What do you think?
Rate this book
اومبرتو د
160 pages, Paperback
7 people want to read
About the author
Cesare Zavattini
106 books6 followersCesare Zavattini è nato a Luzzara, in provincia di Reggio Emilia, nel 1902 ed è morto a Roma nel 1989. Intellettuale poliedrico, si caratterizza per la padronanza di diversi linguaggi (narrativa, cinema, poesia, fumetti, pittura, teatro) associata a una spiccata attitudine al rinnovamento e alla sperimentazione nelle diverse forme espressive.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
July 15, 2025
«اومبرتو د.» نقطهایست که در آن سینمای رئالیسم ایتالیایی به اوج خود میرسد؛ فیلمی کوچک، ساده و بیادعا که قصهی مردی پیر و تنها را در قلب شهری سرد و بیرحم روایت میکند. ویتوریو دسیکا، استاد تصویرسازی انسانیت در میان سختیها، این بار از زوایهای لطیفتر و غمگینتر به زندگی نگاه میکند؛ زندگیای که به رغم فقر و پیری، هنوز آکنده از عزت نفس و تلاش برای حفظ کرامت است.
اومبرتو دِ کارلو، بازنشستهای است که با حقوق ناچیزش تلاش میکند روی پای خود بایستد، اما در شهری که همه چیز به سرعت میگذرد و جایی برای آدمهای تنها و ضعیف نیست، هر روز بیش از دیروز در لبهی فراموشی قدم میزند. دسیکا، بدون هیچ شعارزدگی و با لحنی ملایم و انساندوستانه، تراژدی فراموشی جامعه نسبت به پیران و بیخانمانها را به تصویر میکشد؛ انسانی که نه به چشم یک قهرمان، بلکه به دیدهی یک انسان معمولی نگاه میشود، با تمام ضعفها و امیدهایش.
فیلم از فرم روایی ساده و ریتمی آرام بهره میبرد، اما در همین سادگی است که تلخی و تأمل به عمق روح مینشیند. فضای خاکستری و خاکآلود شهر، انعکاسی از بیرحمی زندگی شهری است؛ شهری که در آن آدمها بیشتر غریبهاند و کمتر همدل. بازی بینظیر کارلو باربرینی، با ظرافتی کمنظیر، هر حرکت و نگاهش پیامی دارد؛ از سکوتهای دردناک گرفته تا لحظات اندک خوشبختی.
دسیکا در «اومبرتو د.» نه فقط داستان یک مرد پیر را روایت میکند، بلکه چالشی اجتماعی پیش مینهد: جامعه چگونه با ضعیفترین اعضایش رفتار میکند؟ فیلم به پرسشی بیپاسخ تبدیل میشود که همچنان پس از دههها، صدای بیصداهای جامعه را بلند میکند.
«اومبرتو د.» بیش از یک فیلم، یک تکه انسانیت است که بیصدا، اما با قدرتی فراوان، دلها را میلرزاند و به تماشاگر یادآوری میکند که پشت هر چهرهٔ معمولی، دنیایی از احساس و تاریخ پنهان است.
اومبرتو دِ کارلو، بازنشستهای است که با حقوق ناچیزش تلاش میکند روی پای خود بایستد، اما در شهری که همه چیز به سرعت میگذرد و جایی برای آدمهای تنها و ضعیف نیست، هر روز بیش از دیروز در لبهی فراموشی قدم میزند. دسیکا، بدون هیچ شعارزدگی و با لحنی ملایم و انساندوستانه، تراژدی فراموشی جامعه نسبت به پیران و بیخانمانها را به تصویر میکشد؛ انسانی که نه به چشم یک قهرمان، بلکه به دیدهی یک انسان معمولی نگاه میشود، با تمام ضعفها و امیدهایش.
فیلم از فرم روایی ساده و ریتمی آرام بهره میبرد، اما در همین سادگی است که تلخی و تأمل به عمق روح مینشیند. فضای خاکستری و خاکآلود شهر، انعکاسی از بیرحمی زندگی شهری است؛ شهری که در آن آدمها بیشتر غریبهاند و کمتر همدل. بازی بینظیر کارلو باربرینی، با ظرافتی کمنظیر، هر حرکت و نگاهش پیامی دارد؛ از سکوتهای دردناک گرفته تا لحظات اندک خوشبختی.
دسیکا در «اومبرتو د.» نه فقط داستان یک مرد پیر را روایت میکند، بلکه چالشی اجتماعی پیش مینهد: جامعه چگونه با ضعیفترین اعضایش رفتار میکند؟ فیلم به پرسشی بیپاسخ تبدیل میشود که همچنان پس از دههها، صدای بیصداهای جامعه را بلند میکند.
«اومبرتو د.» بیش از یک فیلم، یک تکه انسانیت است که بیصدا، اما با قدرتی فراوان، دلها را میلرزاند و به تماشاگر یادآوری میکند که پشت هر چهرهٔ معمولی، دنیایی از احساس و تاریخ پنهان است.
Displaying 1 of 1 review