Na cosmopolita Barcelona, celebra-se mais uma passagem de ano e aproxima-se a meia-noite. Amalia, aos 65 anos, consegue finalmente realizar o seu sonho: reunir toda a família. Mãe, obra narrada pela voz do filho mais velho, conta a história desta mulher encantadora e combativa, de uma alegria contagiante, que com a sua imensa generosidade entretece uma rede de fios invisíveis que liga e protege os seus, e é capaz de aliviar o silêncio de uns e inspirar outros a acreditar na vida. Amália sabe que é o momento de agir e não está disposta a deixar que nada a desvie do seu propósito. Uma história que arrebatará o coração de todos aqueles que a lerem e que é uma verdadeira homenagem a todas as mães do mundo.
Alejandro Palomas is a Spanish novelist, poet, and translator known for his emotionally charged works that often explore themes of family, love, and personal growth. Born on December 31, 1967, in Barcelona, Palomas studied English philology at the University of Barcelona and later earned a master's degree in poetic creation at the New College of California in San Francisco. Palomas's novels are characterized by their lyrical prose and their focus on the complexity of human relationships, especially within families. Many of his works delve into intergenerational dynamics, secrets, and the emotional landscapes of his characters. His books often touch on universal themes such as loss, identity, and resilience, making them relatable to a broad audience.
La puntuación que le doy sale del corazón, no desde la mente. Y no me malinterpretéis, el libro es un muy buen libro, muy bien escrito, con personajes muy bien construidos (muy reales); pero la puntuación es desde el corazón.
Esta historia es tan real que pasas de la risa a las lágrimas en un momento. Y es que como no reírte con Amalia, y digo con y no de. Es una mujer que ha pasado por mucho, y cuando se libra de ese peso que lleva años soportando, lo único que pide es un poco de atención y cariño. Su forma de salir adelante es siempre con humor, y eso me ha encantado. Sus hijos, Emma, Fer y Silvia se lo dan (el cariño), más o menos, de la manera que saben o pueden. Y no olvidemos al tío Eduardo, que personaje el tío Eduardo... Cada uno de los personajes tiene su historia, y la vamos descubriendo poco a poco. Y como digo, te ríes, y hasta lloras, con esta familia tan maravillosa.
Es una novela que depende de como se sienta cada uno, puede destrozarle o animarle, como la vida misma.
Es una lectura que no me esperaba para nada, pero ha llegado a mi vida para quedarse, y estoy muy feliz por ello. Espero poder leer más de este autor, porque tengo la sensación de que sus libros tienen algo especial, algo que se queda contigo.
Acaso já provaram algum cocktail de Uras? Se não, acabaram de dar com um: Amargura, Ternura, Candura, Divertidura — este precioso livrinho é um piccolo (“piccolo” é uma palavra que me encanta e uso-a sempre que posso 😉) cocktail de Uras
Há um tom levemente amargo na narrativa, pois a história é narrada por Fer, um personagem que está em recuperação dum relacionamento amoroso que descambou abruptamente ...
A Ternura e Candura são os grandes atributos da Mãe. Ela é o Sol em torno do qual as restantes personagens giram. As suas encantadoras manifestações de ingenuidade são o doce que equilibra o amargo de Fer e que nos plantam um sorriso na alma sempre que surgem, belas e imprevisíveis...
A “Divertidura” é concomitante com a Amargura. O autor explora o amargo duma forma divertida e consegue a proeza de nos fazer rir em vez de nos pôr a chorar copiosamente ...
5 estrelas, só pode 😉😍👍
P.S.: esta leitura ajudou-me a entender melhor a adorável mãe que tenho… 💕
Llevaba mucho tiempo queriendo leer este autor ya que todas las reseñas que había leído sobre sus historias indicaban que cualquiera de sus títulos iba a ser una buena elección.
En un club de lectura eligieron el primer libro de una de sus trilogías: Una madre y me pareció un buen momento para acercarme a este autor por primera vez.
