemin is er veel wat die Perec- vereerder zal intrigeren, en dat ook een niet-Perec aanhanger mogelijk best zal boeien.
Wat ten eerste opvalt is dat er op vernuftige en functionele wijze meerdere perspectieven en genres worden gecombineerd. Op pagina 1 denk je te maken te hebben met een thriller in de ik-vorm, waarin die ik meteen vertelt dat hij iemand heeft vermoord. Maar de alinea erna is dat al een jij-vorm, waarin die ik kennelijk zichzelf aanspreekt, en nog een alinea verder is het een hij-vorm. Al die elkaar afwisselende perspectieven hebben echter een ding gemeen: de reeks van gekwelde vragen naar het hoe en het waarom, en het ontbreken van enig verlossend antwoord. Zo gaat dat een tijd door, totdat we terecht komen in een dialoog van Gaspard Winckler met een vriend of kennis, een dialoog die door zijn vraag- antwoord opzet soms het karakter krijgt van een verhoor, en die andere voorlopige en hoogst ontoereikende of zelfs ontwijkende antwoorden oplevert en nieuwe vragen oproept. Dat wisselt dan weer af met de stukken in ik-jij-hij vorm, totdat het boek eindigt met een epiloog die vooral een essay lijkt te zijn over kunst. Maar eigenlijk was de thriller van eerst allang vermengd geraakt met allerlei prikkelende uitspraken over het wezen van kunst, van vervalsingen, en van bespiegelingen over de vraag of kunst ooit meer kan zijn dan vervalsing.
Voor mij als lezer"werkt" dit alles best goed. Die wisseling van perspectieven en genres past bijvoorbeeld prima bij het feit dat Gaspard Winckler, die als vervalser met zo vele wisselende maskers zijn identiteit totaal verloren heeft, in het geheel niet meer weet wie hij is. Vandaar dat hij wisselt van ik naar jij naar hij, en ook het onbeslisbaar mengen van genres past bij zijn existentiële onzekerheid. Zijn carrière als veelvoudig gemaskerde vervalser is in 1943 begonnen: we weten dat dit het jaar was dat Perecs moeder naar Auschwitz werd getransporteerd, en het jaar dat het Joodse jongetje Perec allerlei maskers moest opzetten en allerlei identiteiten moest lenen omdat hij het anders niet zou overleven. Dat alles wordt dus verwerkt in het raadselachtige lot van de vervalser Gaspard Winckler, wat ik zonder meer ontroerend vind en pregnant. De op zichzelf al heel vernuftige beschouwingen over kunst en vervalsing krijgen daardoor ook extra diepte: Gaspards probleem is onder meer dat hij op allerlei manieren de waarachtigheid en het alle aardse onvolkomenheden ontstijgende meesterschap wil evenaren van Antonello da Messina en diens "De condottierre", maar dat hij alleen vervalsingen en simulacra produceert. Hij mist de "overeenstemming met mezelf... een soort rust.... een afstemming..... iets in die trant" die het schilderij "De condottierre" zo uitstraalt. Hij is immers de wees, de oningepaste, net zozeer ontheemd als de vondeling Kaspar Hauser wiens voornaam hij niet voor niets deelt. En ook de moord op zijn vervalsersmentor Anatole Madera (initialen A.M., net als bij Antonello da Messina) bevrijdt hem niet. Sterker nog, het is een absurde en ook voor hemzelf onbegrijpelijke "acte gratuit" die zijn onbegrip voor zichzelf nog verder vergroot.
Door dit alles heeft "De condottiere" een fors melancholieke inslag, zoals veel van Perecs werk. Daar staat minder speelsheid tegenover dan bij de latere Perec. Maar ook bij deze prille Perec is er de nodige brille: de stijl is voor zijn doen soms taai en al te pathetisch, maar de wijze waarop hij met perspectieven en genre-vermengingen jongleert vond ik heel aanstekelijk. En bovendien, het boek staat in het teken van Gaspard Wincklers mislukking, maar ook in het teken van zijn niet aflatende poging om TOCH via kunst nieuwe en bevrijdende perspectieven te vinden. "Zich in het hart van de wereld storten. Vast en zeker. In de wortels van het onverklaarde. In die verklaarbare wortels. Vast en zeker. In de onvolkomenheid van de wereld. vast en zeker". Dat is wat Gaspard Winckler doet, vergeefs maar onvermoeibaar. En dat is ook wat Perec hier doet, door het absurde lot van de gemaskerde en eenzame vervalser Gaspard zo pregnant te beschrijven in een al even absurd ogende kakafonie van meerdere perspectieven en genres.
