What do you think?
Rate this book
نوسفراتو، سمفونی وحشت
نوسفراتو، سمفونی وحشت بیشک از تثبیتشدهترین آثار سینمای دههٔ بیست آلمان و از تأثیرگذارترین فیلمهای تاریخ سینماست. مورنا یکی از دو نابغهٔ سینمای صامت آلمان (در کنار فریتس لانگ) با این فیلم یک کهنالگو را پایهریزی کرد که جزو شاهکارهای او بهحساب میآید. وجه بصری فیلم، با آن تجسم خیرهکنندهٔ قصر درآکولا، درگاههای طاقدیسمانند، و ... همچنان شکوه و جلوهٔ خود را حفظ کرده؛ و دلیل ماندگاری فیلم، «راز»یست که در جای جای فیلم به چشم میخورد.
128 pages, Paperback
10 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
July 15, 2025
«نوسفراتو، سمفونی وحشت» نه تنها فیلمی کلاسیک در تاریخ سینما، بلکه پایهگذار ژانر وحشت است که تا امروز بر این گونه سینمایی سایه افکنده است. کارگردان، فریدریش ویلهلم مورنا، با اقتباسی آزاد از رمان «دراکولا» برام استوکر، داستانی تاریک و وهمآلود خلق میکند که مرز میان واقعیت و کابوس را به شکلی هنرمندانه در هم میشکند.
تصاویر سیاه و سفید با کنتراست شدید و بازی سایه و نور، فضایی گوتیک و غبارآلود میآفرینند که تماشاگر را از همان ابتدا به دنیایی پر از راز، ترس و وحشت میکشاند. شکل نمادین نوسفراتو، با آن چهره استخوانی و چشمانی نافذ، تصویری است از مرگ، بیماری و فنا؛ چهرهای که نه تنها وحشتزا، بلکه به نوعی حامل پیام مرگ و ناپایداری حیات است.
فیلم از هر گونه گفتار پرهیز کرده و به جای آن، با زبان تصویری و بازیگری اغراقشده، احساسات و ترسهای درونی شخصیتها را به نمایش میگذارد. این شیوه بیان، باعث میشود ترس فیلم نه صرفاً از اتفاقات بیرونی، که از درون وجود آدمها و کشمکشهای روانیشان نشأت گیرد.
«نوسفراتو» همچنین با تلفیق عناصر طبیعتگرایی و نمادگرایی، تصویری منحصر به فرد از خونآشام ارائه میدهد؛ موجودی که نه فقط موجودی شیطانی بلکه نمادی از ترسهای بشری، بیماریهای واگیردار و بحرانهای روانی است. این فیلم، پیش از هر چیز، دربارهی مرگ و زندگی، تنهایی و تسلط وهم و تاریکی بر انسان است.
موسیقی همراه فیلمهای صامت معمولاً زنده اجرا میشد و در تجربه تماشاگران نقش مهمی داشت؛ هرچند نسخههای امروزی غالباً از موسیقیهای پسزمینه استفاده میکنند که به تعمیق فضای وهمآلود اثر کمک میکند.
«نوسفراتو، سمفونی وحشت» اثریست بیزمان که نه فقط بهعنوان آغازگر ژانر وحشت، بلکه به عنوان سفیری از سینمای هنری و نمادین، هنوز توانایی تحت تأثیر قرار دادن مخاطب را دارد. این فیلم یادآور این است که ترس، نه فقط هیجان و هیاهو، بلکه میتواند سفری عمیق به ژرفای روان و تاریکیهای وجود باشد؛ سفری که تا همیشه در تاریکیها پژواک مییابد.
تصاویر سیاه و سفید با کنتراست شدید و بازی سایه و نور، فضایی گوتیک و غبارآلود میآفرینند که تماشاگر را از همان ابتدا به دنیایی پر از راز، ترس و وحشت میکشاند. شکل نمادین نوسفراتو، با آن چهره استخوانی و چشمانی نافذ، تصویری است از مرگ، بیماری و فنا؛ چهرهای که نه تنها وحشتزا، بلکه به نوعی حامل پیام مرگ و ناپایداری حیات است.
فیلم از هر گونه گفتار پرهیز کرده و به جای آن، با زبان تصویری و بازیگری اغراقشده، احساسات و ترسهای درونی شخصیتها را به نمایش میگذارد. این شیوه بیان، باعث میشود ترس فیلم نه صرفاً از اتفاقات بیرونی، که از درون وجود آدمها و کشمکشهای روانیشان نشأت گیرد.
«نوسفراتو» همچنین با تلفیق عناصر طبیعتگرایی و نمادگرایی، تصویری منحصر به فرد از خونآشام ارائه میدهد؛ موجودی که نه فقط موجودی شیطانی بلکه نمادی از ترسهای بشری، بیماریهای واگیردار و بحرانهای روانی است. این فیلم، پیش از هر چیز، دربارهی مرگ و زندگی، تنهایی و تسلط وهم و تاریکی بر انسان است.
موسیقی همراه فیلمهای صامت معمولاً زنده اجرا میشد و در تجربه تماشاگران نقش مهمی داشت؛ هرچند نسخههای امروزی غالباً از موسیقیهای پسزمینه استفاده میکنند که به تعمیق فضای وهمآلود اثر کمک میکند.
«نوسفراتو، سمفونی وحشت» اثریست بیزمان که نه فقط بهعنوان آغازگر ژانر وحشت، بلکه به عنوان سفیری از سینمای هنری و نمادین، هنوز توانایی تحت تأثیر قرار دادن مخاطب را دارد. این فیلم یادآور این است که ترس، نه فقط هیجان و هیاهو، بلکه میتواند سفری عمیق به ژرفای روان و تاریکیهای وجود باشد؛ سفری که تا همیشه در تاریکیها پژواک مییابد.
Displaying 1 of 1 review