¿Qué me he encontrado?.
Una pluma sutil, fluida, con una sensibilidad fascinante. Una historia cotidiana con sus personajes reales, sus dramas y sus vidas. Pero no penséis que es un libro triste, todo el libro está salpicado de notas divertidas, me he reído muchísimo con alguna de las ocurrencias de los personajes.
Especialmente con Amalia, esa madre en la que la mayoría podremos encontrar un poco de la nuestra o incluso un poco de nuestras abuelas. Amalia tiene una candidez que enternece, que te hace quererla y querer protegerla. Dentro de su burbuja y a pesar de sus despistes, guarda una madre leona con la fuerza más que suficiente para proteger y querer a sus 3 cachorros: Fer, Silvia y Emma, tres hijos, tres personas totalmente diferentes cuyas vidas le han llevado a ser como son. La historia de Emma te deja el corazón en un puño, pero la historia de Silvia no se queda atrás.
“No se puede encontrar la paz evitando la vida Leonard”.
Junto a estos cuatro personajes conoceremos también a tío Eduardo, un personaje peculiar que con sus andanzas proporcionará a Amalia las historias perfectas para amenizar la lectura. No quiero haceros spoiler, pero es que de verdad hay un par de escenas que se me saltaban las lágrimas de la risa.
Desde mi punto de vista y solo habiendo leído esta obra diría que uno de los puntos fuertes de este autor es el desarrollo de los personajes, los perfila de una manera divina incluso siendo un libro bastante cortito.
Es una historia tragicómica que recomiendo muchísimo. Veremos que nos depara el segundo libro de esta trilogía.
«Ναι, Έμμα, φυσικά και πονάει την άκουσα να λέει. Ν’αρχίσεις να ζεις όταν είσαι πια μεγάλος, πονάει, αλλά ακόμα περισσότερο πονάει να μην ξαναρχίσεις. Έκανε μια παύση προτού μιλήσει και πάλι. Ξέρω πολύ καλά τι σου λέω, κορίτσι μου. Πίστεψε με.» Γνώρισα το συγγραφέα μέσα από το «ένας γιος», ένα βιβλίο τόσο τρυφερό και συγκινητικό που δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μη διαβάσω και το «μια μητέρα» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Όπερα μιας και ο δημιουργός του ήταν από τους λίγους που κατάφεραν να μου φέρουν τελευταία δάκρυα στα μάτια κατά την ώρα της ανάγνωσης. Βέβαια οφείλω να παραδεχτώ ότι έχοντας ακριβώς αυτή τη σκέψη ξεκινώντας το βιβλίο, ένιωσα αρκετά μουδιασμένη με αυτό που διάβαζα καθώς ένιωθα ότι είχα μπροστά μου ένα κείμενο το οποίο ειλικρινά δε μπορούσα να καταλάβω ή δεν έβρισκα να μου λέει κάτι. Μάλλον για να το θέσω καλύτερα μου έμοιαζε μια ιστορία τόσο απλή, τόσο καθημερινή που θα μπορούσες να την ακούσεις οπουδήποτε. Έκανα λάθος και ήταν μια τελείως επιφανειακή πρώτη εικόνα. Το «μια μητέρα» ήταν κάτι πολύ παραπάνω από αυτό. Κύριος άξονας του βιβλίου οι οικογενειακές σχέσεις, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε μέσα από αυτές. Πρωταγωνιστές η Αμαλία η μητέρα της οικογένειας, ο Εντουάρντο ο αδελφός της και τα τρία της παιδιά εκ των οποίων ο ένας λειτουργεί