Nee, dit was nog niet de Perec op de toppen van zijn kunnen. Maar het was naar mijn smaak al wel opmerkelijk goed.
We volgen in "De condottierre" de schilderijenvervalser Gaspard Winckler, een personage met allerlei interessante overeenkomsten en verschillen t.o.v. de Gaspard Winckler uit "W of de jeugdherinnering" en "Het leven een gebruiksaanwijzing". En de Perec-liefhebber herkent bovendien de fascinatie voor vervalsingen en simulacra in de kunst, die bij de wat latere Perec tot zulke prachtige verhalen leidt. Tevens merkt de Perec-fanaat op dat "De condottierre" behoorlijk veel boosheid en pathos bevat, terwijl de latere Perec juist uitmunt door over heel dramatische zaken te spreken in een opvallend neutrale en van iedere pathos bevrijde toon, die door zijn contrast met de dramatische inhoud juist erg effectief is. En het virtuoze spel met stijlen en vormen in "Het leven een gebruiksaanwijzing" is in "De condottierre" ver weg, zoals de Perec-afficionado snel zal opmerken. Niettemin is er veel wat die Perec- vereerder zal intrigeren, en dat ook een niet-Perec aanhanger mogelijk best zal boeien.
Wat ten eerste opvalt is dat er op vernuftige en functionele wijze meerdere perspectieven en genres worden gecombineerd. Op pagina 1 denk je te maken te hebben met een thriller in de ik-vorm, waarin die ik meteen vertelt dat hij iemand heeft vermoord. Maar de alinea erna is dat al een jij-vorm, waarin die ik kennelijk zichzelf aanspreekt, en nog een alinea verder is het een hij-vorm. Al die elkaar afwisselende perspectieven hebben echter een ding gemeen: de reeks van gekwelde vragen naar het hoe en het waarom, en het ontbreken van enig verlossend antwoord. Zo gaat dat een tijd door, totdat we terecht komen in een dialoog van Gaspard Winckler met een vriend of kennis, een dialoog die door zijn vraag- antwoord opzet soms het karakter krijgt van een verhoor, en die andere voorlopige en hoogst ontoereikende of zelfs ontwijkende antwoorden oplevert en nieuwe vragen oproept. Dat wisselt dan weer af met de stukken in ik-jij-hij vorm, totdat het boek eindigt met een epiloog die vooral een essay lijkt te zijn over kunst. Maar eigenlijk was de thriller van eerst allang vermengd geraakt met allerlei prikkelende uitspraken over het wezen van kunst, van vervalsingen, en van bespiegelingen over de vraag of kunst ooit meer kan zijn dan vervalsing.
Voor mij als lezer"werkt" dit alles best goed. Die wisseling van perspectieven en genres past bijvoorbeeld prima bij het feit dat Gaspard Winckler, die als vervalser met zo vele wisselende maskers zijn identiteit totaal verloren heeft, in het geheel niet meer weet wie hij is. Vandaar dat hij wisselt van ik naar jij naar hij, en ook het onbeslisbaar mengen van genres past bij zijn existentiële onzekerheid. Zijn carrière als veelvoudig gemaskerde vervalser is in 1943 begonnen: we weten dat dit het jaar was dat Perecs moeder naar Auschwitz werd getransporteerd, en het jaar dat het Joodse jongetje Perec allerlei maskers moest opzetten en allerlei identiteiten moest lenen omdat hij het anders niet zou overleven. Dat alles wordt dus verwerkt in het raadselachtige lot van de vervalser Gaspard Winckler, wat ik zonder meer ontroerend vind en pregnant. De op zichzelf al heel vernuftige beschouwingen over kunst en vervalsing krijgen daardoor ook extra diepte: Gaspards probleem is onder meer dat hij op allerlei manieren de waarachtigheid en het alle aardse onvolkomenheden ontstijgende meesterschap wil evenaren van Antonello da Messina en diens "De condottierre", maar dat hij alleen vervalsingen en simulacra produceert. Hij mist de "overeenstemming met mezelf... een soort rust.... een afstemming..... iets in die trant" die het schilderij "De condottierre" zo uitstraalt. Hij is immers de wees, de oningepaste, net zozeer ontheemd als de vondeling Kaspar Hauser wiens voornaam hij niet voor niets deelt. En ook de moord op zijn vervalsersmentor Anatole Madera (initialen A.M., net als bij Antonello da Messina) bevrijdt hem niet. Sterker nog, het is een absurde en ook voor hemzelf onbegrijpelijke "acte gratuit" die zijn onbegrip voor zichzelf nog verder vergroot.