και ως αφηγητής της ιστορίας. Μια οικογένεια με πάθη, μυστικά, αρκετές δόσεις χιούμορ και παλαβομάρας που η οικογενειακή τους συνάντηση την παραμονή της Πρωτοχρονιάς θα γίνει η αφορμή για μια νύχτα που όλοι θα τεθούν αντιμέτωποι με τα μυστικά τους, τους πόνους τους Μια μητέρα λοιπόν η Αμαλία τα τρια της παιδιά, η σύντροφος της μίας της κόρης και ο αδελφός της θα βρεθούν στο γιορτινό τραπέζι. Δίπλα τους η περίφημη καρέκλα των απουσιών με ένα σερβίτσιο επιπλέον για όσους απουσιάζουν τη Σάρα τη σύντροφο της κόρης της Έμμας καθως και της μητέρας της Έστερ. «Η γιαγιά έλεγε πως όλοι έχουμε την καρέκλα μας για τις απουσίες, αγάπη μου ατυνέχισε η μαμά με την ίδια φωνή. Είναι από τη στιγμή που γεννιόμαστε, περιμένοντας να της δώσουμε ζωή. Στη δική μου κάθεται πάντοτε εκείνη. Τη βάζω να καθίσει εκεί για να την αισθανθώ, για να μην την χάσω και για να μη χαθώ.» Η Αμαλία για μια ολόκληρη ζωή ζούσε κάτω από τη σκιά του άντρα της μέχρι που εκείνος τη χώρισε. Έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της όμως ο τρόπος με τον οποίο προχώρησε ξανά τη ζωή της και στάθηκε σαν βράχος για να προστατεύσει και να υπερασπιστεί τα παιδιά της είναι κάτι παραπάνω από συγκινητικός. Είναι μια μαμά εκκεντρική, γεμάτη χιούμορ που καμιά φορά ένιωθες ότι ζει στο δικό της μικρόκοσμο και δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω της, όμως τελικά είναι εκείνη που διατηρεί ζωντανούς τους οικογενειακούς δεσμούς και κρατάει ενωμένα τα μέλη της με την αισιοδοξία και τον μοναδικό τρόπο που βλέπει τη ζωή, είναι εκείνη που θα πάρει τη λύπη και που θα προσπαθήσει να μάθει στα παιδιά της ότι πρέπει να παλέψουν για να κατακτήσουν τη ζωή και τα όνειρα τους.
«Μπορείς να συνεχίσεις να περιμένεις όσο καιρό θέλεις, αγάπη μου είπε η μαμά με τόσο σίγουρη και ήρεμη φωνή, που δεν έμοιαζε με τη δική της. Μια ζωή ολόκληρη αν θέλεις . Η Έμμα έπαψε να τραβιέται. Ξέρεις όμως κάτι; Αν υπάρχει ένα πράγμα που έχω μάθει σε τούτη τη ζωή, αυτό είναι πως το να περιμένεις κάτι που δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, είναι ένας υπερβολικά φρικτός θάνατος. Και εγώ δε θ’ αφήσω να συμβεί αυτό στην κόρη μου.»
Ένα βιβλίο τόσο φωτεινό και συγκινητικό. Η ηρεμία δεν επέρχεται τελικά στη ζωή όταν την προσπερνάς. Ένα βιβλίο συμφιλίωσης και αποδοχής της απουσίας, ένα βιβλίο για τη μνήμη και πως αυτή μπορεί να καθορίσει τις επιλογές μας.
«-Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω μαμά -Δεν ξέρω από πού ν’αρχίσω μαμά -Έχεις ήδη αρχίσει, αγάπη μου. -Ναι; -Ναι λέει γνέφοντας καταφατικά. Άρχισες κάνοντας ερωτήσεις και κατεβαίνοντας από το φάρο σου στη γη. Τώρα σου λείπει να τολμήσεις να πετάξεις μόνος, μακριά ή κοντά, αυτό δεν έχει σημασία, αλλά μόνος σου. Και να σκοντάψεις και πάλι, να δοκιμάσεις την τύχη σου εκεί έξω και να εμπιστευτείς, Φερ. Είσαι πολύ νέος για να τα παρατήσεις. Θα μείνεις πολύ μικρός, θα χάσεις πολλά πράγμα, και εγώ δε θέλω να σε βοηθήσω σε αυτό. Μη μου το ζητήσεις, αγόρι μου.»
Η Αμαλία μου θυμίζει τόσο πολύ τη μαμά μου. Θα ήθελα να την ακούω πιο πολύ τη μαμά μου. Η ζωή όσο και να το αρνούμαστε πολλές φορές πάντα θα βρίσκει τρόπο να συνεχίζεται. 4 αστεράκια με φωνή λογικής, 5 αστεράκια με φωνή καρδιάς. 5 αστεράκια.
No he conectado con el autor. Sigo dándole vueltas a si pretendía que riera, que llorara, que me lo tomara en serio o como una sátira social. No me conectado con los personajes ni con sus dramas, no me gustan este tipo de novelas en la que todos los personajes sufren, me resulta muy difícil empatizar con ellos y, llega un momento, en que sus desdichas me traen al fresco. Es una novela bien escrita, con algunas frases muy acertadas y otras muy bonitas. Quizás abusa del recurso se dejarte con la miel en los labios para, páginas y capítulos después, recuperar el tema y sorprenderte con la resolución del misterio.
No sé la razón de haber tardado tanto en leer A Alejandro Palomas, sobre todo porque gente de la que me fío me hablaba muy bien, pero nunca es tarde... Me ha gustado mucho esta familia, me ha enamorado la madre, tanz perdida en esa libertad y al tiempo tan inmensamente feliz. Y la forma en la que parece no darse cuenta de nada pero no se Le escapa una de las personas más importantes para ella, que son sus hijos. Es una historia tan del día a día que no he podido evitar ver reflejos de mi propia familia y de otras que conozco. Y es que, creo, que uno de los méritos de esta historia es contar algo tan reconocible e incluso, a veces dramático (como la propia vida), con un sentido del humor maravilloso. La historia ocurre en una sola noche y aún así, yo tengo la sensación de conocerlos a todos 😊
No sé cómo lo consigue Alejandro Palomas, pero es capaz de hacerte sentir de todo con las palabras más sencillas. Una novela preciosa y muy emotiva que me ha conquistado por completo.
Sabiendo lo que sé ahora que lo he acabado, no lo leería. Me ha roto. Sé que es muy personal, pero cuidado almas sensibles y con temas personales, que no voy a contar para no hacer spoiler. Por supuesto, no pienso leer "Un perro". El resto de novelas sí, cuando pase un tiempo para que me recupere. Uuuuufff. Por cierto, lo que me he reído con Sindi Lopes. Menos mal que también tiene estos toques.
Es una lectura lenta al principio, tarda en arrancar, pues se alarga en el conocimiento de los personajes, pero pasada esa parte, es tremendamente emotiva. Novela que va de menos a mucho más, que incita a muchas reflexiones sobre la familia, el amor, los fantasmas que llevamos dentro y sobre la vida misma, con sus cosas buenas y cosas malas. Una lectura que guarda muchas enseñanzas de vida. Reflexión: qué duro cuando llega ese momento en la vida en el que empezamos a tomar el mando de nuestros padres, porque ya se han hecho mayores y pierden capacidades. Y qué duro pensar en que nuestros hijos también tomarán el mando de nuestras vidas y no nos daremos cuenta de que ya somos mayores, que no somos los mismos. Aunque, para nosotros, siempre seguiremos siendo sus padres y ellos nuestros hijos por encima de todo y a quienes hay que proteger. Aunque tengamos 80 años y ellos 50. Dicho esto, la novela me ha decepcionado un poco al principio, muy lenta, hasta que se ahonda cada vez más en los personajes. Entonces, hacia la mitad, empieza una parte muy emotiva, que me ha tenido emocionada y he soltado unas cuantas lagrimillas. Y eso que yo no soy de lloro fácil. Tenemos a una familia que celebra la Nochevieja: la madre de unos 70 años, sus tres hijos, la novia de una de ellos y su hermano. Fer, uno de los hijos, rememora sus vidas: la separación de sus padres y recuerdos de su vida con sus hermanos, sus padres y su tío. Cada uno tiene su sambenito: Silvia, la hermana mayor, es una mandona y la matriarca; Emma, la otra hermana es como un pajarillo indefenso, junto a su novia Olga; Fer, el otro hermano, es el narrador y está en el medio de todo; el tío Eduardo es un granuja simpático e incisivo y Amalia, la madre es una señora encantadora, que va un poco a su bola, sorteando a unos y a otros. Amalia es optimista, atolondrada, simple, pero nos daremos cuenta poco a poco de su fuerza, su amor y su inteligencia. Todos tienen vidas muy diferentes pero cada uno de ellos ha tenido que pasar por una situación límite en el pasado y han tenido que lidiar con sus fantasmas y sobreponerse. Y qué malo es callarse y no dejar que te ayuden.Y qué importante es la familia! Todo lo iremos descubriendo poco a poco en estas páginas. Una lectura maravillosa que recomiendo! 👌