Door dit alles heeft "De condottiere" een fors melancholieke inslag, zoals veel van Perecs werk. Daar staat minder speelsheid tegenover dan bij de latere Perec. Maar ook bij deze prille Perec is er de nodige brille: de stijl is voor zijn doen soms taai en al te pathetisch, maar de wijze waarop hij met perspectieven en genre-vermengingen jongleert vond ik heel aanstekelijk. En bovendien, het boek staat in het teken van Gaspard Wincklers mislukking, maar ook in het teken van zijn niet aflatende poging om TOCH via kunst nieuwe en bevrijdende perspectieven te vinden. "Zich in het hart van de wereld storten. Vast en zeker. In de wortels van het onverklaarde. In die verklaarbare wortels. Vast en zeker. In de onvolkomenheid van de wereld. vast en zeker". Dat is wat Gaspard Winckler doet, vergeefs maar onvermoeibaar. En dat is ook wat Perec hier doet, door het absurde lot van de gemaskerde en eenzame vervalser Gaspard zo pregnant te beschrijven in een al even absurd ogende kakafonie van meerdere perspectieven en genres.
Nee, dit was nog niet de Perec op de toppen van zijn kunnen. Maar het was naar mijn smaak al wel opmerkelijk goed.
June 22, 2024
Gaspard var olabilmek için patronunun ölmesine gereksinim duyan bir katil. Hiç de öyle yanlışlıkla insan öldüren biri değil. Bir suçluluk duymuyor. Hatta bir Frankestein gibi ya da bir hırsız maymun gibi patronunun onu sahteci yaptığına vardırabiliyor işi. Sanat bir doğayı taklitse taklidin taklidi gerçeğin neresinde kalabilir? Sanatla , özelde resim sanatıyla belki ama daha çok genel anlamda sanatla ilgili düşüncelerimizi sorgulatan da bir kitap Paralı Asker.
Kısa olmasına rağmen, yaşanıp bitmiş bir olayın anlatımı olmasına rağmen bizi içine çekiyor üslubuyla bu eserinde Perec.
Perec'ten ilk kitabım. Onu hep şu meşhur "e harfi" mevzusuyla anarlardı. Oysa Perec lipogramlardan,oyunlardan fazlasıymış.
Kısa olmasına rağmen, yaşanıp bitmiş bir olayın anlatımı olmasına rağmen bizi içine çekiyor üslubuyla bu eserinde Perec.
Perec'ten ilk kitabım. Onu hep şu meşhur "e harfi" mevzusuyla anarlardı. Oysa Perec lipogramlardan,oyunlardan fazlasıymış.
March 30, 2025
Re-reading this 8 years later now that the Swedish edition is out. Still not a great Perec novel, still gets lost in its own existentilizin', but reading it in the midst of the GenAI debate is interesting. What good an artist who can only copy, but can't find anything new to say? The perfect copy that is useless precisely because it doesn't add anything that the original artist didn't already put in there.
March 6, 2015
Three and a half. More on it later, but for now, it's instructive to read Perec's first novel that didn't get published until 2012 and compare it to his later and better known works.
Here's my full review, which went online at Numero Cinq on 5 March:
http://numerocinqmagazine.com/2015/03...
Here's my full review, which went online at Numero Cinq on 5 March:
http://numerocinqmagazine.com/2015/03...
July 25, 2023
Debiut z potencjałem.
April 15, 2017
C'est le 3ème roman que je lus par Perec. Maleheuresement je ne le trouve pas à mon goût. Quand je lus l'homme qui dort en turc j'avait vingtaine ans et je ne compris rien. W que je lus en anglais était en peu meilleur parce que j'ai reussi à me rendre compte que il écrivit sur le fascism. Ici, il suivit différent styles dans différent chapitres (dialogues quelque fois, utilisant tu pour je quand le protagonist récite les événements) mais je le trouve très ennuyeux. Mais la prochaine fois que visit le Louvre je passerai un peu plus de temps avant le condottiere. Et si Şahika a donné quatre étoilles pour ça je ne fais pas d'injustice avec mes trois étoiles.