Όλοι/όλες μπορούν να καταλάβουν περί τίνος πρόκειται ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο. Σιγουρεύεσαι στις πρώτες σελίδες. Η μητέρα του βιβλίου είναι σπάνια περίπτωση στην πραγματική ζωή (προσωπική άποψη). Δεν θα σταθώ στη μητέρα. Η βαθμολογία μου αφορά στο περιεχόμενο και στο συναίσθημα που πήρα.
Este es un libro de los que yo llamo "bonicos". De esos que te dejan un buen sabor de boca y una sonrisa en los labios al terminarlos. No tengo ni una pega que ponerle. El ritmo es genial. Los personajes son maravillosos y la historia es de diez. El autor ha creado un rincón feliz para que los lectores disfrutemos sin pensar en las preocupaciones del día a día.
Este es un libro, que te hace navegar en un mar de emociones y confusión. Primero tenemos una dinámica familiar peculiar; la madre, el padre, hijo, hija, hija, tío ( hermano de "la madre"). Dónde se cuenta su historia desde el presente, pero, con un intercaló al pasado.
Una cena de Año Nuevo, una familia en uno de esos años donde todo cambió, los tres hermanos, la madre y el tío tienen cosas que decir y esa cena será el principio de una vida y para otros el momento de poner punto final.
Amalia, la mamá, a quien está dedicado el libro es tremenda, ahora con 70 años y recién divorciada la vida le parece un abanico de posibilidades y ella quiere todo. Los hijos agobiados mientras ella está lista para vivir como nunca lo imaginó: con libertad. Un poco torpe, un poco ilusa, un poco atolondrada pero adorable, la mamá tiene un par de capítulos donde es pura risa.
Todos los personajes tienen algo que curar, algo que hablar y algo que sanar y esa cena es el hoy y el ahora.
Una madre es una conversación inesperada en una sobremesa familiar. Desde el principio, sientes que te están invitando a una cena de Nochevieja en la que no conoces a nadie, pero en la que, poco a poco, todos te resultan familiares, como si llevaras años escuchando sus historias. La voz de Fer, el narrador, es la que nos guía por la trama. Con su tono cercano y sincero, te introduce en el corazón de una familia que, como casi todas, tiene sus secretos, sus heridas y, sobre todo, ese amor incondicional que, aunque a veces no se diga en voz alta, siempre está ahí. Y en medio de todo, está Amalia, la madre, la gran protagonista de la historia. Amalia es un personaje que te gana desde el minuto uno: con su ternura, sus salidas divertidas y esa mezcla de ingenuidad y sabiduría que solo las madres tienen. Es imposible no quererla. A medida que avanza la novela, te das cuenta de que no estás ante una simple cena familiar. Los diálogos, las miradas y los silencios entre los personajes van sacando a la luz lo que cada uno lleva dentro: los miedos, las pérdidas, las dudas y las pequeñas alegrías que, a veces, solo una madre es capaz de ver y valorar. Alejandro Palomas tiene esa habilidad de mezclar momentos muy emotivos con otros más ligeros y divertidos, así que te encuentras riendo en una página y sintiendo un nudo en la garganta en la siguiente. Silvia, carga con el peso de sus responsabilidades; Emma, intenta encontrar su lugar; Fer, observa todo desde la calma, pero con mucha nostalgia. Y ahí está Amalia, intentando, como puede, mantener unida a su familia, a veces con torpeza y otras con una lucidez que te desarma. Pero no todo es perfecto en la novela, ni se resuelven todos los problemas, pero eso la hace aún más real. Cuando terminas, te quedas con esa sensación cálida de haber estado en una casa ajena, pero sintiéndote como en la tuya. Amalia y su familia se quedan contigo, porque Alejandro Palomas no solo escribe una historia, sino que consigue que la vivas. Como una madre, te abraza sin preguntar. Y ahí está su magia.