March 13, 2022
Paralı asker nedir? Askerlik işi, aslında gönülden yapılması gereken bir iştir. Paralı olunca gönülsüzlükler, 'vatan aşkına' değil de 'para için' savaşmalar yani biraz da umursamazlıklar başlıyor. Aynı gönülsüzlük ana kahraman Gaspard'da da görülüyor. Madera'yı öldürüp kaçıyor, Paralı Asker'den ve sahtecilikten kurtuluyor ve özgürleşiyor. Kitap aslında bu kadarda özetlenebilir fakat biraz geçmişini, biraz da iç hesaplaşmalarını okuyoruz Gaspard'ın (some 33 yaşında erkek problems) Ayrıca bu kitap birkaç kez reddedilmiş, değiştirilerek basılmış. Kitapta bu duruma da göndermeler bulmak mümkün.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 2, 2023
An interesting novella about a master art forger who kills his employer. The murder is described in the opening page. The story, narrated in first, second and third person, is about the circumstances and motive that lead to Gaspard Winckler murdering his patron, Madera.
This book remained unpublished for thirty years after the death of the author. It was his first work of fiction. It had been rejected by publishers and was lost.
This book was first published in 2012.
This book remained unpublished for thirty years after the death of the author. It was his first work of fiction. It had been rejected by publishers and was lost.
This book was first published in 2012.
October 20, 2023
Perec me pinxit.
May 14, 2024
i love perec
July 29, 2016
Georges Perec. El Condotiero, o la invención del escritor
El Condotiero es la primera novela de Perec. Escrita cuando ni tan siquiera era escritor (¿cuándo se es?), pero ya sabía que no iba a ser otra cosa. Es decir, una obra escrita en la duda, como seguramente toda primera obra, reescrita una y otra vez, tantas como lecturas ajenas o fracasos propios frente a las editoriales, frente a sus rechazos. Luego, cuando por un momento Gallimard estuvo a punto de publicarla, un nuevo fracaso. Y tras él, simplemente se perdió, bajo las proféticas palabras del escritor: “(…) esperaré a que un exegeta fiel lo encuentre en un viejo baúl (…) y lo publique.» Tiene veintidós años. Alguien lo encontró y ahora aparece publicado por Anagrama en nuestro país.
Bien, decimos que es la primera obra. Bueno, realmente no. Hubo algún intento (uno perdido, otro encontrado), pero formalmente debemos considerarla así, seguramente porque él mismo la consideró así. Siendo justos, Georges Perec nacería con Las cosas, esa novela de toques autobiográficos sobre una pareja para la que tener (y a través de ello ser) lo era todo. El Condotiero sería un preintento, una obra de juventud en la que podemos encontrar trazos y maneras, pero a la que seguramente le falta aún la convicción que marcaría su obra, ese caminar firmemente entre la literatura como juego y el juego como literatura. En El Condotiero no deja de haber mucho de eso, pero seguramente las revisiones a las que se ve obligado una y otra vez (y esas dudas), le hacen que sea una obra menos suya.
Para empezar, la propia obra se estructura en dos partes con personalidad propia:
Primero, la aventura existencial (porque en ello le va la existencia) de un falsificador que ha matado al hombre para el que trabaja, en un relato denso, con trazas de novela negra, de relato carcelario (acaba encerrado en un sótano del que debe escapar para salvar su propia vida). Segundo, Perec da un giro total a la narración y la convierte en un diálogo entre el protagonista y un amigo, una conversación en la que rememora su vida, su vida como falsificador, y la imposibilidad de enfrentarse a su última obra (y por tanto, de seguir llevando esa vida, vida cómoda por otra parte), última obra que Perec no escoge por azar, siendo una imagen que le atrae en lo personal: el Condotiero de Antonello de Messina, a través de la cual entra otro elemento importante de su propia escritura (él, es decir, la memoria). ¿Qué compartía con ella? Un detalle: el corte en el labio superior (en W o el recuerdo de la infancia escribirá sobre ello).