"Μια μητέρα" του Alejandro Palomas. Η μητέρα είναι εκείνη που σου δίνει φτερά για να πετάξεις και συγχρόνως ρίζες για να επιστρέφεις. Αυτή η φράση συνοψίζει όλο το νόημα αυτού του βαθιά συγκινητικού και τρυφερού βιβλίου. Όπως και με το "Ένας Γιος" ο συγγραφέας καταφέρνει να μιλήσει στην καρδιά μας και ξετυλίγει το κουβάρι μιας οικογενειακής ιστορίας τριών παιδιών με κοινό σημείο αναφοράς την μητέρα τους. Βαδίζοντας προς το τέλος ο αναγνώστης ανακαλύπτει τις ευαισθησίες και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του κάθε ήρωα. Στις τελευταίες σελίδες όλα μπαίνουν στη θέση τους αφήνοντάς μας μια γλυκιά γεύση απο "μαμά".
Μετά το βιβλίο Ένας γιος, έρχεται το Μια μητέρα και η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Εξαιρετική γραφή και πάλι. Κρυμμένα νοήματα και συγκίνηση που δεν εκβιάζεται. Ενώ στο Ένας γιος η μητέρα απουσιάζει (αν και ουσιαστικά είναι η πρωταγωνίστρια), σε αυτό το βιβλίο η μητέρα πρωταγωνιστεί μέσα από τις ιστορίες των παιδιών της. Μια μαμά που μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου. Όμως δεν είναι έτσι. Την κατάλληλη στιγμή αναλαμβάνει δράση. Κι ενώ δεν έχει καλή όραση, έχει εξαιρετική... ενόραση. Τρία παιδιά που μοιάζουν «κατεστραμμένα». Ένας πατέρας κακός. «Συγχώρεσα τον σύζυγό μου. Δεν συγχώρεσα τον πατέρα σας» λέει κάποια στιγμή η μητέρα. Ένα αστεράκι λιγότερο από το πρώτο βιβλίο γιατί λείπει η έκπληξη. Εξαιρετική και η σύντομη παρουσία της γιαγιάς. Η καρέκλα της απουσίας με τσάκισε... Κάποιες φράσεις, κάποιες κουβέντες πόσο μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας τελικά... Με συγκλονίζει αυτή η σκέψη. Ας φροντίσουμε να ακούμε τα σωστά λόγια από τους σωστούς ανθρώπους.
5 αστεράκια για τη μητέρα,την Αμάλια, την Πάστα Φλωρα.
Για τις σιωπές "γιατί άραγε, να μας στοιχίζει τόσο πολύ να πούμε τα πράγματα σ αυτή την οικογένεια;"
Για τα παρανοϊκά οικογενειακά τραπέζια "πώς είναι δυνατόν να είμαστε τόσοι κόσμοι που λειτουργούν σε τόσα παράλληλα σύμπαντα, και παρ όλα αυτά να εξακολουθούμε να καταλαβαινόμαστε;"
Για το μεγάλωμα "όλοι είμαστε όπως είμαστε επειδή έχουμε υπάρξει κάτι άλλο πριν".