Por otro lado, quizás podemos ver esta historia sobre un falsificador al que no le cuesta nada copiar cualquier obra hasta que se encuentra con una obra que escapa no a su capacidad, sino más bien a su voluntad, como una primeriza reflexión sobre la escritura de un Georges Perec, llamado a buscar siempre, a incluso imponerse, esa búsqueda a través de contraintes oulipianas. Perec parece sostener que una obra única, una gran obra, debe ser necesariamente irreproducible, porque nunca llegaremos al fondo de ella, lo cual no deja de ser un adelanto de su propia creación, que tras lo obvio esconde lo mágico, tras complejos (o simples) trabajos sobre reglas formales esconde un corazón que late, una escritura viva, que fluye en una libertad. Por eso Perec no puede ser “falsificado”, como tampoco puede ser falsificado ese cuadro. Porque la literatura, como la pintura, no es una cuestión de trazos o barnices, sino algo más. ¿Qué?
Escrito para Détour.
El Condotiero es la primera novela de Perec. Escrita cuando ni tan siquiera era escritor (¿cuándo se es?), pero ya sabía que no iba a ser otra cosa. Es decir, una obra escrita en la duda, como seguramente toda primera obra, reescrita una y otra vez, tantas como lecturas ajenas o fracasos propios frente a las editoriales, frente a sus rechazos. Luego, cuando por un momento Gallimard estuvo a punto de publicarla, un nuevo fracaso. Y tras él, simplemente se perdió, bajo las proféticas palabras del escritor: “(…) esperaré a que un exegeta fiel lo encuentre en un viejo baúl (…) y lo publique.» Tiene veintidós años. Alguien lo encontró y ahora aparece publicado por Anagrama en nuestro país.
Bien, decimos que es la primera obra. Bueno, realmente no. Hubo algún intento (uno perdido, otro encontrado), pero formalmente debemos considerarla así, seguramente porque él mismo la consideró así. Siendo justos, Georges Perec nacería con Las cosas, esa novela de toques autobiográficos sobre una pareja para la que tener (y a través de ello ser) lo era todo. El Condotiero sería un preintento, una obra de juventud en la que podemos encontrar trazos y maneras, pero a la que seguramente le falta aún la convicción que marcaría su obra, ese caminar firmemente entre la literatura como juego y el juego como literatura. En El Condotiero no deja de haber mucho de eso, pero seguramente las revisiones a las que se ve obligado una y otra vez (y esas dudas), le hacen que sea una obra menos suya.
Para empezar, la propia obra se estructura en dos partes con personalidad propia:
Primero, la aventura existencial (porque en ello le va la existencia) de un falsificador que ha matado al hombre para el que trabaja, en un relato denso, con trazas de novela negra, de relato carcelario (acaba encerrado en un sótano del que debe escapar para salvar su propia vida). Segundo, Perec da un giro total a la narración y la convierte en un diálogo entre el protagonista y un amigo, una conversación en la que rememora su vida, su vida como falsificador, y la imposibilidad de enfrentarse a su última obra (y por tanto, de seguir llevando esa vida, vida cómoda por otra parte), última obra que Perec no escoge por azar, siendo una imagen que le atrae en lo personal: el Condotiero de Antonello de Messina, a través de la cual entra otro elemento importante de su propia escritura (él, es decir, la memoria). ¿Qué compartía con ella? Un detalle: el corte en el labio superior (en W o el recuerdo de la infancia escribirá sobre ello).
Por otro lado, quizás podemos ver esta historia sobre un falsificador al que no le cuesta nada copiar cualquier obra hasta que se encuentra con una obra que escapa no a su capacidad, sino más bien a su voluntad, como una primeriza reflexión sobre la escritura de un Georges Perec, llamado a buscar siempre, a incluso imponerse, esa búsqueda a través de contraintes oulipianas. Perec parece sostener que una obra única, una gran obra, debe ser necesariamente irreproducible, porque nunca llegaremos al fondo de ella, lo cual no deja de ser un adelanto de su propia creación, que tras lo obvio esconde lo mágico, tras complejos (o simples) trabajos sobre reglas formales esconde un corazón que late, una escritura viva, que fluye en una libertad. Por eso Perec no puede ser “falsificado”, como tampoco puede ser falsificado ese cuadro. Porque la literatura, como la pintura, no es una cuestión de trazos o barnices, sino algo más. ¿Qué?
Escrito para Détour.
December 21, 2014
This is a thoroughly good and thought-provoking read. George Perec was born in 1936, his father lost his life fighting in the Second War, and his mother died in Auschwitz. He decided he wanted to be a writer, but had a day job as a librarian until his first published work, Things, appeared in 1965. He wrote many subsequent books, and became one of the leading novelists of his generation. He died of lung cancer in Paris in 1982. The history of Portrait of a Man is fascinating. The story was written in the early 1960s and to Perec’s frustration and disappointment rejected by publishers. It remained buried in a trunk until many years later when David Bellos (the excellent translator of Portrait of a Man) was researching a biography of Perec’s life that he was writing. Fittingly, therefore, the book now becomes both Perec’s first and last work.
It is quite a simple story told in a quite complex manner. The key character is Gaspard Winkler who falls in with a painter called Jérôme in Geneva where he had been sent to school during the War. Jérôme is also a master forger who trains him in the art, and Gaspard then works with a gang of international criminals for 12 years. He is an excellent and meticulous craftsman who really studies the works of the artists whose work he is copying – including sending days in museums and galleries, and on basic research. He earns 25% of what each forgery sells for, and becomes extremely rich. But he needs very little creativity for his work - his life is that of the craftsman, recreating what others have already executed. It is a life which seems perfectly agreeable. But something then changes… He is commissioned to paint a version of a Portrait of a Man by 15th century Italian artist Antonello de Messina. He becomes totally obsessed by the picture and crosses the line between craftsman and creator – he wants to create a great work of art. And he suffers ‘artists cramp’ – nothing will go right, and he spends days looking at the almost blank canvas. His frustration becomes so great that he eventually murders Madera, the leader of the gang of forgers. And that is where the story really starts…
It is written in two parts. In the first he blockades himself into the subterranean studio (almost cell…) in which he has been working in order to avoid the revenge of the gang – and plans his escape by tunnelling through to the outside world. It is an almost surreal account of the escapade, with many questions left unanswered. In the second part Gaspard is in Yugoslavia (where he has fled…) and tells the whole story of his life, including the events leading up to Madera’s murder, to an old acquaintance, Streten.
Nothing really more complicated than that – but told in a manner that fascinates. The book is an excellent description of a forger’s life, and what might go wrong if his ambition changes, and he actually seeks to become the artist.
This is not a book that is worth reading for descriptions of the locations in which it takes place (France, Switzerland, and Yugoslavia) – but, nevertheless, a very worthwhile (and quite short) read. For our full review, go to our blog: http://www.tripfiction.com/novel-set-...
It is quite a simple story told in a quite complex manner. The key character is Gaspard Winkler who falls in with a painter called Jérôme in Geneva where he had been sent to school during the War. Jérôme is also a master forger who trains him in the art, and Gaspard then works with a gang of international criminals for 12 years. He is an excellent and meticulous craftsman who really studies the works of the artists whose work he is copying – including sending days in museums and galleries, and on basic research. He earns 25% of what each forgery sells for, and becomes extremely rich. But he needs very little creativity for his work - his life is that of the craftsman, recreating what others have already executed. It is a life which seems perfectly agreeable. But something then changes… He is commissioned to paint a version of a Portrait of a Man by 15th century Italian artist Antonello de Messina. He becomes totally obsessed by the picture and crosses the line between craftsman and creator – he wants to create a great work of art. And he suffers ‘artists cramp’ – nothing will go right, and he spends days looking at the almost blank canvas. His frustration becomes so great that he eventually murders Madera, the leader of the gang of forgers. And that is where the story really starts…
It is written in two parts. In the first he blockades himself into the subterranean studio (almost cell…) in which he has been working in order to avoid the revenge of the gang – and plans his escape by tunnelling through to the outside world. It is an almost surreal account of the escapade, with many questions left unanswered. In the second part Gaspard is in Yugoslavia (where he has fled…) and tells the whole story of his life, including the events leading up to Madera’s murder, to an old acquaintance, Streten.
Nothing really more complicated than that – but told in a manner that fascinates. The book is an excellent description of a forger’s life, and what might go wrong if his ambition changes, and he actually seeks to become the artist.
This is not a book that is worth reading for descriptions of the locations in which it takes place (France, Switzerland, and Yugoslavia) – but, nevertheless, a very worthwhile (and quite short) read. For our full review, go to our blog: http://www.tripfiction.com/novel-set-...