Για τις απώλειες "αυτή η οικογένεια χάρη στη μαμά έμαθε να σέβεται τους απόντες της και να τους βρίσκει μια θέση στην πραγματικοτητ��".
Για το μάθημα" αγάπη δεν σημαίνει να περιμένεις αυτό που δεν πρόκειται να σου δώσουν".
Και για όλα τα μενεξεδιά ξημερώματα που θα έρθουν!
Qué manera de rellenar hojas y hojas sin decir nada, qué sopor.
Toooodo el libro se podría resumir en aproximadamente 10 páginas (y estoy siendo muy generosa) el resto sobran. No se puede dedicar 20 páginas para describir lo que siente cada personaje, además es que siempre utiliza las mismas expresiones. Vamos, que con este libro le he cogido una manía terrible al autor.
Mucho me temo de que es incapaz de registro, así que con este tercer libro me planto (al menos por el momento)
Una Madre ha sido una grata sorpresa, es la historia de una familia con personajes que viven bastantes adversidades, peroante todo rodeados de amor y unión familiar en torno a la madre. Un libro conmovedor, pero también me ha sacado sonrisas y sobre todo me ha encantado el mensaje de esperanza con el que finaliza el libro
Tras una vida escondida detrás de su marido, Amalia es una mujer nueva, ya no tiene nada ni nadie a quien temer, según su médico de cabecera, se está soltando... es como un grifo abierto, suelta todo lo que piensa, es feliz.
Amalia tiene un hijo, dos hijas, un hermano y un perro, y todos se reunen para celebrar el fin de año. Cada uno con su situación, con sus secretos.
"Una madre" me ha sacado más de una sonrisa y me ha dejado más de nudo en el estomago. Una historia muy real, muy directa, que te hace pensar... Igual tu familia no es así, pero siempre se pueden sacar similitudes, siempre hay algo con lo que comparar, siempre hay algo...
He quedado muy satisfecho tanto con la historia como con la forma con la que está escrito. Muy recomendable.
"Todos hemos sido algo que muchas veces explica lo que somos ahora"
Un libro que me ha llegado directo al corazón. Me encantó como el autor va desmenuzando a cada personaje. Lloré y reí con cada uno de ellos, en ocasiones me recordaron a miembros importantes de mi familia, así que me fue imposible no tomarles cariño y por un momento, sentirme parte de esa cena de fin de año. Amalia es increíble, llena locuras y grandes frases. Sin embargo, al personaje que voy a atesorar es a Silvia, por todo lo que carga y aun así, tiende la mano y hace lo que sea para apoyar a los suyos. La parte en la que habla con su mamá y el divertido tío me tuvo llorando un buen rato. Fue una grata sorpresa esta historia, y sin duda buscaré algo más del autor.
Precioso!! es un libro precioso!! Cuando un libro te llega al corazón así a rajatabla es algo maravilloso. Y no te fijas en otra cosa más en lo que te hizo sentir. Esta muy bien escrito, los personajes bien logrados, la trama buena. Es de esos libros en los que así como en un momento te saca una sonrisa o carjajada, al otro te apachurra el corazón y hasta te hace soltar unas lagrimillas, creo que dependiendo de tu estado de ánimo o te pone feliz o te entristece. Amalia es maravillosa, su forma de ver la vida, de creer, de consolar, de salir adelante, de querer es genial. Sus hijos son como ella (aunque Silvia lo niegue) y les ha dado la fuerza que necesitan para salir adelante en sus momentos duros, que padre contar con ese apoyo incondicional que da una madre. Ellos la quieren y a su manera cada uno le demuestra su amor por ella. Me alegro muchísimo de haberlo leído. Lo he disfrutado un montón
Una lectura maravillosa, tenía las expectativas muy altas y aun así las ha cubierto y de sobras. Un historia llena de enseñanzas y de frases para enmarcar que me ha provocado multitud de emociones, me ha enternecido, me ha hecho reir y también llorar. Una novela imprescindible.