July 18, 2016
«Кондотьер» – это, в первую очередь, грандиозный замысел, и лучше Клода Бюржелена, написавшего предисловие к этому изданию, тут не скажешь: «Корабль был, безусловно, нагружен тяжеловато. Но ценности груза никто не заметил». «Кондотьер», отвергнутый издателями, неоднократно менявший название и сюжетную канву, роман с весьма неопределенной судьбой, был для Перека способом осмыслить творчество, подделку и подлинник в искусстве. Для читателя же это обаятельный, многословный (порой избыточно) цветистый гений, похожий на полотна фламандских мастеров, роман о соперничестве создателя и фальсификатора, стремящегося стать творцом. «Воссозданная, восставшая из пепла самоуверенность Тинторетто и Тициана», которая не приносит ничего, кроме осознания собственной никчемности, обесценивает жизнь и заводит в тупик. «Жить – ничего не значит, когда ты фальсификатор. Это значит жить с мертвыми, это значит быть мертвым, это значит знать мертвых, это значит быть неважно кем, Вермеером, Шарденом. Это значит прожить день, месяц, год в шкуре итальянца эпохи Возрождения, или француза Третьей республики, или немца периода Реформации, испанца, фламандца». Гаспару-фальсификатору, главному герою, кажется, не дотянуться до ван Меегерена, блестящего голландца, одновременно творца и фальсификатора. И чем настойчивее он пытается быть собой, тем дальше уходит от самого себя. Эти поиски превращают короткий роман, в котором, на первый взгляд, почти ничего не происходит, в путешествие к самым темным, неприглядным глубинам человеческой натуры, где, по-моему, так или иначе, всегда соседствуют создатель и фальсификатор.
July 17, 2018
Ty vole Žorži, co to bylo?
Portrét maníka je o týpkovi, co na první stránce zabije jinýho týpka a pak osmdesát stran kope tunel ze sklepa, aby utekl z místa vraždy. To se mu nakonec povede, protože kope dobře - se divím, že ho nekoupila Sparta, ti by potřebovali takový kopáče. Zároveň to zdárně ilustruje, jak se v Čechách mrhá penězi. Tunel Blanku kopali deset let a stálo to bambilion, tady to zvládne jeden francouz za večer. Francie 1, Češi 0.
Když se konečně dostane ven, poté co si položí tisíc otázek a vysvětlí co se stalo, následuje druhá část knihy, kdy to opět vysvětluje někomu na telefonu a tady jsem jaksi nepochopil umělecký záměr. Knihu to nerozvíjí, je to o ničem a že to byl moula jeden už dávno ví.
Těžký zklamání a podivnej hokus pokus.
4/10
Portrét maníka je o týpkovi, co na první stránce zabije jinýho týpka a pak osmdesát stran kope tunel ze sklepa, aby utekl z místa vraždy. To se mu nakonec povede, protože kope dobře - se divím, že ho nekoupila Sparta, ti by potřebovali takový kopáče. Zároveň to zdárně ilustruje, jak se v Čechách mrhá penězi. Tunel Blanku kopali deset let a stálo to bambilion, tady to zvládne jeden francouz za večer. Francie 1, Češi 0.
Když se konečně dostane ven, poté co si položí tisíc otázek a vysvětlí co se stalo, následuje druhá část knihy, kdy to opět vysvětluje někomu na telefonu a tady jsem jaksi nepochopil umělecký záměr. Knihu to nerozvíjí, je to o ničem a že to byl moula jeden už dávno ví.
Těžký zklamání a podivnej hokus pokus.
4/10
April 19, 2016
This is the first novel of Perac's that I have read but I don't think it will be the last. To my mind it reads very much like what it is, an unfinished, unfinessed piece of writing; highly disjointed in places and lacking in some kind of internal cohesion. This was the first novel Perac wrote and when he was unable to find a publisher for it he put it to one side in the modest expectation that he would return to it one day and create a masterpiece. Unfortunately he never got round to polishing his draft before his death. Reading this, there certainly are flashes of genius that just needed pulling together to create something masterful.
May 15, 2016
I loved La Vie, mode d'emploi, by Perec, later I read another one of his books but it didn't left an enduring impression - I can't even remember its name... - so I gave him another chance with this one. It's his first book, published posthumously, and for a youth work it's very good, but also suffering from youthful inexperience and hubris: the story is very good, the writing good enough, but in the end one is left with a feeling of a kind of pointlessness. The painting by Antonello is extremely powerful though.
Displaying 1 - 30 of 67 reviews